Diabolisch Dilemma

Lucy Neetens

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

Voorwoord van de schrijver

1. Proloog

2. Spiegelbeeldig

3. Voor de verleiding bezweken

4. Er gloort grijs aan de zwarte horizon

5. Katten, koffie en cake in een jasje van liefde

6. Gustav

7. Een (waan)zinnig plan

8. Een schoon geweten voor de een …

9. … is een onschoon geweten voor de ander

10. Goulash met een waarzeg-sausje

11. Kufungisisa?

12. Wachten duurt lang

13. Intergenerationele overdracht

14. Duvels dilemma

15. Een sumoworstelwedstrijd

16. In het hol van Pluto

17. Je moet niet harder blaffen dan de hond groot is

18. Krijg toch allemaal de klere

19. Misdaad loont niet, of toch wel?

20. APK goedgekeurd?

21. a2 + b2 = c2

22. Hoge nood

23. Een goed gesprek

24. De meeste dromen zijn bedrog

25. Wonderland bestaat

26. Geen woorden, maar da-ha-den

27. Denk goed na aan welke kant je staat

28. Dreamteam

29. Ongelukkige samenloop

30. Een akkefietje

31. Gehoorzaamheid is de moeder van succes

32. Something old, something new … (1)

33. Something old, something new … (2)

34. D-day

35. Carnavalesk moordverslag

36. Mamacita’s interieur

37. Doorgaan

38. Geflopt

39. Geflipt

40. Shit happens all the time

41. (Sp)oorloos

42. (Ont)waken

43. Mag ik dan bij jou schuilen, als het nergens anders kan?

44. Vrij?

45. Raambezoek

46. Lauri

47. Vliegles

48. Droefbier, leedbollen en een goed gesprek

49. In het rijkshotel

Epiloog

Dankwoord

Diabolisch dilemma

Lucy Neetens

1e druk oktober 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Alexander Roessen

Coverillustraties: znakkir/Shutterstock.com

ISBN 978-94-6464-037-3

ISBN E-book 978-94-6464-038-0

NUR 301

Voor mijn ouders

Whatever you can do or dream you can, begin it.

Boldness has genius, power, and magic in it.

(Goethe)

Voorwoord van de schrijver

Met mijn tweede roman wil ik laten zien dat niet alles zo zwart-wit is als het vaak lijkt. Goed is niet altijd honderd procent goed. Fout is niet altijd honderd procent fout. Er zijn zoveel nuances. Wat als iemand met de beste bedoelingen moet kiezen tussen twee kwaden?

Een van de hoofdpersonen uit dit verhaal wordt heen en weer geslingerd tussen de stem van zijn geweten en de stem van zijn hart. Die twee stemmen zeggen precies het tegenovergestelde. Hoe kun je in zo’n geval een keuze maken zonder te bezwijken aan gewetenswroeging of een gebroken hart? Hoe kun je kiezen zonder jezelf te verloochenen? Hoe kun je zonder onherstelbare kleerscheuren verder leven?

Om het een zo groot mogelijk dilemma te laten zijn, maakte ik van dit personage een politieman.

*

Overpeinzing (over hoe je met kleerscheuren verder kunt leven):

‘Hey, God.’

‘Hello …’

‘I’m falling apart, God. Can you put me back together?’

‘I would rather not.’

‘Why?’

‘Because you aren’t a puzzle.’

‘What about all of the pieces of my life that are falling down onto the ground?’

‘Let them stay there for a while. They fell off for a reason. Take some time and decide if you need any of those pieces back.’

‘You don’t understand, God. I’m breaking down!’

‘No, you don’t understand. You are breaking through. What you are feeling is just growing pains. Let it be.’

‘So, God … I’m not broken?’

‘Of course not, but you are breaking like the dawn. It’s a new day.’

(Uit: Hey God. Hey John. What Happens When God Writes Back van John Roedel)

*

Omgaan met dilemma’s kun je zien als groeien. Ik wens je vertrouwen in je eigen kracht bij alle dilemma’s die op je pad komen. Ik wens je geloof in je eigen kunnen.

(De oorspronkelijke betekenis van het woord geloven is “zich iets lief maken”. Mooi, hè?)

Het leven is niet zwart, het leven is niet wit, het leven is de kleur die jij eraan geeft. Ikzelf kijk tegenwoordig met Een blauwe blik naar de dilemma’s waarvoor ik kom te staan. ☺

Lucy

Proloog

Wat vooraf ging ...

mei 2019

Op het nippertje besloot Kurt Zimmermann om het anders aan te pakken. Om die met Theo Berger gemaakte afspraak even te laten voor wat het was en de beruchte kat eerst eens uit de boom te kijken.

Het telefoonnummer van Theo, een voormalige politierechercheur, kreeg Kurt van diens vroegere informant, Freddy Thijssen.

‘Hé, Kurt,’ zei Freddy – doorgaans werd hij Fretje genoemd vanwege zijn korte benen en zijn faam als snel en behendig roofdier – toen ze op een avond samen een biertje dronken in Brouwerij ’t IJ op de Funenkade in Amsterdam. Uit een zak van zijn smoezelige colbertje diepte hij een ietwat verkreukeld visitekaartje op en hij schoof dat in Kurts richting. ‘Deze man doet onderzoek naar dat ongeluk uit 2008, dat ongeluk waarbij die koffer met poen verdween. Was jij daar niet zijdelings bij betrokken?’

