De ontmoeting van 2022

Verhalen van Vlieland

Diverse auteurs

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. Een magische ontmoeting

2. Met vlek en rimpel

3. Tijdloos rendez-vous

4. Bonkend moederhart

5. Als de wind komt

6. Wolven

7. Vlieland geeft, Vlieland neemt

8. Weerzien

9. De dichter

10. Net op tijd

11. Laatste ontmoeting

12. De Paus van Leeuwarden

13. Het kabouterpad

14. Flessenpost

15. De Schadberg

16. Zwarte rokken

17. Tot de dood ons scheidt

De ontmoeting van 2022

Verhalen van Vlieland

De ontmoeting van 2022

Verhalen van Vlieland

1e druk: augustus 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-6464-029-8

ISBN E-book 978-94-6464-030-4

NUR 303

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Eerder verschenen Verhalen van Vlieland:

De stilte van 2021

De storm van 2020

Al zes jaar gaat Elly Godijn als schrijver naar het prachtige Vlieland om te werken aan haar romans. En sinds drie jaar ook aan korte verhalen, samen met andere schrijvers, Verhalen van Vlieland.

In 2020 werd het eiland geteisterd door een storm met windstoten tot maar liefst 130 km p/u. Even waren zij afgesloten van het vaste land; de kade was overstroomd en er voer geen veerboot meer. In 2021 werd het eiland overspoeld door stilte: er was helemaal niemand … In 2022 gaan de schrijvers terug, dit keer om te ontmoeten, omdat het weer mag en kan!

De verhalen zijn niet op bewoners van Vlieland gebaseerd, maar ontstaan uit de fantasie van de schrijvers.

Een magische ontmoeting

Elly Godijn

Met vlek en rimpel

Nel Goudriaan

Tijdloos rendez-vous

Frans van der Eem

Bonkend moederhart

Jannie Jansma

Als de wind komt

Rilana Beckers

Wolven

Julia Ran

Vlieland geeft, Vlieland neemt

Babette van den Heuvel

Weerzien

Anke Verbraak

De dichter

Anke Verbraak

Net op tijd

José Kruijer

Laatste ontmoeting

Judith de Laat

De Paus van Leeuwarden

Gea Wolfslag

Het kabouterpad

Ilona Poot

Flessenpost

Laura van Hofwegen

De Schadberg

Sidney Beckers

Zwarte rokken

Pauline Jansen

Tot de dood ons scheidt

Barbara Masbeck

Vlieland

Laat mij gelukkig zijn ...

Elly

Een magische ontmoeting

De wind speelt met mijn haren en probeert het stuivende zand te domineren in mijn pasgewassen haren. Dankbaar snuif ik de zilte lucht op. We zijn terug … hetzelfde eiland, andere schrijvers. We staren naar de zee, met onze gezichten in de wind. De enige die eerder mee was, is Iris. Zonder haar geen Vlieland. Zij staat verder op het duin geanimeerd in gesprek met enkele schrijvers. Dit keer nemen we niet zelf achter de computer plaats, maar gaan we schrijvers inspireren.

Ieder jaar maken we de balans op over hoe het leven ons vergaat. Dit keer niet, ander jaargetijde, ander hotel. Het thuisfront vervaagt, laten we thuis, maar het laat een onrustige kriebel achter. De gedachte om na het weekend terug te keren beangstigt mij. Wat vind ik als ik terug ben? Een eindeloze leegte of lukt het mij om die leegte beetje voor beetje te vullen, totdat alleen de prachtige herinnering overblijft. Of is het mogelijk om samen de leegte weer vorm te geven?

Het eenzame gevoel geef ik in gedachten mee aan de zee. Het gevoel er niet meer bij te horen, geen onderdeel meer te zijn, vreet aan me. Ik moet thuis even thuis laten. Nu. Nu ben ik hier. Iris, zestien schrijvers en ik. Wij gaan verhalen maken. Iedereen zwijgt, we observeren, onze zintuigen staan op scherp. Na het wad is het strand aan de beurt. De wind maakt het ons lastig om naar de zee te lopen, maar een enkeling trotseert de felle wind. De opdracht maken we in stilte: “Stel je voor dat daar, ergens in de verte, iemand aankomt. Deze persoon komt in een lijn naar jou toe. Focus je op deze ontmoeting. Wie komt er op je af en wat doet dit met jou? Probeer het gevoel dat je van deze ontmoeting krijgt te beschrijven en te laten voelen”.

