Het begint op Inchydoney Beach

Tamara Rozengarden

H!P Publishing

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

Tamara Rozengarden

Eerste druk augustus 2022

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-032-8

NUR 343

©2022 H!P Publishing

Voor Michel

1

Bodil van Leeuwenstein schrikt wakker van de telefoon. Ze komt moeizaam overeind en pakt het toestel. Voor zover ze weet, heeft ze geen bereikbaarheidsdienst.

‘Met Bodil. De patiënt kan maar beter iets heel ernstigs hebben. Serieus genoeg om mij uit bed te bellen,’ moppert ze.

‘Ook goedemorgen. Was je nog van plan te komen? Het is al half tien.’ Fien klinkt geërgerd.

Bodil kijkt op haar wekker. Ze was zo diep in slaap dat ze de wekker niet heeft gehoord. Iets wat haar de laatste tijd vaker overkomt.

‘Bodil, wat is er aan de hand? Je bent er de laatste tijd niet bij met je gedachten, je komt te laat en je maakt fouten. Ik denk dat het goed is als we straks eens een gesprek met elkaar hebben.’

‘Ik eh ... ik weet het niet. Moet dat?’

‘Ja, dat moet. Kleed je aan. Ik zie je zo.’

Nadat Fien heeft opgehangen, blijft Bodil naar de telefoon staren. Ze wil in actie komen, maar haar lichaam wil niet. Het voelt alsof er een bus over haar heen is gereden. Na een paar keer diep ademhalen, loopt ze naar de badkamer. Ze wast zich en kleedt zich aan. Het heeft weinig zin om te haasten, tenslotte is ze toch te laat. Fien is al bezig met de bypassoperatie van meneer Graafsma, die op de planning staat voor deze ochtend.

In de keuken maakt ze haar ontbijt en lunch klaar. De lunch stopt ze in haar broodtrommel Het ontbijt eet ze met lange tanden op. Het kan dat Fien haar ontslaat en dat heeft ze geheel aan zichzelf te danken. Het is waar dat ze fouten maakt. Gelukkig kon Fien haar fouten steeds herstellen, maar het kan zo niet doorgaan. In het vijfde jaar van haar opleiding heeft ze vaatchirurgie gekozen. Het was voor haar een vanzelfsprekende keuze. Dit deelspecialisme liet haar hart sneller kloppen. Nu ze in het zesde jaar zit, twijfelt ze niet alleen aan haar keuze, maar ook aan het hele traject. Een weg die ze heeft bewandeld, omdat haar vader de opleidingsplek regelde bij zijn goede vriend Didier.

Met een familie, die bestaat uit artsen en chirurgen, was het niet meer dan vanzelfsprekend dat zij geneeskunde ging studeren. Zelf was ze liever naar de kunstacademie gegaan. Met haar talent was ze zeker toegelaten. Zelfs haar vader kon niet ontkennen dat ze talent had. Aan iedereen, die het wilde horen, vertelde hij hoe trots hij was. Maar voor haar vader was de kunstacademie onbespreekbaar.

Ze had talent, ze was echter niet uit het juiste hout gesneden om kunstenares te worden. Bodil legde zich erbij neer en schreef zich in voor de studie geneeskunde, omdat het haar zekerheid zou bieden. Haar vader gaf haar een toelage en kocht een appartement, zodat ze zich geen zorgen hoefde te maken om haar huisvesting en andere kosten.

Bodil heeft er spijt van dat ze de weg van de minste weerstand koos.

Na het ontbijt pakt ze haar tas in. Normaal kost dat geen moeite, nu lijkt haar hoofd een zeef. Ze kan zelfs haar broodtrommel, die vlak voor haar neus staat, niet vinden. Als een kip zonder kop loopt ze door de keuken. Ze zoekt overal en geeft het uiteindelijk op. Dan maar lunchen in het restaurant, denkt ze geïrriteerd. Vlak voor vertrek ziet ze haar broodtrommel staan. Ze stopt hem in haar tas en gaat de deur uit. Verstrooid als ze is, merkt ze pas bij de auto dat ze haar sloffen nog aan heeft. Onder andere omstandigheden zou ze hier de humor van hebben ingezien, nu staat haar het huilen nader dan het lachen. Alles loopt verkeerd en de ochtend is nog niet voorbij. Dat belooft wat. Ze gaat terug naar boven en trekt haar schoenen aan. Voor ze vertrekt, controleert ze of ze haar huissleutels heeft. Er mag niets meer verkeerd gaan.