Kurt mompelde een vaag en vrijwel onverstaanbaar antwoord.

‘Vlak na dat ongeluk werd die gabber van je vermoord, weet je nou wat ik bedoel?’

‘Oh, dat.’ Kurt probeerde een ongeïnteresseerde indruk te maken.

‘Pak dat kaartje nou maar mee. Daarmee kun je op een simpele manier een extra bom duiten verdienen. Die Theo Berger is altijd bereid je ruimhartig te belonen. Mits je relevante informatie voor hem hebt natuurlijk.’ Fretje gaf hem een samenzweerderige knipoog.

‘Ik zie wel,’ bromde Kurt. Hij wierp een snelle blik op het visitekaartje, streek de kreukels glad en borg het zorgvuldig op in zijn portefeuille. ‘Jij nog een Ginger Paradise?’

‘Lekker.’

Kurt wenkte de ober en bestelde een tweede rondje. Voor Fretje een Ginger Paradise, een zacht en moutig biertje met een flinke kick door het eraan toegevoegde paradijszaad en gember, en voor zichzelf een IJwit, een verfrissend witbier met koriander en citroen.

Kurt kwam graag in Brouwerij ’t IJ. Het gebouw deed vroeger dienst als gemeentelijk badhuis. Er waren zelfs nog herinneringen uit dit verre verleden in het pand aanwezig. Zo hingen boven de ingang van het proeflokaal nog altijd de bordjes die aangaven waar de mannen en waar de vrouwen naar binnen moesten. Een grappig weetje was dat er in het volksbadhuis aanvankelijk achttien douchecellen waren: zeventien voor mannen en één voor vrouwen. Fretje en hij gisten deze avond naar de reden daarvan. Was het discriminatie? Waren mannen schoner op hun lichaam? Waren vrouwen zuiniger? De prijs van een douchebeurt, die ze toen trouwens stortbad noemden, was zes cent. Inclusief handdoek. Fretje had geopperd dat vrouwen destijds misschien bang waren dat ze tegelijk met het waswater door het afvoerputje zouden verdwijnen. Toen Kurt deze suggestie weglachte, reageerde Fretje verontwaardigd.

‘Het was een onbekend fenomeen, Kurt. Ik heb in Azië mensen gezien die niet op een roltrap durfden, omdat ze bang waren aan het eind samen met de roltraptreden van de aardbodem te verdwijnen. Zo gek is mijn idee dus niet.’

Kurt stak, in een half verontschuldigend gebaar, zijn handen op.

Aan het eind van de avond was hij stomdronken. Van al dat IJwit en van gespannen verwachting. Toen hij naar huis wandelde, zong hij zachtjes: ‘Je hoort vaak zeggen dat geluk niet zo te koop is, maar geld doet wonderen en vooral als 't een hoop is. Poen, poen, poen, poen. Poen, poen, poen, poen, poen, poen.’

Meteen de volgende dag belde Kurt Theo Berger op. Een extra zakcentje was nooit weg. Alhoewel Kurt de man eigenlijk geen relevante informatie wilde géven. Nee, hij wilde relevante informatie krijgen. Als hij het slim aanpakte, kon hij wellicht de gewenste informatie én het tipgeld én de koffer met geld bemachtigen. Hoe? Daar moest hij nog een nachtje over slapen. Of anders een paar nachtjes. Hij had nog anderhalve week de tijd. De afspraak met Theo stond gepland op 16 mei om 16.00 uur. Zestien was Kurts geluksgetal.

De middag van die 16e mei zag Kurt de gepensioneerde agent arriveren bij het café waar ze elkaar zouden treffen. De man droeg, zoals ze telefonisch hadden afgesproken, een effen blauw overhemd en hij had een zwarte aktentas bij zich. Theo Berger koos een tafeltje in de uiterste hoek van het terras. Voortdurend keek hij om zich heen, maar Kurt was niet dom en was uit zijn zicht gebleven. Toen Theo twee koppen koffie later weer vertrok, was Kurt hem gevolgd. Improviseren kon hij als de beste. Bovendien was het handig om te weten waar iemand woonde van wie je inlichtingen wilde, voor het geval dat de benodigde informatie niet vrijwillig werd gedeeld en er een beetje dreiging nodig was. Liefkozend streek Kurt over de loop van het pistool in de binnenzak van zijn jas. Een poosje stond hij in dubio voor de deur van ’s mans huis. Zou hij brutaalweg aanbellen? Maar dan wist Theo dat hij hem was gevolgd. Dat leek hem niet verstandig. Hij kon ook aanbellen en de man een oplawaai verkopen. En vervolgens op zoek gaan naar de informatie die hij zocht. Nee, beter kon hij proberen uit te vogelen wat die Theo wist over Kurts betrokkenheid bij deze zaak en achterhalen of de oud-politieman de verdwenen koffer met geld had opgespoord. Zou er van dat geld na al die jaren nog iets over zijn?