Ik maak geen opdracht, ik kijk met de schrijvers mee, naar de horizon. Ik zie enkel het bijna verlaten strand. Het zoute water dat het zandstrand teder bedekt om zich keer op keer bescheiden terug te trekken. Dan ineens zie ik hem. Ik weet meteen wie hij is. Ik voel hem. Hij komt op mij af, zijn handen uitgestoken, naar mij. Omdat niemand anders ertoe doet, dan ik. Ik wentel me in de wens van de gedachte, ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen. Een voorzichtige traan verlaat mijn ooghoek en glijdt tergend langzaam over mijn wang. Wat had ik graag … maar wat ik wil, doet er niet meer toe. Het liefste ren ik naar hem toe om mij in zijn sterke armen te storten, maar dan ineens is hij weg en laat hij een knagend gevoel van leegte achter. Ik zal nooit goed genoeg zijn.

Daar stond hij. Het duurde slechts één dag totdat hij zijn sterke armen om mij heen sloeg om mij nooit meer los te laten. Een ander eiland, een andere tijd. Ik wist het meteen; dit was hem. En hij was het. Tot een jaar geleden. Ineens was hij weg. De man naast mij was een ander geworden. Hij zag er hetzelfde uit, toch was hij een ander. Of was ik het die anders was geworden? Ik was hem kwijt …

Ik slenter achter de groep aan, terug naar onze fietsen waar geschreven fragmenten worden gedeeld. Ik ben niet de enige die geroerd wordt door het beeld dat het verlaten strand oproept. We delen, inspireren en thuis verdwijnt steeds verder naar de achtergrond.

Samen met Iris rijden we de vooraf door ons geplande fietsroute. Van haven naar wad, van wad naar strand en van strand naar bos. Dit eiland heeft zo veel. Niet alleen de natuur, maar het laat je ook vergeten en ontmoeten. Jezelf zijn. We fietsen en fietsen. Een lange sliert schrijvers volgt ons tot het bos waar we onze zintuigen weer inzetten om tot mooie verhalen te komen. Ik werk niet aan een geschreven verhaal, ik neem stiekem het verhaal in mijzelf mee.

Vierentwintig jaar geleden was ik hier ook. We fietsten samen over het eiland, de toekomst lag als een belofte voor ons. Mijn buik zo rond als een ballon.

De stilte van het bos, de pennen die driftig over het papier glijden, de zeventien fietsen geparkeerd in het bos, hier worden verhalen geboren. Dankbaar dat ik hier onderdeel van mag zijn.

Dankbaar was ik voor hem. Dat hij en ik … Mijn veilige haven. De eerste ontmoeting, een magische ontmoeting, ik wist het meteen. Dit was hem.

Verhalen worden gedeeld. Mijn verhaal zit verankerd in mijn lijf, in iedere vezel. Herinneringen manifesteren zich en verdringen zich om zich te openbaren.

We vierden het leven en trotseerden de stormen. Hoe langer we samen waren, hoe meer ik besefte dat dit voor altijd was. De stormen waren hevig, maar niet sterk genoeg om ons eronder te krijgen. Maar ik had het mis ...

In de verte klinkt de toeter van de boot. Nog even en de achttiende schrijver voegt zich bij ons. Dan zijn wij compleet.

Compleet. Wat voelde ik mij compleet toen alle zes stoelen rondom onze keukentafel gevuld waren. Ik was compleet. Dacht ik. Nooit eerder voelde ik me zo incompleet als het afgelopen jaar. De hoop die ik wanhopig vastklampte, begint langzaamaan te scheuren. Het sterke touw dat ons verbond, laat steeds meer vezels los. Een voor een gaan de draadjes die samen het dikke koord vormen kapot, breken doormidden.

