Elysan

Garvin Pouw

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

Garvin Pouw

Over de auteur

Publicaties

Garvin Pouw

Elysan

Varda - deel 1

Garvin Pouw

1e druk: oktober 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Eris-Eye

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-043-4

ISBN e-book 978-94-6464-044-1

NUR 334

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

1

'Je vader is een idioot. Men hoeft maar met de vingers te knippen en de dwaas laat alles vallen wat hij heeft. Hij vlucht van ieder soort verantwoordelijkheid.’

Yir keek argwanend op van haar met bloemblaadjes bedekte sofa. Tante sprak uiterst verbitterd. Ze scheen te denken dat zij zwaarder was bestolen. De Nimfanenkoningin plaatste zich in het raamwerk van haar suite en ze keek voorbij de gordijnen naar haar zonovergoten domein. Ze kneep met haar ogen tegen het licht.

‘Of het nu je moeder is of een stel dwaze tovenaars met ambities die te ver reiken voor deze wereld, jouw vaders antwoord zal altijd hetzelfde zijn. Hij zal altijd laten vallen waar hij mee bezig is en zich richten op het nieuwe avontuur. Trouw en stabiliteit zijn voor hem de vreemdste woorden. Wispelturig is hoe ik hem zou omschrijven. Wispelturig en volkomen onverantwoord.’

Yir tilde een wenkbrauw. Ze wist deels waar dit vandaan kwam. Een eeuw geleden had Chèstrin, haar moeder, voor Yir’s tante gestaan en haar vader onder haar neus vandaan gelokt. Elysan was tegen de wil van zijn zuster vertrokken om draken te bevechten in Yir’s thuisland. Hij had zijn rug gekeerd naar zijn volk en zijn hemelse taken. Hij had een raadselachtige lotsbestemming opzijgeschoven om aan de zijde van Yir’s moeder te mogen vertoeven. Die daad was hem nooit vergeven.

Yir duwde zich langzaam overeind. Wat zeurde tante? Uiteindelijk had moeder hem naar haar teruggewezen. Elysan was teruggekeerd naar deze Nimfanenkoningin en haar betoverde wereld. Hij had vrouw en kind achtergelaten om zich weer aan de zijde van zijn zus te voegen. Als iemand hier een reden tot mopperen had, dan was dat Yir. Zij was de dochter die haar vader nooit had gekend.

Yir’s donkere ogen boorden zich bij de Nimfanenkoningin in de rug. ‘Gaat u mij nu helpen of niet, “tante”?’

De vrouw bij de gordijnen snoof. Ze wenkte Yir.

Yir keek links en rechts op zoek naar een excuus, maar als ze hier werkelijk iets wilde bereiken, dan moest ze zich bereidwillig tonen. Dan moest ze minstens wat interesse tonen voor wat haar tante haar probeerde bij te brengen.

‘Kijk eens uit dit raam, kind. Kijk hier naar buiten en vertel mij wat je ziet.’

Yir sleepte haar donkere schaduw van de sofa. Haar bleke voeten schuifelden over de met bloesem bedekte plavuizen en haar sombere, zwarte vleugels volgden als een mantel. Eenmaal bij het balkonraam kneep ze haar ogen samen. Hoe tante het klaarspeelde, wist ze niet, maar hier in haar betoverde wereld had ze ervoor gezorgd dat de zon feller scheen dan waar dan ook. Ze creëerde glinsterende vonken in de wouden, regenbogen boven de meren en een gloed over de prachtige natuurstenen loopbruggen die door de gehele vallei van berg naar berg liepen. Alles baadde in dezelfde schittering. Van vogels die cirkelden, tot vissen en Nimfen die naar boven sprongen uit het water. Dat en de honderden elfjes die zich tegoed deden in deze bloemenoase. Elfjes, bah.

Haar tante stond naast haar en staarde haar strak aan.

Yir herinnerde zich dat ze een of ander antwoord verwachtte. ‘Ik kijk naar je tuin,’ sprak ze onverschillig.

Tantes ogen trokken nauw. ‘Een Nimfanadomein is meer dan slechts een tuin. Het is een stukje paradijs. Een plaats waar een halfgod zijn betoverde wortels schiet en de magie van de wereld rechtsreeks omzet in passie. In wonderen. Het is een oase. Een herinnering voor alle kinderen van de Godin aan waar ze vandaan komen en wat de wereld werkelijk dient te zijn.’

