Tweestrijd

Daniel Warmoeskerken

Godijn Publishing

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Daniel Warmoeskerken

Tweestrijd

Daniel Warmoeskerken

1e druk september 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Ralph Bunschoten, Imber Studio

ISBN 978-94-6464-033-5

ISBN e-book 978-94-6464-034-2

NUR 285/334

©2022 Godijn Publishing

Voor Ingrid

Zoals in dit boek zal blijken,

is vriendschap de basis voor herinneringen

en onze fundering is ijzersterk.

Proloog

Minako voelde een kilte die haar herinnerde aan haar eigen dood. Dat was het nadeel van een bewustzijn: je wist dat je dood kon gaan en in Minako’s geval wist ze dat ze dood was.

Tijdens haar leven als vos had ze nooit hoeven nadenken over het leven en de dood. Alles was instinct en in zekere zin was dat een paradijselijke tijd. Aan haar tijd op aarde kwam een einde en toen zij overleed, ontwaakte er iets in haar. Haar ziel verkilde bij het ontstaan van haar bewustzijn en het eens levende wezen werd een kitsune. Een vossengeest.

Eenzelfde kilte vulde haar ziel toen ze keek naar de rotsenhoop voor haar en de bleke, levenloze arm die er uitstak.

Wat heb ik gedaan? Hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Het enige dat Minako wilde, was op een rechtmatige manier een vierde staart verdienen. Sinds haar overlijden liep ze met twee staarten, vlak daarna kreeg ze een derde en toen … niets. Wat ze ook probeerde, het wilde maar niet lukken er nog een te krijgen. Tot Merel haar op een dag vond en haar ervan verzekerde dat ze een staart kon krijgen door een simpele taak uit te voeren: het waken over het lichaam van een meisje.

Geschrokken draaide Minako zich om. Ze liet de rotsen voor wat ze waren en haastte zich terug naar de tombe waarin het lichaam moest liggen.

Het meisje was weg.

‘Nee!’ Minako schreeuwde en gebruikte haar psychische krachten om de rotsenhoop van de jongen te trekken en door de ruimte te slingeren. De woede-uitbarsting hielp niet en ze zakte door haar poten en begon te snikken.

Veertig jaar liep ze al rond met drie staarten. Ze zou nooit slagen in haar doel. Waarom was het zo verdomde moeilijk? Nee … onmogelijk! Waarom was het zo verdomde onmogelijk om te achterhalen hoe ze haar staarten kon verdienen?

Ze stond op. Knipperde de tranen weg en liep naar de dode jongen die nu niet langer bedolven was. Er sijpelde bloed uit wonden die veroorzaakt waren door de stenen. Zijn lichaam zat vol blauwe plekken en deuken.

‘Het spijt me,’ zei Minako. Ze keek op naar de stenen poort met de zwarte leegte erachter. De jongen was ernaartoe gelopen zonder de gevaren ervan te kennen. Als hij erdoorheen was gelopen, was hij gestorven. Geen levend wezen kon een poort naar de geestenwereld betreden. ‘Ik probeerde je tegen te houden, maar …’ Ze had zin om met nog iets te gooien. Waarom had de jongen niet naar haar geluisterd? Ze wilde de stenen niet gooien, maar ze verloor haar concentratie door hem. Nu had ze een onschuldig iemand gedood.

Minako keerde hem de rug toe en liep terug naar de lege tombe. Merel had haar nooit verteld waarom ze wilde dat het meisje bewaakt werd. Het was Minako’s taak om

met haar krachten het lichaam in leven te houden. Het leek niet alsof ze iets slechts deed en toch … toch voelde het egoïstisch waar Merel mee bezig was.

De jongen was opeens opgedoken in de ondergrondse kamer. De eerste levende ziel die ze zag sinds ze daar was. Nu begreep ze dat wat hij deed een afleidingsmanoeuvre was. Iemand had het lichaam van het meisje meegenomen.

Ze keek naar de uitgang en vroeg zich af of ze het ondergrondse stelsel in zou rennen. Ze zou het geurspoor probleemloos op kunnen pakken en toch hield iets haar tegen. Ze liep weer naar de jongen toe en keek hem aan. Hij had zich opgeofferd. Niet doelbewust, maar hij kende het risico en had desondanks zijn leven vergooid om het lichaam in de tombe te redden.

Een kitsune is wijs, sprak ze zichzelf toe. Er was altijd al iets vreemds met die Merel. Zeg nou zelf: wie bewaart er een mensenlichaam? Minako ijsbeerde en bekeek de poort naar de geestenwereld nogmaals. De jongen was net overleden. Wat als ze zijn geest op zou halen en terug zou dwingen in het lichaam? Wellicht kon ze hem lang genoeg in leven houden om iemand te vinden die zijn wonden kon verzorgen.

Er viel niets te verliezen. Het meisje was ze kwijt en ze wist heel goed dat het doden van een onschuldig mens een vlek op haar ziel had achtergelaten. Minako liep op het lichaam af en rook eraan om iets van de essentie op te pikken. Hij was pas dood, dus zoveel kon er niet verloren zijn.

Daar was het! Een klein vleugje van zijn hitodama. Minako stapte op de poort af en probeerde door het duister heen te kijken om een match te vinden met de energie die ze net had gevoeld.

Hebbes!

Ze dook door de poort en voelde het gras onder haar poten zodra ze de geestenwereld betrad. De warmte deed haar lichaam goed. Voor haar zag ze een enorme boom en in de schaduw zaten de jongen en een oude vrouw.

‘Jij?’ Hij wees naar haar en sprong op. ‘Jij hebt me ver-moord!’

‘Kalm,’ zei de vrouw. Haar stem was krakerig, maar vol rust. Er ging een krachtige energie van haar uit, hoewel ze op een mens leek. Misschien een heks? ‘Ze zou hier niet zijn als ze je achteloos had vermoord.’

Minako bedankte de vrouw in stilzwijgen en deed een paar passen naar voren. Ze ging zitten en sloeg haar drie staarten om zich heen. ‘Dat klopt. Het was een ongeluk en ik ben hier om mijn fout recht te zetten. Als je door de poort was gegaan, was je sowieso gestorven.’

‘Oh, dus het is mijn eigen schuld dat je een steenlawine over me heen hebt gegooid?’ Hij schoof zijn armen over elkaar.

‘Pecu,’ zei de vrouw streng.

Pecu? Wat is dat nu weer voor naam?

‘Wat? Het is toch ook een zwakke verontschuldiging?’ zei de jongen.

De vrouw haalde alleen haar schouders op.

‘Ik wil het goedmaken,’ zei Minako. ‘Kom met me mee, dan stop ik je terug in je lichaam.’

‘Kan dat?’ Pecu’s mond viel open. ‘Maar, Tabitha, alles wat je me net verteld hebt … Je mocht toch niets vertellen aan de levenden?’

‘Je bent niet levend, maar dat zal je wel weer zijn.’ De vrouw glimlachte. Alsof ze genoot van een mysterieus binnenpretje dat niemand anders ooit zou begrijpen.

‘Je wist het,’ zei Pecu.

‘Misschien,’ reageerde Tabitha. ‘Ga nu maar. Ze wachten op je.’

Pecu omhelsde haar en liep toen op de vos af. ‘Minako was het, toch?’

Ze knikte en bekeek hem goed. Hoe wist hij haar naam? Had hij haar in de gaten gehouden? Ze draaide zich om en wenkte Pecu.

Hij legde een arm op haar vacht. ‘Wat ben je warm.’

‘Ik ben een kitsune. In de geestenwereld ben ik net zo materieel als jij nu bent. Op aarde kan ik dankzij mijn eerste staart materialiseren.’

