Arkham Mysterie

Deel 1: De ondergrondse

Silvia van Gimst

H!P Publishing

Copyright

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Deel 1: De ondergrondse

Silvia van Gimst

Eerste druk september 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-035-9

NUR 332

Arkham Massachusetts, 1925

Bo Jackson werd door de conducteur zachtjes wakker geschud. ‘Meneer Jackson? We zijn op de plaats van bestemming. Uw bescheiden staan al op het perron, maar neem uw tijd.’

Bo wreef in zijn ogen en keek op zijn polshorloge. De conducteur liet er een bewonderende blik op vallen voor hij de coupé verliet. Het was tien over negen in de avond. Bo fronste, hij probeerde zijn hoofd helder te krijgen en besefte dat hij flink onder zeil was geweest. Hij pakte zijn overjas, checkte of hij niets vergat en stapte de trein uit. Hij keek om zich heen en bedacht dat het allang donker moest zijn, het was tenslotte vrij laat.

De kruier wuifde naar hem en gebaarde naar zijn spullen. Bo stak zijn hand op en begaf zich naar de stapel koffers. Zijn blik viel op het grote houten bord waar “Arkham” op prijkte. Hij schudde zijn hoofd. Vanuit zijn ooghoek zag hij een conducteur wegschieten en ging hem achterna. Hij hield de man aan.

‘Neemt u me niet kwalijk, maar ik dacht dat dit de trein naar Worcester was en niet naar Arkham. Mijn eindbestemming is Oakham en mijn plan was om vanaf dit station een taxi te nemen.’

De conducteur nam zijn pet af en gebaarde naar de trein. ‘Het spijt me ontzettend, maar dit is niet de trein naar Worcester en eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nooit van Oakham heb gehoord, meneer Jackson.’

Bo zocht naar het treinkaartje in zijn zak. Hij bestudeerde het nauwkeurig en toonde het aan de goede man die geduldig stond te wachten. ‘Kijkt u maar.’

Bo liet de conducteur zijn kaartje zien, die het op zijn beurt voorzichtig aanpakte.

Hij keek Bo onderzoekend aan en vestigde zijn aandacht weer op het kaartje. ‘Meneer, heeft u dit bij een officieel verkooppunt gekocht?’

Bo werd ongeduldig en antwoordde ietwat geïrriteerd. ‘Natuurlijk, waar anders?’

De conducteur trok een wenkbrauw op.

Bo zuchtte. ‘Het spijt me, mijnheer, maar ik heb dit bij een loket gekocht waar een uiterst kokette jongedame mij zeer vriendelijk heeft geholpen. Dat herinner ik me nog zeer goed. Ik moet naar Worcester en dan direct naar Oakham. Ik heb een opdracht en ik kan en mag niet te laat komen, begrijpt u dat?’

De conducteur knikte. ‘Ik begrijp u heel goed, meneer Jackson, maar we zijn hier in Arkham en niet in Worcester en van Oakham heb ik nog nooit gehoord.’

‘Kan ik dan een nieuw vervoersbewijs naar Worcester kopen?’

De conducteur gebaarde naar binnen. ‘Daarvoor moet u bij die jongedame zijn. Ik wens u nog een fijne avond meneer Jackson. Tot ziens.’ De man zette zijn pet op, tikte tegen de zijkant en ging ervandoor.

Bo haalde zijn kaart tevoorschijn en wreef nadenkend over zijn kin, terwijl hij het stuk papier nauwkeurig bestudeerde. Hij begreep niets van deze situatie. Nergens op zijn kaart zag hij het plaatsje Arkham. Hij had het geduld niet meer om de kaart netjes op te vouwen en propte hem wild in elkaar. Hij liet zijn spullen achter en stapte het stationsgebouw binnen.

Hij lachte vriendelijk naar de jongedame achter het loket. Ze lachte terug. Even schoten haar ogen naar de zijkant van zijn gezicht. Ze herstelde zich snel en keek hem vragend aan.

Bo was het inmiddels gewend. Hij had zijn littekens al zo lang dat hij ze zelf niet meer zag wanneer hij in de spiegel keek. Ook zijn familie en kennissen keken er niet meer van op. Het waren vooral vreemden die hem aanstaarden.

‘Ik wil graag een treinkaartje naar Worcester, alstublieft. Vanuit daar moet ik in vliegende vaart naar Oakham.’

De jongedame keek verbaasd. ‘Worcester? Oakham?’

‘Ja, Worcester en Oakham. Ik heb helaas niet de hele dag de tijd, dus kan het een beetje snel graag?’

Ze was niet in het minst aangedaan door zijn reactie, stond op, pakte een grote map en begon er driftig in te bladeren.

Bo zuchtte diep en keek op zijn polshorloge. Zijn blik viel op de stationsklok die tien over vijf aangaf. Hij vestigde zijn blik op de dame en wees naar de klok. ‘Bent u ervan op de hoogte dat deze klok niet goed staat?’

