Fabel en Feit 20-20

Diverse auteurs

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. Fabel

2. Fabel

3. Feit

4. Fabel

5. Fabel

6. Feit

7. Fabel

8. Feit

9. Fabel

10. Feit

11. Fabel

12. Feit

13. Fabel

14. Feit

15. Fabel

16. Feit

17. Fabel

18. Feit

19. Fabel

20. Feit

21. Fabel

22. Fabel

23. Feit

24. Fabel

25. Fabel

26. Feit

27. Fabel

28. Fabel

29. Feit

Fabel en Feit 20-20

Twintig auteurs

Eerste druk 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-022-9

ISBN e-book 978-94-6464-023-6

NUR 303

©2022 Godijn Publishing

Verschenen in de “cijferreeks”:

15 Gezichten (2014)

25 Obsessies (2016)

23x Zwart Licht (2017)

19x Soms Niet (2018)

28 Blauwe Violen (2018)

22 Groene Kevers (2019)

18 Verloren Zielen (2019)

21 Wrede Winters (2021)

21 Zinderende Zomers (2021)

Fabel & Feit 20-20 (2022)

FABEL | Formidabel advies

Yvette Bruijnen

FABEL | Felines keuze

Nel Goudriaan

FEIT | Frankrijk

Annemiek Abbekerk

FABEL | Flitsvakantie

Cecile Koops

FABEL | Foei!

Christel Boon

FEIT | Familie

Roos Hanemaaijer

FABEL | FransSien

Ria Streng

FEIT | Fonkelend zand

Rick Ardesch

FABEL | Foetsie

Peter Slis

FEIT | Franeker

Katya van Zaalen

FABEL | Fluisterbomen

Tamara Rozengarden

FEIT | Fatima

Harrie Adema

FABEL | Firtelfeest

Renske van Eekelen

FEIT | Frambozen met slagroom

Susan Schutte

FABEL | Fantoom

Dirk van der Starre

FEIT | Fire in the hole

Nadine op den Kelder

FABEL | Freedom

Yvonne Sonke

FEIT | Falende liefde

Ditty van Drenth

FABEL | FROGGBIV

Nancy van der Stap

FEIT | Flirt

Julia de Boer-Schipper

FABEL | Fabula

Silvia van Gimst

FABEL | Fontein van vreugde en verdriet

Luc Vos

FEIT | FoboFobie

Luc Vos

FABEL | Flierefluiter

Anita Kok

FABEL | Freja

Lonneke Kossen-Groot

FEIT | Fitness for life

Eveline van Dienst

FABEL | Florescit

Brechje de Koo

FABEL | Fred de Fret

Joseph Roelands

FEIT | Femi trouwt een leeuw

Frans van der Eem

Fabel

Formidabel advies

Hoog in het donkere noorden van Groenland is het hartje winter. Tot haar ergernis heeft de zon vandaag maar enkele uren de tijd om het sneeuwlandschap te laten schitteren. Zij richt haar stralen op een magere poolvos met pup, die hun tocht onderbreken om zich te koesteren in haar warmte.

De moedervos loopt moeizaam door naar het pakijs. Ze heeft zware maanden achter de rug. Van haar nest met 20 prachtige pups heeft ze er nog maar één over. Deze sjokt al struikelend achter haar aan.

In de verte zien ze een imposant grote ijsbeer bij een dode zeerob staan. Traag doet hij zich te goed aan zijn prooi.

De poolvos ruikt haar kans. Ze kijkt om naar haar pup. Impulsief brengt hij zijn lijfje laag bij de grond. Met hun kop gestrekt naar voren sluipen ze naderbij. De moedervos trilt. Als ze nog maar enkele meters te gaan hebben, kan haar pup zijn rammelende maag niet meer weerstaan. Hij rent voor zijn moeder uit naar de aangevreten zeerob.

‘Neeeh!’ Haar blaf schalt over de bevroren vlakte. Ze probeert hem nog te grijpen met haar bek, maar hij is haar te snel af.

Glibberend over het gladde ijs botst hij tegen de zeerob aan. De geur van rauw vlees lijkt hem te doen duizelen van genot. Met grote ogen kijkt hij omhoog naar de ijsbeer. Die torent met bloederige bek boven hem uit, de machtige snijtanden blikkeren in het zonlicht. Het hart van de pup bonst zo hard dat het bijna uit zijn lijfje barst. Maar zijn honger wint het van zijn angst en hij scheurt met zijn tanden een stukje vlees van de rob.

Zijn moeder verstart en ziet hoe de ijsbeer haar kleintje laat smikkelen van zijn hapje. Even ontspant zij.

Dan slaat de ijsbeer razendsnel zijn klauwen uit, grijpt haar pup en schranst hem in twee happen op.