De jongen deed niet eens alsof hij haar begreep en Minako deed geen moeite om het verder uit te leggen. Als het aan haar lag, zou ze hem terugduwen, naar een ziekenhuis brengen en voorgoed uit zijn leven verdwijnen.

Eenmaal terug in de ondergrondse ruimte materialiseerde Minako niet meteen. Voor Pecu was het gemakkelijker haar vast te houden zolang ze nog een geest was. Hij maakte een geschrokken kreuntje toen hij het lichaam zag.

‘Tja, sorry daarvoor,’ zei Minako.

‘Hoe wil je mijn geest daar weer in krijgen? Dat lichaam kan niet meer gebruikt worden.’ Er lag een angstige uitdrukking op zijn gezicht.

Minako kon zich voorstellen dat het geen pretje zou zijn om terug te keren in dat lichaam. De pijn moest verschrikkelijk zijn. ‘Wil je het proberen?’

Hij bleef naar zijn lichaam kijken, balde zijn vuisten en knikte.

Minako concentreerde zich op de essentie die Pecu’s geest en lichaam uitstraalde en probeerde die met elkaar te

verweven. Telkens als het leek alsof ze een stapje dichterbij kwam, ontsnapte de verbinding haar weer. Alsof ze een vlecht probeerde te maken met stroken van verschillende lengtes. Toch bleef ze doorzetten, doorduwen.

Het moet lukken! schreeuwde ze zichzelf toe. Ze ontdekte een nieuwe draad, eentje die veel steviger was, en zonder erover na te denken, begon ze Pecu ermee te verbinden.

Bijna! Je bent er bijna!

Toen werd alles zwart.

Voorzichtig opende Minako haar ogen en ze voelde een barstende koppijn. Voor haar lag het lichaam van Pecu. Zijn essentie was opgebrand. Het lichaam was te lang gescheiden geweest van zijn hitodama, zijn geest. Ze zou onmogelijk de twee met elkaar kunnen verbinden.

De jongen zelf was ook weg. Waarschijnlijk terug naar de geestenwereld.

Het spijt me, jongen, zei ze in zichzelf.

Geeft niet. Je hebt het geprobeerd.

Minako schrok en sprong opzij. Ze bekeek de ruimte, maar zag nergens de jongen staan. ‘Waar ben je?’

Hier!

De stem kwam niet binnen via haar oren. De stem was al binnen in haar. Uit gewoonte draaide Minako toch rond om zichzelf ervan te verzekeren dat hij niet achter haar stond. Haar oog viel direct op de vier staarten.

Hé, hoe kom jij aan die vierde staart?

Geen idee. Ik moet hem verdiend hebben toen ik jou probeerde te helpen.

Fijn dat ik je kon helpen. Het sarcasme droop van zijn stem af.

Ik kan jou ook helpen, hoor.

Hoe dan? Mijn lichaam is verpest en ik kan moeilijk mijn vader onder ogen komen met vier staarten, vier poten en een spitse snuit.

Minako grijnsde. Weet je niet waar kitsune om bekend staan?

Elke staart gaf haar een kracht. Haar eerste staart, die ze al had toen ze nog leefde, zorgde ervoor dat ze kon materialiseren. De derde was verantwoordelijk voor de psychische krachten. Het was de tweede die nu van pas kwam. Degene die ze kreeg toen ze overleed en ontwaakte als kitsune.

Minako dacht aan Pecu’s lichaam en probeerde zich voor te stellen hoe dat eruitzag. Gelukkig had ze zijn geest gezien als vergelijkingsmateriaal om een gezonde versie neer te zetten. Ze keek naar beneden en zag haar menselijke tenen op de koude aarde. Ze stak een duim omhoog.

Hoe heb je …

Kitsune zijn meesters der vermommingen. Veranderen in mensen is een van de dingen die we doen. Aangezien jij me hebt geholpen aan een vierde staart, zal ik jou helpen zolang dat nodig is.

Ze duwde Pecu’s geest naar voren en voelde zichzelf naar achteren gedrukt worden. Al snel zweefde Minako in een eindeloze open ruimte, terwijl ze kon zien wat Pecu zag. Hij was voorover gevallen toen Minako hem de be-sturing over het lichaam had gegeven. Om haar heen zag ze de wazige beelden van zijn herinneringen.

‘Ben ik nu weer mezelf?’ vroeg hij hardop en zelfs zijn stem had het juiste geluid.

Zo goed als. Minako’s stemde galmde door zijn hoofd. Algoed, je moeder zal misschien zien dat er iets niet klopt.

Haar woorden ontlokten de herinnering aan een vrouw en een uitvaart. Sorry, ik wist het niet.

‘Het is oké,’ zei Pecu.

Minako stoorde zich eraan dat hij hardop sprak.

Zo beter? galmde de stem om Minako heen.

We zullen even aan elkaar moeten wennen, bekende Minako.

Pecu liep naar zijn lichaam en trok de mantel uit.

Wat doe je?

‘Ik heb kleding nodig,’ zei Pecu die alweer zijn stem gebruikte. ‘Ik wil niet naakt boven komen. Kan je me helpen mijn lichaam te bergen?’

Wacht even. Minako schoot naar voren en nam de controle weer over.

Wat doe je? Zijn stem klonk boos, al interesseerde haar dat even niets.

Mijn vierde staart. Ze legde een hand op Pecu’s lichaam en sommige zichtbare wonden sloten weer.

Je kan mijn lichaam genezen? De hoopvolle klank in zijn stem speet haar.

Ze schudde hun hoofd en hij voelde dat. Ik kan je hart niet op gang krijgen. Alleen wonden helen. Dat is de kracht die jij me gaf. Mijn vierde staart. Ze gebruikte haar psychokinese om het lichaam op te tillen en in de tombe te plaatsen van het meisje.

Lena, hielp Pecu herinneren. Zo heet het meisje.

Met een grote steen sloot ze de tombe af, waarna ze Pecu weer de controle gaf.

‘Dank je,’ zei hij meteen met zijn stem.

Geen probleem.

Pecu raapte de kleding op en keek somber naar zijn mobieltje.

Minako zou nooit begrijpen waarom dat ding zo belangrijk was voor mensen. Weet je, op vier benen kan je een stuk sneller door dit labyrint van gangen bewegen.

‘Dat denk ik ook.’ Pecu legde zijn kleding en mobiel in zijn gewaad en knoopte het om zijn been.

Minako trad weer naar de voorgrond en veranderde terug in haar vossengedaante. Ze rende op de gang af en gebruikte Pecu’s herinneringen om te achterhalen waar hij precies heen wilde.

Kan je daar komen? vroeg hij.

Probleemloos.

Ze rende door en probeerde geen aandacht te besteden aan de herinneringen die Pecu bestudeerde. Hij herhaalde wat die vrouw, Tabitha, hem had verteld in de geestenwereld. Blijkbaar was Merel inderdaad niet wie ze zei dat ze was. Pecu bereidde zich mentaal voor op een gevecht.

Waar ben ik in verzeild geraakt? dacht ze.

Dat vraag ik me ook steeds af, reageerde Pecu, terwijl ze door de gangen snelden op weg naar de oppervlakte. Op weg naar Wilgenhoven. Op weg naar de strijd.

Hoofdstuk 1

Vulpecula

Het was een hele beleving om het lichaam met een kitsune te delen. De sensatie die Pecu voelde, was nieuw en verslavend. Het ondergrondse gangenstelsel van Avalons Gilde hoorde een ondoordringbaar doolhof te zijn en toch stuurde Minako hem er moeiteloos doorheen. Gewoon door haar neus te volgen. Toen de echo van de waterval in de verte hoorbaar was, vroeg Pecu of ze weer een mens konden worden. Poten werden benen en Pecu keek vanaf een hoogte die hij gewend was. Minako gaf hem de controle terug.