Toen Kurt op 21 mei 2008 met zijn bagage door de douane kwam, stond Gustav, zijn nog zo jonge partner in crime, hem op te wachten. Gustav gebaarde hem paniekerig haast te maken. Dat verbaasde Kurt. Alles was toch goed gegaan? Maar Kurts koffer bleek een verkeerde: een ontzettend op het zijne gelijkend exemplaar. Tot op het moment dat zijn partner hem vertelde wat er met hun kostbare vracht was gebeurd, had hij niet gemerkt dat hij niet de juiste trolley van de bagageband had gepakt. Zodra hij de koffer aan een nauwkeuriger onderzoek onderwierp, ontdekte hij het label. Fam. Berger stond erop, plus een adres in Blokker.

Gelukkig was Gustav, die de rampzalige vergissing wel in de gaten had, zo verstandig geweest het kenteken van de auto van het echtpaar Berger, in wiens achterbak hun koffer met geld terechtkwam, in zijn geheugen te prenten. Zodra de gelegenheid daar was, schreef de jongen het kenteken op de palm van zijn hand.

De twee mannen begaven zich onmiddellijk naar Kurts auto, die in de P1 garage van Schiphol geparkeerd stond, om de achtervolging in te zetten. Gustav instrueerde zijn moeder al eerder om hetzelfde te doen. De jongen had kans gezien zijn telefoon, met traceerapp, in de achterbak van de familie Berger te krijgen en werd nu via Kurts telefoon door haar op de hoogte gehouden van waar zijn mobiel en die o zo belangrijke koffer zich bevonden. So far so good.

Toch jammer dat dat plan uiteindelijk mislukte. Door die moeder. Het teringwijf.

‘Daar is die auto,’ riep Gustav op een zeker moment, terwijl hij wees op een donkerblauwe Audi en het nummerbord van de auto met de driedelige cijfer-lettercombinatie op zijn handpalm vergeleek. ‘Stoppen, man, en zorg dat zij ook stoppen.’

Kurt, die juist bezig was met een inhaalmanoeuvre van een sliert brave honderd-kilometer-per-uur-rijders, anticipeerde snel en kundig op Gustavs informatie en dwong de auto van het echtpaar tot stoppen. Zijn maat dook weg. Het zou verdacht zijn als meneer en mevrouw Berger hem hier zouden zien na zijn toneelstukje op de luchthaven.

Kurt ging eropaf, maar de koffer was verdwenen. Had Gustavs moeder hem weten te bemachtigen? Zonder nadenken gaf hij de familie Berger hun eigen koffer terug. Wat moest híj daar tenslotte mee? Achteraf was dat natuurlijk geen slimme actie, het risico van identificatie werd hierdoor vergroot. Gelukkig was het lot hem gunstig gezind ...

‘Fuck, waar hangt die ma van je uit?’ mopperde hij toen hij met lege handen bij de auto terugkwam.

‘Ik weet het niet,’ zei Gustav. ‘Ze moet in de buurt zijn. Geef me je telefoon nog eens, dan bel ik haar.’ Hij liet de telefoon lang overgaan, maar zijn moeder nam niet op.

‘Ik weet het wel, die moeder van jou is er met ons geld vandoor,’ snauwde Kurt en hij griste zijn revolver uit het dashboardkastje. De grote baas had hem de opdracht gegeven zijn jongere metgezel uit te schakelen als die koffer niet boven water kwam. En een opdracht van de grote baas kon je beter tot in de puntjes uitvoeren. Hun baas zag Gustav godzijdank als de hoofdschuldige. Gustav had die koffer van het echtpaar af moeten troggelen voordat ze wegreden. Goedschiks of kwaadschiks. Hij had daar gestaan omdat dit soort calamiteiten nu eenmaal kunnen gebeuren en hij was niet doortastend genoeg te werk gegaan. Maar wie verwachtte er nu ook dat er iemand op dezelfde vlucht precies zo’n zelfde koffer had en bovendien eerder dan Kurt bij de bagageband zou arriveren? Kurt wist niet of hij het er in Gustavs positie beter vanaf zou hebben gebracht.

Verschrikt keek zijn partner in crime hem aan, maar Kurt haalde zonder aarzelen de trekker over en Gustav zakte achterover met een keurig gaatje in het midden van zijn voorhoofd. Pas daarna merkte Kurt dat het echtpaar Berger had gezien wat er in de auto naast die van hen gebeurde. Als wildemannen gingen ze ervandoor, met alle gevolgen van dien. Kurt hoorde de klap en zag het voor hem zo gunstige resultaat van hun paniekreactie. Dat was nog eens een geluk bij een ongeluk. De grote baas wilde immers geen getuigen. Waren die er wel, dan kon dat je zomaar de kop kosten.

Zijn mobiel gooide Kurt een eindje verderop in een sloot. Het ging hem aan zijn hart, de Apple iPhone had hem een flinke som geld gekost, maar de grote baas wilde niet dat je sporen achterliet. Liet je die wel achter, dan verdwenen die achtergebleven sporen samen met jou. Voorgoed. De grote baas tolereerde geen fouten.

Wekenlang had Kurt nachtmerries. De moord op Gustav was zijn eerste. De beloning was gelukkig wel de moeite waard: hij kreeg een grote som geld en hij was een plaatsje opgeklommen op de ladder van hun organisatie. En ooit zou hij op zoek gaan naar die zoekgeraakte koffer met geld. Als de tijd daar was.