Samen met Iris fiets ik naar de boot. Door het bos, langs het wad, over de Dorpsstraat. Op het terras van “Lutine” zie ik een oude bekende, de schrijver die hier ieder jaar vertoeft en met wie – als ik het goed heb – Annabel een hete nacht heeft beleefd. Ik zwaai naar hem. Zal hij ons herkennen?

‘Dag, dames. Weer met jullie schrijfvriendinnen op pad?’ roept hij.

Hij herkent ons! Iris en ik stoppen gelijktijdig. De schrijver – van wie ik de naam niet weet – staat gretig op.

‘Nee, dit keer zijn we met andere schrijvers. Annabel is er deze keer niet bij. Jammer, hè?’ lacht Iris hem toe.

‘Wie is Annabel?’

‘Jij was toch ...’

‘Je bedoelt Annechien. Is ze er ook?’

‘Ik ken geen Annechien. Jij, Eva?’

‘Nooit van gehoord. Vind je dat jammer?’

Zijn gezicht betrekt. ‘Nee, hoor. Ik vermaak me prima in mijn eentje op het eiland,’ weet hij er met een gemaakte glimlach uit te persen en hij laat zich weer zakken op zijn stoel.

‘Ja ja,’ kan ik niet laten te zeggen. ‘Geniet van je verblijf.’ Waarna ik weer op mijn fiets stap. ‘We moeten iemand ophalen bij de boot,’ verontschuldig ik mij.

‘Wauw,’ zegt Iris naast mij. ‘Wij zijn bekend op Vlieland.’

Waarna we in lachen uitbarsten.

Snel leveren we onze fietsen in bij Jan van Vlieland. Net op tijd zijn we bij de boot, de eerste reizigers stappen al op de loopplank.

Dertig jaar geleden haalde hij mij ook op bij de boot, ander eiland, het vasteland, andere tijd. Ik had toen ook een kriebel in mijn buik, maar die keer niet een onrustige, maar een nerveuze, verliefde kriebel. Ik wist het zeker: dit was hem. Maar ik had het mis …

Het duurt lang, maar eindelijk komt ze eraan. Haar donkerblonde haren wapperen vrolijk op de wind. Al snel bevind ik mij in een omhelzing van haar. Ik voel me gekoesterd. Een waterval aan woorden komt ons tegemoet, Gerda heeft er zo veel zin in en vol enthousiasme loopt ze met ons mee door de Dorpsstraat. Het voelt goed. Ik ben hier. Nu.

Een heel weekend ligt op ons te wachten. Iris en ik verzorgen het complete programma en we gaan zo op in onze taak, dat thuis heel ver weg lijkt. We verliezen ons in de verhalen van de schrijvers, herontdekken steeds weer een stukje van Vlieland en hebben bijzondere ontmoetingen. Zoals de schrijver die we steeds tegenkomen op Vlieland. Geen idee of hij een eilandbewoner is, maar we komen hem het weekend nog een aantal keren tegen. Hij ziet er een beetje verloren uit, alsof hij aan lagere wal is geraakt. De volgende keer dat ik hem zie, drink ik koffie met hem, besluit ik.

Een volgende keer wilde ik met hem naar de bioscoop, maar die keer kwam er niet meer. Steeds kwam er iets of iemand anders tussen, dat was net iets interessanter dan een avondje bioscoop samen. Lange tijd hadden wij een heleboel volgende keren, maar ergens was het de laatste volgende keer en ik weet niet eens meer wanneer dat was …

De koffers staan op de bagagekar, de laptops zijn gevuld met verhalen. Wanneer ik de trap oploop naar de ingang van de boot, kijk ik halverwege nog een keer om.

Hij laat me niet los en toch lukt het ons niet. Wie weet heelt de tijd alle wonden, ook die van ons. Want ik wist het meteen toen ik hem zag: hij is het.

Daar in de verte zie ik hem. Hij komt op mij af, zijn handen uitgestoken, naar mij. Omdat niemand anders ertoe doet, dan ik. Ik wentel me in de wens van de gedachte, ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen. Een voorzichtige traan verlaat mijn ooghoek en glijdt tergend langzaam over mijn wang. Wat had ik graag … maar wat ik wil, doet er niet meer toe. Het liefste ren ik naar hem toe om mij in zijn sterke armen te storten.

