Mianara

Vergelding

Jesse van Willigenburg

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Jesse van Willigenburg

Mianara

Vergelding | deel III

Jesse van Willigenburg

1e druk augustus 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-027-4

ISBN e-book 978-94-6464-028-1

NUR 285/334

©2022 Godijn Publishing

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Mianara III - Vergelding (2022)

Mianara II - Verzet (2021)

Mianara I - Verraad (2020)

Proloog

Een tweede kans

Met een schreeuw van afschuw kom ik weer in de werkelijkheid terecht. Ik kom met zo veel kracht omhoog dat ook Najeer er wakker van schrikt en wild zwaaiend vind ik houvast in zijn armen.

“Malika! Wat is er?”

Verdwaasd zit ik rechtop in bed, terwijl de zwarte vlekken dansen voor mijn ogen.

“Weer een nare droom?”

“Ja... Nee...” stamel ik. “Ik weet het niet...”

Was het een droom? Nee, dit was anders... Dit was echt, ik weet het nu zeker!

Druppels angstzweet lopen over mijn rug naar beneden en mijn benen tintelen zo erg dat ze er bijna gevoelloos van worden. Ik haal een aantal keer diep adem. Mijn hevig trillende handen komen langzaam tot rust en met elke ademhaling merk ik dat ik steeds een beetje meer kalmeer.

In mijn hoofd ga ik ondertussen alle gebeurtenissen na die ik me kan herinneren. Uiteindelijk kom ik uit bij de belegering van Industria en hoe het eindigde, maar ik onderdruk een nieuwe paniekaanval.

De woorden van de heks in de Droomwereld galmen na in mijn hoofd: “Voorkom deze toekomst!”

Wat een nachtmerrie! Als dat een mogelijke toekomst was en Ratchett dat buitengewoon krachtige wapen in handen heeft...

“Waar droomde je dit keer over?”

Ik meen een lichte irritatie in zijn stem te horen, maar dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Dit is niet de eerste keer dat ik hem wakker maak, terwijl de rest van de wereld nog slaapt.

“Het einde van de oorlog...”

“Is dat niet iets goeds, dan?” Zodra hij de woorden heeft uitgesproken, beseft hij door de slaap heen dat een overwinning niet de enige uitkomst is.

“Ratchett stond aan de poorten van de stad, Storm gaf ineens geen antwoord meer en jij...” Een brok in mijn keel breekt mijn zin af. “Jij nam het van hem over,” ga ik dan verder, “en toen gaf jij ineens ook geen antwoord meer... En toen... dat vreselijke wapen van de Klauwen...”

Vrijwel meteen draait Najeer met een zucht het kristalkaarsje naast ons bed aan.

Ik verberg mijn gezicht in mijn handen en barst in tranen uit. Ik voel een arm om me heen, gevolgd door een tweede.

Najeer trekt me dicht tegen zich aan: “Ik ben hier, Malika, maak je geen zorgen. Wat je verder ook gezien hebt in die droom, nu zijn we hier en zijn we samen.”

Die woorden nemen de negatieve lading van de nachtmerrie deels weg. Het is alsof een gewicht dat op mijn borst drukte ineens is verdwenen, alsof ik weer vrij kan ademhalen. Dit is niet de werkelijkheid waarin ik me zonet nog bevond. Hier is er tijd, een mogelijkheid om anders te handelen, om in te grijpen waar het misging. Pas wanneer ook Najeer merkt dat ik me beter voel, laat hij me rustig weer los.

Eenmaal bekomen van de meeste stress vraag ik Najeer op gedempte toon: “Welke dag is het? Hoeveel tijd hebben we?” In mijn hoofd komt het moment naar voren dat Najeer me vertelde wat hij voor me voelt: het meest recente dat ik zeker weet.

Hij moet even nadenken en krabt achter zijn oor.

Nog voor hij me kan antwoorden ben ik met mijn hoofd al bij de volgende stap: “Ik moet met Storm praten.”

“Nu?” vraagt Najeer daarop verbaasd. “Malika, het is midden in de nacht. Kan het niet wachten tot morgenochtend?”

“Nee, Najeer, als het klopt wat ik gezien heb in mijn droom, hebben we geen tijd te verliezen.”

Hij rolt moeizaam uit bed, maar schiet al gauw in wat kleren en staat paraat. “Je weet de weg, ik loop vlak achter je.”

We treffen Storm in de kamer met de maquette, met diepe wallen onder zijn ogen. In het kort vatten we samen wat ik heb gezien. De uitdrukking op zijn gezicht en de toon van verbazing in zijn stem spreken boekdelen.

“Dus als ik het goed begrijp,” begint hij, “denk je dat Ratchett een soort superwapen bezit, enkel op basis van een droom?”