Nu jij weer.

Hij knoopte de mantel los van zijn enkel, probeerde zijn kleren aan te trekken en viel om met slechts één been in zijn broekspijp gestoken. In een zittende houding wist hij zijn broek aan te trekken en de mantel om zijn lichaam te knopen. Als laatste trok hij zijn sokken en schoenen aan voor hij opnieuw overeind kwam. Dit keer hield hij zijn evenwicht vast. Zijn hele leven liep hij op twee benen en toch was hij het al verleerd.

Dit lichaam is het niet gewend om op twee benen te lopen. Je moet vertrouwen op je herinneringen als mens, niet op mijn instinct.

Met trillende benen kwam Pecu overeind. Aarzelend deed hij een stap naar voren.

Stel je niet aan en loop! Je haalt te veel uit mijn spiergeheugen. Focus je op jouw herinneringen. Je kan lopen.

Hij probeerde de stem van de vossengeest te negeren en deed wankelend nog een stap naar voren. Na nog een paar stappen werd hij overmoedig en begon hij te rennen. Hij viel, stond op en liep haastig door. ‘Waar moet ik heen?’

Gebruik je mentale stem. Mensen zullen denken dat je gek wordt als je hardop blijft praten. Ga aan het einde links. Je hebt nu de oren van een kitsune. Gebruik ze.

Gebruik je mensenbenen, gebruik kitsune-oren. Wat verwacht je nu eigenlijk allemaal van me?

Minder gezeur. Minako lachte opgewekt. Je had toch haast?

Het geluid van neerstortend water kwam steeds dichterbij. De echo die door de gangen galmde, was vroeger desoriënterend. Toch kon Pecu nu precies onderscheiden waar het échte geluid vandaan kwam. Voor hem zag hij licht opdoemen en hij haastte zich naar de Sterrenzaal.

Hoewel de neerstortende zuil van water het meest opvallende in de ruimte was, werd Minako’s aandacht getrokken door de enorme glas-in-loodramen waarachter het licht scheen dat de Sterrenzaal altijd vulde.

Hoe komt dat licht hier? Direct begon Minako te graven in Pecu’s herinneringen en hij dacht terug aan de lessen van Cygnus. Achter de hoge vensters lag geen licht verscholen, maar een eeuwenoude spreuk.

Pecu keek omhoog naar de gewelfde daken met de realistische tekeningen van wat de sterrenbeelden moesten voorstellen. Zijn blik gleed over de schilderingen van de beren, een tweeling, de zwaan, heel even aarzelde hij bij de lier, om uiteindelijk te blijven hangen op de enorme koepel waaruit het water viel.

Ongegeneerd zocht Minako verder in zijn herinneringen. Ze zag Pecu’s initiatie – die hij uiteindelijk niet voltooide, al dacht het hele gilde van wel. Ze zag hoe hij de waterval in was gegaan en zo bij de bron van hun magie was uitgekomen. Avalons ster.

De energie hier is ontzettend sterk. Ik heb zoiets nog nooit gevoeld.

‘Ik vertel je er later meer over, we moeten nu eerst naar boven. Ik moet … Merel waarschuwen. De tweede Merel, en ik moet weten waar Lena is.’ Pecu haastte zich een van de gangen in. De donkere stof van de gildemantel leek op een sterrenloze avondlucht en flapperde om hem heen. Zonder mantel begaven gildeleden zich niet in het ondergrondse. Het was dus een goede dekmantel, maar …

Waar is iedereen?

Pecu antwoordde niet. Zolang als hij zich kon herinneren, was er altijd iemand in het ondergrondse. Misschien waren het Minako’s verscherpte zintuigen, maar hij had het gevoel dat er iets goed mis was.

De lift kwam tot stilstand en de deuren schoven open. Er brandde geen licht in het kleine kantoorpand van Avalons gilde, waar gewoonlijk minstens twee gildeleden aan de balie stonden. Zelfs tot diep in de nacht was er altijd iemand op wacht om mensen en wezens te ontvangen die het gilde nodig hadden.

‘Dit is nog nooit gebeurd,’ zei Pecu zachtjes. De voorgevel bestond volledig uit glas en de Hoofdstraat lag er verlaten bij. Een klok aan de muur verraadde dat het midden in de nacht was. Hij probeerde de deuren open te krijgen, deze zaten stevig op slot.

Er komt iemand aan.

Pecu hoorde de voetstappen en verstopte zich haastig achter een smalle muur waarachter de jassen werden opgehangen.

De deur ging open en een twintigtal gildeleden stormde druk pratend naar binnen.

‘Cygnus, we moeten hierover stemmen. We mogen geen overhaaste beslissingen maken,’ zei een vrouw. De naam veroorzaakte een herinnering die Minako meteen oppakte.

Dus dat is je vader.

‘In tijden van nood heb ik het recht om daaroverheen te stappen,’ sprak Cygnus plechtig. ‘We activeren het en wel meteen. Je helpt me of je maakt jezelf op een andere manier nuttig.’ Het was duidelijk dat hij niet verder in discussie wilde gaan. Een aantal gildeleden leek het eens te zijn met zijn beslissing, toch ging het gekibbel verder. Het enige wat Pecu nog opving, was: ‘Kan iemand mij vertellen waar mijn zoon is?’

Het duurde een vol kwartier voor alle gildeleden met de lift waren neergedaald in het ondergrondse. Pecu keek voorzichtig om het hoekje van de garderobe en merkte dat er nog altijd niemand achter de balie stond.

Over welke noodsituatie hadden ze het?

Geen idee, dacht Pecu. Hij sloop naar de deur, die dit keer wel open was, en stapte de koude avondlucht in. Zijn eigen jas hing nog in het kluisje in het ondergrondse en hij durfde geen jas van de garderobe te stelen. Hij besloot de mantel aan te houden. Zolang hij niemand tegenkwam, kon dat geen kwaad.

De straten van Wilgenhoven waren verlaten en toch hing er een vreemde, onrustige sfeer die Pecu niet kon plaatsen. Hij liep naar de parkeerplaats achter het kantoor, waar hij zijn fiets had staan. Zijn fietssleutel zat echter nog in zijn jaszak.

Laat mij maar, zei Minako. Heel even duwde ze zichzelf op de voorgrond om haar psychische krachten te gebruiken. Het slot rammelde steeds wilder, totdat het brak en in twee delen op de grond viel.

Graag gedaan, zei ze sarcastisch toen Pecu niet reageerde.

‘Hoe moet ik hem nu weer op slot doen?’

Sorry, hoor. De volgende keer dat ik je wil helpen, zal ik eerst kijken aan welke voorwaarden mijn hulp moet voldoen.

Pecu wilde erop reageren, toen hij bedacht dat het verspilde tijd was. Er waren belangrijkere zaken dan ruzie zoeken met een vossengeest. Hij ademde diep door zijn neus in en stapte op zijn fiets. Verrassend genoeg ging die beweging hem beter af dan het lopen. Hij trapte hard op zijn pedalen en reed de lange Hoofdstraat af die Wilgenhoven in tweeën deelde. Aan het einde van die weg lag de grote Van Wilgenhoven-villa. Hij hoopte maar dat Merel en Lena daar waren.

Er dwaalden slechts enkele wezens door de straten. In de meeste gevallen draaiden ze hun hoofd af of doken ze weg in de schaduwen alsof ze bang voor hem waren.

Gezellig, merkte Minako droogjes op.

De villa van de Van Wilgenhoven-familie kwam dichterbij, al werd meteen duidelijk dat daar geen antwoorden te vinden waren. Het enorme gebouw zag er verlaten uit. Er brandden geen lichten achter de ramen en nadat Pecu de oprijlaan op was gefietst en op de deur bonsde, kwam er geen reactie. Geen Ella, die normaal gesproken zo punctueel was, geen Suzanne of Rick en, nog belangrijker, geen Merel of Lena.