Ze parkeert haar auto op de voor haar bestemde parkeerplaats, stapt uit, pakt haar personeelspas uit haar jaszak en loopt naar de personeelsingang aan de achterkant van het ziekenhuis. In de gang komt ze een paar collega’s tegen. Ze groet hen en loopt naar het kledinguitgiftepunt om een doktersjas op te halen. Vlak bij het uitgiftepunt pakt ze de lift naar de eerste verdieping. Daar bevindt zich de grote operatieafdeling.

Nog voor ze de kleedkamer betreedt, komt Fien van der Werf op haar af. ‘Eindelijk ben je er. Kom met me mee. We gaan praten.’

Bodil houdt wijselijk haar mond en loopt achter Fien aan. Er staat haar een flinke uitbrander te wachten. In het kantoor neemt Fien plaats achter haar bureau.

Ze gebaart Bodil te gaan zitten. ‘Ik heb een ingewikkelde operatie in handen van een collega moeten geven, zodat ik op jou kon wachten. Ik hoop dat je beseft dat ik daar niet blij mee ben.’

Bodil zucht. Fien heeft alle reden om boos op haar te zijn. Ze houdt er niet van om operaties, waarvoor ze ingepland staat, over te dragen. Fien houdt van haar werk.

‘Heb je al eens in de spiegel gekeken?’

‘Ja, ik weet dat ik wallen heb tot op mijn kin.’

‘De laatste tijd ben je jezelf niet. Ik denk dat het werk als vaatchirurg te zwaar voor je is. Niet iedereen is daarvoor geschikt. Wat doe je naast je werk?’

‘Ik heb niet veel vrije tijd over. Soms werk ik aan een schilderij.’

‘Bodil, er zijn inderdaad chirurgen die tachtig uur per week werken. Je vader is er daar één van, maar je vader is een workaholic. Ik verbaas me er elke dag over dat hij nog geen hartaanval heeft gekregen. Jij maakt inmiddels ook lange dagen en daarnaast doe je nog nacht- en bereikbaarheidsdiensten.’

‘Mijn vader zegt dat het nu eenmaal inherent is aan het werk. Het is geen negen tot vijf baan waarbij je om vijf uur alles uit je handen laat vallen om te vertrekken.’

Bodil staat op.

‘Ik neem aan dat het hier eindigt.’

‘Dat heb ik niet gezegd. Vandaag ga je naar huis, maar morgen heb ik een paar operaties waarbij ik je hulp kan gebruiken. Zorg dat je op tijd bent en helder bent. Het komende weekend neemt Jaap jouw bereikbaarheidsdienst op de spoedeisende hulp over.’

Bodil is in de war. De laatste tijd kon Fien niet op haar rekenen, omdat ze te laat kwam en fouten maakte. Ze rekende erop dat ze ontslagen werd.

‘Bedankt,’ mompelt ze.

Thuis loopt ze meteen naar haar slaapkamer, kleedt zich uit en stapt in bed. De vermoeidheid valt als een deken over haar heen, desondanks kan ze de slaap niet vatten. Teneinde raad stapt ze uit bed. Ze kleedt zich aan. Nu ze wakker is, kan ze net zo goed boodschappen doen. De koelkast is angstig leeg. Bodil pakt de boodschappentas en de portemonnee. Ze prijst zich gelukkig met een supermarkt om de hoek. Met een kar draaft ze door de winkel voor groenten, aardappels en een stukje vlees. Nu ze tijd heeft om te koken, haalt ze iets in huis wat de naam gezond mag dragen. Een keukenprinses is ze niet, maar ze kookt goed genoeg om ervoor te zorgen dat de bonen nog te identificeren zijn als bonen en het stukje vlees niet verandert in een taaie schoenzool. Na het eten zet ze de vaat in de afwasmachine en gaat ze naar bed.

De volgende dag wordt ze op tijd wakker. Niet fit, maar helder genoeg om te kunnen opereren. Ze hoeft er alleen voor te zorgen dat Fien geen opmerkingen heeft.

Het ochtendritueel verloopt nagenoeg zonder problemen. Dat geeft moed. Met vertrouwen stapt ze de deur uit. Haar auto staat op zijn vaste plaats in de garage onder het appartementencomplex. Ze stapt in, start de motor en rijdt weg. Tijdens de rit naar het ziekenhuis, vraagt ze zich af hoe ze er de vorige dag zonder kleerscheuren is geraakt. Door haar vermoeidheid was het tamelijk onverantwoord.

