Chandra

Garvin Pouw

Godijn Publishing

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

Garvin Pouw

Over de auteur

Publicaties

Garvin Pouw

Chandra

Varda - deel 2

Garvin Pouw

1e druk: oktober 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Eris-Eye

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-041-0

ISBN e-book 978-94-6464-042-7

NUR 334

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

1

Draken, overal zag hij draken.

Hij zag ze in het bruisen van de golven en in de bollingen van de wolken. Zelfs toen de eilandjes aan de horizon verschenen, waande hij daar monsters, die de rug uit het water tilden. Gedrochten die het schip met één beet tussen de kaken zouden verbrijzelen.

‘Windwending!’ De brul van Martrix was een en al enthousiasme. De scheepsalfa trok de lijnen strak en de trimaran zwenkte wild richting het zuiden. Martrix draaide de schuit vol tegen de golven en dat was meteen in de maag te merken. Entran, achter hem, hield het niet binnen. Allen die in de netten hingen, lachten hem uit.

‘Ik vlieg duizend keer liever dan in een schuit met Martrix aan het roer!’ verdedigde hij zich.

Darvan grinnikte. Vliegen wilden ze allemaal. Met een fris gemoed keerde hij zich naar de horizon. De Astriten waren nu duidelijk zichtbaar. Hij zocht naar een glimp van een Drakenster, maar het enige dat hen naderde waren meeuwen.

‘Ze zullen rust houden,’ mompelde Entran terwijl hij, groen van kleur, dezelfde lijn als Darvan greep. ‘Misschien hebben ze eerder op de dag gevlogen of zijn ze nog weg richting de kust.’

Darvan knikte. Het kon allemaal, maar ergens was het jammer. Het was mooi geweest als ze hen tegemoet zouden vliegen. Het leek te lang geleden dat hij de prachtige kleuren van Sterren had aanschouwd. Even keerde Darvan zijn blik richting het westen. Van Arshana was niets meer te zien. Zelfs de top van de Arocha piekte niet boven de golven.

Hoelang had de training geduurd? Vijfentachtig dagen en dat allemaal zonder Sterren. Voor een man die was grootgebracht in een nest met zeven zusters was het een hele cultuuromslag. Hij miste de zang. Hij miste de schaduw van hun vleugels. De kleuren…

Een harde golf brak op de voorsteven en de trimaran werd behoorlijk door elkaar geschud.

‘Heeft Martrix haast of zo?’

Darvan schudde zijn hoofd. Hij wist niet wat Martrix het meest naar de eilanden trok, de Vliegsters of de draken. Wanneer hij hun scheepsalfa in de ogen keek, dan gokte hij op het laatste. De broed had naar verluid Martrix zijn gehele gezin genomen. Wraak moest eerder zijn motief zijn dan een nieuwe verbintenis. Darvan had niet door hoezeer hij stond te staren. Martrix concentreerde zich op de lijnen die het zeil bedienden, maar zijn blik leek heel ver weg. Waar hij eerst zo enthousiast had gekeken, leek hij nu vooral hongerend. Zo zag je ze niet vaak meer. Het was al meer dan een eeuw geleden dat de laatste draak het vaste land bereikt had. Men zei dat Martrix’ nest van visserij geleefd had. Ze waren geboren vaarders geweest, maar duidelijk eens te ver gevaren. Iedereen wist dat water in zicht van de Astriten garant stond voor de meest onverwachte gebeurtenissen. Het kon niet anders of Martrix moest eerder in deze arena zijn geweest.

Een harde brul deed Darvan opschrikken uit zijn gepeins.

‘Achter ons! Het tweede schip! Achter ons!’

Alle blikken keerden naar het gebrul. Het was geen race geweest, maar iedereen aan boord was trots dat Martrix het andere schip met Duikers achter zich had gelaten. Even ontstond de vrees dat dat schip hen alsnog zou inhalen, maar toen die trimaran prompt doormidden brak, zonk de ernst van de situatie in. Een donkere schaduw kwam voor even uit de golven. De groene glans en de rugstekels waren onmiskenbaar.

‘Broed!’

Onder luid gekraak spleet hout en knapten lijnen. Het zeil van de verre trimaran brak af en verdween tegen de wind. Her en der zag je nog wat Duikers, die van het schip afsprongen. Ze wierpen hun glijvliezen open, maar ze begonnen laag. Ze zouden niet ver komen.

Ook op de schuit van Darvan ontstond paniek. ‘Ze komt hierheen! ‘Te wapen!’

Maar wat hadden ze voor wapens? De haken waarmee ze zo intensief getraind hadden, lagen niet aan boord. Die hadden ook geen zin hier op het water.

Martrix blies de hoorn, maar ook daar zag Darvan geen heil in. De eilanden waren te ver weg. Redding van die kant zou te laat komen. Met het hart hoog in de keel speurde hij de golven af.