Waar zou ze nog meer kunnen zijn?

‘Geen idee.’ Nu pas viel het hem op dat Minako overdreven zuchtte in zijn hoofd. ‘Stop daar eens mee.’

Als jij stopt met hardop te praten.

‘Er is toch niemand die het hoort? Bovendien word ik gek van die twee verschillende stemmen in mijn hoofd.’ Bijna was hij een nieuwe discussie begonnen met de vossengeest, toen hij werd afgeleid door een vreemd licht. De Van Wilgenhoven-villa stond op een heuvel, waardoor je een goed zicht had op de Hoofdstraat. Ongeveer halverwege, bij het gemeentehuis en de fontein, scheen een groene pilaar van licht omhoog. Hoog boven het dorp week de lichtstraal uiteen om als een deken over hen heen te glijden. Even later lag heel Wilgenhoven opgesloten onder een diffuus pulserende koepel.

Een rilling schoot door Pecu heen. Hij herinnerde zich een van Cygnus’ lessen. Een les die hij eenmaal had gehad, maar die hem altijd bijgebleven was. Soms, heel soms, bracht Cygnus het Zodiacschrift mee om hem iets te leren. Alles wat een gildelid moest weten, stond daarin beschreven en toch mocht Pecu alleen de pagina’s vertalen die Cygnus die week had gekozen.

Eenmaal bladerde hij stiekem door naar het einde, waar hij een lang ritueel vond om “Bescherming” op te roepen.

Cygnus betrapte hem en had het boek dichtgeslagen. ‘Bid maar tot Avalons ster dat we dat ritueel nóóít hoeven te gebruiken. Als die dag ooit komt, betekent het dat Wilgenhoven en alle inwoners, menselijk of niet, in gevaar zijn.’

Dus dit wilde Cygnus activeren. Maar waarom? Wat was er gebeurd? Had Tabitha wel alles verteld? Pecu dacht terug aan de oude ziener die hij in de geestenwereld had ontmoet. Zij vertelde alles over de Merel waar hij de afgelopen weken mee was omgegaan. Die Merel was een kloon, een dubbelganger, terwijl de echte Merel een plan beraamde om Wilgenhoven te vernietigen. Hoeveel schade kon een zestienjarig mensenmeisje nou echt aanrichten?

We hebben bezoek.

Pecu volgde Minako’s aanwijzing en keek naar het ijzeren hek, dat al openstond toen hij aan kwam fietsen. Drie figuren stonden in de opening en keken op naar het huis. Nee, naar hem. Heel even nam Minako de controle over om de oren te spitsen en plots kon Pecu, hoewel zachtjes, hen verstaan.

‘… draagt een mantel van Avalons gilde,’ zei de eerste stem, die zwaar en raspend klonk.

‘Hij is de zoon van Cygnus. Hij zit bij mij op school.’ Deze stem klonk rustiger en mannelijk.

‘Waarom is hij hier dan alleen?’ vroeg de eerste stem weer.

De derde stem klonk koel, alsof ze het over het weer had, toen ze zei: ‘Hoeveel zou het opleveren als we zijn lichaam meenemen?’

Pecu rilde. De raspende stem vervolgde het gesprek. ‘Ben je gek! Straks hoort hij ons.’

‘Hij staat te ver weg,’ verzekerde de derde stem. ‘Bovendien maakt het niet uit. We zijn sneller dan hij en hij is onervaren. Als hij dood is, is het gilde weer een beetje zwakker. We kunnen hem als goedmakertje gebruiken, omdat we niet meteen met Merel zijn meegegaan.’

We moeten gaan. Minako’s stem klonk luid in zijn hoofd en het geluid viel weg. Pecu probeerde zijn oren te spitsen zoals zij had gedaan. Het hielp niet. Hij had nog niet de controle die Minako had. Het enige wat zijn zintuigen opvingen, was het beeld van drie zwijgende schimmen die bewegingsloos bij de poort stonden.

Is er een achteruitgang?

Niet dat ik weet. Dit keer was hij slim genoeg om zijn inwendige stem te gebruiken. Als Minako die wezens kon horen, dan zij hen mogelijk ook. Volgens mij is het hele huis omringd door een ijzeren hek.

Minako bleef even stil. Als zij dat ook weten, moeten we ze geen reden geven om ons te achtervolgen. We lopen er rustig heen. Wellicht vluchten ze als we in de buurt komen.

Ben je gek? We moeten rennen. Ze willen me vermoorden.

Als we nu vluchten, komen ze zeker achter ons aan. Wil je dat ik het overneem?

Pecu aarzelde. Hij wilde het niet toegeven, maar hij voelde zich machteloos en Minako had toegang tot al zijn herinneringen en emoties. Goed, hij hoorde bij het magische gilde, maar dat betekende alleen dat hij magie uit de sterren kon putten. Trage magie voor rituelen. Geen vechtmagie.

Ineens voelde het alsof hij zweefde en hij wist dat Minako de controle had gepakt over hun lichaam. Hij keek door haar ogen mee en zag hoe zij het hek naderde. Een van de drie begon weg te lopen en toen te rennen. De andere twee bleven bewegingsloos staan.

Door het licht van de lantaarnpaal achter hen kon Pecu eerst alleen hun silhouetten onderscheiden. Minako focuste haar zicht, waardoor hij hen kon zien alsof het klaarlichte dag was. De ene was een jong meisje met een ziekelijk bleke huid en sluik, zwart haar. De ander was een jongen met een hoekig hoofd, dikke neus en gemillimeterd haar.

‘Goedenavond,’ zei Minako met Pecu’s stem en een goede dosis zelfvertrouwen.

De jongen beantwoordde de groet met zijn zware, raspende stem. Het meisje zei niets, ze glimlachte alleen. Ondanks dat ze haar lange haren los droeg, kon Pecu toch de striemen in haar nek zien. Minako focuste daarop.

Pecu keek opzij en zag daar, alsof hij naar een computerscherm keek, een nieuw beeld in hun bewustzijn verschijnen. Een van Minako’s herinneringen. Een tekening van een Aziatische vrouw met een lange, slangachtige nek.

Is zij dat? vroeg hij.

Zij is een van hen. Minako was kortaf en heel even klonk de afleiding door in haar stem. ‘Zou ik erlangs mogen?’

De aarzeling was de twee ook opgevallen en ze bleven roerloos staan.

‘Jij bent toch Pecu?’ vroeg de jongen. ‘Jij zit bij mij op school.’

‘Goh, dat zal best.’ Minako probeerde op de fiets te stappen, toen het meisje opeens naar voren schoot en het stuur vastgreep.

‘Jij bent bevriend met Merel, toch?’ Haar stem klonk nu niet zo koel als daarvoor, maar juist vreemd opgewekt.

En onoprecht, waarschuwde Minako hem.

‘We kunnen je naar haar toebrengen,’ vervolgde het meisje. Ze hield het stuur stevig vast, totdat Minako afstapte. De fiets viel op de grond.

‘Dat is niet nodig. Ik weet waar Merel is en ze zal het niet leuk vinden als ik te laat ben.’

‘Hij liegt,’ zei de jongen ineens. Pecu schrok van de felheid in zijn stem.

Gelukkig wist Minako kalm te blijven. ‘Zwijg!’ blafte ze terug, een woord dat niet helemaal bij Pecu paste, al zou dat de twee niet opvallen. ‘Ik werk nauwer samen met Merel en Col dan jullie miezerige wezens weten.’ Minako keek het meisje recht aan. ‘Mijn lichaam aan hen leveren, zal je niet de beloning opleveren waar jij op rekent.’