Het moet ook belachelijk klinken, maar ik weet het zeker!

“Malika droomt wel vaker dingen en soms komen die uit,” vult Najeer aan. “Als deze droom echt gaat gebeuren, dan hebben we niet lang meer voor Ratchett met dat wapen naar het Zuiden komt.”

Storm zet een hand in zijn zij en haalt de ander door het haar dat uit zijn schubbige hoofdhuid groeit. Hij zucht diep. “Het spijt me, maar we kunnen niet handelen op basis van dromen en vermoedens alleen. We zijn al te dun verspreid zoals de zaken er nu voor staan. De nieuwe rekruten zitten middenin hun training, en...”

Het meeste nieuws wat we nog horen komt mondjesmaat binnen via postvogels en vluchtelingen, maar ook die stromen beginnen langzaam op te drogen. Iedereen die de mogelijkheid had om te vluchten zal die met beide handen hebben aangegrepen.

“Maar Storm,” sputter ik tegen, “we...”

Hij onderbreekt mij met een handgebaar.

“Nee, Malika. Ik wil er niet voor verantwoordelijk zijn als jullie ernaast zitten en jezelf met de beste bedoelingen klem lopen. Als er verder niks meer is, ga ik naar bed. Misschien dat ik nog een uurtje slaap kan pakken voor de zon weer op komt. Ik heb er al te veel gemist...”

Hoofdstuk 1

Op het randje van de dood

Dit is niet de dag waarop ik ga sterven...

Met grote moeite krijg ik nog net een ademteug binnen voor de Klauw me weer met mijn neus tegen de ijskoude tegels duwt. Wie had gedacht dat je zou kunnen verdrinken in een paar centimeter stilstaand water? Ik slaag erin om op mijn zij te rollen, waarop de soldaat me op mijn rug draait. De handen van de Klauw sluiten zich daarop om mijn keel, strakker en strakker.

Niet vandaag en niet hier...

Zijn gewicht op mijn borstkas pint me vast tegen de planken. Ik probeer hem van me af te slaan, maar de man geeft geen krimp. Het laagje koude water zuigt al het gevoel uit mijn lichaam. Als ik hier niet snel uit weet te komen...

Dan verplaatst de man zijn gewicht en ik zie op dat moment mijn kans. In een flits kan ik mijn reservedolk bereiken en begraaf het metaal diep in de flank van de Klauw, tussen zijn onderste ribben. In het moment dat de schok en pijn hem overweldigen neem ik de overhand door hem van me af te slingeren, over hem heen te draaien en zijn achterhoofd tegen de vloer van het huis te drukken. Een stroom van donkerrood bloed is te zien in het water, verlicht door de vlammen om ons heen. Hevig is zijn weerstand wanneer ik hem dwing zijn hoofd te draaien, neus en mond nu onder water. De man klauwt naar mijn arm op zijn keel, wanhopig om weer adem te krijgen, maar zijn ronde nagels komen niet door mijn armbeschermer heen. Met op elkaar geklemde kaken kost het me al mijn kracht hem in bedwang te houden naarmate zijn wanhoop toeneemt. Pas wanneer de laatste adembubbels hem hebben verlaten en hij niet langer tegenstribbelt, laat ik zijn hals voorzichtig los, waar de afdruk van mijn handschoen nog duidelijk zichtbaar is. Hijgend pak ik het zwaard dat buiten mijn bereik was geslagen en maak me klaar om me terug te trekken. Bij de deur draai ik me een laatste keer om, net op tijd om hem vanaf de vloer de trekker te zien overhalen. In een reflex duik ik ineen.

Een vermoeide kreun is alles wat ik kan uitbrengen. Ik voel vaag dat mijn hoofd ergens op rust, terwijl de rest van mijn lichaam voelt alsof het in het niets zweeft. Ik drijf ergens tussen knallende koppijn en een hoofd vol watten.

“Waar... ben ik?” Mijn stem is hees en spreken gaat moeizaam. Alles tintelt en ik kan mijn ogen niet openen. Een bekende stem geeft me antwoord. Gedempt, alsof ik me onder water bevind.

“Rustig, Aridis. Spaar je krachten.”

“Marin?” Ik probeer instinctief overeind te komen, maar mijn lichaam reageert er amper op.

“Rustig,” klinkt het weer, ditmaal dwingend. “Dat je de pijn niet voelt, wil niet zeggen dat de pijn er niet is.”

Ik leg me neer bij zijn advies en probeer rustig adem te halen, maar zelfs dat kost me grote moeite. Het voelt alsof er een zwaar gewicht op mijn borst drukt.

“Met jouw zorgen ben ik zo weer de oude,” grap ik.

Ik verwacht een bevestiging en een grapje als antwoord. In plaats daarvan vraagt Marin op zeer serieuze toon: “Weet je nog wat er is gebeurd?”

