Geduldige wraak

R.R. Hopkinson Sr.

H!P Publishing

Copyright

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Inhoudsopgave

1. Chapter 1

2. Toewijding

3. I

4. II

5. III

6. IV

7. V

8. Dankwoord

R.R. Hopkinson Sr.

Geduldige wraak

R.R. Hopkinson Sr.

Eerste druk juli 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-024-3

NUR 332

©2022 H!P Publishing

Dit is een fictief werk. Alle namen, personages, gebeurtenissen en incidenten in dit boek zijn een product van de verbeelding van de auteur dan wel op een fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met bestaande personen, levend of dood, of feitelijke gebeurtenissen berust op louter toeval.

Toewijding

Aan mijn zoon Rj.

Ik draag dit fictiewerk op aan jou. Moge het dienen als inspiratie om jouw dromen na te jagen. Word je politierechercheur, wetgever of auteur, of iets compleet anders waar je hart van brandt met passie. Je kan het!

Papa

I

Opdracht één: ijs halen

Voorzichtig schuift John de lakens van zich af. Het is zaterdag, de meeste mensen slapen uit, maar dat is hem nooit gelukt. Het zit niet in hem, niet in zijn systeem. Over de stoel bij de kast hangt zijn pak. “Van Dween”, leest hij op de camouflagejas van zijn uniform. Eronder staan zijn kisten. Deze zijn keurig gepoetst. Ze glimmen en weerkaatsen de tropische zon wanneer deze op de neuzen schijnt. De zon glijdt ook over de lichtgetinte huid van zijn vrouw, maar op haar weerkaatst hij niet.

Op deze zonnige zaterdagochtend in de republiek Era-Minus ontwaakt John van Dween naast zijn vrouw. Ze zijn reeds zeven jaren getrouwd. John is een zwarte man, militair van beroep en dicht bij zijn pensionering. Zijn echtgenote heet Sandra. Zij is een bloedmooie vrouw van Indiase afkomst en is twintig jaren jonger dan hij. Zij vormen met hun vierjarige dochter Lisa een prachtig gezin.

John kende donkere dagen in zijn verleden, maar toen hij Sandra ontmoette, gaf zij zijn leven weer zin en schonk hem zijn meest dierbare schat, Lisa. Er is niets dat hij niet voor zijn kind over heeft. Hij krijgt vaak het verwijt van Sandra dat hij hun dochter verwent, maar voor John is het slechts een kwestie van Lisa alle liefde geven die hij zelf als kind niet kreeg. De sterke band tussen vader en dochter is niet te ontkennen. Zeer teder geeft hij Sandra een kus om haar wakker te krijgen. Zijn lippen drukt hij langer dan normaal tegen haar wangen aan en hij geniet van haar geur. Haar geur kent hij maar al te goed; het is een geur waarmee hij vertrouwd is geraakt en die hem tot rust brengt.

‘Goedemorgen, manlief,’ hoort hij een vrouwenstem zeggen. Sandra is wakker.

Zij keert zich op haar rug. Het witte laken waaronder zij lag, glijdt deels van haar af en laat de volle borsten van haar blote bovenlijf zien.

‘John, heb je wel lekker geslapen? Ik vond je in de nacht nogal onrustig.’ Ze plaatst haar hand op zijn linkerdij. ‘Wat is er aan de hand?’

John blijft even stil en laat vervolgens zijn benen van het bed zakken alvorens hij antwoord geeft. ‘Niets, pop. Alles is goed,’ zegt hij kort en zakelijk. ‘Ik maak alvast ontbijt klaar en Lisa wakker. Blijf jij nog maar lekker liggen.’

Met een knipoog in de richting van Sandra om haar gerust te stellen, verlaat John hun slaapkamer en komt in de gang terecht die leidt naar de overige slaapvertrekken. Hij passeert een aan de wand hangend schilderij van een onbekende kunstenaar. Het schilderij bestaat uit een portret van twee kinderen die elkaar omhelzen met een brede glimlach op hun gezicht. Het kunstwerk draagt de naam “Broer en Zus”. John heeft een matige liefde voor kunst. Zelf vindt hij dit schilderstuk niets. Sandra die, nadat het haar aandacht trok tijdens een trip naar de vlooienmarkt, ermee thuiskwam, stond erop dat het in de woning gehangen werd.

