Het lijk in de bibliotheek

Miriam Lucia

H!P Publishing

Copyright

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Inhoudsopgave

1. Hoofdstuk 1

2. Hoofdstuk 2

3. Hoofdstuk 3

4. Hoofdstuk 4

5. Hoofdstuk 5

6. Hoofdstuk 6

7. Hoofdstuk 7

8. Hoofdstuk 8

9. Hoofdstuk 9

10. Hoofdstuk 10

11. Hoofdstuk 11

12. Hoofdstuk 12

13. Hoofdstuk 13

14. Hoofdstuk 14

15. Hoofdstuk 15

16. Hoofdstuk 16

17. Hoofdstuk 17

18. Hoofdstuk 18

19. Hoofdstuk 19

20. Hoofdstuk 20

21. Hoofdstuk 21

22. Hoofdstuk 22

23. Hoofdstuk 23

24. Hoofdstuk 24

25. Hoofdstuk 25

26. Hoofdstuk 26

27. Hoofdstuk 27

28. Hoofdstuk 28

29. Hoofdstuk 29

30. Hoofdstuk 30

31. Hoofdstuk 31

32. Hoofdstuk 32

33. Hoofdstuk 33

34. Hoofdstuk 34

35. Hoofdstuk 35

36. Hoofdstuk 36

37. Hoofdstuk 37

38. Hoofdstuk 38

39. Hoofdstuk 39

40. Hoofdstuk 40

41. Hoofdstuk 41

42. Hoofdstuk 42

43. Hoofdstuk 43

44. Hoofdstuk 44

45. Hoofdstuk 45

46. Hoofdstuk 46

47. Hoofdstuk 47

Miriam Lucia

Eerste druk september 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-036-6

NUR 332

Hoofdstuk 1

Ilona stapte van haar fiets. Dat tweede glaasje wijn voelde ze in haar benen. Na deze drukke week had ze het verdiend. Meestal kon Ramon maar een drankje aan haar kwijt wanneer ze bij hem de dagschotel at. Vaste prik op vrijdag, soms ook nog op een andere dag van de week, liet ze zich lekker verwennen bij Eetcafé ‘t Pleintje. Het mooie weer van deze week, dat toepasselijk was voor de start van het Zomerlezen, was een goed excuus voor een lekkere frisse rosé.

‘Of twee,’ giebelde ze.

‘Jouw weekend is goed begonnen zeker?’ Sjoerd zat op het bankje voor zijn huis met een biertje in zijn hand. ‘Wil je iets drinken? Ik heb een witte wijn koud liggen.’

De buurman had steevast een witte wijn koud liggen. Net als dat zij altijd bier in huis had, hoewel ze daar zelf helemaal niet van hield. Ilona woonde sinds een paar jaar op de derde verdieping van een appartementencomplex in een gezellige straat in Sonsveld, waar de buurtjes uit het gebouw regelmatig een spontane borrel hielden op het plantsoen voor de deur. Toen ze er net woonde verzon Sjoerd klussen waar ze zelf niet aan gedacht had, en was hij kind bij haar aan huis. Omdat Ilona dacht dat Sjoerd meer wilde dan alleen buren zijn had ze enige tijd bewust afstand bewaard. Ze dacht dat hij de boodschap wel begreep, maar soms voelde ze toch weer een lichte spanning tussen hen. Dat ze nu zijn aanbod afsloeg had daar niets mee te maken.

‘Dank je, maar ik heb al twee rosé op, Sjoerd. Ik geloof dat die nogal aangekomen zijn. Nog meer drinken lijkt me niet verstandig.’

Sjoerd wilde net hierop reageren, toen de telefoon van Ilona overging.

‘Nee hè,’ riep ze uit, ‘de meldkamer.’ Ze nam de telefoon aan en hing twee tellen later met een zucht op. ‘Het alarm gaat af in de bieb. Ik moet erheen.’

‘Moet ik je even brengen?’ bood Sjoerd direct aan.

