Chèstrin

Garvin Pouw

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

Garvin Pouw

Over de auteur

Publicaties

Garvin Pouw

Chèstrin

Varda - deel 1

Garvin Pouw

1e druk: oktober 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Eris-Eye

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-039-7

ISBN e-book 978-94-6464-040-3

NUR 334

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

1

Met twee vingers streek ze langs de stenen muur. Dit was oud. Dit was een muur met een verhaal. Vandaag de dag stond niemand stil bij hoe een torenstad als deze tot stand was gekomen. Niemand dacht terug aan de tijd waarin steen voor steen gewonnen werd. Waarop elke rots van Arshana moest worden veroverd op de een of andere demon.

Deze Zwarte Arocha was gebouwd in het heetst van de strijd en nu die oorlog net voorbij was, zou hij sneuvelen. Alle verworven glorie in één klap weggevaagd.

Met een zucht trok Chèstrin een fakkel van de muur. Het schijnsel van de vlammen streek langs het diepe rood van haar ogen en van haar haar. Gejaagd tuurde ze naar de diverse gangen die haar omringden. Muffe gangen. Voor alles was een tijd van komen en een tijd van gaan. Maar om de Zwarte Arocha nu ten onder te zien gaan, het gehele rijk Arshana te verliezen? Het was niet de erfenis die je verwachtte als dochter van de keizer van de wereld.

Een plotselinge windvlaag sloeg de toorts uit Chèstrins handen. Vlammen doofden en in de duisternis schoot een schaduw op haar af. Donkere vleugels sloegen, zweepachtige koorden klapten en plots staken twee blinkende zwaardbladen naar voren.

Chèstrin was net op tijd om die steek te pareren. Metaal vonkte, bladen schraapten. Ze draaide om haar as en ze kantelde haar eigen vleugels met de scherpe kant vooruit. Haar aanvalster moest uitwijken en om dat te bewerkstelligen moest ze op haar benen leunen, in plaats van haar vleugels. Zou ze erop bedacht zijn wanneer Chèstrin met haar haarstaarten rond haar enkels greep? Een ruk van de lange lokken bracht het antwoord. Er klonk een klap en de zwaarden van haar aanvalster rinkelden op de grond. Een kreun vertelde Chèstrin dat de krachtmeting voorbij was.

‘Verdomme, Shri, volg je me werkelijk overal?’

‘Ik hou je alert,’ klonk het vanuit de duisternis.

Chèstrin schuurde haar toorts langs de muur en een strijkvonk liet hem ontbranden. De vlammen toonden haar Shriacha, die langs een striem aan haar bovenarm wreef.

De jonge krijgsengel schonk haar een valse grijns. ‘Jij, in je eentje in de catacomben? Het was een buitenkans.’

Chèstrin zuchtte. Een buitenkans? Wellicht, maar verstandig was het allerminst. ‘Luister Shri, ik probeer dit bezoek geheim te houden. Dit soort capriolen helpt niet.’

Shri snoof. ‘Als je je komst op deze diepte geheim wilt houden, dan moet je niet zo staan te dromen. Als ik je kan besluipen, dan weten de spionnen van je vader je net zo gemakkelijk te schaduwen. Je houdt dit niet verborgen, Chès.’

De verwijtende blik van Shri was niet vijandig. Dit was een waarschuwing. Shri draaide zich om en het toortslicht scheen door haar rode vleugelvliezen. Ze streek haar zwarte haar opzij en loerde om zich heen.

‘Heb je iemand gezien?’

Shri schudde haar hoofd.

‘Ach, wat zal het?’ Chèstrin haalde haar schouders op. Eigenlijk kon het haar niet schelen of haar vader over deze bezoekjes hoorde. Zoals de strijd op dit moment verliep, was Chèstrins heulen met vaders politieke tegenstanders het minste van zijn problemen.

Shri viel naast haar in de pas, terwijl ze haar tocht vervolgde. De alkove waar ze belandde onthulde een deur omringd door schedel motieven.