Het kost me een paar seconden om zijn vraag te verwerken voor de beelden weer bij me boven komen. Beelden van brandende huizen, van gruweldaden gepleegd door Anuki. Herinneringen aan een strijd op leven en dood drijven naar de oppervlakte.

“Ik hoorde een schreeuw om hulp uit een brandend huis komen, maar eenmaal binnen werd ik door een Klauw tegen de grond gewerkt...” begin ik.

“En daarna?” vraagt hij.

“Ik wist mijn dolk te trekken. Ik stak hem in de zij en weet zeker dat ik een vitaal orgaan heb geraakt, hij bloedde als een rund. Ik worstelde me omhoog... en...”

Even dreig ik weg te zakken, maar ik dwing mezelf een flinke ademteug te nemen en ik slaag erin bij kennis te blijven. “Ik liet hem voor dood achter, maar toen ik me bij de deur omdraaide had hij ineens een pistool tevoorschijn gehaald... Ik dook weg toen hij de trekker overhaalde en dat is het laatste wat ik me herinner.”

“Aha,” stemt Marin in. “Dat verklaart het een en ander.”

“Hoe erg is het?”

Stilte. Dat is eigenlijk antwoord genoeg.

Dan reageert hij alsnog. “Ik heb je rechteroog niet kunnen redden, Aridis. Het was een hele operatie, met beperkte middelen... Het spijt me.”

“En mijn linkeroog?”

“Beschadigd, zoals wel meer dingen in je lichaam na gisteravond,” antwoordt hij beduusd. “Ik heb gedaan wat ik kon. Hopelijk houdt de blinddoek de wond rustig en schoon.”

Ik hoor dat hij een gordijn opzij schuift en vrijwel meteen weer dichttrekt.

Dan hoor ik hem zuchten. “Je zult nooit meer de oude zijn, Aridis...”

“Neem het jezelf niet kwalijk, Marin. Ik leef nog, dat heb ik ongetwijfeld aan jou te danken.”

“Goden vergeef me, ik heb er zo veel niet kunnen redden...” stamelt hij.

Ik hoor hem snikken. De gebeurtenissen van vanavond hebben ons allemaal gebroken, in meer of mindere mate.

“Het zij zo, Marin. Je hebt gedaan wat je kon, dat zeg je net zelf nog,” probeer ik hem gerust te stellen, voor ik besluit van onderwerp te veranderen. “Zijn we hier veilig?”

“Ja,” antwoordt hij vastberaden, “in ieder geval voor nu. We zijn op een schuiladres in het Paleisdistrict. Voor zover de Klauwen weten wonen hier Anuki. Ze zullen ons hier niet verwachten, zo vlak onder hun neus.” Weer zucht hij. “Het probleem is alleen dat we slechts voorraad hebben voor een paar dagen...”

“Zodra ik hersteld ben, zal ik helpen waar ik kan,” probeer ik hem gerust te stellen.

“Je kunt me helpen door te blijven liggen en rust te houden, Aridis. Het herstel zal moeizaam gaan en lang duren.”

Dan wordt er op de deur geklopt, in een patroon dat we onder Wolven gebruiken: drie keer hard, twee keer zacht, eenmaal hard. Voetstappen lopen richting de deur, die wordt ontgrendeld, waarna meer voetstappen klinken.

“Leg hem hier maar neer. Voorzichtig... Ja, laat maar zakken... Zo.”

Ik kan niet zien wat er gebeurt en ik kan me niet bewegen, maar door goed te luisteren krijg ik toch het een en ander mee.

“Ik ga gelijk aan de slag, zorg dat je niet gezien wordt wanneer je weer gaat.”

De deur wordt gesloten en op slot gedraaid. Het regent zo te horen nog steeds, maar het Paleisdistrict ligt hoger dan de omliggende straten, dus het water kan ons hier niet deren.

“Met hoeveel zijn we?”

“Met deze erbij? Zeven.” Ik hoor hem druk rommelen, waarschijnlijk om eerste hulp te verlenen. “Dunne matjes op een houten vloer, maar het is beter dan niks.”

Een scherpe pijnscheut schiet plots door mijn hoofd heen en ik klem kreunend mijn kaken op elkaar.

“Op een schaal van één tot tien?” vraagt Marin vanaf de andere kant van de kamer.

Ik zucht diep naarmate de pijn weer weg trekt. “Acht. En een half. Dat was niet prettig.”

“Wacht maar,” zegt hij, “daar heb ik nog wel iets voor.” Ik hoor hem rommelen in een kastje. Hij komt naast me zitten en even later voel ik een gevoelloosheid die zich vanuit mijn arm door mijn hele lichaam verspreidt.