‘Ik sta hier nu toch nog met mijn fiets. Ik zet hem even op standje turbo, dan ben ik er zo.’

‘Maar je kunt daar toch niet zomaar alleen naartoe? Wie weet loopt er nog een inbreker rond.’

‘Ach welnee, Sjoerd. Van dat harde alarm slaat iedereen op de vlucht. Misschien is het gewoon een spin die voor een bewegingsmelder loopt. Als baas ben ik nu eenmaal eerste contactpersoon, dus moet ik komen opdraven. De beveiliging is ook onderweg, ik ben er niet alleen,’ vulde Ilona aan toen ze zag dat Sjoerd het niet helemaal vertrouwde.

‘Je hebt gedronken,’ probeerde hij nog.

‘Jij ook, en ik ben op slag nuchter door dit onheilsbericht.’ Ilona lachte en stapte op haar fiets. Op de hoek van de straat zwaaide ze waardoor ze begon te slingeren. Snel herstelde ze zich en zette koers naar de bibliotheek.

Ze arriveerde gelijktijdig met de jongens van de beveiliging. Ze lieten aan haar de eer om de voordeur, die op slot bleek te zitten, te openen en het alarm uit te schakelen. Het paneel gaf de melding dat het probleem op de romanafdeling was.

‘Vreemd,’ zei Ilona hardop, ‘ik dacht dat de dames de nooduitgang weer vergeten hadden op slot te doen.’

‘Zou niet de eerste keer zijn,’ beaamde Peter die met zijn maatje haar naar binnen was gevolgd. De andere jongen kende ze niet van naam, maar Peter had ze vaker ontmoet. Meestal was het loos alarm. Een keer was het inderdaad een spin, een andere keer een ballon die voor de bewegingsmelder zweefde. Als het erg waaide was een beetje tocht door de ramen met enkel glas al gauw goed voor een wapperend webje, zoals Ilona dat noemde. Slechts eenmaal was het redelijk ernstig. Een opgeschoten knul had via een ingegooid raam zich toegang verschaft tot het kantoor, en de kas meegenomen. De buit was slechts €300,-. Waarschijnlijk net genoeg voor een paar pilletjes, die jongelui tegenwoordig blijkbaar nodig hadden voor een geslaagd feest. De ravage was enorm. Nu viel er eigenlijk niets meer te halen, want de bibliotheek ging met zijn tijd mee en deed alles cashless, maar ja, weet zo’n knaap dat? Dat soort jongens is meestal geen vaste bezoeker van een bieb. Boeken lezen of lenen? Daar hebben ze geen tijd voor.

‘Nou, laten we maar eens gaan kijken dan,’ zei Ilona en liep voorop naar de volwassenenafdeling. Ze schudde haar hoofd om zoveel passiviteit van de heren. Een beetje beveiliger zou in deze kwestie toch niet een dame voor laten gaan. Gelukkig ben ik geen dame, dacht Ilona grijnzend terwijl ze aan haar rosétjes dacht. Ze zigzagde tussen de boekenkasten door op zoek naar iets bij de ramen dat als stoorzender gediend kon hebben. Om en om stonden er lange en korte kasten, zodat het publiek in één lijn overal langs kwam.

‘Kijk, een boek van Heineken,’ hoorde ze de jongen achter zich zeggen toen ze langs de biografieën kwamen.

‘Geef mij maar een Grolsch,’ bromde Peter.

‘Bij Tante Jet zit er, helaas voor jullie, Amstel in het vat,’ zei Ilona. ‘Blijven jullie eerst nog even bij de les voor we het over bier gaan hebben.’

‘Wie is tante Jet?’

‘Dat is een kroeg hier in het dorp. De enige kroeg,’ legde Peter zijn collega uit.

