Shivane

Valtada - De kronieken van Azeria

Garvin Pouw

Godijn Publishing

Copyright

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. Colofon

2. 1

3. 2

4. 3

5. 4

6. 5

7. Over de auteur

8. Publicaties

9. Fragment

Colofon

Shivane

Valtada - De kronieken van Azeria

Garvin Pouw

1e druk: april 2020

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

Foto’s omslag: Shutterstock

ISBN 978-94-93157-xx-x

NUR 334

©2020 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

De weg door het midden,

wacht in het midden van jezelf

1

Was dit het einde van de wereld? Vanaf de hoge rotswand zag ze een zee van mist, maar er waren nog steeds heuvels die donker boven de bleke nevels doemden. Er was groen daarbeneden, een wildernis die zich uitstrekte tot aan de kartelrand van het gebergte. Achter haar weerklonk gekerm. Een van haar mannen schreeuwde het uit en werd met een doffe stoot uit zijn lijden verlost. Ze sloot haar ogen. Niet het einde van de wereld, wel het einde voor hem.

Shivane hief haar kin. Ze depte de tranen uit haar ooghoek en veegde met haar mouw langs haar neus. Ze hoorde het naderen van voetstappen. Het laatste dat ze wilde, was dat iemand zag hoe ze rilde. Hoe moe ze was. Hoe gebroken.

Ze stak haar zwaard in de grond voor haar voeten. Ze streelde het alsof ze zichzelf op die wijze kon troosten. Toen Esquil naast haar verscheen, wapperde haar gouden haar voor haar gezicht. Haar luitenant stopte en hij tuurde net als zij naar de blauwe bergen voorbij de mist.

‘Waarom is hij daar niet gebleven? Wat bezielde hem om zich aan deze zijde van de Gordel te doen gelden?’

Shivane sloot haar ogen. Ze besefte maar al te goed waarom. In hun laatste treffen had hij het woordelijk gezegd. Ik wil jou, Shivane. Jij bent de enige prijs die ik voorbij mijn bergen zoek.

Het was geen vleierij. Geen begeerte. Het was honger.

Ze wendde haar blik van de verre horizon. ‘Maakt het uit?’ keerde ze zich naar Esquil. ‘Hij is gekomen en wij hebben gefaald.’

Verbitterd draaide Shivane zich om, maar dat leidde direct tot spijt. Hun kamp hier op de richel was een mistroostig samenraapsel. De tenten waren zwaar gehavend, schroeigaten herinnerden aan wat was voorgevallen en anders deden de jammerende gewonden en de vele verslagen blikken dat wel. Als ze verder ging, zou ze opnieuw Nara moeten achterlaten. Maar als ze bleef dan stierven ze allemaal.

Over de tenten tuurde ze naar de donkere wolken en de verre kraaien. ‘Hoe ver zit hij nog achter ons?’

‘Een dag hooguit.’ Haar luitenant wreef langs zijn kin. ‘Die manoeuvre met dat dwaalspoor heeft hen uit koers gebracht, maar het lijkt wel alsof hij ons ruikt.’

Shivane knikte. Opnieuw kroop er een rilling door haar heen. Ze herinnerde zich zijn blik. De manier waarop hij haar niet met zijn ogen, maar met zijn geest had aangekeken. Die blik was niet van deze wereld en ook deze klopjacht verliep volgens onwereldse regels.

Esquil las de twijfel in haar ogen. ‘Weet u al een richting?’

Shivane beet op haar onderlip. ‘Ik heb mijn zussen vooruitgestuurd. Ik wacht op wat ze mij vertellen.’

‘Verder naar het noorden?’

‘Natuurlijk verder naar het noorden! Het einde van de wereld is de enige richting die ons nog rest.’

†

Door het water van de rivier waadde een beer van een vrouw naar de overzijde. Eern was zo breed dat geen enkel harnas haar nog paste. Ooit had ze een op maat gemaakt exemplaar, maar deze maanden van oorlog hadden dat ingedeukt totdat er niks van bruikbaar was. Wat ze nu had waren twee torsoplaten naast elkaar gebonden. Het schuurde en het piepte, maar boven het geraas van het water was daar niks van hoorbaar.

‘Wacht!’

De stem van Invi vond eindelijk haar weg naar Eern’s oren. Ze draaide zich om en staarde naar een gespannen boog waarvan de pijl op haar gericht stond. Invi’s oog lag strak achter de schacht en ze loerde over het water. ‘Er zijn elfjes daar, ik weet zeker dat ik elfjes zag!’

Eern zuchtte. ‘Je laat me stoppen voor elfjes?’

‘Je weet niet wat die krengen doen. Ze zijn een slechter voorteken dan kraaien.’

Eern snoof. Alsof voortekens nog onheil over hen konden afroepen. Ze zaten zo zwaar in de ellende dat dieper zinken onmogelijk was. ‘Denk je dat elfjes haar vermoord hebben?’

Eern knikte over haar schouder en Invi concentreerde zich weer op de overzijde. Die vrouw daar lag nog net zo roerloos als voorheen.

‘Ik sluit niets uit,’ fluisterde Invi onhoorbaar.

Het was een vreemde situatie. Ze zaten in de wildernis, voor zover bekend leefde er geen ziel in deze landen. Dat ze plotseling dat lichaam aantroffen, was zowel wonderlijk als zorgwekkend. Het was hoe dan ook een onderzoek waard.

