De Herschreven Wereld

De gebroken kroon

Bart Vanhee

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

De Herschreven Wereld

De gebroken kroon

Illustraties:

Hannelore Dalle

Catrina Vandenberghe

Lies Demeyere

Bart Vanhee

De Herschreven Wereld

De gebroken kroon

Bart Vanhee

1e druk november 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-046-5

ISBN e-book 978-94-6464-047-2

NUR 334

Voor Jana Dejonckheere,

Jouw feedback vormt de krulletjes van mijn aanhalingstekens, de spaties tussen mijn woorden, de puntjes op de i.

Bedankt om te geloven en te blijven geloven.

Eén brengt oorlog.

Twee brengen twist.

Drie brengen balans.

De Ackiaanse Tijdrekening (A.T.)

Lang heeft de tijd gevloeid, als een eindeloze rivier wier wateren aan ons onbekend waren. De golven waren te fel, de stroming te sterk, het water te diep. Het is moeilijk varen, zonder hemellichten of oevers binnen de einder.

Heden ten dage is dat anders. De getijden dunken me veranderd te zijn. Wij zijn gesterkt in onze kennis en in onze kunde. Waar voorheen duisternis was, schijnen vandaag sterren. Waar voorheen water was, zien wij vandaag land. En waar voorheen de stroming te fors was, klieven wij nu woest met de peddel voorwaarts.

De tijd is gekomen om de eindeloze rivier te temmen. Om onze zeilen te hijsen en de wereld in kaart te brengen, net als de cartografen vanouds. Het is tijd om de Ongeschreven Jaren achter ons te laten.

Laat dit moment geen einde zijn, maar een begin. Een geboorte. Een bron, van waaruit de rivier ontspringt. De eerste plank van ons nieuwe, herschreven schip.

Uit: De wereld, Herschreven (Ortus Ackia, het eerste jaar van de Ackiaanse telling)

Proloog - 23 Mè 655 A.T.

Een stralende zon sierde de staalblauwe hemel en verwarmde de koninklijke stad die onder haar lag. Het was al de hele week puffen en blazen in Delebris, maar vandaag spande de kroon. Een verzengende hitte die niet leek af te nemen, lag als een vermoeiende sluier over de metropool. Zelfs in het paleis, in de nok van de stad, was het om te stikken. De banieren van koning Fortisolis hingen slap aan hun masten, als lome, rode tongen die smeekten om water en wind. Een vlucht kasteelmussen steeg op vanonder enkele dakpannen, cirkelde even rond een vlaggenmast en vloog richting de binnenplaats van het paleis. Daar streken ze neer in de schaduw van een haag.

Verderop klonk het doffe klappen van hout op hout, vergezeld door een verhitte stem.

‘Komaan, Luna! Sneller! Toon me wat je kan!’

Lunargenta keek Alatheia hijgend aan en veegde haar bezwete handen af aan haar tuniek. Het handvat van het houten zwaard voelde ruw en plakkerig in haar hand. Zweetdruppels parelden over haar wangen en liepen via het kuiltje in haar hals tot tussen haar borsten. De temperatuur was moordend, maar ze moest en zou doorbijten. Kort keek ze haar mentor aan, haalde diep adem en hernieuwde haar aanval. Eerst viel ze aan langs rechts, daarna vanuit een schuine hoek en ten slotte van links. Dof weerklonk elke slag op het plein. Langzaam dwong ze Alatheia achteruit. Dat gaf haar hoop. Met een grimas zette Lunargenta haar aanval verder en haalde sneller en harder uit. Bij elke slag die haar mentor opving, voelde ze hoe een schokgolf door haar armen trok. Ze klemde haar tanden op elkaar en negeerde de pijn. Ze mocht niet opgeven. Dit was de laatste training van de dag en ze wist dat Alatheia haar niet zou laten gaan tot ze zich bewezen had. Haar leermeester zou de hitte niet aanvaarden als excuus, al vielen de mussen dood van het dak. Lunargenta herinnerde zich nog levendig de dag waarop Alatheia extra gewichten aan hun zwaarden had gehangen. Toen ze naar de reden had gevraagd, had Alatheia geantwoord: ‘Het zwaard van een leider weegt altijd meer, want hij draagt de verantwoordelijkheid over zij die hem volgen.’ Als Lunargenta in de schaduw wilde rusten, moest ze dat verdienen.