Dat moment was nu aangebroken. Fretje was niet voor niets op zijn pad gekomen. Toeval bestond niet. Het universum had gesproken. Kurts tijd was daar.

Vastberaden belde Kurt bij de voormalige agent aan. Hij zou zich netjes voorstellen en eerlijk bekennen dat hij Theo naar diens huis was gevolgd. Hij zou zeggen dat hij bang was en uitleggen dat de onderwereld bij dit ongeluk was betrokken. Uiteraard zonder zijn eigen aandeel in het geheel te melden. Hij zou doen alsof hij een journalist was, een journalist met een sappig verhaal op het spoor.

Kurts plan was goed, ware het niet dat hij geen rekening had gehouden met het feit dat Fretje de informatie ook aan derden zou doorgeven. Hij had er geen erg in dat hijzelf al dagenlang in de gaten werd gehouden. Toen Theo Berger de deur voor hem opende, drong een ander bendelid, Guido Peeters, langs Kurt naar binnen. Waar kwam die opeens vandaan? Met open mond zag Kurt hoe Guido de voormalige agent knock-out sloeg. Snel stapte Kurt achter zijn kompaan aan naar binnen. Behoedzaam sloot hij de deur achter zich. Op pottenkijkers zaten ze per slot van rekening niet te wachten.

‘Man, wat doe je nou?’ zei hij tegen Guido. ‘We hebben nog informatie van die gast nodig.’

Guido draaide zich naar Kurt om, trok zijn pistool en schoot.

Kurts tijd was daar. Het universum had, bij monde van de grote baas, gesproken.

Spiegelbeeldig

maart 2020

Perfect. Mamacita staart dromerig naar haar spiegelbeeld in de paskamer van de volgens de website niet-tuttige trouwjurkenwinkel Assepoester. De vintage jurk die ze aanheeft, is gebroken wit. Het kanten lijfje sluit mooi om haar volle boezem. De organza rok valt tot halverwege haar kuiten en bestaat uit een aantal laagjes. Het zwartleren jasje met Mrs op de achterzijde geeft het geheel een stoere twist. Hopelijk wil Har… Hopelijk wil Theo een soortgelijk jack aan met Mr op de rug, anders kan dit jasje niet doorgaan. Een Mrs zonder Mr op hun huwelijksfeest … Glimlachend schudt ze haar hoofd. Mamacita’s blik glijdt naar de witte pumps aan haar voeten. De schoenen zijn prachtig, maar zitten nog een beetje ongemakkelijk. Ze is niet meer gewend aan zulke hoge hakken. Gelukkig rest haar nog voldoende tijd om ze in te lopen.

Alle accessoires die Mamacita bij de trouwjurk heeft uitgekozen, zijn paars: een paarsfluwelen tasje, een paarse bloem op haar leren jack, een paars lint in haar zilvergrijze haren. En uiteraard zal ze op haar trouwdag de nepgouden ring met de grote, groene steen dragen. Over haar paars gehandschoende ringvinger heen. Ja, dit is perfect. Deze bruiloftskleding is een dikke knipoog naar haar eerste ontmoeting met Theo en toch is ze zo helemaal de bruid.

Tevreden verlaat Mamacita de trouwjurkenwinkel in het centrum van Arnhem. Dit uitstapje was het takke-eind rijden waard: honderd kilometer van en straks nog honderd kilometer terug naar hun petieterige woning in het hart van Amsterdam. In eerste instantie viel ze voor de naam van de winkel. Van dakloze tot echtgenote van een gepensioneerde politieman was tenslotte een behoorlijke van-Assepoester-tot-prinses-metamorfose, maar ook het zonder afspraak langs kunnen komen en het zelf in de rekken mogen snuffelen, spraken haar aan.

De verkoopster keek wel een beetje verbaasd toen zij, een ietwat excentrieke dame op leeftijd, alleen de winkel binnenkwam. Mamacita had iets gemompeld over zakendoen en toeval. In werkelijkheid had ze geen flauw idee wie ze mee had kúnnen vragen. Haar wereldje was tegenwoordig klein en dat vond ze prima. Hoe minder mensen haar kenden, hoe minder groot de kans op ontmaskering en hoe groter de kans op overleven. Ze gaf met Har… Ze gaf met Theo toch al een deel van haar onzichtbaarheid op. Door zijn aanhoudende zoektocht naar de oorzaak van het ongeluk van zijn broer en schoonzus kreeg de onderwereld hem destijds in het vizier. De kans dat die schimmige figuren hem ook nu nog in de gaten hielden, was absoluut aanwezig. Als ze ontdekten dat hij en zij een stel vormden, was het hek helemaal van de dam. Hun beider betrokkenheid in deze zaak en hun daaropvolgende ontmoeting in de daklozenscene waren dan ook een schoolvoorbeeld van ‘wat is de wereld toch klein’, maar dat zouden die doorgewinterde criminelen nooit aannemen.

Gelukkig had ze haar uiterlijk grondig onder handen genomen na de liquidatie van haar zoon. Ze lijkt in niets meer op de vrouw van toen. Ze is drie maten dikker, haar haren zijn langer en geverfd, ze is twaalf jaar ouder en ze draagt tegenwoordig een chique Prada vlinderbril in plaats van lenzen.