Voordat ze kon aankloppen, plaatste Shri zich opnieuw in haar pad. ‘Je komt hier te vaak, Chès.’

Chèstrin schurkte. ‘Het maakt me niet uit of vader hier achter komt. In het ergste geval neemt hij het “andere geluid” eens serieus.’

‘Dit gaat niet om je vader, maar om jou, Chèstrin. Het doet schade aan je aanzien, wanneer jij, als dochter van de keizer, je in de lage kringen begeeft. Los van Meldovars status als paria is hij ook een man. Men acht je troonopvolging in het geding. Voor je het weet, volgt er gefluister.’

‘Werkelijk, Shri? We staan op het punt om ons land, onze wereld, te verliezen en hier maak jij je druk om? Niemand is bezig met mijn liefdesleven, Shri. Overleven is het enige dat nog geldt.’

Shri schudde haar hoofd. Ze deed een stap opzij. Het was nooit verstandig om lang in de weg te staan van de keizerin andanté.

†

‘Je vader is trots, Chèstrin, en dat is terecht, maar het is vaak de zwaarste beproeving voor trotse mannen om verlies te erkennen, en verlies is waar we nu voor staan, vergis je niet.’

Meldovar, de in onmin geraakte adviseur van de keizer, ging Chèstrin en Shri voor over een wenteltrap vol schilderijen. Het licht van de toortsen onthulde, om hen heen, het ene na het andere bloedige strijdtafereel.

Shri smulde van de beelden, maar Chèstrin had ze reeds te vaak gezien. Haar vader had haar de wapenfeiten van het keizerlijk huis van jongs af aan opgedrongen. Hun erfenis was er een vol grootse namen. Een lange reeks vorsten had hier op het continent Arshana gebloed en gevochten. Eeuwen van strijd hadden dit land geschoond van de demonen en onder de heerschappij van haar vader voerde men die zuiveringen door tot ver in de Diepe Wereld. Op dit moment waren de Varda de meest gevreesde kracht op heel Valtada. Maar dat is op dit moment, morgen kan al deze glorie slechts gisteren zijn.

‘Hey, Chès, zelfs jij staat erbij!’

Chèstrin keek om en ze zag dat Shri haar portret had gevonden. Nou ja, portret? Bij de Varda betekende dat een afbeelding waarop ze kniediep in bloed boven op een berg dode monsters pronkte. Het was afschuwelijk episch. Zij, met haar rode vleugels, voor een bloedrode zon. De keizerin Andanté na haar eerste jacht.

‘Is dat in Yirindië?’ vroeg Shri.

‘Yirindië, Ezzessa, het kan evenwel Iterra zijn. Doen we niet op alle plaatsen hetzelfde?’ Of deden, fluisterde de stem in haar hoofd.

Meldovar knikte plechtig. ‘De jacht op de mindere demonensoorten heeft onze gehele cultuur gekleurd. Onder het bewind van keizer Vurvulix hebben alle volkeren van Valtada onze demonenjagers leren kennen.’

Shri keek om. ‘Zei hij nou “mindere” demonensoorten?’ fluisterde ze.

‘Kan ik anders?’ galmde Meldovar, die haar wel degelijk gehoord had. ‘Wetend wat ons land is binnengevallen, kan ik dan anders dan de monsters waartegen wij eerder vochten afdoen als dieren? De demonen waar wij Varda in de afgelopen eeuwen onze eer op behaalden zijn een schijnvertoning. Ze zijn stof vergeleken met wat de Duistere God in werkelijkheid op ons kan lossen.’

De honende lach van Shri was ongepast en ongewenst. Chèstrin keek haar meteen boos aan. Toch begreep ze haar wel. Onder het bewind van haar vader waren de Varda zo in zichzelf gaan geloven dat ze zich niet konden voorstellen dat er krachten bestonden die grootser waren. Goden waren gewillig vergeten op het moment dat Vurvulix zich keizer van de wereld had verklaard.