Met een rauwe schreeuw haalde het meisje alles uit de kast. Furieus viel ze aan. Boven, links, rechts en opnieuw boven. Splinters vlogen in het rond, terwijl Alatheia vakkundig elke slag opving. Droog stof waaide op, terwijl het tweetal over de binnenplaats danste. Ineens meende Lunargenta een opening te zien, slecht voetenwerk van Alatheia. Gretig stak ze toe. Te gretig. Alatheia had de uithaal verwacht. Met een lenige sprong ontweek ze de aanval, sloeg het zwaard uit Lunargenta’s handen en werkte met een welgemikte trap haar leerling tegen de grond. Die vloekte luid en spuugde wat zand uit haar mond. Stof kleefde aan haar bezwete armen en benen.

‘Altijd onthouden: zwaardvechten draait niet om kracht, maar om precisie,’ schudde Alatheia streng haar hoofd. ‘Het is een mentale vorm van schaken. Als je enkel focust op één pion sta je zo schaakmat. Je moet het hele bord in de gaten houden, anticiperen op elke beweging van je tegenstander. Mep jij jezelf maar dood in deze hitte. Ik weet dat ik aan één goede slag voldoende heb.’

Grommend kroop Lunargenta overeind. Alatheia was de beste mentor die ze zich kon wensen, maar soms wilde ze haar advies niet horen. Zeker niet wanneer ze net tegen de grond geslagen was. Snel nam ze opnieuw een gevechtspositie in. Ze klemde haar zwaard vast met slechts één hand in plaats van twee.

Veelzeggend trok Alatheia een wenkbrauw op. ‘Je houdt ervan jezelf te tarten.’ Nog voor ze uitgesproken was, zette ze de aanval in.

Lunargenta wist de eerste slag te ontwijken en slaagde erin de tweede te pareren. Ze besefte echter dat ze dit niet kon volhouden. Het was tijd voor haar joker. Met haar vrije rechterhand haalde ze uit en gooide een handvol stof in Alatheia’s gezicht. Grauwend greep die naar haar ogen. Nog voor Alatheia de tijd had om zich te herstellen, wierp Lunargenta zich op haar. Samen plofte het tweetal in het zand. Triomfantelijk keek Lunargenta haar mentor aan. Haar houten zwaard duwde tegen Alatheia’s keel.

‘Goed gebruikgemaakt van je omgeving,’ grijnsde Alatheia. ‘Na al die tijd weet je me nog steeds te verrassen. Zoals je zelf net hebt bewezen: het gaat niet om kracht, maar om vernuft.’ Alatheia’s donkere haren en gezicht waren bedekt met stof, maar haar ogen twinkelden trots.

Zelfvoldaan stond Lunargenta op, klopte het zand van zich af en stak een hand uit naar haar mentor. ‘Ik ben dan ook door de beste getraind. Bovendien bracht je me zelf op het idee, door je vergelijking met het schaken.’

‘Ah, alweer een slachtoffer van mijn eigen wijsheid!’ knipoogde Alatheia.

Lunargenta moest lachen. Ze hield van Alatheia’s ongedwongen zelfspot. Het bleef haar verbazen hoe haar mentor zo bescheiden bleef, terwijl ze Tweede Maarschalk was en hoofd van de Atharische Slang, twee van de machtigste posities in de Unie. Lunargenta bedacht zich dat het misschien daarom was dat haar vader Alatheia had aangesteld als haar persoonlijke leermeester. Ze kon zich geen beter voorbeeld wensen.

‘Goed, ik denk dat dit voldoende is voor vandaag. Ondanks je bijzondere obsessie met de drietand heb je bewezen dat je ook het zwaardvechten onder de knie hebt,’ besloot Alatheia.