“Rust maar,” hoor ik zijn stem, als van heel ver weg. Het is bijna een fluistering, ook al moet hij vlak naast me zitten. “We spreken later verder.”

Ik wil hem nog antwoord geven, maar voor ik de kans krijg, verlies ik het bewustzijn.

Een droomloze slaap omarmt me en wanneer ik weer geluid om me heen hoor, blijken er drie dagen voorbij. Het voelde als een dutje van hooguit een kwartier en tegelijkertijd als een eeuwigheid.

“Aridis?” klinkt uiteindelijk de stem van Marin.

Mijn lippen bewegen, maar ik krijg er geen woorden uit.

“Hier, drink wat water.”

Marin ondersteunt me terwijl hij me langzaam rechtop laat zitten.

“Voorzichtig...” gebiedt hij. “Hier.”

Ik grijp in het niets voor me uit, mijn handen vinden een veldfles. Ik breng het ding naar mijn mond en proef al gauw koel water. Een kleine slok, dan nog een... Dan een flinke teug.

“Dat doet me goed,” breng ik uit. Ik houd de fles voor me uit, waar Marin deze weer aanpakt.

“Hoe voel je je nu?”

“Ik heb me weleens beter gevoeld...” Nu de pijnstillers en verdovingen zijn uitgewerkt, voel ik elk schrammetje en sneetje, elke kneuzing en blauwe plek. Om nog maar te zwijgen over de rechterkant van mijn hoofd.

“Dat geloof ik meteen, maar je hebt het ergste gehad.”

Dat stelt me gerust.

“Ik wil even naar je wond kijken, dan kunnen we gelijk het verband vervangen. Probeer je hoofd zo stil mogelijk te houden.”

Hij brengt zijn handen naar mijn hoofd en ik voel de stof die om mijn hoofd heen gewikkeld zit langzaam los komen. Heel voorzichtig wikkelt hij de blinddoek af. “Doe je linkeroog eens open, als het lukt.”

Met veel moeite krijg ik een spleetje zicht, dat me vrijwel meteen verblindt. Ik zie heel kort het gezicht van Marin, die zelf ook gehavend blijkt. Hij dooft een kaarsje, dat helpt.

“Het ziet er goed uit, naar omstandigheden,” merkt hij op. “De zwelling zal nog verder afnemen.”

Ik tuur weer door het spleetje zicht dat ik heb. “Ben ik nog zo woest aantrekkelijk als eerst?” grap ik.

Marins kleine glimlach verdwijnt meteen. Hij pakt een spiegel en houdt me die voor.

“Allemachtig...” is alles wat ik kan uitbrengen. Een diepe kuil waar ooit mijn rechteroog zat. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ik een tegen schedel aankijk.

“Hier,” zegt Marin, “dit zal van pas komen.” Hij reikt zijn hand en geeft me een ooglapje. “Ik heb het eerder gezien, maar anderen zullen er liever niet naar kijken en pas na lange tijd aan wennen.”

“Bedankt.” Ik neem dankbaar het ooglapje aan. “Mag ik hem al om doen?”

“Als je voorzichtig bent,” stemt Marin in.

Geheel naar zijn voorwaarde doe ik met aandacht het ooglapje om en bekijk mezelf dan nog eens in de spiegel. “Hier kan ik wel aan wennen. Hoe lang nog tot ik weer missies kan doen?”

“Voorlopig nog niet. Eerst rust houden, Aridis. Daarna zien we verder.”

Dan schiet me iets te binnen.

“Nog iets van Fade gehoord?” vraag ik, op gedempte toon.

Marin kijkt me even aan, maar wendt zijn blik dan en schudt zijn hoofd. “Niemand heeft nog iets van hem vernomen. Het spijt me, Aridis.”

In mijn hoofd ga ik de alternatieve scenario’s langs. Zelfs met alles wat ik denk te weten, van zijn verdwijning tot zijn spullen die klaarstonden voor vertrek, kan ik het nog steeds niet geloven. Misschien is hij gevangengenomen en houden ze hem ergens vast. Dan nog, hij was van plan te vertrekken. Waarom? Misschien heeft hij iets gevaarlijks gestolen en zou zijn aanwezigheid bij ons alleen maar gevaar met zich meebrengen. Nee, dan had hij het mij ongetwijfeld verteld, of op zijn minst aan de Grootmeester voorgelegd. Hij vertrok voor het riool onder water werd gezet... Zou hij het geweten hebben?!

Ik bal mijn vuisten. Langzaam dringt het tot me door wat hij precies teweeg heeft gebracht. Alles wat ik over Fade dacht te weten, trek ik nu in twijfel. Hij heeft ons verlaten en verraden... Mijn broeder... Hoe kon hij?!