Zij hoort de botten van haar kind kraken tussen de krachtige kaken. Het bloed druipt langs zijn bek op het ijs. Een fluweelzacht plukje wit bont dwarrelt naar beneden en verdrinkt in het diepe rood.

Vol afschuw trekt de zon haar stralen terug.

De moedervos begint luidkeels te jammeren. ‘Moordenaar! Waarom moet jij mijn laatste kind doden?’ krijst ze met plat naar achter gedrukte oren tegen de ijsbeer.

Op zijn gemak likt de ijsbeer zijn bloederige bek af. Hij kijkt haar meewarig aan. ‘Ach, arm poolvosje, ik ben nu eenmaal liever lui dan moe.’

‘Je hebt toch een overvloed aan zeerobben.’

‘Hoor eens, schatje, zo makkelijk is het niet voor mij. Ik moet steeds vaker zwemmen om die verdomde zeeratten te vangen. Weet je wel hoe vermoeiend dat is? Maar vosje, waarom ben jij zo roekeloos om jouw pup binnen het bereik van mijn klauwen te brengen? Blijf toch op de toendra, waar je veiliger bent.’

‘Praat niet alsof je het goed met me voor hebt, moordenaar! Jij weet zelf dat de toendra net zo gevaarlijk is als hier. De sneeuw smelt daar nu ook in de winter, dus we vallen te veel op met onze witte vacht. De wolven zien ons al voordat ze ons ruiken. Daarom had ik nog maar één kindje over!’ Een luide snik ontsnapt uit haar bek.

De ijsbeer geeuwt en strekt zich behaaglijk uit op het ijs. Met zijn poten wrijft hij zachtjes over zijn volle buik. Voordat hij zijn ogen sluit, zegt hij: ‘Dommerdje, vat het niet persoonlijk op dat ik je pup heb opgevreten. Ik heb het echt niet slecht met je voor en geef je een formidabel advies: trek verder naar het zuiden om een rode vos aan de haak te slaan. Dan krijg je vast en zeker pups die in de zomer én winter bruin zijn.’

Als de ijsbeer in slaap is gevallen, neemt de poolvos een paar haastige happen van de zeerob en begint haar terugtocht naar het zuiden. Met elke stap die ze zet wordt haar verdriet om haar pup groter en nestelen de woorden van de ijsbeer zich vaster in haar hoofd.

Och, mijn arme man, denkt ze, hoeveel kinderen hij me ook schenkt, nooit zullen ze overleven met hun witte wintervacht. De ijsbeer heeft gelijk. Ik moet een rode vos zien te vinden.

Als ze nabij haar burcht komt, houdt ze stil en steekt haar neus tegen de wind in omhoog. Ze ruikt de vertrouwde geur van haar man. Twijfel maakt zich van haar meester. Zal ze terug de warme burcht induiken, of …? Ze vat moed en met een boog sluipt ze om de burcht heen richting het zuiden. Bij elke stap groeit haar hoop op een betere toekomst en al snel draaft ze in een hoog tempo door.

Het is een flinke tocht voor een kleine poolvos. Het leefgebied van de rode vossen ligt maar liefst 20 bergen verderop. Maar ze is taai, zoals poolvossen nu eenmaal zijn. Ze voedt zich met lemmingen en woelmuizen en ze weet zich wonder boven wonder schuil te houden voor de wolven. Zo gaat de winter over in de vroege lente.

Bij de afdaling van de tiende berg vindt ze een nest van een sneeuwhoen met vier eieren. De delicatesse van het lenteseizoen! Met dichtgeknepen ogen verorbert ze alle eitjes. Het eigeel druipt langs haar bek op haar poten, terwijl het moederhoen in paniek heen en weer fladdert en luidkeels schettert. ‘Moordenaar! Waarom eet je al mijn eitjes op? Je hebt toch lemmingen genoeg!’

‘Ach, arme sneeuwhoen, ik ben op een barre tocht en moet nu eenmaal mijn energie sparen. En tja, ze smaken zó lekker.’

Als ze voldaan haar poten heeft schoongelikt, ruikt ze een soortgenoot. Ze springt op en draaft haar neus achterna. Haar ogen worden groot als ze ziet dat het een stoere rode vos is. Die moet verdwaald of heel moedig zijn.

Hij steekt zijn vochtige neus in de lucht en snuift haar geur op. Langzaam draait hij zijn kop naar haar toe. De zon geeft zijn vacht een gouden gloed, die haar hart in vervoering brengt. Wat staat hij hoog op zijn poten, en dan die grote oren en prachtige spitse snuit!

Hij voelt zich op zijn beurt vertederd door haar korte pootjes en ronde koppie. Zo’n exotische vrouw heeft hij niet eerder gezien.