Meesmuilend schudde Lunargenta haar hoofd. ‘Ik heb het je al gezegd, het is geen obsessie! Het is een belangrijk symbool van onze stad en het leven erin. Ik ben er trots op. Ik vind het een hele eer dat ik ermee mag vechten.’

‘Het is een wonder dat je ermee kán vechten,’ sneerde Alatheia. Ze had deze discussie al vaak gevoerd met haar leerling. ‘Met symboliek win je geen oorlogen. Het is en blijft een ceremonieel wapen.’

‘En een ceremonieel wapen blijft een wapen,’ prikte Lunargenta terug.

Alatheia gniffelde en met een knik van haar hoofd nam ze haar leerling mee naar de schaduw van een eelm, aan de rand van het binnenplein. De boom stond al verscheidene eeuwen op het plein en had waarschijnlijk meer heersers gezien dan Alatheia en Lunargenta samen konden opnoemen.

Tijdens het wandelen hoorde Alatheia het aquaduct boven zich ruisen en keek op. Vanaf de binnenplaats van het paleis had je een prachtig zicht op de Eronàth en het aquaduct erachter. In haar hoofd overwoog Alatheia om met Lunargenta een duik te nemen. Het frisse water zou hen deugd doen. Weifelend ging ze zitten op een bank voor de eelm.

Lunargenta had intussen de zilveren band losgemaakt die de meeste van haar vlechtjes samenhield. Kort gooide ze haar hoofd naar achteren en schudde haar vlechten heen en weer.

Nauwelijks had het tweetal de schaduw bereikt, of een van de vele deuren die toegang gaven tot het paleis zwaaide bruusk open.

In de opening herkende Lunargenta Azèl en Minx. De ene had een kom water mee, terwijl de andere enkele handdoeken droeg. Snel trippelden de twee naar haar toe.

‘Alles in orde, prinses? Wilt u zich even verfrissen?’ prevelde Azèl, terwijl hij een korte buiging maakte.

‘Graag, Azèl, dank je,’ reageerde Lunargenta. ‘En voor de zoveelste keer: zeg maar gewoon Luna. Je hoeft me niet steeds prinses te noemen.’

‘Natuurlijk, Luna. Mijn excuses, prinses.’

Alatheia gniffelde bij het horen van Azèls reactie. Hij was een van de meest formele en plichtsbewuste mensen die ze kende.

Een luide zwiep weerklonk, gevolgd door een kreet van Azèl. Water klotste over de rand van de schaal die hij vasthield. Naast hem stond Minx te grinniken met een opgerolde handdoek in haar handen.

‘Azèl, stop toch met zo formeel te zijn. Luna ziet ons praktisch elke dag. Er zijn al genoeg mensen die haar hielen likken, iemand moet zorgen dat de roem haar niet naar het hoofd stijgt.’

‘En daar zorg jij voor zeker?’ vroeg Alatheia met een opgetrokken wenkbrauw.

Het kleine, roodharige meisje knikte enthousiast. ‘Ik beschouw het mijn levensmissie.’

Lachend draaide Lunargenta met haar ogen. ‘Bedankt, Minx, ik apprecieer het. Maar je hoeft Azèl daarvoor geen slagen te geven.’

‘Oh, hij is erger gewend,’ knipoogde Minx, terwijl ze door Azèls blonde krullen wreef. Als reactie spetterde Azèl water uit de schaal over haar heen.

Lunargenta lachte haar tanden bloot. Wat was het heerlijk om hen bezig te zien. Hoewel de twee qua karakter ver uit elkaar lagen, vormden ze een onafscheidelijk en efficiënt duo. Lunargenta was dan ook erg op hen gesteld. In principe waren Azèl en Minx haar persoonlijke dienaren, het officiële personeel van kroonprinses Lunargenta. In de praktijk beschouwde ze hen als haar beste vrienden en behandelde ze hen ook zo. Tenminste, zo dacht ze dat je vrienden behandelde.