‘Je kunt ook prima iets drinken bij ’t Pleintje,’ verbeterde Ilona Peter terwijl ze even achteromkeek. Ze draaide haar hoofd weer terug en bleef met een kreet ineens stil staan. Peter botste tegen haar op, en Ilona kon zich nog net aan een boekenkast vastgrijpen om niet te struikelen over dat wat tussen de kasten uit stak.

‘Jezus, wat doen jullie?’ riep de jongen uit die op zijn beurt tegen Peter aan liep.

‘Ik geloof dat we de oorzaak van het alarm hebben gevonden,’ piepte Ilona. Haar hart zat in haar keel. Twee voeten in zwarte herenschoenen versperden haar de weg. Voorzichtig keek ze om de hoek van de boekenkast. Die voeten hoorden bij een man die daar languit op de vloer lag. Een paar boeken slingerden op de grond, meegenomen in een val?

Peter kwam eindelijk in actie en liep Ilona voorbij. Hij knielde bij de man en voelde aan zijn hals op zoek naar een hartslag.

‘Bel 112,’ beval hij de jongen. ‘Zeg maar dat er geen haast bij is. Deze gaat niet meer bewegen, ben ik bang.’

Hoofdstuk 2

‘Is deze man bekend bij u?’ Een ambulance en de politie waren gearriveerd. Peter en zijn collega mochten na wat routinevragen van de agenten gaan. Ilona was bang dat het voor haar een latertje zou worden. Gewacht werd nog op de recherche.

‘Bekend is een groot woord. Hij komt, o sorry, kwam een enkele keer een boek lenen, had nooit hulp nodig. En onlangs is hij nog op een lezing geweest.’

‘Wat voor lezing?’

Ilona kon zich niet voorstellen wat dat ertoe deed.

‘In het kader van de Spannende Boekenweken die voorafgaan aan het Zomerlezen was er een lezing van een forensisch onderzoeksbureau.’

De politieman fronste zijn wenkbrauwen.

‘Is dat niet vreemd voor in een bibliotheek?’

‘Nee hoor, we vonden het gewoon leuk om eens iets anders te doen dan een thrillerauteur uit te nodigen. Deze onderzoekers vertelden dat in boeken, en zeker in series als CSI, er vaak wel heel makkelijk een moord opgelost wordt. Normaal gesproken neemt het veel meer tijd in beslag voordat alles onderzocht is. Ze zeiden dat in een bibliotheek zoveel sporen zijn, dat het wel eens de beste plaats voor de perfecte moord zou kunnen zijn.’ Ilona glimlachte bij de herinnering aan de leuke avond, maar ineens keek ze zorgelijk. ‘Deze man is toch niet vermoord?’

‘Voor zover we nu kunnen zien is er geen lichamelijk letsel waaraan de man overleden kan zijn. De collega’s van de forensisch-technische dienst en de lijkschouwer kunnen daar straks meer over zeggen.’

Terwijl Ilona en de agent wachtten op nadere ontwikkelingen liepen ze de bibliotheek verder na. Nergens waren er inbraaksporen te vinden. Hoe was deze man de bibliotheek binnengekomen? Hij kon niet achtergebleven zijn na sluiting. Zodra hij zich bewogen had, was het alarm afgegaan. Als hij stil in een onopvallend hoekje had zitten lezen en over het hoofd was gezien tijdens het sluitingsrondje van een van haar mensen, was hij toch niet urenlang daar onbeweeglijk blijven zitten? Of had hij er al gelegen tijdens het rondje? Omdat hij achter een korte kast tussen twee lange boekenkasten lag, staken de voeten niet uit in het brede pad dat langs alle boeken leidde. De medewerker kon hem over het hoofd hebben gezien, maar was dan wel erg onoplettend geweest. Ilona zelf zou onmiddellijk gemerkt hebben dat er boeken op de grond lagen, ook al was het wat achteraf. Waarom ging het alarm pas na verloop van tijd af? Was de man onwel geworden en bewusteloos geraakt? Kwam hij bij toen de bibliotheek al gesloten was en had hij zich toen bewogen zodat het alarm afging? Ilona stond voor een raadsel. Hoewel het bedieningspaneel het niet aangaf, bleek de nooduitgang niet op slot. Het leek haar onlogisch dat de man via die deur was binnengekomen om vervolgens een stuk verder tussen de kasten om te vallen. Wat was hij van plan?

