De Zwaan en de Lier

Daniel Warmoeskerken

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. 31 jaar

2. 7 jaar

3. 31 jaar

4. 15 jaar

5. 31 jaar

6. 16 jaar

7. 31 jaar

8. 19 jaar

9. 36 jaar

10. 26 jaar

11. 36 jaar

Daniel Warmoeskerken

De Zwaan en de Lier

Daniel Warmoeskerken

1e druk: juni 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-6464-016-8

ISBN e-book 978-94-6464-017-5

NUR 285/334

Voor Kristian

Mijn eerste meelezer

31 jaar

De Lier

De avond voelde opvallend kil aan. Lyra rilde. ‘Brrr,’ zei ze nadrukkelijk in de hoop dat Cygnus zijn arm over haar schouder zou slaan.

‘Het is inderdaad koud.’ Zoals gewoonlijk koos hij zijn woorden bewust. Soms klonk hij meer als een machine dan als een mens. Een encyclopedie van feitelijkheden.

‘Misschien dat je me kan opwarmen?’

Verrast keek hij haar aan, onhandig sloeg hij een arm om haar heen. Na een paar stappen zei hij: ‘Het loopt niet prettig.’

‘Het voelt wel fijn.’ Zijn grip verstevigde en hij onderging het. Soms had hij wat hulp nodig, maar dat vond ze juist zo leuk aan hem. Zijn hoofd was altijd in gedachten verzonken. Altijd bezig met werk. Op dit soort momenten kon ze hem terugtrekken naar een dagelijks bestaan. Een bestaan hier op aarde waar je een oppas kon regelen om samen naar de film te gaan. Zo slecht was zo’n leven toch niet?

‘Waar denk je aan?’ vroeg Cygnus.

De vraag verbaasde haar. Blijkbaar was hij toch niet helemaal bij zijn werk.

‘Aan Pecu.’ De gedachte aan haar jonge zoon, die vredig in zijn bed lag te slapen, vulde haar met warmte. Hij groeide zo snel. Te snel. Er zou een tijd komen dat hij mocht toetreden tot Avalons Gilde. Het idee dat haar kind een wapen moest richten op een woeste harpij of binnen beetafstand van een weerwolf kwam, beangstigde haar. Zou hij net zo geobsedeerd worden als haar man soms was? Kon ze die dag maar voor eeuwig uitstellen.

‘We zijn zo thuis.’

‘Oh, dat weet ik wel.’ Lyra glimlachte. Nu was zij het die afgeleid raakte. Ze wilde even niet aan het gilde denken en ze wilde zich al helemaal niet druk maken over een gebeurtenis die misschien tien jaar in de toekomst lag.

Ja, ze miste Pecu, maar ze genoot ook van dit moment. Soms was het goed om iemand te missen. Het hielp je herinneren hoeveel je om iemand gaf. In haar dagelijkse leven hoefde ze het niet zonder haar zoon te stellen. Dan was er alleen het gemis van haar man aan haar zijde.

Een kille wind streek laag langs haar benen en Lyra rilde nogmaals. Waarom was het zo absurd koud? De herfst stond trappelend voor de deur, toch had het die ochtend geleken alsof de nazomer nog wel een tijdje langer bleef.

‘Voel jij dat ook?’ vroeg Cygnus. Er klonk een trilling door in zijn stem. Een alertheid die haar nog eens deed rillen. Nu niet van de kou.

‘Wat?’ fluisterde ze. Ze kwamen tot stilstand. Cygnus had nog altijd zijn arm om haar heen geslagen. Zijn hoofd schoot doelbewust alle kanten op om met vernauwde ogen de omgeving op te nemen.

‘Alsof … Alsof we worden … bekeken?’

Lyra volgde zijn voorbeeld. Vanuit hun uitkijkpunt liepen verlaten straten als de draden van een spinnenweb alle kanten op. De lantaarnpalen wierpen een spookachtig licht op de glijdende mistbanken. Rechts van haar stond een laan geflankeerd door bomen met daarachter een wijk vol met de duurste huizen in Wilgenhoven.

Dat gevoel kwam nu ook bij haar binnen. Starend naar de bomen, kreeg ze de absurde sensatie dat iets of iemand terugkeek. Alsof de stilstaande bomen met hun dansende takken opeens iets heel anders waren.

‘We gaan,’ zei Cygnus vastberaden en hij begon haar mee te trekken. Weg van de bomen.

Toch bleef Lyra ernaar kijken. Onder de indruk van hun aantrekkingskracht.

‘Lyra,’ zei Cygnus streng. Hij trok aan haar schouders, zodat ze haar blik wel moest afwenden. En net in die laatste seconde zag ze het. Hoog in de boomtoppen, verscholen tussen halfkale takken, doemden gele ogen open.

Heel kort keek ze naar Cygnus om direct weer haar hoofd terug te draaien. Had ze het echt gezien of was het haar verbeelding? Een speling van het licht in iets glinsterends in de bomen.