‘Dit is precies het pijnpunt.’ Meldovar kneep met zijn ogen. ‘Eeuwenlang bezigen wij ons in deze wedloop van klauwen versus vleugels, monsters tegen engelen. Maar Vurvulix verkiest de oudste leer te vergeten. Hij erkent niet meer welke strijd op de onze is voorgegaan. Welke krachten deze wereld eens gekend heeft.’

Meldovar trok een gordijn opzij. Hij toonde Chèstrin een schilderij dat ze zich alleen vanuit haar kindertijd herinnerde. Ze keek naar een prachtig eiland, omringd door verschrikkelijke monsters. Boven de bergen scheen een licht, een afbeelding van de Godinne. Onder haar, op het strand, reden haar eerste kinderen, magiërs. Ze vochten met speren van licht en zwaarden van vuur.

‘Fabels,’ snoof Shri.

‘Geschiedenis,’ bromde Meldovar. ‘Geschiedenis, die moet herleven.’

2

De Zwarte Arocha torende hoog boven het hart van Arshana uit. De als onyx glimmende fundamenten grepen door de zompige groene wouden, terwijl haar messcherpe spitsen langs de laaghangende wolken schraapten.

Van oudsher was de citadel een uitvalsbasis voor jachtpartijen. Vlucht na vlucht van demonjagers zwermde van hier om elders de lucht te domineren. Altijd waren de sterren van deze burcht overwinnaars, maar daar was in de afgelopen maand op wrede wijze verandering in gekomen.

Een nieuwe schaduw was in het land verschenen. Draken waren neergestreken en hadden de kustcitadel Nemiri vernietigd.

‘Ik zag het met mijn eigen ogen!’ galmde de stem van Irax, de meester van die gebroken toren, door de keizerlijke hal. ‘Nexrima de gouden en Naztraza de groene! Die monsters zijn groot als huizen, hun kaken verbrijzelen torens, hun klauwen ploegen door muren. Een hele vlucht uit Nemiri vloog hen tegemoet toen ze daar boven de zee verschenen. Niets van onze wapens brak door hun pantser. Geen pijl, lans of speer wist door te dringen tot hun vlees!’

‘Och, kom nou,’ snerpte Mexris, de nieuwe maarschalk van Chèstrins vader. ‘Wil je ons doen geloven dat de befaamde wapenmeesters van Nemiri niets wisten te vervaardigen dat door een schaal van been kon breken?’

Irax brieste. Chèstrin dacht even dat de gebroken vorst Mexris naar de keel zou vliegen, maar het bleef bij vuurspuwen uit de ogen. ‘Het zit hem niet in schachtbouw of lengte. Niets van dat alles helpt zolang die monsters omhuld worden door magie! Ze dragen een onzichtbaar schild om zich heen wat wapens doet afketsen voordat ze die beesten raken. Lach mij uit zoals u wilt, maar de keizer zal hier spoedig voor ons staan en dit beamen! Als hij de zon na vandaag nog zien zal.’

Gelach en gehoon verstomden. Blikken keerden zich naar Chèstrin uit angst dat die laatste opmerking de eer van het keizerlijk huis had geschonden.

Chèstrin hield zich echter kalm in vaders troon. ‘U verwacht een terugkeer van de keizer zonder zege?’

Irax keek links en rechts naar de starre blikken van het hof. Misschien was hij te ver gegaan. Of misschien niet ver genoeg?

‘Groots is keizer Vurvulix,’ koos hij zijn woorden zorgvuldig. ‘Lang is zijn rij van overwinningen, oh, keizerin andanté, maar met alle respect, dat was in strijd tegen tegenstanders van sterfelijke bloede. Nooit eerder vochten wij Varda tegen wezens met magie!’

Het hof ontplofte weer, maar Chèstrin kneep haar ogen dicht. Magie… Het was een taboewoord in Arshana. Een term uit lang vergane tijden. Iets waar niemand kennis van bezat, dus werd het door velen tot een verzinsel verklaard. Niet iets waarmee deze nieuwe wereld geconfronteerd wenste te worden.

Chèstrin hield haar scepter omhoog. Geroezemoes verstomde en alle oren richtten zich weer tot de troon. ‘Magie, heer Irax? Verklaar.’