Yir sloeg dwars haar armen over elkaar. Wat zou de wereld dan moeten zijn, deze kitscherige vertoning? Geen plant die groeide zoals een plant zou moeten groeien, water dat omhoog spoot als enorme fonteinen? Danavra noemde dit een uiting van passie, maar dit domein van haar had duidelijk een geschifte architect. Wie anders zou bossen ondersteboven laten groeien? Kristallen als waterlelies in een meer plaatsen? Yir was hier nog geen twee dagen, maar ze had haar buik al vol van eenhoorns en zoetsappigheid. Wat was er mis met water dat de kleur van water had? De rivier die naast deze paleisheuvel stroomde was vandaag zo paars als amethist, gisteren was ze nog oranje geweest. Allemaal uiterlijk vertoon, bedoeld om te overweldigen, maar Yir vond het theater. Een debiele focus op decor van iemand die duidelijk tot het uiterste ging om flair te geven aan iets dat eigenlijk een gevangenis was. Als dit was wat goden met magie deden, dan was Yir blij dat zij er geen last van had.

‘Dit had jouw erfdeel moeten zijn, Yir. Als je onder ons was geboren, dan was dit je voorland. Je zou de wereld doorzoeken naar een plaats om je wortels te schieten en dan zou je je eigen enclave maken. Jouw stukje paradijs op Valtada.’

Yir fronste hoog. Haar stukje paradijs? De Zwarte Arocha voldeed prima. Yir had haar donkere toren in haar op demonen gewonnen land. Ze heerste over duizenden, over een volk dat zich pas in de laatste plaats om bloemen bekommerde. Yir’s wereld was een wereld van strijd en oorlog en dat beviel haar prima. ‘Mijn moeder waarschuwde mij hiervoor. Ze vertelde dat jullie Nimfanen je liever verstoppen, dan dat jullie je ergens mee bemoeien. Jullie potten magie op voor jezelf. Magie die zou kunnen worden aangewend om de wereld werkelijk te dienen.’

Tante keek haar verbitterd aan. ‘Is dat wat je van je moeder hebt meegekregen? Honger naar de dood en het wereldse slagveld? Smachtend naar glorie in de strijd tegen de Duistere God?’

Yir keek tante donker aan. ‘Moeder was een keizerin gericht op vrede. Ik ben anders dan zij. Ik leef in andere tijden en ik sta voor andere keuzes.’

Tante stapte op haar af. ‘Ze noemen je Yir-Chèstrin is het niet? De schaduw van je moeder?’ Tante staarde haar minachtend in haar zwarte ogen. ‘Nou, het is inderdaad wel duidelijk dat je in haar schaduw staat. Hetzelfde geldt voor je vader. Het is jammerlijk, maar waar. Dit kruisen van rassen heeft enkel voor vermindering gezorgd. Voor schaduwen en zwakte.’

Yir tilde haar kin op. ‘“Schaduw van iets” betekent bij mijn volk niet iets minders. Het betekent iemands gelijke. Je schaduw staat altijd op dezelfde voet. Ik ben geboren als de gelijke van de keizerin. Haar voortzetting.’

‘Dat zie ik,’ schraapte tante laag. ‘Opnieuw een duistere engel die het nodig vindt je vader uit de hemel weg te nemen.’ De Nimfana keek Yir ernstig in de ogen. ‘Jij snapt niets, meisje, en je weet nauwelijks wat je vraagt. Dat staat hier nog geen eeuw jong en denkt beter te weten wat de wereld nodig heeft dan zij die al millennia op deze gronden dolen. Je doet alsof jouw noodzaak, de noodzaak van de arrogante Varda, belangrijker is dan wat zij doen die direct de Godinne dienen. Je moeder leerde een harde les, kind. Zij stal je vader uit het paradijs en zag hoe hij zijn licht verloor. Hoe hij besmeurd werd met wat jullie zijn. Donker en verdwaald, besmet door strijd en bevlekt voor het leven. Je moeder zag in wat ze verkeerd deed en daarom gaf ze je vader aan ons terug. Het is spijtig dat ze hier niet is om je tegen te houden. Jammerlijk dat ik het dan moet doen.’

Yir balde geïrriteerd haar vuisten. Was dit het dan? ‘Waar is mijn vader?’

‘Niet hier.’ De Nimfanenkoningin keerde Yir koud de rug toe.

‘Waar dan?’

‘Het is niet mijn plaats je naar hem toe te wijzen. Hij heeft het niet nodig dat iemand hem opzoekt en hem stimuleert in zijn honger naar de verkeerde avonturen. Je voelt je vast oprecht met jouw belangen, maar ik als koningin bescherm de zijne. Hij is al eens in de fuik van jullie Varda gevallen, ik laat het hem geen tweede keer doen. Ik stuur je terug, Yir. Ik stuur je terug naar je volk van gevallen engelen en naar je hopeloze strijd.’