Ze had in ieder geval een hartig woordje te wisselen met haar personeel. Ze waren er schijnbaar van uitgegaan dat iedereen het pand al had verlaten en waren de achterdeur, die als nooddeur fungeerde, weer eens vergeten af te sluiten. Als dat wel hadden gedaan, hadden ze de man wellicht ontdekt. Dan had ze een verontrustend telefoontje gekregen terwijl ze bij Ramon lekker zat te eten en drinken. Ilona schudde haar hoofd. Ze was toe aan een derde drankje. Wat een toestand! Ilona zakte neer op de grote voorleesstoel op de jeugdafdeling.

‘Wilt u nergens aankomen alstublieft?’ sommeerde de agent haar toen ze haar armen op de leuningen legde.

‘Nou ja zeg, ik geloof nooit dat die man hier geweest is,’ antwoordde ze verontwaardigd. ‘Dit is de kinderafdeling. Wat gaan ze doen? De hele bibliotheek afzoeken op vingerafdrukken? Dat is onbegonnen werk.’

Op dat moment arriveerde eindelijk de technische dienst.

Ilona vroeg zich af wanneer de eerste buren om de hoek kwamen kijken bij het zien van de vele flitslichten die volgden om de situatie vast te leggen. Vooral de dame van de overkant had ze al verwacht. Die kwam vast morgen klagen dat ze last had van de drukte zo laat op de avond. Ze vond eigenlijk het led-licht van de noodverlichting die ‘s nachts bleef branden al te fel. Ilona had haar fijntjes geadviseerd gordijnen te nemen.

Niet veel later werd na een kort onderzoek het lichaam vrijgegeven om meegenomen te worden. Er waren geen directe aanwijzingen dat het om een geweldsdelict ging. Waarschijnlijk had de man een hartstilstand gekregen. Hij zou nader onderzocht worden in het mortuarium door een forensisch arts. Ilona kon niet op de naam van het slachtoffer komen. Ze kon ook moeilijk alle namen van de bibliotheekleden onthouden. Zeker niet als deze zichzelf prima konden bedruipen en via de zelfservicebalie hun boeken leenden of terugbrachten. Het zoeken naar verdere sporen duurde nog een uur, voordat ze het opgaven. Een wirwar van vingerafdrukken zat op de deurknop van de nooduitgang. Dat werd een hele klus om het personeel uit te sluiten.

‘Ik heb de deur net nog aangeraakt om te checken of hij wel dicht zat, sorry,’ verontschuldigde Ilona zich.

‘Onze eerste indruk is dat de zaak snel opgelost zal zijn. Is de bibliotheek morgen open?’

‘Op zaterdag zijn we altijd open van tien tot vijf.’

‘Dan willen wij u vragen om morgen dicht te blijven. Maandag zullen we wellicht meer weten. Is dat een probleem?’

Ilona voorzag een hoop gedoe als de bibliotheek in het weekend ineens gesloten was, maar ze kon niet veel anders dan het te accepteren zoals het was.

‘Mag ik de computer gebruiken om een poster uit te draaien, zodat ik een aankondiging op de deur kan plakken?’ Ilona durfde na het incident met de stoel niets meer spontaan aan te raken.

‘Dat kan zonder problemen. Wat zet u op de poster?’

‘Weet ik veel, wegens het vinden van een lijk?’ probeerde Ilona de ernst van de situatie weg te lachen.

De agent kon het grapje niet erg waarderen.

‘Nee, ik denk dat ik het maar als onvoorziene omstandigheden breng. Dan kan ik de rest van het weekend nadenken over wat ik ga zeggen. Op maandag gaat de bibliotheek pas ‘s middags open. We komen er wel uit.’