Ik wrijf verwoed een laatste traan weg en besluit dan dat ik voor niemand anders goed genoeg hoef te zijn dan de vrouw die mij iedere dag aankijkt vanuit de spiegel.

Rust en ruimte

Intiem en besloten

Lieflijk en krachtig

Zee, strand en golven

Natuur in haar puurheid

In stilte loskomen van

Het leven van alledag

Herijken en opnieuw beginnen

Nel

Met vlek en rimpel

‘Weet je het zeker dat je dat je in je eentje naar Vlieland wilt? Laten we samen naar Ibiza gaan, ik neem wel een paar extra vrije dagen.’ De stem van Robert klinkt getergd. Hij fronst zijn wenkbrauwen, waardoor zijn regelmatige gezicht een norse trek krijgt.

‘Ja,’ antwoordt Louise. ‘Ik heb je toch duidelijk gezegd dat ik even alleen wil zijn?’

Het afscheid is koel. Robert kust haar vluchtig op beide wangen, alsof ze een vage bekende is.

Ze vindt een plaats op het buitendek van de veerboot. Haar rugtas zet ze naast zich op de bank. Alleen het hoogst noodzakelijke heeft ze meegenomen. Robert had haar verbaasd aangekeken. ‘Is dit al je bagage? Normaal gesproken is één koffer niet genoeg. In die rugtas is nauwelijks plek voor je beautycase.’

Louise neemt een spiegeltje uit haar tas en bekijkt zichzelf: een veertigjarige vrouw met een rimpelloos, symmetrisch gevormd gezicht, verborgen onder een laag make-up. Volle lippen, perfecte wenkbrauwen, een kleine welgevormde neus en een strak gemodelleerd kapsel. Ogen met zachtbruine oogschaduw kijken haar helder aan. Zo zien anderen haar dus, een perfecte vrouw die alles prima voor elkaar heeft.

Ze weet hoe hun vrienden over ze praten: Robert en Louise, het ideale stel met een prachtig huis en vier keer per jaar een luxe vakantie. Gekleed volgens de laatste mode, ze zouden zo op de cover van een glossy kunnen staan.

En dacht ze daar zelf tot voor kort niet precies zo over? Wanneer stak bij haar de twijfel voor het eerst de kop op, kwam er een barst in het beeld dat ze van hun huwelijk had?

Witte meeuwen steken fel af tegen een strakblauwe lucht, rondom de boot klotsen de golven. Om haar heen alleen maar water. Achter de boot een lange strook van opspattend schuim dat in de verte vervaagt. Even verkeert ze in niemandsland.

Ze ademt de zeelucht in en probeert zich te ontspannen. Ze sluit haar ogen. Vrolijke kinderstemmen stijgen boven het ronken van de boot uit. Ze denkt aan de lege kamers op de bovenverdieping van hun riante, vrijstaande huis. Oud verdriet sijpelt naar buiten, vergeten dromen van vrolijke kinderstemmen dringen zich op. De laatste jaren praten zij en Robert er niet meer over. ‘We kunnen ook samen gelukkig zijn,’ waren zijn laatste woorden daarover, nu alweer een paar jaar geleden.

Aan de reling staat een man in een zwarte jas met een hoed. Hij houdt zijn hoofddeksel met één hand vast.

De man draait zijn gezicht naar haar toe en kijkt haar onderzoekend aan. De zachtheid in zijn blik raakt haar tot in haar ziel. Waar zag ze die ogen eerder? Sinds wanneer keek iemand zo naar haar? Even lijkt het alsof hij naar haar toekomt, maar hij neemt de trap naar het binnendek. Vaag doet hij haar denken aan een dierbare vriend uit haar jeugd.

Peter kwam als nieuwe leerling in groep acht. Niemand wist waar hij opeens vandaan kwam. Hij droeg een zwarte broek met een zwart T-shirt. Zijn haren verstopt onder een donkere pet met een grote klep. De juf wees hem de lege plek, naast haar. Klasgenoten gniffelden, haar wangen gloeiden. Ze was eraan gewend geraakt dat ze alleen zat en dat andere leerlingen haar op het schoolplein meden. Aan het pesten wende ze nooit.