Het meisje grijnsde breed en haar hoofd kwam iets omhoog. Hoewel ze het heel subtiel gedaan had, viel het toch meteen op dat haar nek langer was. Minstens vijf centimeter. ‘Toevallig zijn wij ook al gewaarschuwd. Ik denk dat ze heel tevreden zal zijn als ik jouw koude lichaam voor haar voeten gooi.’ Het hoofd van het meisje schoot naar voren en overbrugde de dertig centimeter tussen hen.

Pecu kreunde toen de pijn van de kopstoot doorsijpelde naar zijn bewustzijn. Hij deelde niet alleen emoties en herinneringen met Minako, maar natuurlijk ook de zenuwen. Hij voelde zelfs zijn neus bloeden.

Minako schopte haar schoenen voorzichtig uit. Doordat haar voeten schuilgingen onder de zoom van de mantel, viel het niet op.

Voor hen stond nog altijd het meisje, maar haar hoofd deinde heen en weer op een nek die minstens een meter lang was. Ze likte haar lippen af en giechelde. Haar blik week niet van haar prooi, als een wurgslang klaar om toe te slaan.

‘Kan je hem aan?’ vroeg de jongen. Hij toonde een dunne gouden band om zijn enkel.

Wat betekent dat? vroeg Minako fel.

Pecu probeerde een van Cygnus’ herinneringen boven te halen, maar dat kon Minako niet zien zolang ze de controle had over het lichaam.

Dat weet ik niet, schreeuwde hij, wezens die niet uit zichzelf een mens kunnen worden, krijgen vaak iets van het gilde om ze menselijk te maken. Hij heeft dus geen toegang tot zijn ware vorm.

‘Probleemloos.’ Het hoofd van het meisje schoot naar voren en maakte een flinke boog om Minako heen, klaar om zich om het lichaam te wikkelen. De nek bleef uitrekken en ze was net voor de derde keer met een grote boog om Minako heen gecirkeld, toen ze haar nek straktrok. Vlak voordat ze gevangen kon zitten, sprong Minako hoog de lucht in, ze trok de mantel over haar hoofd en veranderde tegelijkertijd terug in haar eigen gedaante. De staartharen gleden op het nippertje uit de dodelijke wurggrip. Alleen Pecu’s gescheurde kleding bleef achter in de knoop.

De adem van het meisje stokte en de sinistere blik verdween. Het maanlicht scheen fel op Minako’s witte vacht en het oranje van haar staartpunten en borst leek op bloed.

‘Jij bent een kitsune.’

‘En jij een rokurokubi.’ Minako sprak nu met haar eigen stem. ‘We zijn beide ver van huis.’

De lange nek van het meisje lag gedeeltelijk verknoopt op de grond. ‘Waarom doe jij je voor als de zoon van de gildeleider?’

‘Dat is een lang verhaal.’

‘Eentje waar wij geen tijd voor hebben,’ riep de jongen. ‘Pak haar!’

De rokurokubi dook op Minako af en probeerde de dikke nekknoop tegen haar aan te slaan, al ontweek de kitsune deze probleemloos. De jongen zette een eerste stap hun kant op en Minako kreeg hem in het vizier. Ze gebruikte haar psychische krachten om de poort van het hek hard tegen hem aan te slaan en hem buiten te sluiten. Op dat moment voelde ze iets over haar buik glijden en was ze te laat. De rokurokubi was onder haar doorgegleden en wikkelde zich om haar middel. Minako werd van de grond getild en voelde de druk van de nek op haar ribbenkast. Tegelijkertijd schreeuwde Pecu het uit.

Dat helpt niet!

Kan je niet opnieuw veranderen?

Ik kan alleen in een mens veranderen!

Verander dan in een dunner mens!

De druk op hun lichaam werd steeds heviger en hun botten kraakten. Minako veranderde gedeeltelijk terug in een mens en wist een taille te creëren die net iets smaller was. Direct werd de grip weer net zo stevig, maar het gaf Minako genoeg ruimte om zich te buigen en haar tanden in de nek te zetten.

De rokurokubi gilde het uit. Minako zag Pecu’s fiets liggen en rukte met haar krachten een aantal spaken uit het wiel. De dunne, ijzeren pinnen schoot ze op het lichaam van de rokurokubi af, die daarna in elkaar zakte.

Minako kroop onder de nek vandaan en pakte de mantel op met haar muil. Ze rende op het hek af en sprong eroverheen.

Waar moet ik heen?

Eerst naar huis. Kleren vinden en ontdekken wat er gaande is, zei Pecu. Misschien moeten we Merels moeder zoeken. Laten we het gemeentehuis proberen.

Minako rende verder, de pijn in haar ribbenkast negerend. Is het normaal dat je hier aangevallen wordt?

Pecu zweeg. Ineens kon hij zich heel goed voorstellen waarom Cygnus het schild had laten activeren boven Wilgenhoven. Als wezens er openlijk voor uitkwamen dat ze voor Merel en Col werkten, had de echte Merel bekendgemaakt wat ze van plan was. Dat betekende dat de Merel die hij kende, de dubbelganger, het intussen ook moest weten.

Je herinneringen gaan te snel, zei Minako. Ik geloof niet dat ik het begrijp.

Ik ook niet, zei Pecu. Ik ook niet.

Hoofdstuk 2

De neppe Merel

Merel keek door het raam naar buiten. De prachtige, groene kleuren van het schild hadden iets weg van een koepelvormig Noorderlicht. Ze zou kunnen genieten van de schoonheid als de situatie niet zo ernstig was.

Ze zaten in Suzannes kantoor in het gemeentehuis van Wilgenhoven. Op het bureaublad lag een platgelegd fotolijstje. Een foto van de familie Van Wilgenhoven. Suzanne en haar twee kinderen: Rick en Merel.

Maar niet ik. De aandrang om al haar tranen tegen te houden, verslapte even. Toch moest ze sterk blijven. Wilgenhoven liep gevaar en niemand had er iets aan als ze nu begon te huilen. Bovendien had ze genoeg steun. Lena hield haar linkerhand vast en keek met haar mee naar buiten. Flo had haar rechterhand vastgeklampt en keek naar binnen, waar Zafer een toren zat te bouwen van papieren koffiebekers.

Ella schraapte haar keel en eiste daarmee meteen de aandacht op. ‘Maken jullie ouders zich niet ongerust?’ Haar ogen schoten van Zafer naar Flo en bleven even verontschuldigend op Merel en Lena rusten.

Waarom begon ze nu over ouders? Waarom drukte ze op die zere plek? Wellicht begreep Ella het niet, omdat ze zelf nooit ouders had.

Jij hebt ook geen ouders. Merel onderdrukte haar eigen stem al wist ze dat het waar was. Dat ze dacht dat Suzanne haar moeder was en Rick haar broertje betekende niet dat ze het ook waren. Feitelijk niet. En toch deed het pijn als Merel terugdacht aan dat moment waarop ze Suzanne dood en met lege oogkassen aantrof. Ze wilde het uitschreeuwen als ze weer zag hoe Rick werd gebeten door een weerwolf.

Alles was nu anders.

‘Ik ben geadopteerd,’ zei Zafer alsof hij dat al honderd keer eerder uit had moeten leggen. ‘Mijn adoptiemoeder zal zich zorgen maken nu Avalons Gilde iedereen aan het waarschuwen is, maar ze weet ook dat ik voor mezelf kan zorgen.’ Hij grinnikte.

Ella probeerde haar haren terug in model te krijgen, maar de keurige knot zat los en sommige haren hingen langs haar gezicht. Ze wist duidelijk niet wat ze met de djinn moest beginnen.

‘Let niet op hem,’ zei Flo, haar stem zacht en verontschuldigend. ‘Ook niet op mij trouwens. Mijn ouders zijn momenteel in Matchstyx, uitgenodigd door mijn opa. Hij wil alle demonensoorten en aanhang daar hebben, zodat hij ze kan beschermen.’

