Chocoladeprinses

Ruth L. Sinkeler

H!P Publishing

Copyright

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Ruth L. Sinkeler

Chocoladeprinses

Ruth L. Sinkeler

Eerste druk juli

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-025-0

NUR 301

©2022 H!P Publishing

Hoofdstuk één

Safiye

‘Voor minder dan twintig centimeter doe ik het niet'. Ben je gek ofzo? Ik ga toch niet al die moeite doen voor een pindadop.’ Safiye keek strijdlustig naar haar vriendinnen die gierend van de lach over elkaar heen vielen. Ondanks dat ze deze uitspraak van hun gevatte vriendin kenden, vonden ze het toch elke keer hilarisch.

‘Ik kan maar beter geen tequila shots meer nemen,’ verzuchte Safiye terwijl ze probeerde te focussen. ‘Die gaan niet echt goed samen met de vijf gin-tonics die ik al op heb.’

Haar drie vriendinnen waren uitgelachen en spraken door elkaar heen. De alcohol maakte dat Safiye moeite had met concentreren. Drinken op de woensdagavond. Het brak zo lekker de week, maar verstandig was het niet. Ze keek op haar iPhone en zag dat het half elf was. ‘Meisjes, tijd om te gaan. Het is morgen weer vroeg dag en ik heb een lange volle agenda met diverse cliënten achter elkaar. Dus chop chop, time to go.’

Buiten was het koud en grauw. De alcohol in haar lijf zorgde ervoor dat ze de kou niet echt voelde. Safiye gaf haar vriendinnen een stevige knuffel, haalde haar fiets van het slot en trapte in een strak tempo met open jas door nachtelijk Amsterdam richting huis.

Ze was jong, slim, stond aan het begin van haar carrière en genoot van het leven in een wereldstad. Dertig jaar jong en nu vijf jaar afgestudeerd in zowel psychologie als sociologie. Ze was van jongs af aan geïnteresseerd in mensen en hun gedrag. Studeren was leuk en ze zag het vooral als een uitdaging. Beide studies gingen haar daarom vrij makkelijk af.

Haar studiegenoten en vrienden vroegen zich soms echt af hoe ze het in vredesnaam allemaal voor elkaar kreeg. Twee studies, een bijbaan en een rijk gevuld sociaal leven. Voor Safiye was het heel normaal. Zo was ze altijd al. De Master in Sociologie liet ze aan zich voorbij gaan omdat ze direct na haar afstuderen aan de slag kon bij haar oude stage bedrijf. Daar maakte ze al vijf jaar carrière, was ze senior consultant en op weg naar de jongste partner ooit te worden binnen de organisatie: De eerste vrouw en, voor haar nog belangrijker, de eerste vrouw van kleur.

Safiye stond naakt in haar inloopkast. Een lange hete douche had de laatste resten van de tequila en gin-tonics van de vorige avond uit haar lichaam verdreven. De boerenomelet van drie eieren, broccoli, champignons, paprika, rode uien en knoflook met een groot glas verse amandelmelk droeg daar zeker aan bij. Haar tanden en tong had ze extra goed gepoetst gezien het feit dat ze vandaag veel gesprekken had op kantoor.

Ze draaide wat rondjes voor haar grote, brede passpiegel en bekeek haar lichaam. ‘Dat ziet er lekker uit, Saffie. Crossfit doet je goed,’ mompelde ze.

Ze bekeek haar gespierde en toch slanke benen, haar platte buik en mooie ronde billen, pakte haar beide borsten vast en streelde ze liefdevol. Haar meiden mochten er echt zijn. Een volle cup D en ze stonden fier rechtop. Haar halflange, dikke donkerbruine krullende haar met rode gloed viel golvend op haar schouders.

Ze bekeek zichzelf verder in de spiegel. Bracht haar gezicht dichterbij, keek naar haar volle lippen, niet te ronde wangen en grote amandelvormige ogen. Haar huid had ze zojuist ingesmeerd met echte kokosolie die haar tante vanuit Suriname stuurde.