Het is lente, ze twijfelen geen seconde. Later, als ze onder het struikgewas bijkomen van het genot, ziet hij pas haar fluweelzachte behaarde voetzooltjes zoals alleen poolvosjes die hebben. Hij likt ze liefdevol.

Ze geeuwt en kruipt dichter tegen hem aan. ‘Hoe kan het eigenlijk dat jij hier in het noorden rondzwerft? Ik dacht dat ik pas tien bergen verderop rode vossen zou vinden.’

‘Er ligt hier geen sneeuw meer lieveling, dus ik heb mijn territorium verlegd. Ik ben een ambitieuze jongen, weet je. Zo kom ik ook nog eens exotische vrouwen tegen.’ Hij grijnst vergenoegd en likt haar bekje.

Na vierenvijftig voorspoedige dagen werpt ze zeven gezonde welpjes, zes jongetjes en een meisje. Ze kunnen hun geluk niet op. Maar na vier weken blijven de jochies bruin als poolvossen en krijgt alleen het meisje de rossige gloed van een rode vos in haar vacht. De vader is ontstemd. De moeder in de war. Tot overmaat van ramp is het rossige meisje de zwakste van het nest en wordt zij in de vijfde week door een steenarend gegrepen.

Als na enkele maanden de zomer ten einde is, verliezen moedervos en haar pups hun bruine vacht en groeien er sneeuwwitte haartjes voor in de plaats. Hoe verguld de vader ook was met zijn exotische liefde, hij had gerekend op stoere rode vossenjongens en niet op die witte kleine mormels. Onrustig als hij van nature is, wendt hij zich af van moeder en kroost en trekt weer verder naar een nieuw territorium. De wereld ligt aan zijn voeten nu de sneeuw zich steeds verder terugtrekt, dus wat let hem?

De poolvos huilt, gromt en piept. Haar jongen huilen, grommen en piepen mee. Het is een kabaal van jewelste. Dan blaft ze om stilte. Terwijl zij heen en weer drentelt om een plan te bedenken, vallen haar pups in slaap. Als haar jonkies bij dageraad ontwaken, heeft ze haar besluit genomen. En zo onderneemt ze opnieuw de barre tocht over de tien bergen, maar nu terug naar het noorden en met zes jongen in haar kielzog. Het is bijna ondoenlijk, maar ze is taai en drie bergen lang gaat het goed.

Tijdens de afdaling van de vierde berg belanden ze in het territorium van een roedel wolven. Die ruiken hun kans en komen onmiddellijk in beweging. Gezamenlijk volgen ze op een flinke afstand het vossengezin, dat nietsvermoedend doordraaft.

Na enkele dagen raken de drie dromerige pups achterop. Grijnzend sluipen de wolven dichterbij. Ze houden hun leider scherp in de gaten. Timing is alles. Dan, als de dromertjes buiten het gehoor van hun moeder zijn, geeft de leider het teken.

Enkele seconden later schrikken de pups op van kwetterende vogels, maar het is te laat om naar hun moeder te draven. Een cirkel van grommende wolven verspert hen de weg. Piepend kruipen ze tegen elkaar aan in een trillende witte kluwen. De cirkel vernauwt zich totdat ze de hijgerige adem van de bloeddorstige wolven in hun gezicht voelen blazen en het kwijl uit hun bekken zien druipen.

De moedervos hoort in de verte het gehuil van wolven. Snel kijkt ze achterom. Eén, twee, drie…. Een ogenblik verstijft ze. Dan spoort ze haar drie jongen aan en draaft in een hoger tempo door. Het gehuil klinkt zwakker en zwakker en bij de vijfde berg waant ze zich veilig.

Hoog op een rotsrichel van de achtste berg wacht het hongerige jong van een steenarend in zijn nest op de terugkeer van zijn moeder. In de buurt doet de moedervos een hazenslaapje om weer op krachten te komen. Haar overmoedige pups sluipen ongezien naar het nest toe.

Het arendsjong slaakt onmiddellijk zijn schelle alarmkreet.

Als de pups hem willen grijpen, valt er een donkere schaduw over hen heen. Ze kijken omhoog en zien nog net de lange gele klauwen en kromme snavel voordat de pijn hun zicht vertroebelt.

De moedervos schrikt wakker van het gekrijs. Ze rent naar het arendsnest en ziet twee gehavende pups over de rotsrichel in het ravijn vallen. De derde wordt aan stukken gereten door de snavels van moeder en zoon steenarend.

In de daaropvolgende nachten huilt de poolvos zo hartverscheurend dat de maan zich achter de wolken verschuilt. De weken erna bedwingt ze sidderend van verdriet de negende en tiende berg.