‘Ach mevrouw, zodra wij de familie op de hoogte hebben gesteld zal het bericht sowieso als een lopend vuurtje door het dorp gaan. Maandag weten we vast meer. Ik houd u op de hoogte. We gaan ervanuit dat u maandagmiddag gewoon open kunt gaan. Maar tot dan moeten we wel toegang kunnen hebben, mocht nader onderzoek in de bibliotheek nodig zijn. Blijft u in de buurt?’

Ilona zei dat ze het bezoekje aan haar zus dat ze in gedachten had uit kon stellen. Ze had het haar nog niet laten weten, dus haar nichtje Fleur werd niet teleurgesteld.

‘We zullen u waarschijnlijk niet meer nodig hebben hoor, we verwachten dat er niets bijzonders gebeurd is.’

Maar dat was het hem nu net. Dat kon die man wel zeggen, maar Ilona was er niet helemaal gerust op.

Hoofdstuk 3

De poster hing op de deur en Ilona sloot het pand af. Ze mocht een computer op kantoor gebruiken, maar om de twee collega’s die op zaterdag dienst hadden te bellen, was haar gevraagd dat met haar mobiel te doen. De telefoonlijn van de bibliotheek werd nog nagetrokken of er na sluitingstijd gebruik van was gemaakt.

Gelukkig namen Leonie en Joost direct op. Leonie was aangedaan door het voorval. Ze kon zich niet meer herinneren of ze de nooddeur hadden afgesloten en nam zich dat erg kwalijk. Joost wist ook nergens van, en dat terwijl iedereen altijd gekscherend “Joost zal het weten” zei als er een moeilijke vraag was, zeker op technisch gebied. De overige collega’s stuurde ze een app dat er maandag een ingelaste vergadering zou zijn. Wie niet kon komen werd gevraagd in te bellen. Misschien moest de vergadering helemaal online als de bibliotheek niet vrijgegeven werd.

Ilona fietste in gedachten naar huis. Voor ze het wist was ze er al. Het was een kort ritje maar het leek of ze een stukje had overgeslagen. Hoofdschuddend stapte ze af. Het licht bij Sjoerd brandde nog. Ze was uren weggeweest, het was al bijna middernacht, moest die man niet slapen? Ze zette haar fiets in de kelderbox.

‘Dat duurde lang. Ik maakte me zorgen. Ik wilde net gaan kijken of je al thuis was toen ik je aan zag komen.’ Zodra ze de kelderdeur uitstapte stond Sjoerd voor haar neus.

‘Het is ook best zorgelijk, Sjoerd, hoe zit dat met dat wijntje? Ik ben nog klaarwakker.’

Ilona had direct spijt van haar opmerking bij het zien van de brede grijns op Sjoerds gezicht. Ze wilde zijn hoop niet voeden. Hij had vast de hele avond uit het raam gekeken. Als hij dan zo bezorgd was, had hij naar de bibliotheek kunnen komen. Eerlijk is eerlijk, ze kon met Sjoerd altijd goed praten. Ze had nog te veel adrenaline door haar lijf razen om al te kunnen slapen.

Even later zat ze met haar glas wijn op de bank tegenover Sjoerd, die haar een plankje met blokjes kaas en plakjes worst voorhield. Dankbaar pakte ze er wat vanaf. Haar maag rommelde alweer. Dat kwam vast van de spanning die ze gevoeld had in de bieb. Dat vrat energie. Ze was sowieso een stress- en troosteter. Ze had tegenover die mannen redelijk luchtig gedaan over de situatie, maar het was natuurlijk niet niks. Een lijk in de bibliotheek.

‘Nou vertel,’ drong Sjoerd aan, ‘wat is er zo zorgelijk? Veel schade?’

‘Niet aan het gebouw.’ Ze at eerst haar mond leeg om verder te gaan. ‘Wel aan een man.’

Sjoerd keek haar bevreemd aan.