Op haar werk kleedt ze zich om en zet ze een muts op. Onderweg naar de koffiekamer stopt ze snel een paar haarsprietjes weg. Een paar collega’s zijn druk in gesprek. Bodil wenst hen een goedemorgen. Ze kijken niet op of om.

‘Nou, gezellig,’ mompelt Bodil terwijl ze haar kopje pakt.

Fien komt naast haar staan. ‘Goedemorgen Bodil. Voel je je goed?’

‘Prima.’

‘Ik wilde de planning voor komende dagen met je doornemen. Kom je?’

‘Eerst even de koffiekoe melken. Moet jij geen koffie?’

‘Ik heb al twee bakken op.’

In de uitslaapkamer wordt de eerste patiënt binnengereden, een man van bijna zestig jaar. Hij krijgt een nieuwe hartklep. Patrick, een van de omloopassistenten, ontfermt zich over de patiënt. Hij houdt een praatje over koetjes en kalfjes om de man af te leiden. Bodil en Fien lopen langs. Bodil kijkt weg. Ze wil patiënten nooit vlak voor een operatie zien. Opereren gaat haar beter af als ze hen slechts als een op te lossen casus beschouwt.

‘Gaat u mij opereren, dokter?’

Bodil kan hem niet negeren, dat is onbeleefd. ‘Dat klopt. Ik ben de chirurg. Het hart zal na het plaatsen van een nieuwe mitralisklep weer goed functioneren,’ zegt ze zakelijk.

De man slikt moeilijk. ‘Wat is een mitralisklep, dokter?’

‘Dat is u toch uitgelegd tijdens het consult bij uw cardioloog? Maar goed. Ik zal het u nog één keer vertellen. De mitralisklep bevindt zich aan de linkerkant van uw hart. Het is de klep die tussen de linkerboezem en linkerkamer zit.’

‘Wat als ik tijdens de operatie doodga, dokter?’

‘Ik versta mijn vak. U hoeft niet bang te zijn.’ Bodil knikt en loopt weg.

In de kleedkamer trekt ze een jas over haar pak en loopt naar het kantoor van Fien, dat zich buiten de operatieafdeling bevindt. Fien neemt de planning met haar door. Ze heeft er belangrijke veranderingen in aangebracht.

‘Ik heb er even over nagedacht. Je stond de komende dagen op zowel de hartoperaties als andere operaties ingedeeld. Dat wordt te veel voor je. De algemene operaties moet je blijven doen om routine te behouden. Wat betreft de hartoperaties heb ik je minder ingedeeld, zodat je meer vrije tijd hebt om te ontspannen. Nu gaan we opereren. Kom je?’

Fien en Bodil gaan naar de operatieafdeling, wassen grondig hun handen en lopen naar de operatiekamer. Bodil besteedt extra tijd aan het doornemen van de procedures voor ze begint. Er mag niets misgaan. Ze wast haar handen zelfs drie keer, omdat ze bang is dat niet alles goed schoon is. Ze doet haar mondkapje op. Een assistente helpt haar met het schort en de handschoenen. In gedachten doet ze een schietgebedje. Ze is er niet meer zo zeker van dat ze de man kan helpen. Tegen haar gewoonte in heeft ze met hem gepraat. Ze ziet hem als mens en niet als een casus. Als ze het scalpel van de assistente aanpakt, trilt haar hand als een espenblad.

Fien ziet het. ‘Zal het gaan, Bodil?’

Bodil knikt, al heeft ze het gevoel dat ze vandaag voor de eerste keer staat te opereren. Het lukt haar niet een incisie te maken. Ze doet een nieuwe poging. Vlak boven het lichaam trilt het instrument in haar hand. Ze voelt een straaltje zweet over haar rug lopen.

‘Verlaat de kamer, Bodil. Vandaag ga jij niet meer opereren.’

Bodil geeft Fien het scalpel en loopt de kamer uit. In de kleedkamer kleedt ze zich om en trekt ze haar doktersjas aan. Van Fien mag ze de rest van de dag niet meer opereren, maar ze heeft niet gezegd dat ze naar huis kon gaan. Om de tijd te doden, loopt ze naar de brasserie om koffie en een tijdschrift te kopen. Ze neemt plaats aan een tafeltje bij het raam en bladert door het tijdschrift. In het midden ervan staat een interessant artikel met mooie foto’s over Ierland. De schoonheid van het land treft haar. Misschien heeft het lot bepaald dat ze dit tijdschrift kocht. Bodil is er zeker van dat Fien haar zal wegsturen. Ze heeft immers kansen genoeg gekregen, meer dan een ander. Komt dat omdat ze een Van Leeuwenstein is?