Terwijl de zon de stad en haar inwoners verder gaarde, besloot Lunargenta gebruik te maken van Azèls aanbod. Ze maakte een kommetje met haar handen en plensde het frisse water in haar gezicht. De koelte deed deugd op haar gloeiende huid. In het water staarde haar spiegelbeeld haar aan, vervormd door de druppels die erin vielen. Lunargenta zag haar ogen, die het midden hielden tussen groen en grijs, haar wipneus en haar bolle wangen waar Alatheia soms in kneep. Aan haar voorhoofd kleefde nog wat vuil. Met een nieuwe haal water spoelde ze het zand weg en maakte zo een smal litteken zichtbaar: een stervormig putje boven haar rechteroog. Het witte litteken contrasteerde met haar donkere huid. Een overblijfsel aan de schapenpokken, dezelfde ziekte waaraan haar moeder was overleden.

Een schaduw gleed over haar gezicht. De gedachte aan haar moeder haalde een onmetelijk verdriet in haar naar boven, als een onzichtbare vuistslag die haar raakte in haar maag. Hoe vaak had ze al moeten horen dat ze het evenbeeld was van haar moeder, gewezen koningin Austrora? Hoewel ze het graag zou willen, kon ze dat zelf niet bevestigen. Ze kon zich haar moeder niet herinneren, op een paar flarden na: een gevoel van warmte en geborgenheid, een zoete geur en het geluid van stromend water. Wanneer ze aan haar moeder dacht, zag ze meestal iemand anders voor zich: Alatheia. Al zolang ze zich kon herinneren, had de krijgsvrouw voor haar gezorgd. Ze had met haar gespeeld toen ze nog een kind was, had haar geleerd hoe ze veters moest knopen en had haar zelfs opgevangen bij haar eerste maandstonden. Toch zou een deel van Lunargenta zich altijd blijven afvragen hoe die zaken zouden geweest zijn met haar echte moeder.

Alatheia zag dat haar leerling het moeilijk had, stapte naar Lunargenta toe en sloeg een arm om haar heen. ‘Ik ben trots op je, Luna.’ Ze keek haar pupil recht in de ogen. ‘Het was een zware training, maar je hebt die opnieuw zonder morren afgewerkt. Je hebt een sterke wil en een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Het koninkrijk mag gerust slapen met zo’n kroonprinses.’

Onwillekeurig sloeg Lunargenta haar blik neer en voelde hoe ze rood werd. Ze kon nooit goed omgaan met complimenten, zeker niet als die van Alatheia kwamen.

‘Meester Alatheia heeft gelijk,’ beaamde Azèl. ‘Ooit wordt u een voortreffelijke koningin.’

‘Slijmbal,’ hoestte Minx. ‘Maar Azèl heeft gelijk: je kan er wel mee door.’

Onhandig knikte Lunargenta en staarde naar de toppen van haar laarzen. In zulke situaties wist ze nooit wat te zeggen. Ze kon moeilijk antwoorden dat Azèl of Minx op een dag ook goede troopopvolgers zouden zijn. Ze waren weliswaar geadopteerd door haar vader, zoals de meeste jonge weeskinderen in de stad, maar dat maakte hen nog geen deel van het koningshuis. ‘Uh, ja, bedankt,’ stamelde ze.

Een korte stilte viel, slechts doorbroken door het gekwetter van enkele kasteelmussen die in een haag aan de overkant zaten. Alsof het lot Lunargenta uit haar ongemak wilde verlossen, weerklonk ineens het slepende geluid van een deur die werd geopend. De vlucht mussen vloog geschrokken op en vluchtte terug naar de veiligheid van het dak.

Nieuwsgierig keek Lunargenta op. Een klein, gezet silhouet wandelde mompelend uit de deuropening. Onmiddellijk herkende ze de man en een glimlach gleed over haar gezicht. ‘Gegroet, meester Iwain!’ riep Lunargenta en zwaaide met haar armen.