‘Wat is er? Wat zag je?’ Zijn stem klonk koud.

Lyra wist niet dat hij zo kon klinken. Samen keken ze naar de bomenrij, naar de plek waar het schijnsel had opgelicht. Nu was daar niets. Wat daar ook in de bomen had gezeten … Het was weg.

Cygnus legde een hand op haar wang en schrok ook. ‘Je bent ijskoud.’ Hij begon haar weer mee te trekken, zijn armen stevig om haar heen geklemd.

Lyra keek niet achter zich. Ze durfde niet meer. Er groeide een overtuigingskracht in haar dat ze nog maar één keer hoefde te kijken om er zeker van te zijn dat er daadwerkelijk iets in de boomtoppen zat. Nog één laatste blik en haar ergste vermoedens konden bevestigd worden.

Toen ze thuiskwamen, controleerde Cygnus of alle sloten nog intact waren. De oppasser, een zoon van een gildelid die zijn initiatie nog moest krijgen, keek hem met grote, bezorgde ogen aan. ‘Heb ik iets verkeerds gedaan?’

‘Er is niets,’ stelde Lyra hem meteen gerust. ‘Bel je ouders, vraag of ze je komen ophalen.’ Ze haastte zich naar boven en controleerde of Pecu nog in zijn bed lag. Het mannetje leek te dromen en maakte zachte geluidjes in zijn slaap. Weer schrok ze ervan hoe oud hij was geworden. Hij leek altijd ouder dan in haar herinneringen en dat terwijl hij pas zes was.

Ze sloot de deur en liep haastig naar beneden. ‘Heb je hen al gebeld?’

Lacerta knikte. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Mooi, ik zal hier met je wachten tot je ouders er zijn.’ Ze negeerde zijn vraag. Vanuit de keuken klonk Cygnus’ dwingende stem die luid bevelen in de telefoon schreeuwde.

Ineens keerde dat gevoel terug. Dat gevoel alsof ze in de gaten werd gehouden. Door het grote woonkamerraam zag ze de straat die verlaten oogde. Eerder had hier nog geen mist gehangen, maar nu kwam het gestaag opzetten. Door de lantaarnpalen leken de flarden op dansende schimmen. Op geesten of witte wieven. Er lag condens op de ramen, alsof iemand ertegenaan hijgde.

Lyra stond op om de gordijnen dicht te trekken.

‘Is daar iemand?’ vroeg Lacerta. Hij klonk bang. Hoe oud was hij nu? Vijftien? Zestien? Oud genoeg om een gildelid te worden, maar nog altijd waren er geen stappen gezet. Zijzelf was vijftien tijdens haar initiatie. Cygnus … Cygnus nog jonger.

Ze reageerde wederom niet op zijn vraag. Door de gordijnen heen, vanachter het glas, hoorde ze stemmen. Gefluister en dierlijk gegrom.

Toen Cygnus uit de keuken kwam, zag ze meteen dat er iets mis was. Hij wierp een blik op de jongen en toen op haar; een teken dat hij niet vrijuit kon spreken. ‘Haal Vulpecula!’ beval hij zachtjes, maar dwingend.

Ze besloot niets te vragen en haastte zich naar boven om hun spullen te pakken. Ook Lacerta hield wijselijk zijn mond.

Even later verschenen Lacerta’s ouders. Cygnus ging als eerste naar buiten en sprak op fluisterende toon met hen voor ze elkaar de hand schudden. Hij kwam terug en wachtte tot Lacerta buiten gehoorafstand was. ‘We gaan nú naar de auto en rijden achter hen aan naar het ondergrondse. Daar blijven we vannacht slapen.’

‘Wat? Waarom?’

Hij aarzelde, dat kon ze zien, maar ze wist ook dat hij zou toegeven als ze bleef zeuren. Uiteindelijk zuchtte hij. ‘In de auto,’ gaf hij toe. ‘Onderweg leg ik het wel uit.’

De auto sputterde tegen toen Cygnus in de verkeerde versnelling de afrit verliet. Pecu lag op de achterbank. Het leek erop dat hij sliep.

Terwijl ze de straat uitreden, bleef Lyra naar haar huis kijken dat in de duisternis verdween. Dit had een gewone avond moeten zijn. Eentje waarin zij en haar man eindelijk tijd voor elkaar hadden. Zulke avondjes voelden al als het opvoeren van een toneelstuk, waarom moest hij dan ook nog eens zo abrupt afgebroken worden?

Lyra bleef uit het autoraam kijken en herinnerde Cygnus niet aan zijn belofte. Ze wilde dolgraag weten wat er gaande was, maar met Pecu op de achterbank nam ze geen risico’s. Als ze hem nog een tijdje kon beschermen, zou ze dat doen. Cygnus moest dat geweten hebben toen hij zijn belofte deed.