‘Nou ja, schade, er was niets bijzonders aan hem te zien.’

‘Aan hem?’

‘Er lag een dode man tussen de kasten. De politie denkt aan een hartstilstand.’

‘Dat meen je niet! Maar aan je gezicht te zien …’

‘Nou ja, gezien hoe hij erbij lag kan het een hartstilstand zijn geweest. Wat deed hij daar nog in de bibliotheek? Lag hij er al langer en hebben ze hem over het hoofd gezien? Of is hij later pas binnengekomen door de nooduitgang die niet op slot was? Maar waarom was hij daar? Waarom heeft hij, als hij zich misschien niet goed voelde, niet gewoon bij een huis naast ons gebouw aangebeld om hulp te zoeken?’

‘Die waren wellicht niet thuis.’

‘Dat kan, maar dan had hij in de bieb direct naar de telefoon moeten gaan, en niet tussen de kasten op de romanafdeling gaan liggen.’

‘Gaat er geen alarm af als de nooddeur gebruikt wordt?’

‘O jawel, maar het gekke was dat de deur niet vermeld werd op het alarmpaneel, bedenk ik me nu. De melding had betrekking op de bewegingsmelder van de romanafdeling. Als de man zich toegang tot de bieb heeft verschaft via de nooddeur werd hij getrakteerd op een heel hard alarmsignaal. Als hij het inderdaad aan zijn hart had was hij misschien ter plekke al dood van de schrik omgevallen in plaats van verderop tussen de kasten.’

‘En nu?’

‘Hij is meegenomen door de ambulance. Ze zullen onderzoeken wat de doodsoorzaak is, neem ik aan. Morgen moeten we dicht blijven. Als alles goed is kunnen we maandagmiddag weer open.’

‘Dus je hebt lekker vrij morgen?’

Ilona was meteen alert vanwege de optimistische klank in Sjoerds stem.

‘Uh, dat was ik sowieso al. Ik ben niet altijd nodig op het werk. Ik heb hele capabele mensen. Maar, ik heb wel nog een bericht te schrijven over de situatie voor de vergadering van maandag, dus ik stap weer eens op. Bedankt voor je wijntje en het lekkers.’ Ilona stond op en voelde de vermoeidheid in haar benen. Het had toch allemaal meer impact dan ze had verwacht.

‘Zal ik even met je mee naar boven lopen?’ Sjoerd moest de lichte wankeling hebben gezien.

‘Nee dank je, het gaat wel, nogmaals bedankt voor nu.’

‘En nog eens,’ vulde Sjoerd aan terwijl hij de deur voor haar openhield. ‘Laat je het weten als er meer bekend is?’

‘Dat zal ik doen, Sjoerd, welterusten.’

‘Jij ook, slaap zacht.’

Slaap zacht. Het benieuwde Ilona of ze zacht zou slapen.

Hoofdstuk 4

Een zachte tik op haar wang. Ilona kreunde. Twee korte tikjes achter elkaar op haar voorhoofd. Ilona draaide zich op haar rug.

‘Ja ja, Kleintje, ik ben wakker.’ Ze keek op haar wekker. Zo laat al? ‘Nou ja zeg, kom ik gisteravond zo laat thuis, en dan blijf ik ook nog lang slapen. Je zult me wel missen.’ Ilona kriebelde haar kitten Muis over haar buikje. Met een plof op het bed kondigde ook Tom zich aan. De tien jaar oude kater was jaloers op alle aandacht die Muis kreeg, maar stiekem was hij gek op die kleine indringer. Hij duwde Muis aan de kant en gaf een hele harde kopstoot tegen Ilona’s arm.