‘En hoe beschermt hij jou dan?’

Uit de zak van haar jurk haalde Flo een mes tevoorschijn. Merel had haar één keer eerder dat mes zien gebruiken om haar opa Lucien op te roepen. Omdat Flo een halfdemon was, had ze zelf geen krachten, maar ze kon altijd haar opa oproepen en die zou direct opduiken.

‘Waar denk je aan?’ fluisterde Lena.

Merel schudde haar hoofd en haalde toen haar schouders op. Eigenlijk was ze doodop. Tegelijkertijd durfde ze niet te gaan slapen. Deze situatie was tastbaar … veilig. Zij met haar vrienden in een kleine ruimte met een eindeloze hoeveelheid koffie en thee.

Een djinn, een cambion, een gevallene, een mens en een dubbelganger. Bij dat laatste slikte Merel even de tranen weg.

Er werd twee keer haastig op de deur geklopt. Cygnus kwam binnen. Hij droeg een grijs maatpak dat gekreukt was en zijn stropdas hing losjes om zijn nek. ‘We hebben een gemeubileerde woning beschikbaar gemaakt vlak bij het hoofdkantoor van Avalons Gilde.’ Hij keek alleen naar Merel terwijl hij sprak. ‘Over een half uurtje worden jullie opgehaald en daarheen gebracht. Er zal de hele nacht gepatrouilleerd worden.’

‘Anders zullen wij haar wel beschermen,’ zei Zafer zelfverzekerd.

Cygnus keek hem niet eens aan en ging verder. ‘Er zijn wat zaken die ik met je wil bespreken. Voor nu kunnen ze wachten tot je gerust hebt.’ Hij draaide zich naar Ella en wilde net iets zeggen, toen Merel hem onderbrak.

‘Waarom met mij?’ Ze negeerde het feit dat hij haar naam bewust leek te vermijden. ‘Waarom ben ik zo speciaal? Ik ben nu gewoon een inwoner, toch?’

Cygnus staalblauwe ogen vernauwden zich even. ‘Morgen is het tijd om wat zaken te bespreken. Onderling. Vergeet intussen niet dat jij een inwoner bent die gemaakt is door degene die ons nu bedreigt. Onderschat je eigen waarde niet.’ Cygnus keek opnieuw naar Ella. ‘Wij moeten ook wat zaken bespreken. Wellicht kun je daar tijd voor maken?’

Verbeeldde Merel het zich of hing er een vreemd soort spanning tussen hen? Ella’s houding veranderde. Ze leek alerter.

‘Dat zou morgen kunnen. Ik zal tot die tijd binnen blijven.’

‘Dat lijkt me verstandig.’ Hij knikte de rest toe en verliet het kantoor.

Zafer zweefde wat boven zijn bekertoren en Flo nipte van haar thee, voordat ze zei: ‘Is het vreemd om te zeggen dat het schild eigenlijk best mooi is?’

‘Mooi en angstaanjagend,’ zei Merel.

Er werd weer op de deur geklopt. Ella keek direct op haar horloge. ‘Te vroeg,’ fluisterde ze scherp. Het gilde had een aantal waarden die ontzettend belangrijk waren. Punctualiteit was daar een van. Je kwam niet te laat, maar ook zeker nooit te vroeg.

De deur ging op een kiertje open. ‘Merel?’

Ze herkende de stem meteen en sprong op. ‘Pecu!’

Hij stapte het kantoor binnen en leek te schrikken van alle aanwezigen. Merel en Lena sprongen op hem af en sloegen hun armen om hem heen. Heel even vergat Merel al haar zorgen. Voor heel even was ze blij dat er niet nog meer mensen van wie ze hield gewond waren geraakt. Ze drukte haar armen steviger om hem heen. Het overgrote T-shirt en de wijde broek pasten niet bij hem en ze vroeg zich af waarom hij zo gekleed ging. Hij kromp ineen bij de krachtige omhelzing en kermde.

‘Gaat het?’ vroeg Merel als eerste en ze liet hem meteen los.

‘Jawel, het zijn mijn ribben. Ik heb een aanvaring gehad. Iemand mag me wel vertellen waarom de inwoners in de aanval zijn gegaan.’

Lena zei niets. Ze kneep haar ogen samen en nam Pecu onderzoekend in zich op. Ineens zei ze: ‘Dat is Pecu niet.’

Merels adem stokte in haar keel. Was dit een nieuwe list om in hun buurt te komen? Flo had het mes al gepakt. Zafer landde op de grond en Ella stond met gebalde vuisten klaar om toe te slaan.

‘Hoe weet je zeker dat hij het niet is?’ vroeg Ella.

‘Zijn gezicht.’ Lena sloeg haar hand voor haar mond. ‘Ik weet niet wat het is, maar het klopt net niet.’

Pecu zweeg. Hij ademde zwaar door zijn neus, toch leek hij kalm. Als hij niet de echte Pecu was, wat wilde hij dan en waarom bleef hij zo rustig? ‘Ik kan het uitleggen.’ Hij sloot de deur achter zich en bleef ertegenaan staan. ‘Alleen had ik hen niet verwacht.’ Hij knikte naar Zafer, Flo en Ella.

‘Zij zijn te vertrouwen.’ Merel deed nog een stap naar achteren. Hij gedroeg zich ook niet als Pecu. Hij kwam zo … zelfverzekerd en kalm over. Nu ze hem beter bekeek, viel het haar ook op dat zijn schouders breder waren. Haar slungelige vriend … leek gespierder?

‘Goed dan,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik vertrouw jullie.’ Nu knikte hij duidelijk naar Lena en Merel. ‘Dus zal ik open kaart spelen. Gun mij op zijn minst dan ook het vertrouwen om alles uit te leggen.’

‘Je hebt tien minuten,’ zei Ella.

Pecu keek haar vragend aan.

‘Over tien minuten komen gildeleden ons ophalen en naar een veilig onderkomen brengen.’

Als de gildeleden hem zagen, zou hij ook verantwoording aan Cygnus moeten afleggen. Zou zijn vader ook doorhebben dat er iets anders was aan hem?

‘Waarom gebruik je jouw ogen niet?’ vroeg Pecu. ‘Je bent nog steeds een ziener, toch?’

Er lag veel verscholen in die zin. Nog steeds een ziener … Wist hij wat er was gebeurd in het ondergrondse? Ze deed wat haar gevraagd werd en focuste haar ogen op Pecu’s gezicht. Toen de echte Merel haar maakte, gaf ze haar dezelfde krachten. De krachten van een ziener. Merel peuterde de valse laag weg, iets wat bij een mens niet zou moeten lukken en toch lukte het bij Pecu. Eronder verscheen de spitse snuit van een vos. De witte vacht glansde en de donkere, priemende ogen keken sluw terug. Achter hem zwaaiden vier staarten heen en weer.

Er is meer. Op de een of andere manier voelde het alsof ze nog niet klaar was. Dus duwde ze nog verder. Ook het vossengezicht spleet in tweeën en daaronder verscheen het gezicht dat ze zo goed kende.

Ze wilde nog een stap naar achteren doen en botste daarbij tegen het bureau. Zafers bekertoren stortte in elkaar. ‘Waarom zie ik twee gezichten? Wie is die vos?’

Lena sprong naar voren en sloeg met haar vuist tegen Pecu’s borst. ‘Wat heb jij met Pecu gedaan!’ schreeuwde ze. Ze wilde nog eens slaan. Dit keer was Pecu sneller. Razendsnel greep hij haar pols vast en hij trok haar steviger tegen zich aan.