Ik ben gewoon een één meter achtenzestig melkchocolade snack, dacht ze en barstte in lachen uit. Gelukkig had ze geen kater. Ze keek zichzelf recht in de spiegel aan en sprak haar affirmaties hardop uit:

‘Ik zie jou.

Ik hou van jou.

Ik gun jou het beste.

Ik ben geweldig.

Ik ben slim.

Ik ben mooi.

Ik ben gezond en fit.

Ik ben succesvol in alles wat ik doe en aanpak.

Ik ben geliefd.

Ik ben briljant en geweldig.

Ik ben de beste.’

Met een brede glimlach sloot Safiye haar vaste ochtendritueel af en trok een spijkerbroek, knalrode bloes en wit topje uit de kast. Ze stapte in haar Sapph slipje, deed de bijpassende bh aan, sprayde met haar waterfles op haar haren en haalde haar vingers door haar krullen. Ze deed mascara, oogpotlood en haar favoriete rode lippenstift op en liep via de slaapkamer en woonkamer naar de gang. Daar trok ze haar zwarte kniehoge laarzen aan, greep haar tas, das en jas, en haastte zich naar buiten. Uiteraard liet de lift op zich wachten. Met haar voet ongeduldig tikkend, wachtte ze tot de lift eindelijk de negende verdieping bereikte. Wonen in een prachtig appartement op de bovenste verdieping uitkijkend op het IJ was geweldig, behalve wanneer je haast had.

Ze deed haar iPods in haar oren en bekeek in de lift alle binnengekomen berichten. Al scannend ging ze er doorheen.

In de parkeergarage aangekomen stapte ze in haar blinkend grijze Nissan Juke en begon aan haar eerste telefoontjes van de dag, terwijl ze zich door het drukke Amsterdamse ochtendverkeer van Westerpark naar haar kantoor in de toren achter het Amstelstation begaf. Ze voelde zich goed. Rode kleding en bijbehorende lippenstift gaven haar altijd een gevoel dat ze de hele wereld aan kon.

Vrolijk stapte ze de kantoorvloer op waar ze opgewekt werd begroet door Aline, de receptioniste die haar de nieuwtjes uit het gebouw vertelde en met wie ze goed kon samenwerken. Aline maakte haar, toen ze als stagiaire begon bij Allard, direct wegwijs waardoor Safiye zich snel thuisvoelde.

Een stage verkrijgen bij Allard Siers & partners was allesbehalve makkelijk. Velen voor haar en na haar hadden gesolliciteerd. Allard scande persoonlijk alle mails en negenennegentig procent belandde al na één zin in zijn e-mail prullenbak. Tot op de dag van vandaag had Allard nooit verteld waarom hij haar e-mail helemaal las en haar direct daarna voor een persoonlijk gesprek uitnodigde. Ze was helemaal door het dolle met haar stageplek en had het die avond flink gevierd met haar drie vriendinnen en een fles Patron tequila. Veel meer kon ze zich niet heugen van die avond, wel dat het erg gezellig was en de hoofdpijn de volgende ochtend legendarisch. Gelukkig hoefde ze pas een week later aan haar stage te beginnen. Dat was inmiddels vijf en een half jaar geleden. Mede doordat Aline zich moederlijk over haar ontfermde en zij zich voor wel tweehonderd procent inzette, slaagde ze met vlag en wimpel en kreeg ze van Allard, die ze de gehele stage slechts twee keer had gezien, een contract aangeboden. De contractonderhandelingen vonden plaats met HR en twee weken na het afronden van haar stage trad ze in dienst als junior consultant bij Allard Siers & Partners.

Aline keek haar glimlachend aan. ‘Wat zie je er weer stralend uit, gudu (lieverd). Staat je goed dat rood. Je eerste cliënt zit al in de wachtruimte, maar je bent ruim op tijd dus start maar lekker rustig op. Een goede dag vandaag.’