Vastberaden krabbel ik overeind. Marin ontfermt zich over een andere Wolf, maar draait zich snel om wanneer hij ziet dat ik probeer op te staan. Net als ik door mijn benen zak, ondersteunt hij me. In de kamer liggen nog drie anderen.

“Waar is de rest?”

Marin schudt enkel zijn hoofd, met tranen in zijn ogen. Nog meer schade door Fade’s verraad...

“Ik ga hem zoeken,” deel ik Marin mede, “het kan me niet schelen hoeveel tijd het me kost.”

“Niets daarvan, Aridis. Je kunt amper lopen, je gaat rust houden en dat is dat.”

“Ik voel me goed genoeg om te helpen en te kwaad om hier te blijven liggen, Marin.”

Hij laat me weer los, dit keer ben ik voorbereid en dragen mijn benen mijn gewicht wel. “Wat kan ik doen om je hier en nu te helpen?”

Hoofdstuk 2

De smokkelaar

Wanneer ik genoeg hersteld ben om zonder begeleiding naar buiten te kunnen, pak ik geleidelijk aan mijn taken weer op. Het gaat met moeite, maar het gaat. Ik begin met observatie. Mijn oog en oren openhouden en ondertussen zo veel mogelijk informatie verzamelen: de routes van de wachters wanneer ze patrouilleren, aantallen soldaten en hun posities, de locaties van waaruit ze werken... Alles wat ons maar kan helpen. Ik weiger stil te blijven zitten zolang er nog werk is te doen waartoe ik in staat ben. Nu ik mijn rechteroog mis, heb ik moeite met het inschatten van diepte en afstand. Marin heeft aangegeven dat mijn andere oog daar vanzelf aan went, maar dat het wel even kan duren. Gelukkig lijkt mijn linkeroog helemaal te herstellen, net als de rest van mijn lichaam.

De stad ligt er troosteloos bij. Ten tijde van de avondklok waren er overdag nog mensen buiten. De muziek van reizende groepen muzikanten weerklonk door de straten, artiesten toonden hun kunst... maar nu is niets van dat alles nog terug te vinden. Alles wat de wereld zo mooi maakte, maar ook ieder stukje Mianara cultuur, is nu verboden. We zijn niet langer welkom in deze stad. De meesten van ons zijn gevlucht, als ze die kans kregen. De rest is opgepakt, om weggevoerd en mogelijk nooit meer terug gebracht te worden. De Hoofdstad is een bolwerk van de Klauwen geworden sinds de moord op de koning. Iedereen die invloed had of van macht droomde was op dat feest aanwezig. In één klap is de sociale hiërarchie onthoofd en is die nu gevuld met Anuki die Ratchett goedgezind zijn. Jaknikkers en hielenlikkers. Kruipers en buigers. Ze kussen de laars die ons in de modder duwt.

De avondklok is een permanent gebiedsverbod geworden, dat nu door de hele stad van kracht is. De straten zijn verlaten en vervuild. Hele wijken zijn in verval geraakt en de enige lichten die ‘s nachts branden zijn de felle zoeklampen van de wachters in hun hoge metalen torens.

Een geel lapje stof in de vorm van een pootafdruk, het woord ‘Mianara’ met zwarte draad in het midden geborduurd, onderscheidt ons nu van de rest. De weinige Mianara die nog in de stad verblijven zijn verplicht om dat kenmerk te allen tijde zichtbaar op hun kleding te dragen, aldus een decreet van de nieuwe macht in het paleis. Als je zonder gesnapt wordt, zullen ze je gelijk arresteren, of erger...

Ik heb een lijstje van onderduikadressen samengesteld, zo goed als ik ze me kan herinneren. Een voor een ga ik de adressen langs. Sommige huizen tref ik verwoest of vervallen aan. Andere adressen blijken bewaakt door Klauwen. Op een van de locaties deed de stank van ontbinding me rechtsomkeert maken, nog voor ik bij de deur was. Het ene na het andere adres streep ik door, tot ik onderaan de lijst beland.

Inmiddels trekt het licht achter de horizon na het vallen van de avond. De straat is verlaten en ook dit huis lijkt onbewoond. Ik besluit nog heel even te observeren en ik zie uiteindelijk een gordijn bewegen. Heel even en heel licht, maar ik heb het me niet ingebeeld. Ik werp een laatste blik de straat in, geen pottenkijkers. Snel zorg ik dat mijn capuchon en sjaal nog goed zitten, voor ik me naar de deur haast.

Niet eerder was het zo gevaarlijk om een Wolf te zijn. In al die jaren zijn we nooit met zo weinig geweest. Zo veel van ons zijn gevlucht, gevangengenomen, zonder een spoor verdwenen, of gedood... Kleine cellen van het verzet zijn nog verspreid door de stad en het is aan ons om dat contact te herstellen.