Van Cita Stoika wordt ze over zes weken Mamacita Berger. Die verandering van naam is in haar voordeel. De naam Mamacita Berger zullen de moordenaars van haar zoon niet zo snel aan die van hem, Gustav Stoika, koppelen. Misschien krijgt ze na al die jaren zelfs weer een enigszins normaal leven. Ze is bijna vergeten wat dat is.

Toen ze hoorde dat haar zoon was geliquideerd, voelde ze zich niet meer veilig in hun huis. Tegen wil en dank was ze bij zijn criminele activiteiten betrokken geraakt. Stante pede pakte ze haar boeltje en vluchtte ze. De eerste paar jaar na haar abrupte vertrek sloot ze zich aan bij een rondreizend circusgezelschap. Voor en na de voorstelling vertoonde ze haar waarzegkunsten. Nooit had ze te klagen gehad over klandizie. In die periode deelde ze haar lichaam en een woonwagen met Zoltan. Zijn roots lagen in Roemenië, evenals die van haar. Zoltan was een geroutineerd messenwerper. In hun vrije uurtjes leerde hij haar die vaardigheid. Sindsdien had Cita steevast een paar vlijmscherpe messen bij zich, veilig weggeborgen in hun schede, vastgemaakt aan een riem rond haar middel en onzichtbaar onder haar lange, wijde rokken. Ze verliet het circus en Zoltan toen hij zich begon in te laten met drugs. De politie verklaarde destijds dat de dood van haar zoon te maken had met de drugsscene en ze wilde zich onder geen voorwaarde in de kijker spelen van die gewetenloze misdadigers. Haar nieuwe thuis vond ze onder het viaduct aan de Cornelis Lelylaan in Amsterdam.

In het begin van haar dakloze jaren kwamen de messen en de werplessen van Zoltan haar herhaaldelijk van pas. Iedereen wist dat je met Cita Stoika niet moest sollen. Misschien droegen die messen, evenals haar leeftijd, er aan bij dat de andere zwervers haar als leider gingen zien. Ze werd de ‘mama’ van hun groep en de anderen noemden haar al spoedig Mamacita. Het voelde als een koosnaam. Het voelde als een warme mantel. Vanaf toen beschouwde ze de zwervers als haar familie.

Mamacita Berger. Ze zou de naam met liefde dragen. Mamacita Berger, echtgenote van Theodorus Berger. Voor het eerst in haar leven zou ze een getrouwde vrouw zijn. Trouwen op je zevenenzestigste. Een beetje raar was het wel. Maar ach, was haar hele leven niet een aaneenschakeling van rariteiten?

Voor de verleiding bezweken

december 2019

Zoals bijna alle dagen was Jurgen een van de laatsten die het schoolplein verliet. Zijn dralen was opzettelijk. Wat had hij thuis te zoeken? Thuis zat een dronken moeder, die amper in staat was hem te vragen hoe zijn dag was geweest. Voor hem was er zelden een vriendelijk woord of een luisterend oor als hij uit school kwam. Voor hem was het elke dag weer een koude kermis en zelfbediening: thee, cola of een Red Bull? Geef mij maar vleugels, dacht hij steevast als hij voor het laatste koos. Vliegen. Weg van hier. Een gezonde boterham met kaas of paprika chips? Jurgen koos negen van de tien keer voor de Lay’s Snacks – Fun in alle vormen! – omdat hij vond dat hij wel recht had op een beetje fun in zijn leven. Braaf zijn huiswerk doen of gamen? Als hij later professioneel gamer werd, kon hij bakken met geld verdienen. Eigenlijk kon hij dat gamen dus ook als een investering in zijn toekomst zien. Jurgen voelde zich bovendien min of meer verplicht om voor zijn moeder te zorgen. Hij was immers de man in huis als zijn vader onderweg was. Als hij zich uitsloofde en voor hen beiden kookte, at ze echter amper iets.

Een witte Mercedes-Benz stond voor het schoolplein geparkeerd. De bestuurder van de auto stapte uit toen hij Jurgen zag. Hij wenkte de jongen en vroeg hem of hij interesse had om op een eenvoudige manier een extra zakcentje te verdienen. Jurgen had, tot op het moment dat de man zijn vraag stelde, met open mond naar de Mercedes staan staren: wat een gave wagen!

‘Eh …’

‘Mijn maat en ik,’ de bestuurder wees van de man op de passagiersstoel naar zichzelf, ‘willen vanavond een aantal beagles bevrijden uit een onderzoekscentrum hier in de buurt. Jarenlang zijn er dierproeven op die honden uitgevoerd en nu ze onbruikbaar zijn geworden, willen de onderzoekers die arme beestjes afmaken.’

Jurgen snoof verontwaardigd. Hij was een groot dierenliefhebber.

‘We zoeken een gabber die voor ons op de uitkijk wil staan.’

Jurgen keek de man aan. ‘Moet ik opletten of er iemand aankomt?’

‘Ja. Jij blijft in de auto zitten en …’

‘In die Mercedes?’ Jurgens fletsblauwe ogen dwaalden opnieuw naar de chique wagen.

‘Ja. En als er onraad is, toeter je drie keer.’

‘Als er iemand langsloopt, bedoel je?’ De jongen luisterde maar met een half oor.