Met schurftige vacht en een droge neus komt ze aan bij haar oude burcht. Ze houdt zich schuil onder het struikgewas en houdt de uitgang scherp in de gaten. En ja hoor, daar is hij! Haar man! Ze kruipt langzaam de bosjes uit. Ach, haar lieve witte vos met zijn ronde snoet en sterke korte poten. Bij hem kan ze eindelijk troost vinden. Maar … wie loopt daar naast hem? Roerloos staart ze naar het tafereel.

Een rank poolvosje kijkt met zachte ogen naar hem op.

Wat doet hij nu? Hij beantwoordt haar blik. Hij likt haar snuitje. Achter het verliefde paar hobbelt een hele stoet prachtige pups.

De poolvos schudt haar kop en knijpt haar ogen dicht. Dan kijkt ze nog eens en nee, ze droomt niet. Zachtjes jankt ze naar haar man. Maar als hij zich naar haar omdraait, laat hij een afwerend gegrom horen.

Met haar staart tussen haar poten verlaat ze de toendra en strompelt ze richting het noorden.

De zon bundelt met alle kracht haar stralen en even koestert de poolvos zich in de troostende warmte. Dan loopt ze moeizaam door naar het pakijs.

Verderop tuurt de ijsbeer in een ademgat van een zeehond.

Er resteert haar niets anders dan te wachten tot hij iets heeft gevangen. Ze zakt door haar poten en gaat op het koude ijs liggen.

‘Zo, poolvosje, ben je daar weer? Heb je mijn advies niet opgevolgd?’

Ze spert haar bek naar hem open en drukt haar oren plat. ‘Jawel, ik heb jouw advies wel opgevolgd! Daardoor ben ik alles kwijtgeraakt wat mij lief is. Mijn rossige minnaar, mijn nieuwe pups, mijn witte man en mijn zelfrespect. Gelukkig kun je me nu in ieder geval niets meer afnemen.’ Ze kijkt hem met fonkelende ogen aan.

De ijsbeer schudt meewarig zijn kop. ‘Ach, arm poolvosje toch.’ Hij krabt zich onder de oksels, staart nog eens in het ademgat, kijkt haar dan aandachtig aan en slaat razendsnel zijn klauwen uit.

Fabel

Felines keuze

Die dag besluit Feline haar overvloed aan liefde onder te brengen in een depot bij een notaris. Te veel tijd verspilt ze aan mannen die alleen vragen en niets bieden. Dat moet afgelopen zijn.

De notaris kijkt haar verbaasd aan. ‘Een dergelijk verzoek is nieuw voor mij. Ik weet niet of ik aan uw wens kan voldoen. Wij zijn geen bank van lening.’

‘Alstublieft, zie het als een bijzondere vorm van een derdengeldenrekening zoals bij een hypotheek.’

Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Dat is een mogelijkheid, maar het risico is geheel voor u.’

De notaris vraagt vijfduizend euro als voorschot. Een flink bedrag, maar dat heeft ze er graag voor over.

‘Ik accepteer uw voorwaarden,’ knikt ze opgelucht.

Feline verlaat het kantoor, ze voelt zich bevrijd in de wetenschap dat haar liefdesvoorraad in veilige handen is. Op straat spreken mannen haar, zoals gewoonlijk, aan.

‘Vandaag niet,’ roept ze en vrolijk huppelt ze verder.

Voor het eerst sinds tijden komt ze ’s avonds alleen thuis. Via de cateringservice laat ze een copieuze maaltijd bezorgen.

‘U maakt een goede keuze,’ zegt de bezorger, ‘de liefde van de man gaat door de maag.’

‘Dit feestmaal is voor mij alleen,’ antwoordt ze hem met een glimlach.

Feline ontwaakt uit een weldadige slaap. De exquise maaltijd van de vorige avond is haar goed bekomen. Toch knaagt er iets. Een vreemde pijn in de buurt van de hartstreek maakt haar onrustig. Ze voelt een kriebel in haar luchtpijp, een hevige hoestbui is het gevolg. Langzaam dringt het besef door dat ze haar voorraad liefde voor lange tijd heeft afgestaan.

Ze springt haar bed uit en laat een plens koud water over haar gezicht lopen.

In de stilte van de vroege morgen klinkt oorverdovend het geluid van de deurbel. Doet ze open of negeert ze de bel? Haar nieuwsgierigheid wint het en even later staat Feline oog in oog met een kleurig uitgedoste man die een grote koffer draagt.

‘Neemt u me niet kwalijk mevrouw, ik beheer uw depot bij notaris Verhoeven. Uw voorraad blijkt helaas besmet te zijn, het zuiveringsproces zal een jaar in beslag nemen. Tot zolang kunt u er niet over beschikken.’

‘Wat als ik mijn liefde eerder nodig heb?’

‘Laat me binnen, alstublieft. Ik bied u iets aan ter vervanging.’ Hij opent zijn koffer waarin zich allerlei dieren, gemaakt van hout, bevinden. ‘U mag er een uitkiezen en een jaar behouden. Denk er goed over na.’