Klop, klop, klop. Klop, klop. Klop.

Het blijft even stil. Dan hoor ik een klik in het slot van de deur, voor deze op een kier wordt geopend. Ik zie enkel een deel van een gezicht.

“Wachtwoord?”

“Sinds wanneer gebruiken we een wachtwoord?”

“Wachtwoord!” klinkt het opnieuw.

Ik trek mijn sjaal omlaag. “Ik ben het. Loop naar de hel met je wachtwoord, we hebben hier geen tijd voor.”

Een diepe zucht klinkt voor de deur verder wordt geopend. “Aridis. Kom snel binnen, voor iemand je ziet...”

Een kleine kristalkaars is de enige lichtbron in het huis. Het gedimde licht is niet sterk genoeg om naar buiten te stromen bij het openen van de deur of de gordijnen. Aan de ene kant van de kamer zie ik in het schemerdonker enkele Mianara, die dicht tegen elkaar aan zijn gekropen om warm te blijven. Aan de andere kant, drie lakens op de grond, elk met de contouren van het lichaam eronder. Twee volwassenen en een kind...

“Bij de goden.”

“Sst...” antwoordt de man geïrriteerd, terwijl hij de deur weer achter me sluit. Hij tuurt nog even tussen de gordijnen door, om zeker te weten dat ik niet gevolgd ben. “Wat breng je voor nieuws?”

“Weinig goeds, ben ik bang.” Ik breng hem zoveel mogelijk op de hoogte. “Jij nog iets gehoord van de anderen?”

Hij schudt zijn hoofd en wendt zijn blik af, richting de bibberende Mianara in de hoek, die zich inmiddels in dekens hebben gewikkeld. “Het eten is op, Aridis, ik kan niet langer voor ze zorgen. Ze moeten hier vanavond nog weg. De stad uit, nu ze nog ademhalen.”

“Geen kans, iedere uitgang wordt bewaakt.”

“Bijna iedere uitgang,” verbetert hij me.

Ik demp mijn stem. “Makker, als je voorstelt wat ik denk dat je voorstelt...”

“Het is de enige manier. De smokkelaar in het riool heeft connecties, hij kan ze...”

“...doden zodra hij ze ziet, als ze niet kunnen betalen.”

“Anders sterven ze hier,” snauwt hij op gedempte toon terug.

Ik werp een blik naar de kleine groep. Drie volwassenen en twee kinderen. Allemaal bang, koud en hongerig.

“Wat wordt het, makker?”

Hij heeft gelijk. Als ze levend de stad willen verlaten, dan is dat hun enige kans, maar de dichtstbijzijnde rioolingang is aan de andere kant van een controlepost. “Goed dan.” Ik zucht diep en richt me tot de groep. “Ik kan jullie hopelijk de stad uit krijgen en moet daarvoor het een en ander regelen. Slaap als je het nodig hebt, maar zorg dat jullie klaar zijn voor vertrek. Neem alleen mee wat je echt nodig hebt. Ik ben over een paar uur weer terug en dan vertrekken we meteen.”

Vanuit de schaduwen in een steegje houd ik de afgesproken ontmoetingsplek in de gaten. Ze zijn laat. Ik besluit om nog heel even te wachten, misschien zijn ze vertraagd door de patrouilles of kostte het ze moeite om langs de controlepost te komen. Voor mij was over de daken sluipen geen probleem, maar ongemerkt over straat gaan is zo goed als verleden tijd met DeMisère aan de macht.

Een groepje gestaltes komt de hoek om. Op de kleding van de meesten, links op de borst, het stoffen embleem.

Ik stap uit de schaduw. “We hadden half drie afgesproken.”

“Het spijt me, Aridis. De wachtpost wilde ons niet doorlaten.”

“Waren de documenten en persoonsbewijzen niet genoeg? Dat waren nagenoeg perfecte vervalsingen. Niet van echt te onderscheiden.”

“Aan de documentatie lag het niet, ze wilden ook nog geld zien voor ze ons doorlieten.”

Ik schud mijn hoofd, maar het zou me niet meer moeten verbazen. Dan tel ik de mensen. De drie volwassenen die ik eerder zag, de twee kinderen, de persoon die hen onderdak heeft geboden... en nog een man, die zijn hoofd verborgen houdt onder de kap van zijn jas. Ik kan niet zien of hij Mianara is, maar het embleem op zijn kleding ontbreekt. Ik bekijk de gedaante nog eens goed. Nog meer verraad van binnenuit kan de genadeklap zijn voor de Wolven.

“Zeg, jij daar. Jou heb ik eerder vannacht niet gezien. Zou je je niet even voorstellen?”

De man die het schuiladres beheert, houdt zijn hand tussen ons in. “Het is een vriend. Zie het als een vriendendienst aan mij.”