Sinds zijn komst veranderde haar leven op school, ze werden onafscheidelijk. Op een bijzondere manier dwong hij respect af, hij hoefde alleen maar te kijken en ze stopten met treiteren. Met geen woord repte hij ooit over haar bril. Bij hem kon ze volledig zichzelf zijn, alles kon ze met hem bespreken. Ze had gedacht dat deze vriendschap voor altijd zou zijn.

Op een dag kwam Robert in haar leven. Achttien was ze en hopeloos verliefd. Hij adoreerde haar. Ze verzon allerlei smoezen om niet meer met Peter te hoeven afspreken. De blik in zijn ogen, toen ze hem vertelde dat ze hem liever niet meer wilde zien, zal ze nooit meer vergeten. Verraad was het, puur verraad.

De man op het dek lijkt op hem of is hij werkelijk Peter? Haar herkende hij in ieder geval niet. Hoe zou dat ook kunnen na alle ingrepen die Robert bij haar heeft verricht? Hij, de vermaarde plastisch chirurg, die vele bekende Nederlanders als zijn clientèle heeft.

De boot nadert Vlieland. Vanuit de verte ziet Louise de duinen en de rode daken van de huisjes. De wind waait door haar losse haren, energie stroomt door haar lijf. Ze verheugt zich erop het eiland met de fiets te verkennen. Robert had erop gestaan dat ze naar Hotel Seeduyn zou gaan: ‘Als je dan zo nodig alleen weg moet, kies dan voor het beste.’ Ze hield voet bij stuk en koos voor een eenvoudig huisje aan de rand van de duinen.

De fiets staat al klaar bij het verhuurbedrijf, binnen een kwartier bereikt ze haar bestemming.

Het houten huisje ziet er vriendelijk uit. Hier zal ze zich thuis kunnen voelen, maar eerst wil ze naar het strand. Ze legt haar rugtas op de bank en rent het duin af, zoals ze dat vroeger deed als kind, wanneer ze met haar ouders op vakantie was. De golven dragen zilveren schuimkoppen. Het geluid van de branding klinkt haar als muziek in de oren. Schoenen en sokken trekt ze uit en ze danst door de golven. Alle zorgen van de afgelopen tijd spoelen weg met het water van de zee. Weer op het strand doezelt ze weg en denkt ze terug aan haar verjaardag van een week geleden.

Op de avond van haar veertigste verjaardag had Robert een diner georganiseerd in een chic restaurant. Veertig vrienden en kennissen nodigde hij uit, vooral mensen uit zijn familie en vriendenkring. ‘Jouw ouders zouden zich daar niet thuis voelen, zij kunnen overdag op de koffie komen.’

Met een stralende blik overhandigde hij de envelop. ‘Schat, ik heb iets heel speciaals voor je verjaardag.’

Alle blikken waren op haar gericht. Met verbijstering zag ze het cadeau: een bon voor een borstvergroting. Opeens knapte er iets, na al die jaren. Het begon met het laseren van haar ogen, waar ze enorm blij mee was. Eindelijk was ze van haar bril af. De jaren daarna volgden botox behandelingen, een ooglidcorrectie, tenslotte een buikwand correctie. Hij stond erop haar zelf te behandelen.

‘Je bent oogverblindend mooi,’ zei hij haar regelmatig.

In het begin streelde dit haar ego. Later bekroop haar een gevoel van onbehagen. ‘Ben ik niet goed zoals ik ben?’ had ze Robert gevraagd.

‘Hoe kom je erbij?’ antwoordde hij gepikeerd. ‘Hoe kun je dit zeggen, na alles wat ik voor je heb gedaan?’

Hier op het stille strand dringt in volle hevigheid tot haar door dat ze niet meer dan een project van Robert is geweest, ter meerdere glorie van hemzelf. Wat bleef er over van het meisje dat zorgeloos de zee in huppelde?