Feline kijkt naar de beeldjes. De dieren die haar als eerste opvallen zijn de uil, de adelaar en de kraanvogel. Een gevoel van droefheid bevangt haar. Slechts een ervan mag ze kiezen. De kraanvogel, symbool van de schoonheid, trekt haar het meest. Maar wat is schoonheid waard zonder liefde?

Ze neemt de adelaar in haar hand. Kracht kan ze goed gebruiken, maar wat is kracht waard zonder te kunnen genieten van mooie dingen? Er blijft voor haar één keuze over. Ze pakt het beeldje van de uil uit de koffer. ‘Met jou zal ik het moeten doen het komende jaar.’

‘Een wijs besluit,’ antwoordt de man. ‘Ik heb nog iets voor u.’ Hij neemt een gouden envelop uit zijn binnenzak. Hierin zitten opgevouwen briefjes met daarop getallen. ‘Neem er één en dat getal zal je vergezellen en helpen.’

Feline kiest blindelings een briefje en vouwt het open: “20” staat erop.

‘Een mooi, rond getal,’ zegt de man waarderend. Vier keer vijf, denk aan de vier jaargetijden, de vier windrichtingen, de vier elementen en aan de vijf zintuigen. Alles is besloten in dit getal, het zal je geluk brengen.’ Hij sluit zijn koffer en verlaat het huis.

Feline heeft zich in geen tijden zo rustig gevoeld.

Vijf maanden later

Ze strijkt met haar hand over de uil en vraagt zich af wat de wijsheid haar heeft opgeleverd de afgelopen maanden. Allereerst volledige rust in het hoofd, een serene stilte die weldadig aanvoelt. Geen gejaagdheid, niet meer het gevoel achter de tijd aan te rennen. De voortdurende twijfel is verdwenen nu ze weloverwogen haar beslissingen neemt. Ze straalt die kalme zelfverzekerdheid ook naar anderen uit. Steeds vaker vragen collega’s haar om raad. Ze heeft promotie gemaakt op haar werk. Door die ene beslissende vergadering.

Er was een verhitte discussie over de komende fusie met een ander bedrijf. Collega’s die elkaar voorheen door dik en dun steunden, vielen elkaar af om hun eigen hachje te redden. Normaalgesproken hield Feline zich op de achtergrond, maar toen nam ze het woord. ‘Mensen, laten we hiermee ophouden, we zitten allen in hetzelfde schuitje. Duw elkaar niet overboord. Laten we samen een plan bedenken om voor zoveel mogelijk collega’s een functie te creëren in het nieuwe bedrijf. Wees een beetje creatief.’

Er viel een stilte en daarna klonk een luid applaus. Onder leiding van Feline borrelden nieuwe en inspirerende ideeën op. Een groot aantal collega’s lukte het om in dienst te blijven.

‘Dank je wel, uil. Ik ben blij dat ik voor jou gekozen heb,’ fluistert ze.

Toch overvalt haar af en toe een gevoel van heimwee. Vooral ’s nachts, wanneer in haar dromen verlangens naar ongeremde vrolijkheid de kop opsteken. Het meest mist ze de dansende vlinders in haar buik. Zo ook deze nacht. Steeds weer verschijnt het lachende gezicht van haar collega Thijs. Net als zijn lippen teder langs die van haar fluisteren, wordt ze wakker.

Opgewekt gaat ze na een uitgebreid ontbijt naar haar werk. Het belooft een mooie dag te worden, de hemel kleurt zacht rood. Vogels kwinkeleren, een merel zingt het hoogste lied.

Plotseling klinkt een bekende stem. ‘Goedemorgen, toeval bestaat niet.’

Ze kijkt op.

Alsof hij uit het niets is opgedoken, staat daar de man met de koffer. ‘Hoe gaat het met u? Bent u blij dat u de uil gekozen hebt?’

Feline knikt bevestigend. ‘Mijn leven is nog nooit zo kalm geweest. Ik geniet van de waardering op mijn werk. Maar soms zou ik minder wijs willen zijn en uit de band willen springen.’

‘Ik wil je een aanbod doen,’ onderbreekt de man haar. ‘Je mag de uil ruilen voor de adelaar of de kraanvogel.’

‘Ik kies de adelaar!’ roept ze spontaan.

Het voelt als verraad, als ze de man de uil overhandigt. Vijf maanden lang heeft hij haar wijze raad gegeven.

Zodra ze de adelaar aanneemt, stroomt de energie als een frisse wind haar lichaam binnen.

Opgetogen arriveert ze bij het kantoor. Ze blaakt van energie, spoort haar collega’s aan nieuwe kansen te grijpen. Stelt voor een volleybaltoernooi te organiseren op het tijdstip van de vrijdagse borrel.