‘Jullie zullen wel honger hebben. Daar ben ik alleen goed voor toch? Eten geven en aaien als het jullie uitkomt. En wat krijg ik ervoor terug? Dat jullie me uit mijn slaap halen. Ik ga de slaapkamerdeur voortaan maar weer dicht doen.’ Ze meende het niet. Het tegendeel was waar. Toen Sandor haar drie jaar geleden verliet had Tom haar getroost. Op een van de eerste nachten alleen had ze liggen huilen. Tom was naar de klink gesprongen en had de deur open gekregen. De hele nacht had hij bij haar geslapen en bij iedere snik raakte hij haar aan. Sindsdien stond de deur op een kier, maar hij kwam alleen op bed als hij voelde dat er iets was, of als ze onrustig sliep. Normaal lag hij in een mandje in de gang, tegenwoordig met Muis aan zijn zijde. Ilona stond iedere dag om zeven uur op. Nu was het al kwart over negen. Geen wonder dat ze kwamen kijken. Muis groeide zo hard, die moest veel eten. Haar bijnaam Kleintje zou niet lang meer passen bij de grijze Main Coon. Ze was met haar half jaar al bijna even groot als Tom, een grijs gecyperde huis-tuin-en-keukenkat.

Ilona stapte uit bed en liep naar de keuken. In afwachting van het moment dat het theewater kookte, gaf ze de poezen hun eten. Met een kom yoghurt met cruesli nestelde ze zich op de bank in de huiskamer. Het verbaasde haar dat ze zo goed geslapen had. Normaal sliep ze nooit zo lang, en zeker niet als ze een wijntje op had. De ervaring leerde haar dat je met wijn heerlijk inslaapt, maar dat je vaak een onrustige nacht hebt. Vaag herinnerde ze zich dat ze gedroomd had over de dode man. In haar droom lachte iemand hem uit toen hij dood neerviel. Zou er iemand bij hem zijn geweest? Dat had de situatie nog gekker hebben gemaakt. Het was al vreemd dat hij de bibliotheek binnen was gegaan. Wie verwacht er dat een nooddeur open is? Misschien was hij al in een doodstrijd en probeerde het op goed geluk. Waarom was hij dan niet naar de balie gelopen, op zoek naar een telefoon? Of de man was al binnen geweest, maar hoe konden haar collega’s zoiets over het hoofd hebben gezien? Ze zou in ieder geval maandag de elektricien vragen het paneel na te kijken, waarom de nooddeur niet in de alarmmodus stond.

‘Heel vreemd,’ zuchtte ze. ‘En jij bent ook vreemd,’ lachte ze om Muis, die een poging deed om van haar yoghurt te snoepen toen ze zat te piekeren over het voorval. ‘Je hebt net brokjes gekregen. Maak dat je wegkomt.’ Ze gooide een speelgoedmuisje dat op de bank lag de kamer in. Muis vloog erachteraan en bracht het keurig terug. ‘Je bent toch geen hond,’ plaagde ze de kat. Ze wist dat dit een trekje was van het ras. Na vijf keer de muis te hebben weggegooid stond ze op. ‘Nu moet je jezelf vermaken. Ik moet even werken.’

Ze zette zich achter haar bureautje in het werkkamertje.

Agendapunt 1: Dode man.

Nee, zo moest ze het niet noemen. Hoewel Leonie en Joost vast de anderen al op de hoogte hadden gesteld over waarom er een extra vergadering was ingelast. Ze veranderde het punt in Bijzonderheden. Dat was het in ieder geval, bijzonder. Agendapunt twee kon dan gaan over het meer zorgvuldig zijn met afsluiten. En punt drie moest ook aan de orde worden gesteld: een opfrisdag BHV en AED. Ook overdag, tijdens de openingstijden, kunnen er mensen omvallen. Ze hoopte het niet, en de meest voorkomende handeling tot nu toe was een pleister plakken bij een kind dat op de trap bij de ingang speelde en was gevallen, maar je kon nooit weten. Dat bracht haar op punt vier: de opknapbeurt. Wat konden ze doen aan de bibliotheek om die wat moderner en veiliger te maken? Overzichtelijker, zodat ze niet verrast werden met dode mensen tussen de boekenkasten zonder dat ze opvallen, dacht ze schamper.