‘Ik ben het, Lena. Denk aan die keren dat we over boeken hebben gepraat. Dat je bij mij hebt rondgehangen toen je nergens heen kon. Ik ben het ondergrondse in gegaan om je te zoeken. Ik heb de kitsune afgeleid zodat je kon ontsnappen. Weet je het nog?’ Hij keek op naar Merel. ‘Ik gaf jou een ketting. Een merel van obsidiaan.’

Hij was het echt en tegelijkertijd ook niet. Lena huilde en sloeg haar armen stevig om hem heen. Ze negeerde zijn korte pijnkreet. ‘Wat is er gebeurd?’

Hij had er al die tijd omheen gedraaid. Zijn mond ging open en sloot weer, alsof hij zich bedacht. Hij ademde diep in. ‘Ik ben overleden.’

Er daalde een drukkende stilte op hen neer. Lena huilde in stilte en het enige wat Merel hoorde, was het bonzen van haar hart.

‘Hoe kan jij nou dood zijn?’ snauwde Ella. ‘Je staat recht voor ons. Ik kan je zelfs zien.’

Nu het hoge woord eruit was, leek niets Pecu nog tegen te houden om zijn verhaal te doen. Hoe hij het ondergrondse was ingegaan en Lena had bevrijd van een kitsune. Maandenlang hadden ze gedacht dat Lena dood was, niets meer dan een geest. In werkelijkheid bleek ze nog te leven. Ze was de beste vriendin van de echte Merel. Hoewel de echte Merel Wilgenhoven wilde vernietigen, kreeg ze het niet voor elkaar om haar enige vriendin te doden. Dus dwong ze Lena in een permanente staat van astrale projectie, terwijl haar lichaam bewaakt en verzorgd werd door een kitsune, een vossengeest.

Lena ontsnapte en Pecu bleef achter, tot daar wist Merel wat er gebeurd was. Dat had Lena allemaal al verteld.

‘Ik vocht met de kitsune en verloor. Ze vermoordde me.’

Pecu’s gezicht veranderde een beetje en uit dezelfde mond klonk een andere stem. Direct en scherp. ‘Per ongeluk.’

Lena rukte zich los en liep van hem weg. Flo legde beschermend haar handen op Lena’s schouders.

‘Jullie delen een lichaam.’ Ella’s mond bleef open staan. Dus zo zag een verbaasde Ella eruit. Merel kon zich niet herinneren dat ooit eerder gezien te hebben.

Ze delen een lichaam? Dat verklaarde de twee gezichten. Het was echt Pecu die voor hen stond en tegelijkertijd stond ook de kitsune daar.

‘Laat mij het nou maar uitleggen,’ zei Pecu voornamelijk tegen zichzelf … of tegen de vos? Merel voelde al hoofdpijn opkomen als ze er te lang over nadacht.

De rest van het verhaal kwam er snel en onsamenhangend uit. Pecu vertelde dat hij was gestorven en dat hij door Minako, de kitsune, was opgehaald omdat ze spijt had.

‘Omdat een kitsune verschillende gedaantes kan aannemen, sta je nu hier?’ vroeg Ella.

Ella’s lessen waren grotendeels opgenomen in de herinneringen die Merel kreeg toen ze gemaakt werd. ‘Heb je ooit gehoord dat zoiets mogelijk was?’

Ella bestudeerde Pecu aandachtig. ‘Er hebben vaker meer zielen een lichaam gedeeld, maar dit is wel heel specifiek. Vooral gezien de krachten van een kitsune. Hoeveel staarten heeft ze?’

‘Vier,’ zei Pecu.

‘Aha.’ Ella verdween even in haar gedachten. ‘Dus materialiseren, gedaanteverwisseling en nog twee, toch?’

Pecu’s stem veranderde en weer klonk daar de stem van een vrouw. ‘Hoe weet jij dat?’ De kitsunes stem klonk vreemd. Hongerig, haast.

Pecu rilde en zijn eigen stem kwam weer uit zijn mond. ‘Weet jij hoe Minako al haar staarten kan krijgen?’

Ella haalde haar schouders op. ‘Misschien. Misschien ook niet. Waarom zou ik haar dat vertellen? Vergeet niet dat de kitsune al die tijd voor Merel werkte. Waarom zou ik haar helpen? Als ik al iets moet doen, dan is het Cygnus vertellen dat zijn zoon is overleden.’

‘Dat kan je doen,’ zei Pecu. Merel verbaasde zich over de vastberadenheid in zijn stem.

Ella leek dat ook op te vallen. Haar ogen werden wat groter en ze keek hem aandachtig aan. ‘En wat zou er gebeuren als ik dat doe?’

Pecu zuchtte. ‘Ik ben het zat dat we al die tijd geheimen voor elkaar hebben gehouden. Daardoor heeft Merel alle vrijheid gehad om dit te plannen. Cygnus is gebonden aan regels, maar wij niet. Dus ik denk dat we het beste kunnen samenwerken. Iedereen hier heeft wel een reden om Merel te stoppen, toch?’

Merel knikte, al moest ze bekennen dat ze twijfels voelde. Zij deelde haar gevoelens met de echte Merel. Het enige wat de echte Merel wilde, was vrijheid voor alle niet-menselijke wezens. Natuurlijk was haar manier fout, maar haar doel had iets rechtvaardigs. Daar kwam bij dat Merel nu zelf ook geen mens meer was. Ze was een dubbelganger. De echte Merel vocht voor háár rechten.

‘Ik wil voorstellen dat we open kaart spelen. Hoewel ik niet weet wat die twee kunnen,’ hij wenkte weer naar Zafer en Flo, ‘weet ik wel het volgende. Merel heeft toegang tot een aantal herinneringen, Lena kent de echte Merel het beste en jij, Ella, hebt duizend jaar aan kennis.’

Hoe weet hij wat Ella in werkelijkheid is? Wie heeft hem dat verteld?

‘Laten we niet vergeten dat ik nu een gedaanteverwisselende vossengeest ben met psychische en helende krachten.’

Ineens besefte Merel hoeveel er veranderd was. Een dag geleden waren zij en Pecu nog een mens. Nu waren ze beiden iets anders.

‘Daarom vertel ik je dit.’ Pecu deed een stap richting Ella. ‘Ik vraag jouw vertrouwen en medewerking. Mag ik dat van je krijgen?’

Ella dacht daar even over na. ‘Waarom zou ik mijn kansen niet op Cygnus zetten? Waarom zou ik mijn kansen zetten op een vossengeest met een gespleten persoonlijkheid?’

‘Als je niet mee wilt doen, prima. Zeg in ieder geval niets tegen mijn vader.’ Ella wilde hem onderbreken, maar Pecu ging haastig verder. ‘Als ik dan toch open kaart speel. Cygnus had al een tijdje door wat hierachter zat. Hij heeft een gildelid op pad gestuurd naar het hoofdkantoor van Michaëls Compagnie. Vroeg of laat staan ze hier aan de stadsgrens en ik wil graag hun gezicht zien als blijkt dat er naast Col nog een gevallene al die tijd in Wilgenhoven heeft gewoond.’

Ella sloeg haar armen over elkaar, haar blik stevig op Pecu gericht. Merel had zelf nooit tegen Ella in durven te gaan en nu ze wist hoe krachtig ze in werkelijkheid was, zou ze daar niet mee beginnen. Pecu verroerde zich echter niet.

‘Goh, lekker sfeertje hier,’ merkte Zafer op. ‘Zal ik anders nog wat te drinken halen. Bekertje water? Thee?’ Hij liep al richting de deur en pakte Flo bij haar arm. ‘Kan je even helpen?’

‘Ik zal je anders ook even helpen,’ zei Ella, al kwamen haar lippen nauwelijks van elkaar. De misprijzende uitdrukking op haar gezicht raakte langzaam overspoeld door woede. Ze draaide zich om en liep achter Zafer en Flo aan. Met een harde klap sloeg ze de deur achter hen dicht.