Verbeeldt ze het zich of kijken haar vrouwelijke collega’s haar bevreemd aan? En fluistert “haar” Thijs echt: ‘Wat is Feline agressief vandaag’?

‘Mensen, ik ga ervandoor!’ roept ze, ‘ik kan mijn energie beter besteden.’

En weg is ze, haar collega’s in verbazing achterlatend.

‘Ik keer voorlopig niet meer terug,’ zegt ze hardop tegen zichzelf.

Ze stapt een fietsenwinkel binnen, koopt een racefiets en rijdt in een razendsnel tempo regelrecht naar zee. Haar fiets gooit ze op het strand. Ze rent naar de zee. Het geluid van de aanrollende golven doet het bloed in haar aderen sneller stromen.

Ze werpt haar kleding in het zand en rent de zee in. Met krachtige slagen zwemt ze een eind weg. Even helemaal niets, Geen mensen om haar heen, geen zorgen. Slechts de kracht van de adelaar. Ontheemd is ze, maar intens gelukkig.

Verkwikt verlaat Feline het strand en ze fietst naar huis. Onderweg komt ze een aantal bekenden tegen. Peter vraagt haar mee naar de club.

’Ja graag,’ zegt ze. Tot diep in de nacht dansen ze de sterren van de hemel.

‘Nee,’ is haar krachtige antwoord als hij haar vraagt mee naar zijn huis te gaan.

Peter blijft verbluft achter.

Het is een heerlijk gevoel om de touwtjes in handen te hebben. Ze geniet er volop van om een krachtige vrouw te zijn. Collega’s bellen haar dagelijks om te vragen wanneer ze terugkomt; steeds weigert ze.

’s Nachts stuitert ze vaak in haar bed, het slapen lukt steeds moeilijker. Weer bekruipt haar het gevoel dat er iets ontbreekt. Haar werk mist ze niet. Ze sport, danst en maakt lange fietstochten, maar er is niets dat haar echt raakt. Alsof haar hart van steen is. Mannen stoot ze van zich af door haar krachtige uitspraken. ‘Wat is Feline agressief vandaag,’ echoot de stem van Thijs.

Ze mist de uil meer dan ze wil toegeven.

Vier maanden later

Feline is er een lange dag op uit geweest. Het begint al te schemeren. In de verte zijn de contouren van het bos zichtbaar, waar ze als kind vele uren heeft doorgebracht. Even uitrusten bij de Sterrenvijver. Die naam heeft ze ooit bedacht, omdat er acht paden stervormig op uitkomen. Ze neemt plaats op een bankje en sluit haar ogen.

Welluidende harpmuziek streelt haar oren, daarbij een stem zo zuiver, dat heimwee haar bevangt. Een man met een rode hoed bespeelt het instrument. Hij komt haar vaag bekend voor. ‘Wie bent u?’‘Ik ben Elegiacus. Ik zing over mijn verloren geliefde. Zo is ze weer heel dicht bij me.’

‘Wonderschoon.’

‘Plato schreef al: “Schoonheid is zichtbaar geworden liefde”.’

Een groep kraanvogels vliegt voorbij. Het lijkt alsof ze dansen in de lucht. Ze zijn blauwgrijs van kleur met een helderrode vlek op hun kopjes. Ze trompetteren luid met gespreide vleugels.

‘Probeer ze eens te tellen,’ zegt de man met de rode hoed.

Feline telt: een, twee, drie, vier … 20. Twintig kraanvogels, precies het getal dat ze getrokken had uit de envelop. Dat moet een teken zijn.

Ze heeft een glimp opgevangen van de liefde. De tijd is rijp haar voorraad terug te vorderen bij de notaris.

‘Bedankt,’ zegt ze tegen Elegiacus. ‘U gaf me vandaag iets heel kostbaars.’ Waar ken ik hem toch van, denkt Feline. Waar heb ik die helderblauwe ogen eerder gezien?

Ze belt aan bij notaris Verhoeven. Hij herkent haar meteen. ‘U komt uw liefde weer opeisen?’

‘Ja, in gezuiverde vorm, zoals beloofd.’

‘Pardon? Daar weet ik niets van, ik heb haar slechts in het depot bewaard. Dat was de afspraak.’

‘Maar wie was dan de man met de beelden, die mij vertelde dat mijn liefde besmet was? Hij beloofde me dat u deze zou zuiveren.’

‘Ik weet niet over wie u het heeft.’

‘Is hij dan geen boodschapper van u?’

‘Nogmaals, ik weet nergens van. Zo te horen is die man een fantast die u graag allerlei dingen laat geloven.’

‘Dan ben ik bedrogen. Hij vertelde me dat hij namens u kwam.’

‘Ik heb slechts gedaan waarvoor u me inhuurde.’