‘Nou, eigenlijk vooral als je politieagenten signaleert of mensen die gaan bellen omdat ze iets verdachts zien of horen. De klus is snel geklaard. Naar het onderzoekscentrum, deur openbreken, honden uit hun hokken bevrijden en wegwezen. We betalen je honderd euro.’

Wauw. Dat was een smak geld. Jurgen wilde graag vuurwerk kopen en wist dat hij daar van zijn moeder geen money voor zou krijgen. Al haar huishoudgeld ging op aan die stomme alcoholverslaving. Dit was een verleidelijk aanbod. De klus kostte weinig tijd. Als hij zachtjes deed, zou zijn moeder hem waarschijnlijk niet eens missen. En het was voor een goed doel. ‘Ik doe het,’ besliste hij. ‘Hoe laat en waar moet ik klaarstaan?’

‘Hier. Vanavond. Negen uur.’

De mannen pikten hem op bij school. Een paar straten verder parkeerden ze hun Mercedes aan het einde van een verlaten landweggetje. Daarvandaan gingen ze te voet. Op de kruising sloegen ze linksaf en ze verdwenen uit Jurgens zicht. Hij zat op de bestuurdersstoel, hield de wacht en voelde zich heel belangrijk. Met wijd opengesperde ogen draaide hij iedere paar seconden zijn hoofd van voren naar achteren en van links naar rechts.

De twee mannen waren hooguit tien minuten weg. Er kwam niemand langs. Jurgen vond het bijna jammer. Deze heldendaad had getoeter nodig. En dat die twee dierenactivisten dan aan kwamen rennen en in die gave auto zouden springen. En dat ze dan zouden wegscheuren, nog voor de deuren gesloten waren. En dat ze dan zouden ontsnappen aan hun achtervolgers. En dat hij dan de held van de school zou zijn en de held van Lauri.

De volgende dag ploos hij de krant uit, op zoek naar een bericht over hun bevrijdingsactie. Tot zijn teleurstelling kon hij niets vinden. Hij had het artikel op zijn prikbord willen prikken of in zijn plakboek willen plakken. Helaas. De krant van die dag stond bol van een brute moord, die ongeveer op hetzelfde tijdstip en in dezelfde buurt werd gepleegd. Het zou om een vergismoord gaan. Zouden die twee mannen hem hebben belazerd en …?

Nee, Jurgen wist zeker dat ze dat niet hadden gedaan. Dan had hij toch een schot moeten horen?

Van die honderd euro kocht hij vuurwerk. Hij had met het afsteken daarvan niet kunnen wachten tot oudejaarsavond en dat had geleid tot zijn huidige baantje in het asiel.

Er gloort grijs aan de zwarte horizon

maart 2020

Alle klusjes die hij moet doen, zijn gedaan. Jurgen kijkt op de ronde wandklok die boven de balie in het asielgebouw hangt. Het duurt nog anderhalf uur voor zijn werkdag officieel ten einde is. Hij heeft nog genoeg tijd om een fikse wandeling te maken. Welke honden zal hij dit keer meenemen? Zulke keuzemomenten zijn voor Jurgen steevast een dilemma. Het liefst neemt hij alle honden mee, maar dat gaat nu eenmaal niet. Peinzend glijdt zijn blik langs de hondenhokken. Vandaag kiest hij Matz, de zwarte labrador met de grijze snuit, en de witte bolognezer Raffel. Hij lijnt de beide beesten aan en roept naar Lynn dat hij even weg is. Lynn vindt het prima. Lynn is een fijne baas.

De deur van het asielgebouw slaat met een klap achter Jurgen dicht. Matz schrikt ervan. Onnadenkend van me, denkt Jurgen, en hij kriebelt de hond liefkozend achter zijn oor. Door de klap en de daaropvolgende reactie van de hond dwalen Jurgens gedachten onwillekeurig naar de oorspronkelijke reden van zijn zaterdagbaantje. Hij had het dierenasiel overlast bezorgd door zich niet aan de vuurwerkregels te houden. Omdat hij nooit eerder met de politie in aanraking was gekomen, stuurden ze hem door naar bureau Halt. Halt stond voor Het ALTernatief. Met een Halt-straf konden jongeren van twaalf tot achttien jaar voorkomen dat ze een strafblad kregen. Zijn Halt-straf behelsde een werkstraf: vier zaterdagmiddagen moest hij klusjes doen in het asiel.

Jurgens mondhoeken bewegen omhoog. Hij is nog nooit op zo’n leuke manier gestraft. Hij vond het zelfs jammer toen die vier weken ten einde waren. De asielhonden waren in die korte tijd zijn beste vrienden geworden. Lynn, die zich op die zaterdagmiddagen als een moederkloek – inclusief kopjes thee met een koekje – over hem ontfermde, had in de gaten dat het werk in het asiel hem beviel. Ze zei dat ze zijn hulp ook in de toekomst goed kon gebruiken en vroeg of hij wilde blijven. Jurgen had een gat in de lucht gesprongen.

Matz snuffelt aan alles wat hij tegenkomt. Jurgen laat de hond begaan. Op de momenten dat de lange, slungelige jongen een sloot of een vijver passeert, is hij extra alert. Labradors zijn gek op water, maar als hij Matz nu laat zwemmen en de hond daarna lekker in het pas gemaaide gras gaat rollen, moet hij hem straks in het asiel schoon en droog wrijven en daar heeft hij geen zin in.