Verward schoot de man op uit zijn gedachten en bemerkte het gezelschap. Met een kordaat gebaar zwaaide hij terug en wandelde met stevige passen naar hen toe. Naast Lunargenta salueerde Azèl en zelfs Minx maakte een kleine buiging. Ondanks zijn weinig imponerende gestalte, dwong Iwain bij iedereen gezag af.

‘Dag, Lunargenta, Azèl, Minx. Meester Alatheia,’ groette de grijsaard.

Alatheia knikte. ‘Meester Iwain.’

Lunargenta zag hoe de twee maarschalken een blik uitwisselden die meer zei dan woorden konden vatten. De twee werkten dan ook al langer samen dan Lunargenta hier rondliep. ‘Alles in orde, meester Iwain? U leek diep in gedachten verzonken?’ vroeg ze hoffelijk.

Iwain snoof even en streek door zijn peperkleurige haar, alsof hij twijfelde over zijn antwoord. Toen schudde hij zijn hoofd. ‘Ik wilde dat ik kon zeggen van wel, maar dat is jammer genoeg niet de waarheid.’

Enkele seconden viel er een stilte, terwijl de groep afwachtte of Iwain nog iets zou zeggen. Minx hapte al naar adem om een vraag te stellen, maar Alatheia was haar voor.

‘Hoe ging het gesprek met de ouders van Colly Scrott?’

Het was Lunargenta onduidelijk of haar mentor veranderde van onderwerp of er net dieper op inging.

Iwain blies zijn wangen op en pufte. ‘Zo koppig als een paard uit Salif. Ze zijn vastbesloten om de rechtszaak op te starten. Ik kan het hen natuurlijk niet kwalijk nemen, maar ze zouden op zijn minst kunnen luisteren.’

Alatheia knikte begripvol en opnieuw viel het gesprek stil.

Stilzwijgend schoten Lunargenta’s ogen van Iwain naar Alatheia en terug. In haar hoofd doemden verschillenden vragen op, maar ze wist niet of het gepast was om dieper op de materie in te gaan. Als kroonprinses was ze aanwezig op nagenoeg alle belangrijke vergaderingen, maar kleinere kwesties gingen vaak aan haar voorbij.

‘Is Colly die vriendin van Jake Firefield?’ sprak Minx Lunargenta’s gedachten uit. Hoewel het meisje meestal niet aanwezig mocht zijn op Lunargenta’s vergaderingen, maakte ze er een sport van om zoveel mogelijk te weten te komen.

Berispend keek Azèl in haar richting en ook Iwain wierp haar een strenge blik toe vanonder zijn borstelige wenkbrauwen. Even was Minx bang dat de oude maarschalk haar een uitbrander zou geven, maar al snel smolt zijn blik tot een gemoedelijke glimlach. Zacht lachend kneep hij zijn ogen tot spleetjes.

‘Met die oren van je zou je een goede Atharische Slang kunnen worden.’

Alatheia trok een wenkbrauw op. ‘Breng haar niet op ideeën. Ik moet nu al mijn best doen om haar in het gareel te houden. En dan zwijg ik nog over Luna.’

‘Hé!’ riep de prinses verontwaardigd, maar Minx onderbrak haar.

‘Hij die de vraagt ontwijkt, geeft meestal het antwoord weg,’ sprak ze uitdagend tegen Iwain, pogend een van zijn wijze uitspraken na te apen.

‘En hij die te veel vragen stelt, eindigt vaak met meer vragen dan antwoorden,’ kaatste de grijsaard grijnzend terug.

Even stond Minx met haar mond vol tanden, waardoor Azèl moest gniffelen.

Toen vervolgde Iwain: ‘Maar hij die nooit vragen stelt, blijft eeuwig dom.’

Lunargenta zag hoe de glimlach van zijn gezicht verdween.

Strak keek Iwain het gezelschap een voor een aan, smakkend met zijn lippen alsof hij zijn woorden wilde proeven voor hij ze uitsprak.

‘Iwain, je moet hier niet op ingaan,’ zei Alatheia.