De notaris geeft Feline haar voorraad liefde terug en zij betaalt hem. Bedroefd gaat ze weg.

Alsof ze het heeft voorvoeld, staat de man met de kleurige jas en de koffer voor de deur van haar huis. Hij heeft het lef haar te vragen of hij mag binnenkomen.

‘Verdwijn, bedrieger, met je beeldjes van hout. Je kunt de adelaar terugkrijgen en daarna wil ik je nooit meer zien.’

‘Wil je me alsjeblieft nog één keer binnenlaten? Daarna keer ik nooit meer terug.’

Als ze samen aan de tafel zitten, neemt hij het woord. ‘Ben je ongelukkiger dan toen ik hier de eerste keer binnenkwam?’

‘Nee, ik ben zelfs gelukkiger,’ zegt ze na enig nadenken.

‘Je blijkt in staat te zijn je wijsheid, kracht en liefde te hervinden en te genieten van schoonheid. Waarom zou je van anderen afhankelijk zijn? Niet ik ben de bedrieger, je bedroog jezelf.’

Feline kijkt hem in de ogen, helderblauw zoals Elegiacus. ‘U bent …’ stamelt ze.

Hij glimlacht slechts, pakt zijn koffer en verdwijnt zonder nog iets te zeggen.

Feit

Frankrijk

Samen met mijn familie wacht ik op het perron, mijn rugtas is goed gevuld. Het moment van afscheid komt straks, als de trein aankomt.

‘Je kunt je nog steeds bedenken,’ zegt mijn vader.

Voor ik mijn hoofd kan schudden, is mijn broertje mij voor. ‘Dacht het niet. Ze gaat mooi weg. Lekker rustig.’

Hij krijgt een por van mijn vader in zijn zij.

Ik gniffel. ‘Het komt allemaal goed. Misschien is mijn geld binnen een maand op en kom ik naar huis,’ stel ik hem gerust. ‘Misschien raak ik al mijn geld kwijt, je hebt geen idee hoe het zal gaan.’ Ik kijk over het spoor en zie in de verte de trein aankomen. ‘Nou, tot ooit.’

Ik knuffel mijn familie en ik neem afscheid van ze. Wanneer zie ik ze weer? Mijn plan is om door Europa te reizen. Vooral Parijs, Barcelona, Praag en Budapest. Ik weet niet welke plekken ik onderweg nog meer tegenkom. Ondertussen houd ik de vluchten naar New York in de gaten en als de prijzen mij aanstaan, boek ik een enkele reis naar Amerika om vanuit daar verder te reizen. Voor nu is de bestemming: Parijs.

‘Heel veel plezier!’ roepen mijn ouders als ik de trein instap.

Ik draai mij nog een keer om, zwaai naar ze en loop de coupé binnen. Mijn stoel is aan de kant van het raam. Als ik naar de wc moet is het onhandig als er iemand naast mij zit, maar het is niet lang naar Parijs, dus ik moet het kunnen volhouden. Mijn tas zet ik tussen mijn benen. Het is een wonder dat alles wat ik mee wilde nemen in de relatief kleine rugzak past. Deze tas gaat al jaren mee als schooltas, nu heb ik hem mee als reistas. Hij mag mee het vliegtuig in, op die manier bespaar ik kosten met vliegen, geen extra bagagekosten. En het is veel handzamer dan zo’n enorme rugtas.

Langzaam druppelt de trein vol. De meeste reizigers dragen een koffer bij zich. Er is een enkele student en ouder echtpaar. Er zijn gezinnen met jonge kinderen en stelletjes. Naast mij komt een jonge jongen zitten; ik denk dat hij mijn leeftijd heeft. Zijn bruine haar zit in de war en ook hij heeft alleen een kleine rugtas mee, die zo te zien wel erg op spanning staat. Hij heeft een koptelefoon op, maar doet hem af en legt hem op het klaptafeltje neer. Zijn smaragdgroene ogen glinsteren in het licht van de trein wanneer hij me aankijkt.

‘Waar ga jij naartoe?’

Niet begrijpend kijkt hij mij aan. ‘Tu vous allez à Paris?’

Ik versta alleen het woord Paris. Ik heb drie jaar Frans gehad en nog steeds versta ik niets van wat deze jongen zegt.

‘I don’t speak French.’ Als hij een reiziger is, dan spreekt hij vast Engels.

De jongen lacht. ‘Ik vroeg of je naar Parijs gaat,’ zegt hij deze keer in het Engels.

‘Ja! Jij ook?’

‘Ik woon net buiten Parijs.’