Ze keek Bo niet begrijpend aan en trok een wenkbrauw op. ‘Onze klokken lopen allemaal gelijk en ik kan u verzekeren dat de aangegeven tijd klopt, meneer Jackson.’

Het meisje klonk zo stellig dat hij niet met haar in discussie ging. Hij keek nogmaals op zijn horloge en tikte tegen het glas. Hij schudde zijn hoofd.

‘Nee, het spijt me werkelijk. Ik kan u niet aan een treinkaartje naar Worcester helpen. Misschien wilt u naar Salem of Rockport?’

Bo maakte een hulpeloos gebaar.

Ze keek beduusd. ‘Het bestaat gewoonweg niet. Ik heb in de map gekeken,’ zei ze, terwijl ze naar het boekwerk wees. ‘Als het daar niet in staat, dan bestaat het niet.’ Ze gaf een ferme knik.

Bo pakte zijn verfrommelde kaart en streek hem zo goed en zo kwaad als mogelijk plat. Hij wees Worcester aan op de kaart, zijn vinger gleed naar Oakham. ‘Kijk!’ riep hij uit.

Het meisje fronste, stond op en verdween.

Bo dacht aan zijn bagage die hij onbeheerd op het perron had achtergelaten. Hij wilde ervandoor gaan toen de jongedame terugkwam.

‘Meneer, ik heb hier een nieuwe kaart voor u. Wellicht heeft u een oude.’

Bo nam hem onwillig aan, dankte de jongedame en wandelde naar zijn bagage.

Een jongetje van een jaar of tien zat op een van zijn koffers. Hij wilde het mannetje, dat behendig van de koffer sprong, een flinke uitbrander geven.

‘Ik heb op uw spullen gepast, meneer. Als ik zo brutaal mag zijn, u kunt ze beter niet onbeheerd achterlaten. Er loopt hier vreemd volk rond.’ Hij knikte driftig om zijn woorden kracht bij te zetten.

Bo voelde in zijn zakken en haalde een dollar tevoorschijn. Hij gaf het aan de jongen.

Er verscheen een grote glimlach op het gezicht van de knul en hij rechtte trots zijn rug.

Bo lachte. ‘Zo, scheer je nu maar weg.’

De jongen ging er op een drafje vandoor.

Bo riep hem na. ‘Hoe heet je, jongen?’

Het mannetje minderde vaart en draaide zich om. ‘Billy, meneer Jackson!’ Hij zwaaide.

Bo zwaaide terug. Hij ontvouwde de kaart die hij zojuist van de jongedame had gekregen en legde hem naast zijn eigen kaart. Hij bestudeerde ze beide nauwkeurig en zag dat de omlijning van Massachusetts overeenkwam, echter de plaatsing van de dorpen en steden was totaal verschillend. Arkham lag noordelijker dan Oakham, vlakbij de kust. Ook zag Bo een aantal plaatsen in de buurt van Arkham waar hij nooit van gehoord had, waaronder Dunwich. Salem kende hij wel, maar dat was geen geruststelling. De situatie werd steeds vreemder, het zinde hem allerminst. Hij vroeg zich eveneens af hoe al deze mensen zijn naam überhaupt kenden. Hij was geen beroemdheid te noemen, het waren de acteurs die meestal met de eer streken. Stuntmensen bleven op de achtergrond. Het was mogelijk dat ze wisten wie hij was, maar het was niet waarschijnlijk.

Bo moest een besluit nemen. Bleef hij in Arkham of kocht hij een kaartje en reisde hij terug naar zijn woonplaats Boston? Misschien moest hij hier overnachten. Hij liep dan zijn opdracht in Oakham mis, maar aangezien hier niemand van Oakham of van Worcester had gehoord, achtte hij de kans klein dat hij daar op tijd zou zijn. Hij kon in ieder geval het fatsoen opbrengen zich af te melden, dus liet hij nogmaals zijn bagage achter en zocht een telefoon. De jongedame achter het loket wierp hem een uiterst vriendelijke blik toe.

Bo Jackson voelde zich hier niet op zijn gemak. Er liep een rilling over zijn lijf die hij van zich af probeerde te schudden. Hij nam de hoorn van de haak en verzocht de man van de centrale hem door te verbinden met het nummer dat hij hem gaf. Er werd om een moment geduld gevraagd. Bo keek bedachtzaam om zich heen.

Binnen enkele ogenblikken meldde een mannenstem zich aan de andere kant van de lijn. ‘Goedendag, Carver hotel. Waarmee kan ik u van dienst zijn?’

Bo noemde het telefoonnummer en de zware stem bevestigde dat dit het nummer van het Carver Hotel was. Bo zweeg en dacht na.

‘Meneer, bent u er nog? Kan ik u helpen?’