De grijsaard schudde zijn hoofd. ‘Nee, het is oké. Het proces zal ongetwijfeld voorkomen en dus kan ik beter nu al open kaart spelen. Een leugen verspreidt zich immers sneller dan de waarheid. Misschien kan ik op deze manier zelfs bepaalde geruchten op voorhand de kop indrukken.’ Bij die laatste woorden boorde hij zijn ogen in die van Minx. Het kleine meisje trok een pruillip en keek hem onschuldig aan. Na enkele seconden stilte ging Iwain verder. ‘Het klopt wat je zegt, Minx: Colly is inderdaad een vriendin van Jake. Een drietal weken geleden heb ik Jake, samen met Colly en twee andere leerlingen, op een geheime missie gestuurd. Die missie hield verband met de dood van Jakes vader en de daaropvolgende aanslag op Jakes leven. Ik bespaar jullie de verdere details, maar het doel van de missie was om Jakes veiligheid te vrijwaren, zowel nu als in de toekomst. Hierbij moest er snel geschakeld worden, waardoor de ouders van de betrokken partijen niet tijdig geïnformeerd konden worden. Toen ik de ouders van juffrouw Scrott hierover inlichtte, reageerden ze erg vijandig. Ze stelden dat ik een grove fout had begaan door Colly weg te sturen zonder hun permissie. Bovendien zou ik haar waanideeën hebben aangepraat, net als Jake met zijn ‘magische’ medaillon. Het feit dat ik sindsdien niets meer vernomen heb van Jake of Colly helpt de zaak ook niet vooruit. De ouders van juffrouw Scrott hebben me vandaag meegedeeld dat ze officieel klacht hebben ingediend tegen de Academie van Delebris en tegen mij persoonlijk.’ Iwain gaf een diepe zucht en schopte een denkbeeldig steentje aan de kant. Een wolkje stof waaide op en zweefde door de lucht.

Alatheia greep de pezige schouder van de grijsaard beet en kneep er even in.

‘En u bent bang dat u uw positie als maarschalk zal verliezen?’ vroeg Minx zacht.

‘Minx, alsjeblieft!’ reageerde Azèl, maar Iwain lachte met haar opmerking. Het was een korte lach, bestaande uit één stoot lucht, alsof hij de rest wilde opsparen voor wanneer hij oprecht kon lachen.

‘Nee, meisje, daar zit ik niet mee in. Ik weet dat ik rechtvaardig heb gehandeld en het juiste heb gedaan, ongeacht wat de rechtbank zal beslissen. Ik zit meer in met het lot van mijn leerlingen. Jake werd opgejaagd door huurmoordenaars toen hij hier vertrok. Dat gevaar zal niet minder reëel geworden zijn. Heb ik hen niet de dood ingejaagd?’

‘Zo mag je niet redeneren, Iwain,’ zei Alatheia. ‘Je hebt gedaan wat je kon. Als ze hier waren gebleven, waren ze zeker gestorven. Het kon niet anders.’

Iwain snoof luid. ‘Dat weet ik. Daarom vind ik het zo moeilijk.’

Een loodzware stilte viel op het binnenplein. Opnieuw wist Lunargenta niet wat ze moest zeggen. Ze had wel flarden opgevangen van die Jake wiens vader vermoord was, maar kende de details daarover niet echt. Ze wist dat Jake een persoonlijke leerling van Iwain was en dat hij de grijsaard nauw aan het hart lag. Persoonlijk kende ze Jake echter niet en Colly was haar al helemaal onbekend. Behalve Minx en Azèl zag ze in feite bijna nooit iemand van haar leeftijd.

‘Het komt goed. Hij is door u getraind en kan tegen een stootje. Bovendien heb ik gehoord dat die Colly, Robin en Elvira goed hun mannetje kunnen staan,’ poogde Minx Iwain op te fleuren. Inwendig dankte Lunargenta Minx voor haar ongebreideld optimisme.