John opent de kamerdeur van Lisa en stapt het roze slaapvertrek binnen. De ruimte lijkt een slaapkamer van een prinsesje. Het ligt vol knuffeldiertjes en kralenkettinkjes. Op een tafel in de hoek prijkt een keurig theeservies en op haar nachtkastje ligt een tiara, maar van Lisa zelf is geen spoor. Dit zou menig ouder ongerust maken, maar John is niet bezorgd; hij weet wat er gaat gebeuren.

Hij kijkt de kamer rond en zegt hardop op speelse wijze: ‘Vreemd. Waar kan het liefste meisje van de hele wereld nou zijn?’

Op dat moment springt Lisa uit haar kledingkast die vol zit met kostuums en schreeuwt: ‘Booo!’

‘Heb ik u laten schrikken papa?’ vraagt ze met een lief stemmetje.

Vader en dochter spelen al geruime tijd een spel, waarbij het doel is om de ander te laten schrikken. John staat vele punten voor.

Lisa vraagt: ‘Is het me deze keer gelukt?’

‘Nee,’ antwoordt John, ‘je moet harder je best doen.’ Hij laat een kleine glimlach zien.

‘Ik pak u wel een keer papa!’ zegt ze zelfverzekerd.

‘Dat geloof ik, schat. Zin in pannenkoeken?’ John hoeft niet te wachten op antwoord. Pannenkoeken zijn Lisa haar favoriete gerecht. Ze zou ze elke maaltijd van de dag kunnen eten.

‘Kom naar de keuken dan maken wij samen ontbijt.’

Het is een aardig en behulpzaam meisje. Wat zij later worden wil, is haar niet helemaal duidelijk, maar mensen helpen is het antwoord dat zij doorgaans geeft op die vraag. Haar ouders kregen van haar leerkracht te horen dat zij altijd bereid is een schoolvriendje te helpen bij het uitvoeren van een opdracht. Ze is een tikkeltje korter dan haar leeftijdgenoten, maar de dapperste. Lisa is ook een dierenvriend. Van puppy’s tot insecten; alles fascineert haar. Zij is klaar om de wereld te ontdekken en John staat gereed om haar daarbij te begeleiden.

Het ontbijt is bijna af en geurt aangenaam wanneer Sandra tevoorschijn komt. Zij heeft gedoucht en heeft haar werkkleding aan. Zelfs een vrij saai kledingstuk staat haar alsof het door een top fashion designer is gemaakt.

Volgens John is het haar niet helemaal duidelijk hoe mooi zij echt is. Hij is een jaloerse man, ook al ontkent hij dit zelf. Zijn echtgenote is een rustige vrouw, altijd kalm en beheerst. Haar karakter maakt dat zijn jaloezie niet te veel opspeelt.

‘Het ontbijt ziet er lekker uit, John, maar ik moet nu vertrekken.’

John kijkt verbaasd. Sandra werkt als klerk op een notariaat. Hij herinnert zich dan pas dat zij deze zaterdag wat achterstallig werk zou inhalen. Hij is hier niet blij mee. Het is al de zoveelste keer dit jaar dat Sandra op zaterdag moet werken. Het liefst vraagt hij haar deze dag met het gezin thuis te blijven, maar voordat hij haar het voorstel kan doen, kust zij hem en Lisa, en loopt richting de deur. Het enige voordeel dat dit hem oplevert is het plezier dat hij ervaart wanneer hij ziet hoe haar billen schudden, terwijl ze de deur uitloopt.

John kijkt nu naar Lisa’s richting. Zij wacht geduldig aan de eettafel op haar pannenkoeken.

‘Nou Lisa … Wat zullen wij vandaag doen?’

‘Kunnen we naar het park gaan, papa?’

Een uitje naar het park klinkt John goed in de oren. ‘Goed, laten we eten en ons klaarmaken.’

Vol blijdschap verlaten vader en dochter hun woning met keurig betegeld erf en lopen richting het park. Als het aan John had gelegen, was het erf nooit betegeld. Het erf harken en regelmatig bespuiten tegen onkruid vindt hij leuk werk om te doen, maar dat kan niet als het erf betegeld is. John hield Sandra altijd voor dat kinderen in zand moeten kunnen spelen, maar zij weigerde steevast. Sandra is geen voorstander om onkruidverdelgers te gebruiken. Waarom heeft ze nooit verteld, maar toen duidelijk werd dat zij een kindje verwachtte, ging John mee met haar voorstel het gif niet in huis te hebben.