Wat gaaf! Al snel vraag ik hem dingen over de stad en plekken die ik zeker moet zien als ik daar ben. Met een grote glimlach vertelt hij over Parijs, wat ik moet zien en doen. Zo vertelt hij dat ik zeker naar de Eifeltoren moet gaan rond “golden hour”, dan schijnt het er prachtig uit te zien. “Golden hour” is net voor zonsondergang, waarin de zon aan de horizon staat en er meer indirect zonlicht is. Hij vertelt ook dat hij een jaar heeft gereisd. Hij is naar Australië geweest, Thailand, China, Japan en ga zo maar door. Noem het en hij is er geweest. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik er over een jaar precies zo bij zit.

‘Wat ga je nu doen? Verder met school of werken?’

‘Ik weet het niet. Het lijkt me helemaal niks om van negen tot vijf achter een bureau te zitten. Ik ga me, denk ik, verdiepen om een digital nomad te worden. Dan werk je via internet en ben je niet afhankelijk van een locatie. Dat lijkt me te gek! Dan kan ik net zo lang reizen als ik wil.’

‘Dat is wat ik ga doen!’ roep ik enthousiast uit en ik vertel hem in geuren en kleuren mijn plan van aanpak.

Na drie uur en 20 minuten zijn we aangekomen in Parijs. De jongen, die Sebastián heet, moet er op hetzelfde station uit als ik. Het is raar dat ik geen afscheid wil nemen van een jongen die ik pas ken. Voor het eerst heb ik iemand ontmoet die hetzelfde wil als ik en het voelt gek om gedag te zeggen. We zullen door het leven gaan als vreemden voor elkaar. Na een week zal hij mij vergeten zijn.

‘Waar verblijf je?’ vraagt hij als we uit de trein zijn gestapt en langzaam onze weg naar boven starten.

‘Mije Marais, een hostel langs de Seine.’

‘Ja, die ik ken. Coole plek.’

Ik knik, al heb ik geen idee of het echt een coole plek is. Op de foto’s zag het er heel Frans uit, maar wie weet is dat in het echt heel anders. We komen boven aan, we checken uit, gaan nog een trap op en staan dan op de straat. Dit is het dan. Het moment van afscheid is hier.

‘Weet je dat Frankrijk het meest bezochte land is ter wereld. Dat is een feit,’ zegt Sebastián opeens.

Ik lach. ‘Dat is random.’

Sebastián schiet ook in de lach, maar zijn gezicht vertrekt snel. ‘Ik moet gaan.’

Ik knik kort.

‘Heel veel plezier met je reis. En geniet van Parijs.’

‘Dank je. Jij veel succes met wat je gaat doen.’

Sebastián opent zijn armen, als teken dat hij mij een knuffel wil geven. Glimlachend stap ik op hem af, wat een heerlijke manier om afscheid te nemen.

‘Misschien tot ooit, Leala,’ glimlacht hij.

‘Misschien tot ooit, Sebastián.’

Hij draait zich om en loopt weg. Ik kijk hem na, totdat hij helemaal uit het zicht is, hopend dat hij nog een keer omkijkt. Zal het de hele reis zo gaan? Mensen die komen en gaan? Waarschijnlijk wel. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en zet Google Maps aan, die mij de weg wijst naar het hostel.

Het hostel is precies zoals op de foto. Er staan buiten tafeltjes en stoelen in Franse stijl, een beetje vintage. De kamer is perfect. Ik deel hem met drie andere meiden, die alle drie uit Australië komen. De meiden heb ik kort gesproken toen ik aankwam, omdat zij de stad in gaan. Mijn spullen heb ik opgeruimd, ik heb mezelf opgefrist en nu is het tijd om ook de stad in te gaan. Met de metro ga ik richting de Eiffeltoren. Voordat ik naar het iconische bouwwerk ga, haal ik eerst wat te eten, lekker simpel bij de Mc Donalds. Ik heb geen zin om ingewikkeld te doen. Ik wil de Eiffeltoren zien.

Dan ga ik naar de Eiffeltoren. Terwijl ik op het grasveld loop, kijk ik naar het immense grote ijzerwerk. Wat een teleurstelling. Noem mij een cultuurbarbaar, maar zoveel vind ik er niet aan. Het is letterlijk een groot stuk roestijzer. Het is prachtig om het te zien met de zonsondergang, maar ik snap niet waarom er een hele hype om dit ding heen zit. Toch pak ik mijn camera erbij en maak ik paar foto’s van het stuk ijzer.

Ik loop terug naar het grasveld en ga zitten op een bankje. De lucht kleurt zich roze met een beetje paars erbij. Het ziet er ontzettend mooi uit. Ik zou willen dat ik elke dag zo’n mooie zonsondergang kon zien.

‘Het is de typische toerist!’

Ik kijk op en zie Sebastián lopen.

‘Hé! Wat doe jij nou hier?’ Hoe wist hij dat ik hier zou zijn? Of het is toevallig dat hij hier is, dat kan ook.