Ik knijp mijn ogen kort samen om mijn ongenoegen duidelijk te maken. “Twee diensten. Het zal wel, we hebben geen minuut te verliezen. Volg mij.”

Ik trek een zwaar deksel van zijn plaats, waarna de groep me voorgaat, het riool in. Alleen de eigenaar van het onderduikadres blijft achter. “Bedankt, Aridis. Dit betekent meer voor me dan je weet. Veel geluk,” fluistert hij.

Ik groet hem met een knikje vanuit het mangat. “We gaan het nodig hebben.” Daarop trek ik het metalen deksel voorzichtig weer op zijn plaats.

De vochtige, stilstaande lucht die hier beneden hangt, ruikt zuurder en scherper dan voor de staatsgreep. Het riool behoort niet langer aan de Wolven toe. Klauwen patrouilleren deze gangen nu met enige regelmaat. Niet langer kunnen we ons hier beneden permanent ophouden. Een tweede Zondvloed is te veel risico en het complex met de opslagtanks wordt beter bewaakt dan het paleis. De kans dat we hier beneden worden gepakt is kleiner dan boven in de stad, maar alles behalve afwezig. Als het hier beneden fout gaat, is hulp heel ver weg.

Met een handgebaar gebied ik de groep achter me om te wachten. Ik werp een korte blik om de hoek om te kijken of de route veilig is. Het licht van een lantaarn verdwijnt nog net aan het einde van de gang.

Deze kant op, gebaar ik, terwijl we een aftakking van de tunnel inslaan.

“Mama, is het nog ver?” hoor ik achter me.

“Sst...” maant ze haar kind tot stilte.

Geluid draagt heel ver in deze tunnels, ze moeten zo stil mogelijk zijn.

“Ik weet het niet, lieverd... Hou vol.”

Ik draai naar ze toe, leg een vinger op mijn lippen en schud mijn hoofd. Het is niet ver meer.

Gemoffelde stemmen klinken om de hoek. Een snelle blik vertelt me dat we onze bestemming hebben bereikt. Ik gebaar dat het zestal me moet volgen, voor we in het zicht van de anderen stappen.

Een Anuki man van in de veertig, gekleed in een besmeurd zakelijk pak dat ooit geel moet zijn geweest, begroet ons vanaf een stoel, met gespreide armen. “Daar zijn jullie dan. Ik verwachtte jullie al.”

Meteen gaan bij mij de alarmbellen af. De glimlach van de man bereikt zijn ogen niet en komt op mij over als gefabriceerd. Het is een geoefende glimlach die bijna niet van echt te onderscheiden is, maar mij houdt hij er niet mee voor de gek. Iemand die vanaf het begin al probeert te misleiden is per definitie gevaarlijk.“Wat fijn om te zien dat jullie het zonder al te veel moeilijkheden hebben kunnen vinden.”

De twee mannen aan zijn zijde bekijken me van top tot teen. Een van hen zet zijn handen in zijn zij, waardoor zijn mantel opzij geschoven wordt en de twee dolken aan zijn riem zichtbaar worden. Ik ga ervan uit dat zijn andere lijfwacht ook gewapend is.

“Zullen we de gezelligheid achterwege laten,” stel ik hem voor, “en gelijk overgaan tot de orde van de dag?”

De lach verdwijnt van zijn gezicht. “Maar natuurlijk, ik sta altijd open voor zaken. Nu we het toch over zaken hebben...” Hij houdt zijn hand op.

Ik reik naar mijn riem, waar ik het zakje met het afgesproken bedrag bewaar, klik deze los en gooi het hem toe.

Een van zijn assistenten vangt het en begint met tellen. Daarop fluistert hij de smokkelaar iets in het oor.

“Dit is niet genoeg, beste Wolf.”

“‘Dertig goudstukken per persoon’, is mij verteld,” geef ik aan.

“O, het spijt me, maar degene die je heeft ingelicht was niet op de hoogte. De prijs is recent omhoog gegaan. Vijftig goudstukken per persoon is mijn nieuwe tarief.”

Ik had niet verwacht met hem te moeten onderhandelen. Afleveren, betalen, erop toezien dat alles geregeld is en dan weer verder, dat was het plan. Ik had het kunnen weten met zijn reputatie.

“Diegene was jij zelf, nog geen week geleden. Veertig goudstukken, hoger ga ik niet.”

De man zet weer een grimas op die voor een glimlach moet doorgaan.

“Dat klinkt al beter, maar ik wil vijftig goudstukken voor elk, of ze blijven allemaal hier.”

Een man in de groep richt zich tot zijn vrouw en kind. “Gaan jullie anders maar vast, ik...”

“Lieverd, nee!”

“Ssst! Ik vind wel een andere weg.”