Dat labradors zo gek zijn op water komt omdat ze gekweekt zijn voor de eendenjacht en de jacht in moerasgebieden. Jurgen is dol op dit soort wetenswaardigheden over ‘zijn’ honden en surft thuis vaak urenlang op het internet om interessante informatie op te duiken.

Labradors worden ook vaak gebruikt als blindengeleidehond. Je ziet een labrador soms zelfs als assistentie-, hulp-, reddings- of drugshond. Jurgen twijfelt inmiddels of hij nog wel professioneel gamer wil worden. Diep in zijn hart doet hij liever iets met dieren. Misschien kan hij reddingswerker worden of bij de politie gaan. Iets met surveillance-, plaats delict- of speurhonden. Als professioneel gamer zou hij waarschijnlijk meer verdienen, maar het ging in het leven toch niet alleen om geld?

Diep in gedachten verzonken, slentert Jurgen langs het spoor. Automatisch registreert hij, zoals vrijwel iedere keer als hij hier langsloopt, de plekken die het meest geschikt zijn om … Zullen de honden in dat geval de weg terug naar het asiel weten te vinden?

Misschien had hij destijds toch aan die Halt-medewerker moeten opbiechten dat hij problemen had. Maar hij was kwaad geweest. Kwaad dat hij was gesnapt. Kwaad dat hij straf kreeg. Kwaad dat die Halt-medewerker zijn vader bij het gebeuren had betrokken. Kwaad dat hij zijn vader teleurstelde. Dus nee, er waren geen problemen thuis. Een moeder die negen van de tien keer laveloos aan tafel zat als hij uit school kwam en een vader die van maandag tot vrijdag als vrachtwagenchauffeur door Europa tufte, kon in plaats van problematisch ook gezien worden als een vrijbrief om te gaan en te staan waar hij wilde. En nee, er waren geen problemen op school; alle eentjes zwommen in het water. En nee, er waren geen problemen binnen de vriendengroep, want hij had geen vrienden. Vrienden nam je mee naar huis en bij hem thuis … En nee, hij gebruikte geen drugs en al helemaal geen alcohol. En nee, zijn ouders waren niet gescheiden en hij was geen homo of transgender en hoefde dus niet uit kasten te komen. En nee, hij was niet depressief.

Maar als hij niet depressief is, waarom overvallen hem dan toch regelmatig die zelfmoordgedachten? Hij heeft al een paar keer bij het spoor gestaan, maar hij weet dat de dienstdoende machinist door zijn suïcide vermoedelijk voor de rest van zijn of haar leven getraumatiseerd zal zijn. Tot nu toe heeft dat Jurgen weerhouden. Als hij van een hoog gebouw zou springen of zichzelf door ophanging om het leven zou brengen of zijn polsen zou doorsnijden in bad geldt zo’n beetje hetzelfde: het is klote voor de vinder. Met medicijnen is waarschijnlijk de beste, de vind-vriendelijkste manier, maar hoe komt hij aan de juiste medicijnen? Een apotheek beroven? Hoe dan? Door in te breken? Of door de medewerkers te bedreigen? Daar moet hij een wapen voor hebben en hoe komt hij in hemelsnaam aan een pistool? En zelfs als hij wist waar hij zo’n wapen kon kopen, zou het niet lukken: hij is minderjarig. Trouwens, hij moest er niet aan denken dat zo’n actie zou mislukken en dat hij dan in de gevangenis zou belanden.

Raffeltje dartelt rond Jurgens benen, springt tegen hem aan en hapt naar de riem. Hij wil spelen.

‘Je mag zo even los, jongen. Als we terug zijn op het buitenterrein van het asiel.’ Jurgen bukt zich om door de lange, wilde haren van Raffel te kroelen. Raffel, hij begrijpt de naam wel. Dat heeft hij met deze bolognezer gemeen: rafels. Jurgen heeft het gevoel een rafel aan de rand van de maatschappij te zijn. Toch is zijn leven aan die rafelkant niet meer zo inktzwart als een paar maanden geleden. Zijn blik gaat van de witte bolognezer naar de zwarte labrador met de grijze snuit. Nee, er gloort grijs aan zijn horizon. Door de liefde die hij van de honden krijgt en door … Zijn klasgenootje Lauri vindt het cool dat hij in het dierenasiel werkt. Ze vroeg hem van de week of ze een keertje met hem mee mocht. Hij zal Lynn straks eens polsen.

Als hij terugloopt naar het asielgebouw, registreert hij niet eens de plekken aan het spoor die het meest geschikt zijn om zelfmoord te plegen. Jurgens gedachten vlinderen in zijn buik.

Nadat hij de honden terug in hun hokken heeft gezet, loopt hij naar het gootsteentje om zijn handen te wassen. De honden zijn lief, maar het zijn ook wandelende haarballen vol bacteriën en andere ziekteverwekkers. Onlangs las hij iets over een onderzoek aan een Japanse universiteit. Het betreffende onderzoek toonde aan dat één gram hondenharen gemiddeld 1,8 miljoen bacteriën bevatte. Het artikel vermeldde ook dat er tijdens een aaisessie van twee minuten slechts zo’n 960 van die 1,8 miljoen bacteriën de oversteek van hond naar mens maakten. Toch wast Jurgen sinds hij dit weet net een keertje vaker zijn handen.