Safiye wierp haar een knipoog toe en liep naar de pantry voor een Matcha Almond Latte. Niemand op kantoor begreep dat ze het naar binnenkreeg, maar haar dag begon niet goed zonder. Ze deed er een beetje honing in. Ongezien door de cliënt ging ze haar kantoor binnen en startte haar MacBook op. Ze wierp een blik op het dossier. Haar ogen gleden over het scherm en namen de informatie over de nieuwe cliënt tot zich. Op de universiteit volgde ze voor een zacht prijsje een cursus snellezen en mindmappen. Dit kunstje kwam haar goed van pas in haar werk. Dossiers waren soms omvangrijk en dit scheelde veel tijd.

De cliënt was een man van middelbare leeftijd die om hulp verlegen zat en naar haar mening veel te lang had gewacht om de stap naar Allard Siers & Partners te maken. Zijn casus was daardoor nodeloos ingewikkeld geworden. Hij was al bij enkele van haar collega’s geweest, maar zij kwamen er met hem niet uit. Uiteindelijk kwam hij bij haar terecht. Ze zaten tegenover elkaar. Hij oogde zenuwachtig. Zij observeerde hem vanachter haar bureau terwijl ze de laatste slokken van haar Matcha Almond Latte nam.

‘Je bent jong.’

Ze hoorde de twijfel in zijn stem en knikte. ‘Yep, dertig jaar en vijfenvijftig dagen om exact te zijn.’

‘Je ziet er jonger uit. Kan je mijn dossier wel aan? Je collega’s hebben het teruggegeven.’

Ze zweeg en keek hem aan.

Hij vouwde zijn handen wat wrijvend ineen en vervolgde: ‘Hoe komt het dat je collega’s denken dat jij wel wat met mijn dossier kan?’

Ze zette haar superwoman mok met het embleem naar hem toegedraaid omslachtig neer op haar bureau. ‘Omdat ik de beste ben!’

Hij keek van de mok naar haar gezicht en barstte in lachen uit. Een bevrijdende lach. Het ijs was gebroken. Hein was zijn naam. Een erfgenaam van een zeer groot fortuin die in de problemen terecht was gekomen door wat te snelle, ondoordachte beslissingen.

Hein en Safiye ploegden samen het dossier door. Ze stelde wel honderd vragen. Na twee en een half uur was het voor een eerste keer genoeg. Hij was inmiddels overtuigd van haar kennis en kunde, en onder de indruk van het feit dat ze binnen vijf jaar na haar afstuderen bij dit prestigieuze kantoor van junior consultant bevorderd was naar senior.

Safiye stuurde Hein naar Aline voor een nieuwe afspraak en mailde de opgenomen gesprekken van de sessie door naar de transcribeer afdeling zodat deze de notulen kon uitwerken.

De ochtend was voorbijgevlogen. Het was tijd voor de lunch. Wat werd het vandaag?

Ongeveer zes jaar geleden was Safiye een stevige jongedame die door haar drukke dagen en woelige sociaal leven meer dronk en fastfood at dan goed voor haar was. Dat was te zien aan haar lichaamsproporties. Het was niet dat ze zichzelf lelijk vond. Ze werd gewoonweg te zwaarlijvig, bewoog niet meer lekker en haar energie nam af. Toen ze tijdens haar veel te drukke afstudeerperiode een lichte TIA kreeg, was voor haar de maat vol. Ze was nog geen vijfentwintig en liep de deur plat bij de neuroloog, de internist en de huisarts voor een te hoge bloeddruk, te veel stress en een BMI van drieëndertig. Daarom ging het roer om. Samen met vriendin Maisie begon ze aan een nieuw fitness avontuur: crossfit. Een vorm van fitness die door velen extreem gevonden werd, maar voor Saf en Maisie de ideale vorm van sport was. Het was uitdagend, afwisselend en werkend op diverse vlakken. Het betekende discipline, concentratie, doorzetten, volhouden en veel zweten. Geweldig vonden ze het telkens in de box. Ze werden ook op hun eetgewoonten gecoacht en zo werd de transformatie van Safiye ingezet met als gevolg dat ze zes jaar later nog altijd verslaafd was aan crossfit. Ondanks haar drukke werkschema was ze zeker drie keer per week in de box te vinden en haar lichaam had er nog nooit zo fit en strak uitgezien, terwijl ze haar rondingen en vooral haar juweeltjes, haar boobs had behouden.