Ik hef een hand op. “Dat zal niet nodig zijn.” Ik richt me tot de smokkelaar en zucht. “Je bent een vreselijk mens.” Daarop gooi ik mijn eigen buideltje ook naar de lijfwacht. “Ik zal nooit begrijpen hoe types als jij met zichzelf kunnen leven.”

“Met iedere gouden munt die ik verdien, voel ik me beter. Door deze oorlog doe ik hele goede zaken.”

De lijfwacht telt ondertussen de inhoud. Ik weet niet precies hoeveel erin zat, maar het zou de extra kosten moeten dekken, met fooi. De lijfwacht fluistert weer in het oor van de smokkelaar.

De man in het pak staat plots op, waarop mijn hand naar mijn wapen gaat en de lijfwachten in reactie hetzelfde doen. Met een enkel gebaar maant hij de situatie tot rust.

Daarna gebaart hij naar een ruimte achter zich, waar karren met vracht staan opgesteld. “Daar kunnen jullie je in verbergen, dan doen mijn mensen de rest.”

De groep maakt aarzelend aanstalten om tussen de vracht te klimmen. Lege tonnen en dozen zullen hun vervoer zijn, maar als het deksel straks weer wordt opgetild, zijn ze ver buiten de stad.

De moeder gebiedt haar kind op te schieten, waarna ze me een dankbare blik en een glimlach laat zien. Ik glimlach terug en groet haar met een knikje.

“Wacht even,” merkt de smokkelaar dan op, wanneer hij de laatste man die zich bij de groep heeft gevoegd tot stoppen gebaart. “Doe je kap eens af, wil je?”

De man schudt zijn hoofd.

“Ik vraag het niet nog een keer.” Hij tilt zijn hand op, waarop zijn lijfwacht zijn dolken trekt.

De tweede lijfwacht haalt een zwaard van zijn rug dat tot nu toe onder zijn mantel verborgen was.

Om escalatie te voorkomen, trek ik de kap van de man naar achteren. Het duurt even voor ik hem herken, hij is veel gewicht verloren. Het is het stadsraadlid dat ik enkele weken geleden heb beroofd op de markt, toen Malika de jonge meid bij de fruitkraam omhelsde.

“Ik dacht al dat ik de stank herkende,” hoont de smokkelaar. “Zelfs dit riool kan de lucht van een bureaucraat niet verbergen.”

“Laat me erdoor, er is voor me betaald,” antwoordt het raadslid.

Ik doe mijn armen over elkaar. “Graag gedaan,” snauw ik hem toe, voor ik me met een vragende blik tot de smokkelaar richt.

“Nee, ik denk dat hij hier in de stad zal blijven.”

De zenuwen spelen op bij het raadslid. “Ik zou het ook liever anders zien, maar ik heb geen andere opties meer. Ik ben uit mijn ambt gezet, mijn titel en woning zijn me afgenomen en al mijn geld en spullen zijn in beslag genomen.”

“Dat is je verdiende loon,” merk ik op. “Het systeem dat jij aan de macht hebt geholpen keerde zich tegen je zodra je geen nut meer had. Als je een beetje aan de toekomst had gedacht, in plaats van alleen aan jezelf, dan had je dat van veraf kunnen zien aankomen.”

Het raadslid valt op zijn knieën voor de smokkelaar. “Alsjeblieft, ik smeek het je. Wanneer ik eenmaal veilig ben, zal ik je tienmaal terugbetalen! Als ik hier blijf, zullen ze me zeker doden.”

De man lijkt bijna vertederd, maar met dezelfde geveinsde glimlach. “Door hen te vertellen waar ik mijn zaken doe, denk je dat ze je misschien zullen sparen. Misschien heb je gelijk en rek je er wat tijd mee. Misschien lacht het geluk je eindelijk weer toe.”

De man knipt in zijn vingers, waarop de lijfwacht met kracht een van zijn dolken werpt, die in de hals van het raadslid terecht komt voor ik kan ingrijpen.

“Alleen geloof ik niet in geluk.”

Het raadslid grijpt met grote ogen naar het gekartelde mes in zijn nek. Van schrik trekt hij het metalen wapen los, waarop het bloed uit de wond begint te gutsen met iedere hartslag.

Ik pak snel een lap stof in een poging het bloeden te stelpen, maar het heeft geen zin. Gorgelend en met een paar laatste, verdronken keelklanken verliest hij het bewustzijn.

De smokkelaar gaat weer op zijn stoel zitten en grinnikt. Voor het eerst zie ik een oprechte lach op zijn gelaat. “Onze zaken zijn gedaan. Ik stel voor dat je je weg vervolgt.”

Ik werp een blik op het levenloze lichaam van het raadslid. “Krijg ik dat geld nog terug, of...?”