Yir staarde haar donker aan. ‘Maar hij is mijn vader.’

Tante keerde zich grimmig naar haar om. ‘Jij bent geen dochter, maar een zonde. Elysan heeft genoeg aan zijn hoofd. Hij heeft geen ruimte voor jouw vergif.

†

De klap met de deuren was zo hard, dat barsten over het spiegelende oppervlak schoten. Scherven regenden neer achter Yir’s zwarte vleugels. De donkere engel keek grimmig om naar de rinkelende splinters. Kristallen deuren, wie verzon zoiets?

Zware Rotsnimfen stapten met getrokken wapens naar voren, maar Yir sloeg haar vleugels dreigend in hun richting. ‘Niet nodig!’ snerpte ze. ‘Ik vertrek al!’ Met stevige passen bracht ze zich door het overgroeide paleisgewelf en hooghartig schreed ze van de traptreden.

Moeder had niet gelogen. Danavra was een feeks.

Dagen had ze gevlogen en waarvoor? Voor dit soort koude gastvrijheid? Voor deze beledigende ontvangst? Yir was keizerin andanté! De enige reden dat ze haar moeders troon en titel niet direct had overgenomen, was omdat ze vond dat ze zich moest bewijzen. Ze wilde een daad stellen gelijk aan die van haar moeder. Dus wat ging hier verkeerd? Ze had zich toch nederig getoond? Ze had haar eer toch opzij geschoven door hulp te komen vragen aan haar andere familie? Wat wilden de goden nog meer van haar?

Slinks keek ze over haar schouder. Ze begreep wel waarom vader hier liever niet verbleef. Met een zus als dat was iedere hel aanlokkelijk.

Yir duwde een deur open en ze waagde zich op een balkon in de buitenlucht. Als Varda had ze de voorpoort niet nodig. Uitkijkend over Danavra’s machtige domein sloeg ze haar vleugels wijd open. Ze was meer dan bereid om deze watervaloase te verlaten. Ze vond haar vader wel op een andere manier.

‘Wacht!’

Yir draaide zich om, want ze hoorde een stem die ze niet direct herkende.

Struikelend over haar gewaad kwam iemand aangesneld over de traptreden. ‘Wacht!’ riep een jongedame met lichtpaars haar. ‘Je weet niet alles, Yir! Mijn moeder toont je slechts het halve plaatje!’

Yir bleef waar ze stond en ze tilde een wenkbrauw op. Moeder?

De dame stopte hijgend voor haar. Haar gelaat stak bleek af boven een rood juweel in haar halsketting. Ze oogde jong, maar bij Nimfanen was leeftijd iets verraderlijks. Toch liet deze prinses met haar gestuntel een allesbehalve volwassen indruk achter. Yir snoof. Alsof zij zelf met haar slechts honderd jaren al meer was dan een tiener. ‘Jij bent Veria,’ trok ze haar ogen nauw.

‘Klopt, ik ben je nicht. Jouw vader, Elysan, is mijn oom.’

Yir keek Veria inschattend aan. ‘Jij kent mijn vader?’

Veria knikte. ‘Ik weet zelfs waar hij is.’

Yir sloeg haar vleugels naar achteren en ze bracht haar gelaat tot centimeters bij dat van Veria. ‘Vertel.’

Veria die zich bedreigd voelde, deinsde achteruit. ‘D-dat mag ik niet… Ik bedoel, als moeder besloot het niet te delen…’

Yir priemde een vinger tegen het rood fonkelend juweel op de borst van de dame. ‘Jij hebt ons staan afluisteren.’

Veria deed nog een stap terug. ‘Misschien.’ Ze trok haar jurk glad. ‘Zo veel is er niet te doen in een afgesloten domein als dit. Familiebezoek komt niet vaak voor.’

Yir mompelde. ‘Je vraagt je af waarom.’ Ze keerde zich weer tot haar nichtje. ‘Houdt je moeder jou hier gevangen?’

‘Moeder houdt het liefst iedereen gevangen,’ flapte Veria eruit. ‘En wie ze niet gevangenhoudt, die houdt ze uit elkaar.’

Yir glimlachte. Hier zat iets achter. Veria was duidelijk een miskende tiener, daar kon ze wel iets mee.

‘Moeder gelooft in de veiligheid van onafhankelijke domeinen,’ stelde Veria. ‘Nu de Duistere God weer vrij is, meent ze dat Nimfanen zich met hun domeinen moeten afsluiten van de overige wereld. Ze denkt dat dat onze beste verdediging is.’

Yir lachte. ‘Leven met je kop in het zand? Alsof dat op termijn de demonen en de draken zal tegenhouden.’