Alsof Minx’ woorden iets in Iwain deden ontwaken, keek de grijsaard op en knikte. Zijn stem veranderde ineens van toon. ‘Je hebt gelijk, ik mag hier niet bij blijven stilstaan. Ik heb andere katten om te geselen. Dat doet me denken: Alatheia, kan ik je nog even spreken onder vier ogen? Mijn zorgen over de situatie in het noorden zijn gegroeid. Ik denk dat het gevaar acuter kan zijn dan we dachten.’

‘Welke situatie?’ vroeg Minx meteen.

Lunargenta maakte zich op om Minx terecht te wijzen, toen een diepe, zware toon weergalmde over de binnenplaats. Verward keek het gezelschap om zich heen. Opnieuw klonk het geluid. Het kwam van zo diep dat de grond onder hun voeten trilde. Op het dak tjilpten de kasteelmussen in paniek. Een derde maal weergalmde de klank.

Lunargenta beet op haar lip. Ze herkende het geluid, maar kon het niet meteen thuisbrengen. Net wanneer het haar daagde, sprak Alatheia uit wat ze dacht: ‘De noodklok. Delebris is in gevaar.’

De nasleep van Markrat

Langzaam zonk de zon weg achter de glooiende akkers en kleurde de hemel zalmroze. Verschillende fijne wolken dreven in de lucht en reflecteerden de roze kleur.

Even staarde Jake naar de zonsondergang. Rondom hem wierpen enkele dennenbomen lange schaduwen op de grond, als stekelige armen die zich naar hem uitstrekten.

Een zwakke glimlach verscheen om Jakes lippen. Het leek alsof iedereen hem en zijn medaillon probeerde te grijpen, zelfs de bomen. Vanzelf gleden zijn ogen naar de stad in de verte, die in het landschap uitstak als een gezwel op de aardkorst: Markrat. Daar was hij eerder vandaag ontsnapt aan de Valken, de criminele organisatie die hem al weken achternazat. Verschillende herinneringen schoten door Jakes hoofd. Hij dacht aan de moord op zijn vader en de aanval op zijn eigen leven, intussen al twee weken geleden. Om te weten te komen wie de moordenaars aanstuurde, had hij met zijn vrienden geprobeerd om bij de Valken te infiltreren. Jake beet zacht op zijn lip. Dat was grondig mislukt. Ze waren allen gevangengenomen. Het was enkel omdat Aya, de oude geliefde van Amros, de Valken had verraden dat ze nog leefden. Voorlopig toch.

Achter zich hoorde Jake hoe een tent geopend werd. Nieuwsgierig keek hij om en zag Aya uit Amros’ tent komen. Ondanks Elvira’s verzachtende kruiden was haar linkerslaap nog steeds gezwollen door de slag die Dorik haar had gegeven.

‘Hoe is Amros?’ vroeg Jake zacht.

Stil keek Aya hem aan met haar donkere ogen. ‘Hij heeft geluk gehad. Als de wond een centimeter dieper was geweest, had hij het niet naverteld. Hij is weer in een ijlende slaap gevallen, maar heeft een sterke wil. Ik denk dat hij erdoor komt.’

Jake knikte en forceerde een glimlach. ‘Dat is toch iets.’ Meer wist hij niet te zeggen tegen Aya. Hij kende haar nog maar twee dagen, en hoewel ze hen geholpen had, vertrouwde hij haar niet helemaal. Hoe hij het ook bekeek: ze had aan het roer van de Valken gestaan. Ze was misschien van kamp veranderd, maar dat kon ze zo opnieuw doen.

Met een zucht ging Aya naast Jake zitten. ‘Ik hoop dat we hier veilig zijn.’

Jake wierp haar een korte blik toe. Aya’s donkere haren glommen in de avondzon. Hij wist dat Aya liever nog verder was weggetrokken van Markrat. Momenteel bevonden ze zich op een kleine heuvel, zo’n tiental kilometer ten zuiden van de handelsstad. De helling was deel van een groep lage heuvelruggen die begroeid waren met een dicht naaldbos. Het bos was ooit veel uitgestrekter geweest, maar de boeren rond Markrat hadden grote delen ervan gerooid. Enkel de heuvelkammen, waarvan de grond steniger en minder vruchtbaar was, waren gespaard gebleven en vormden daardoor de veiligste plek om zich te verschuilen. Aya’s plan was geweest om zo diep mogelijk de heuvels in te trekken, maar door de toestand van de groep – en vooral die van Amros – waren ze niet verder geraakt dan de eerste heuvel.