Pecu slaakte een opgeluchte zucht.

‘Misschien is het niet slim om haar te chanteren,’ zei Merel.

‘Zij begon te dreigen.’ Pecu ging op een stoel zitten en vouwde zijn vingers in elkaar. Lena hurkte naast hem neer en legde een hand op zijn knie. Na een tijdje vroeg hij: ‘Hoe gaat het nu met jullie? Ik kan me niet voorstellen hoe jullie je voelen.’

Lena lachte. ‘Ik ook niet bij jou.’

‘Ik ben nog steeds mezelf, vanbinnen dan.’ Hij keek naar Merel. ‘En jij? Jij bent erachter gekomen dat jouw hele geschiedenis niet van jou is. Dat lijkt me een stuk lastiger om te accepteren.’

Merel staarde naar buiten, naar het schild dat als een koepel over Wilgenhoven lag. Alles aan haar was gefabriceerd. Zelfs haar naam, Merel van Wilgenhoven, was niet van haar. Ze was geen Van Wilgenhoven. Ze hoorde hier niet eens thuis. Vroeg of laat zou ze weer tegenover haar schepper staan.

Heb ik dan toch ouders?

‘Mijn gevoelens gaan soms twee kanten op,’ bekende ze. ‘Ergens voel ik nog steeds een intense, ongezonde liefde voor Col. Tegelijkertijd weet ik dat dat niet mijn gevoelens zijn. Net als de haat voor het gilde, dat hoort ook niet bij mij.’

Pecu staarde haar aan. Zou hij ook denken aan alle ruzies die ze hadden gehad? Merel had hem telkens weggeduwd als hij toenadering zocht, terwijl hij haar al die tijd probeerde te helpen. Haar en Lena. Uiteindelijk kostte het hem zijn leven.

‘Ik vind het zo erg voor je,’ zei ze zachtjes. Hoelang kon ze het gevecht tegen haar tranen nog volhouden?

Pecu haalde zijn schouders op. ‘Ach, het is nu eenmaal zo. Voor nu heb ik een lichaam om te gebruiken.’

‘Voor nu?’ Lena keek bezorgd. Ook Merel had de tijdelijkheid in zijn woorden opgemerkt.

Pecu staarde naar de deur. ‘Eigenlijk wil ik open kaart spelen, maar sommige dingen gaan ons niet verder helpen. Tegen jullie wil ik eerlijk blijven. Als Ella meegaat met mijn voorstel is dat de tweede overeenkomst die loopt. Met Minako heb ik ook een deal gesloten.’ Hij verdween in zijn gedachten, misschien voerde hij een inwendig gesprek met de kitsune.

‘En dat is?’ Lena kneep zachtjes in zijn knie.

Heel even bleef Pecu nog stil. Toen keek hij haar aan. ‘Minako voelde zich schuldig na mijn dood. Om het goed te maken, mag ik haar lichaam gebruiken om mijn doelen te verwezenlijken. Dat kan niet voor altijd zo zijn. Daarnaast wil ik haar helpen haar staarten te verzamelen. Voor een kitsune is dat heel belangrijk.’

‘Vandaar dat ze zo fel op Ella reageerde.’

‘Uhu,’ zei Pecu bevestigend. ‘Ik help Minako zo lang als mogelijk is en zij helpt mij. Maar er zit een tijdslimiet aan. Vroeg of laat zal Cygnus moeten weten dat ik hem nooit kan opvolgen. Vroeg of laat moet ik Minako haar lichaam teruggeven.’

‘En als die dag komt?’

‘Tja … Het is maar goed dat jullie geesten kunnen zien.’

‘Hoe weet jij zoveel?’ Merel dacht terug aan alles wat hij gezegd had. Hij wist blijkbaar dat Lena nu ook geesten kon zien en hij kende Ella’s ware gedaante.

Zijn ogen begonnen te glinsteren, iets wat beter paste bij de vos dan bij Pecu. ‘In de geestenwereld ontmoette ik een vriendin die me heeft bijgepraat.’

Hij hoefde zijn verhaal niet af te maken. Tabitha. Het was fijn om te weten dat zij daar nog was.

De deur ging open en Zafer kwam luid pratend binnen om koffie en thee uit te delen. Aangezien niemand een bestelling had doorgegeven, keken de meesten een beetje sip naar hun bekertje.

Ella ging weer op haar oude plek staan. Ze keek nijdig, maar zei toch op beheerste toon: ‘Het lijkt erop dat we een deal hebben, jongeheer Avalon.’

Hoofdstuk 3

Leugens

Toen niet veel later de gildeleden aankwamen om Merel en de anderen op te halen, viel hun mond van verbazing open.

‘Pecu, je vader …’

‘Ik weet het,’ zei hij haastig. ‘Waar is hij nu?’

De gildeleden keken elkaar aarzelend aan. ‘De Wilgenhoven-villa,’ zei een van hen uiteindelijk.

‘Goed, dan ga ik hem bezoeken. Bescherm deze inwoners goed.’

Lena greep hem steviger vast en trok hem tegen haar aan. Het was fijn om haar nu echt te voelen. Niet langer een geest, maar een mens van vlees en bloed. Zelfs al voelde hij de pijnlijke steek in zijn ribben bij elke omhelzing. Minako had al een aantal keer voorgesteld om die te helen en toch weigerde hij. De pijn hielp hem herinneren aan wat er was gebeurd. Het gevaar waar Wilgenhoven in verkeerde.

‘Ga alsjeblieft niet weg,’ smeekte Lena zo zachtjes dat niemand het kon horen.

Hij wilde niets liever. Toch moest hij Cygnus spreken.

Het moet ooit een keertje gebeuren, zei Minako.

Als jij dan maar zorgt dat hij niet meteen doorheeft dat ik zijn zoon niet ben.

Minako grinnikte. Hij heeft nooit naar je gekeken zoals dit meisje heeft gedaan. Geloof me.

Iets in die woorden zorgde ervoor dat hij zich een stuk zelfverzekerder voelde om de confrontatie met zijn vader aan te gaan. Hij drukte zijn armen nog wat steviger om Lena heen. ‘Ik kom terug, dat beloof ik.’

Hij bleef kijken hoe de auto’s wegreden en zocht toen een plek op om weer in een vos te veranderen. Dit keer had hij een rugzak meegenomen om zijn kleding gemakkelijker mee te nemen.

Voor de tweede keer die avond kwam Pecu bij de Wilgenhoven-villa aan. Achter elk venster brandde nu licht en er stonden talloze auto’s op de oprijlaan. Een paar gildeleden overlegden naast een enorm wit zeil waarmee het lichaam en de immens lange nek van de rokurokubi afgedekt waren.

In een donker steegje kleedde Pecu zich weer aan, waarna hij op de villa afliep. De gildeleden kregen hem snel in de gaten en richtten hun pistolen.

‘Ik ben het,’ zei hij met zijn handen in de lucht.

‘Pecu? Je vad…’

‘Jaja, ik weet het. Mag ik naar binnen?’ Eigenlijk was het onnodig om dat te vragen. Zij dachten dat Pecu de initiatie voltooid had en in hun ogen was hij een gelijkwaardig gildelid.

Dus bij Merel 2.0 en Lena speel je open kaart, terwijl jouw relatie met het gilde gebaseerd is op leugens?

Waag het niet om Merel zo te noemen, zei hij zwijgend. Hij passeerde de gildeleden en liep haastig naar de voordeur. De kiezelstenen verschoven onder zijn zolen en ineens herinnerde hij zich dat hij zijn andere schoenen achtergelaten had in het gevecht met de rokurokubi.