Safiye had zin in gegrilde zalm met groente. Ze deed niet aan boterhammen met kaas als lunch, maar at een keer per dag een stevige gezonde warme maaltijd en verder in de avond een soepje of salade. Tenzij ze uit eten ging, dan draaide ze het om. Ze deed ook al twee jaar aan intermittent fasting. Ze at doorgaans alleen tussen twaalf uur ’s middags en acht uur ‘s avonds, tenzij ze, omdat ze het onverwachts te bont maakte, een stevig ontbijt nodig had. Verder dronk ze veel water, thee, haar geliefde Matcha Almond Latte en at ze fruit. Voor anderen erg extreem, voor haar inmiddels helemaal normaal. Ze voelde zich er goed bij.

Soms stond ze zichzelf toe om even lekker uit de band te springen, zoals gisteravond, want het leven moet wel geleefd worden. Een motto dat ze in Suriname had opgepikt toen ze tijdens de vakantie in het land van haar moeder met haar neven op stap ging. A libi mus libi (het leven moet geleefd worden).

Safiye liep richting het eetcafé, aan het begin van het plein, waar de kantoortoren gevestigd was. Veel medewerkers nuttigden hier hun lunch. Ze had haar zinnen gezet op zalm met gegrilde groenten, en ze snoof onderwijl de frisse winterlucht op.

Terwijl ze aan haar verse gemberthee nipte keek ze uit over het plein naar de mensen die in en uit de kantoortoren en het station liepen. Het was een van haar favoriete bezigheden, mensen bekijken. Ze bedacht dan zelf verhalen over hen. Dit deed ze regelmatig met haar vriendinnen, of haar nicht als ze op terrasjes of in cafés zaten. Het leverde vaak melige ogenblikken op.

Vandaag zat ze alleen. Ze dronk haar thee en wachtte op haar zalm, terwijl ze het dossier van Hein opnieuw door haar hoofd liet gaan.

Het was inderdaad een uitdaging en omdat het ijs tussen haar en Hein gebroken was, wist ze dat ze zijn zaak succesvol kon oplossen. Ze had er zin in. De lunch smaakte goed en terwijl ze rustig at, keek ze verder naar de mensen buiten op het plein.

Opeens maakte haar hart een sprongetje. Ze kneep haar ogen tot spleetjes in een poging scherper te kunnen zien. Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, onmogelijk,’ mompelde ze in zichzelf.

Na haar lunch rekende Safiye af en liep ontspannen terug naar kantoor om aan de afspraken van die middag te beginnen.

‘Safiye, er is wederom een cliënt voor je in de wachtruimte,’ zei Aline, ‘maar ik moet je even iets vertellen …’

Safiye luisterde half en wenkte Aline. ‘Is goed, stuur hem vast naar binnen. Mijn bestanden zijn goed opgeborgen en mijn laptop is vergrendeld dus het kan geen kwaad. Ik haal even een kopje thee.’

Ze liep naar de pantry. Er lagen brownies, haar zwakte. Ze ging vanavond toch naar crossfit en zou het wel verbranden. Ze zette haar tanden in de heerlijke, smeuïge brownie, terwijl ze haar kantoor in liep. De wachtende cliënt was ze vergeten.

Hij draaide zich om in zijn stoel.

Safiye’s hart stopte even met kloppen, haar ogen werden groot, maar direct herpakte ze zich. Ze zette haar professionele gezicht op. Wat niet wilde lukken met een mond vol brownie.

Een licht hese, zware stem zei: ‘Hai, chocoladeprinses. Je houdt nog steeds van brownies, zie ik.’

Hoofdstuk twee

Joachim