Eern was het getreuzel zat en ploegde door het water om haar overtocht te voltooien. Met piepende scharnieren arriveerde ze naast het lichaam en ze plaatste haar schild met de punt tussen de stenen. Ze bukte om te zien of ze nog leefde.

‘Aahh!’

De reuzin schrok op toen een lichtbol wegschoot vanonder de haren van de nara. De vonk verdween in het woud.

‘Zie je wel?’ mompelde Invi die haar aandacht geen moment verslapte.

Eern herstelde zich en ze bukte om het lichaam om te draaien. Paars haar? Wie het ook was, ze ademde. Eern trof geen verwondingen. De vrouw was mager en oogde verzwakt, maar dat was alles. Ze was buiten bewustzijn, maar verre van dood.

‘Zal ik haar meenemen?’

‘Ja joh, we hebben nog niet genoeg gewonden om te verzorgen!’

Eern schudde haar hoofd. Invi had een punt, maar deze vrouw kon hen van waarde zijn. Hun verkenningstocht had weinig zinnigs opgeleverd. Als deze vrouw bekend was met deze contreien, dan was ze wellicht hun beste kans op redding. Piepend en knarsend tilde Eern het lichaam over haar schouder. Terwijl Invi gefrustreerd zuchtte, waadde de vrouw terug.

†

‘Ik kan er nog steeds met mijn verstand niet bij. Hij bezit het grootste rijk dat de wereld ooit gezien heeft. Nog voordat hij die truc met het ijs deed, schijnt hij al talloze landen te hebben onderworpen. De Diepe Wereld kent zijn naam en men zegt dat de hoeveelheid goud in zijn bezit geen weerga kent. Hij heeft alles achter de bergen ingenomen en alle steden waar wat te halen viel, zijn kaalgeplukt. Wij hadden hem niets te bieden. Wat bezielt hem om ons na te jagen?’

Shivane porde in het vuur en keek met een schuin hoofd naar de mijmerende soldaat. Ze luisterde maar half, ze had dit al honderd keer gehoord. Er viel niets zinnigs op te zeggen. In Ilvitria was niets geweest. De gemeenschap bestond hoofdzakelijk uit boeren, jagers en herders. In de stad was nauwelijks rijkdom en Grûnsims spionnen hadden dat geweten. Niemand rekende erop dat hij de bergen zou oversteken naar een streek waar niets te halen viel. Nu was de dood hun deel, het land lag in puin, maar waarom? Een reden was hen nooit gegeven.

‘Misschien is moorden gewoon zijn ding,’ reageerde iemand. ‘Men fluistert dat hij de duivel uit de Diepe Wereld dient. Hij slacht omdat het zijn drang is, roeit volkeren uit als hobby.’

Shivane kende al die spookverhalen. Grûnsims vrouw Anaya was een heks. In Gashdan offerde men baby’s aan de bloedgod. Misschien waren de verhalen waar, misschien niet, maar als volkerenmoord echt Grûnsims ding was, dan waren er zoveel zinniger doelwitten dan dit samengeraapte hoopje overlevers dat was uitgeweken naar het noorden.

Peinzend schudde ze haar hoofd. Haar alliantie was heel fraai geweest. Zodra ze hoorden dat Grûnsim over de bergen trok, had Shivane zeker vijf koningshuizen aan haar kant gekregen. Haar leger, dat onder de verzamelnaam Shefren ging, was formidabel en even had het erop geleken dat ze de barbaar kon tegenhouden. Maar na de grote slag was niets gegaan zoals gehoopt. Shivanes leger was uiteengevallen, maar Grûnsim had niet doorgepakt op de manier die iedereen verwachtte. Hij was niet doorgestoten naar de steden die volkomen kwetsbaar waren. Hij had zijn mannen van plundering weerhouden en hij was op jacht gegaan. Een jacht op een geheimzinnig doel, dat hem voortdurend op Shivanes pad plaatste. Dit toeval kon geen toeval zijn. Honderden Nara waren in alle windrichtingen voor hem weggevlucht, maar hij bleef haar volgen. Zij die inmiddels geen enkele kant meer uit kon.

Iemand kwam naast het vuur staan en kuchte. Het was Esquil.

‘Eern en Invi zijn terug. Ze hebben een heuvel op het oog, iets verderop in de rivier. Een soort eiland. Het lijkt niet veel, maar het is het enige verdedigbare punt in de wijde omtrek.’

Shivane kneep teleurgesteld met haar ogen. Wat had ze dan verwacht, een fort? Een kasteel dat nooit door iemand was betrokken? In deze wildernis?

Esquil zag haar rimpels en hij wenste dat hij iets wist dat haar kon helpen. ‘Ze hebben ook een vrouw gevonden. Iemand die hier woont of wellicht meer gezien heeft.’

‘Meer bomen?’ snoof Shivane. ‘Breek het kamp maar op Esquil, we verplaatsen naar die heuvel en we dagen daar ons lot.’

†

‘Echt, je gelooft je ogen niet, Esquil. Toen we haar vonden lag ze voor dood, volkomen bewusteloos. Ik heb haar twee uur op mijn rug gedragen en ze gaf geen krimp. Nu zit ze doodleuk aan ons kampvuur, alsof er niks met haar aan de hand is.’

Eern wilde Esquil naar het vuur loodsen, maar Esquil stopte en hij draaide de brede krijgster om. ‘Geloof je dat ze een spion is? Gestuurd door Grûnsim om ons in de val te lokken?’

Eern schurkte. ‘Kan me niet voorstellen. Ze heeft niets oosters over zich. Kom, kijk zelf maar.’