Langzaam keren zijn gedachten vanuit zijn buik weer naar zijn hersenen terug. Zal Lauri met hem naar de film willen als hij eindelijk genoeg moed heeft verzameld om haar dat te vragen?

Katten, koffie en cake in een jasje van liefde

april 2020

Een schaterlach klatert door het etablissement. Mamacita kijkt op van haar boek. Een jongetje van een jaar of drie staat te spelen met de rooie Bisou. De peuter zwaait enthousiast met een soort hengel. Aan het uiteinde van het hengeltouw zijn drie gekleurde veren bevestigd. Met minstens evenzoveel enthousiasme als zijn speelkameraadje probeert de kat de veren te pakken te krijgen.

De moeder van de jongen heeft ook zo’n hengel in haar hand. Zij poogt Midori te verleiden met hen mee te doen, maar Midori toont weinig animo. Zij blijft liever op haar schapenvachtje in een van de comfortabele rotanstoelen liggen luieren.

Genietend neemt Mamacita een slokje van haar catuccino: zo noemen ze de cappuccino hier in kattencafé Kopjes. Ze voelt zich op haar gemak in het koffiehuis aan de Marco Polostraat in Amsterdam-West. De onrust in haar binnenste, die sinds twaalf jaar vrijwel altijd op de loer ligt, verdwijnt hier als sneeuw voor de zon. Deze plek verwarmt haar. Ze krijgt hier katten, koffie en cake in een jasje van liefde. Een bijkomend voordeel is dat criminelen zich over het algemeen niet in kattencafés vertonen.

Mamacita’s blik dwaalt door de ruimte. De mensen die dit koffiehuis bezoeken, zijn ‘te gast’ bij de vijf poezen en de twee katers die hier wonen. Het gehele vertrek is een waar walhalla voor deze zeven cafédieren. Elk voorwerp ademt hier kat: van de bordjes waar gebak op wordt geserveerd tot aan de geborduurde kussens op de banken, van de planken hoog aan de muur – waar de katten zich kunnen terugtrekken als ze geen zin hebben in mensenvisite – tot aan het speelgoed voor de beesten, van een plantenpotje tot aan de poster KATTENKWAAD op de deur van het toilet. Voor de volwassen bezoekers van het café zijn poezenboeken aanwezig, naast Mamacita’s gebaksbordje ligt vandaag Minoes van Annie M.G. Schmidt. Voor de kinderen zijn er kattenpuzzels, een kattenkwartetspel en spellen als Kat en Muis en Kat-Opoly. Nee, criminelen hebben hier niets te zoeken. Bovendien hoeft Mamacita zich tussen de bewoners van het koffiehuis niet te schamen voor haar verleden als dakloze. De katten in kattencafé Kopjes waren voor ze hier terechtkwamen immers ook dakloos. Alhoewel, in een asiel had je wél een dak boven je hoofd. En zijzelf had onder het viaduct een wegdek-dak boven haar hoofd gehad. Dus dakloos waren zij en haar poezenvrienden feitelijk niet geweest. Thuisloos was een betere omschrijving. Maar nee, thuisloos waren ze ook niet. Het asiel was destijds het thuis van de katten, zoals het viaduct – met de andere zwervers die daar woonden – haar thuis was. Toch had ze wel degelijk iets gemeen met de bewoners van het kattencafé. Ooit waren zij allemaal, om de een of andere reden, van eigen huis en haard verdreven.

Mamacita zet haar lege koffiekopje terug op tafel en aait de poes op haar schoot. Eleonore, de witte poes met hier en daar een toefje zwart, heft haar kopje en kijkt Mamacita vriendelijk aan. Traag sluit het beestje haar ogen en ze opent ze vervolgens tot een spleetje. Loom herhaalt Eleonore deze oogbewegingen een paar keer. Mamacita glimlacht. De poes geeft haar kattenzoentjes. Ze kroelt het beestje nog eens extra. Katten tonen hun affectie snel en eenvoudig. Ging het tussen mensen ook maar zo gemakkelijk. Bij mensen zit helaas het denken en het geweten vaak in de weg. Mamacita zucht. Soms verlamt de twijfel haar. De bruiloft is al over vier weken. Is trouwen wel zo’n goed idee? Het is niet zo dat ze twijfelt aan haar liefde voor Theo. Integendeel. Maar er zijn nog zoveel geheimen tussen hen. Moet ze hem vertellen dat ze betrokken was bij het ongeluk van zijn broer en schoonzus? Moet ze hem vertellen over de koffer met geld? Zal dat iets veranderen aan zijn liefde voor haar? Allicht. Hij is verdorie een oud-politieman. En stel dat hij besluit haar aan te geven, kan ze voor haar keuzes van destijds nog achter de tralies belanden? Ze twijfelt ook aan hun trouwplannen, omdat ze in Theo’s huis makkelijker vindbaar is voor de criminelen die Gustav zo koelbloedig vermoordden. Is ze bereid dat risico te nemen of moet ze haar kans op geluk laten schieten en de rest van haar leven op de vlucht blijven? Misschien had ze die koffer destijds toch naar het politiebureau moeten brengen.