Opnieuw kwam de glans van de rug in beeld. Spiegelend groen, de rugstekels slap als wier dat er vanaf droop. Het was er duidelijk één van Naztraza. Lang als een zeeserpent en slinks genoeg om de dekking van het water te behouden. Pas toen ze vlakbij was, zag hij de spookachtige gloed van haar ogen. Hypnotiserende lichten in het diepe van de golf. Hun spel greep Darvan vast en het zoog de laatste hoop op redding uit hem weg.

‘Daar, in de zon!’

Darvan schrok op. In de zon? Het was namiddag, de zon stond in het westen. Tegen zijn scepsis in draaide hij zijn blik van de draak naar de zon.

Ze waren daar echt! Hun aanzicht was de gouden glans der verlossing. Even wekten hun silhouetten de schijn op van zwarte vleermuizen, maar toen schoten de waaiervormige vleugels in kleur. Alle mogelijke kleuren van de regenboog.

Darvan kon zijn ogen niet geloven. Ze deden dit exact volgens het boekje. De niet bereden Sterren scheerden vooruit. Voor hij ze goed kon bewonderen, schoten ze het schip voorbij. De voorste Vliegster kantelde haar bladen. Abrupt kwam de paars met roze dame tot stilstand. Ze bleef hangen op slechts drie meter boven de golven. Normaal gesproken was dat roekeloos, maar ze was duidelijk het aas. Ze maakte zich aantrekkelijk door haar geveinsde kwetsbaarheid. Zo onweerstaanbaar dat het schip meteen vergeten werd.

‘Ze hapt!’

Dat deed ze zeker! De golven scheurden open en twee gouden vleugels tilden de smaragdgroene rug boven het water uit. Een lange hals trok een spits hoofd met opengesperde kaken tevoorschijn. Vlijmscherpe tanden verschenen dreigend rond de felroze vliesvleugels. Toen ze sloten was de Vliegster echter al tien meter hoger. Ze lokte een gefrustreerde brul uit.

Korte tijd later blonk de zon tegen een spiegelende gouden buik.

‘Zie je dat? Ze heeft haar! Ze draait weer van ons weg!’

Darvan keek met nauwe ogen. De draak had de bescherming van het water verlaten en wierp zich hoger in de lucht om de wendbare Lok-ster te grazen te nemen. Ze liet zich volkomen in de luren leggen en had geen zicht op de andere Drakensterren die laag boven het water naderden.

‘Zoals dit nu gaat, hebben ze geen Duikers nodig!’

Entran sprak opgewonden, maar hij had wel gelijk. Die gouden buik fonkelde kwetsbaar boven hun hoofden, daar konden de Sterren met hun weersperen meteen op instoten.

Over Duikers gesproken. Waar waren die Duikers? Darvan telde maar twee, nee, wacht… drie bereden Vliegsters? Waarom maar zo weinig?

Vanuit onverwachte hoek scheerden twee nieuwe Sterren over het schip. Eén had donkerblauwe vliezen, maar die ander… Met het zonlicht op haar zeilen leek de kleur okergeel. Haar haar was minstens zo knallend, maar alles viel extra op, omdat ze verder in het wit gekleed ging. Dat wit maakte haar de marshà, de leidster van de vlucht, maar als zij de marshà was, dan was zij…

Een afschuwelijke krijs beukte oorverdovend op hun trommelvliezen. De Sterren hadden toegestoten en twee weersperen priemden uit de drakenborst naar buiten. Of het genoeg was om hem te vellen viel nog te bezien, maar het monster raakte buiten zinnen. Er zat veel Nexrima in haar, genoeg om zo op te gaan in haar woede dat ze haar brein volledig buiten werking stelde. Van de nadering van de Duikers kreeg ze niks mee.

‘Dat is Oxras!’ wist Entran de eerste vallende man te benoemen.

Darvan lette vooral op zijn techniek. Hij deed het heel anders dan ze geleerd hadden. De duik van boven, maar de aanvlieghoek van onderen? Als je zo om je as draaide kon dat ja, maar wat was de meerwaarde? Alle manen, ja! De Duiker sloeg de weerhaak in de onderste halsschakel en in één ruk sneed hij een halve cirkel van de nek weg. Het bloed regende sissend en stomend in het water.

Een brul, een dreun op de golven en toen verdween alles achter hen. Darvan zag nog net de punt van de staart in het water zinken.

Martrix trok de lijnen aan. Het zeil trok bol en de Sterren vielen weg. De Duiker werd nog uit het water gehaald, maar het beeld verdween achter de deining en kwam niet meer terug.

‘Zag je dat?’ sputterde Entran ongelovig. ‘Zag je haar?’

Darvan dacht terug aan het goud en groen van de draak. ‘Duidelijk een mengsel, maar zo klein dat ik denk dat het nabroed is.’

‘Niet de draak,’ stelde Entran. ‘De marshà, dat was zij!’