Zij aan zij staarden Jake en Aya in de verte. De gloed van Markrat was duidelijk zichtbaar in de schemering. Een vlaag van nostalgie ging door Aya heen, terwijl ze naar de stad keek die jarenlang haar thuis was geweest. Ze stelde zich voor hoe de handelaars na zonsondergang hun kramen zouden sluiten en zich zouden terugtrekken in een van de vele kroegen. Hoe de straten langzaam zouden leeglopen en de kannen bier snel vol zouden raken. Hoe de Valken door de stad zouden sluipen, gewapend met messen en gif. Normaal zou zij nu in de Volle Valk zijn, samen met Dorik. Ze balde haar vuisten. Het was moeilijk te bevatten dat Dorik, haar man en het hoofd van de Valken, er niet meer was. Dat was haar schuld. Ze klemde haar kaken op elkaar. Er zou wel veel commotie zijn nu Dorik dood was en zij verdwenen. Haar verraad zou rondgaan als een lopend vuurtje. Ongetwijfeld zou Helmsov, Doriks vader, op wraak zinnen en een serieuze prijs op haar hoofd zetten. Aangezien ze door de Calxaanse poort verdwenen waren, vermoedde ze dat de Valken eerst hun blik op Calx en de kuststeden zouden richten, alvorens ze de heuvels in het zuiden zouden uitkammen. Dat betekende dat ze deze nacht hier veilig waren. Of dat hoopte ze.

Nog even bleef Jake naast Aya zitten. Toen stond hij op, wisselde een blik met haar uit en wandelde naar Pieter en Steven, die niet veel verder op enkele boomstronken zaten. Net als Jake waren ze gewond en om die reden waren ze in het kamp gebleven. Pieter keek op toen Jake naar hem toestapte. Op zijn schoot lag een landkaart met daarop Markrat en de omliggende steden. Naast hem was Steven een tak aan het scherpen om er een speer van te maken.

‘En? Nergens achtervolgers uit Markrat te zien?’ vroeg Pieter.

Jake schudde zijn hoofd. ‘Voorlopig niet. Jij bent aan het bekijken hoe we hier weg kunnen?’

Pieter haalde zijn schouders op. ‘Ik heb graag iets om handen.’ Hij klopte op zijn been dat ingezwachteld was. ‘Voorlopig kan ik met mijn been weinig andere dingen doen. Hoe is het met Amros?’

Jake zag hoe Steven opkeek van zijn speer. Hij wist dat Amros hem nauw aan het hart lag. ‘Volgens Aya ligt hij in een ijlende slaap,’ antwoordde Jake.

Steven slaakte een diepe zucht. ‘Ik ga nog eens naar hem kijken.’ Met lange stappen wandelde hij naar Amros’ tent.

Jake keek hem na.

‘Help je me intussen met plannen?’ haalde Pieter hem uit zijn gedachten.

Jake knikte. ‘Dat is goed, al weet ik niet waar we precies heen moeten. We hebben nog zoveel te bespreken. Elvira en Robin hebben nog niet de kans gehad om ons te vertellen wat Dorik gisteren losliet in de Volle Valk. Wist hij wie ons dood wil? Met welk doel? Wist hij iets over het medaillon? Onze route zal afhangen van die antwoorden.’

Pieter boog zijn hoofd. ‘Dat klopt, maar ik weet één ding zeker: we moeten hier zo snel mogelijk weg. We zijn momenteel veel te dicht bij Markrat.’

Jake gromde. Hij wist dat Pieter gelijk had. Op dit moment waren ze een vogel voor de kat.

Samen bestudeerden Pieter en Jake de landkaart en namen de routes door die ze konden nemen. Al snel werd duidelijk dat het noorden en het oosten geen opties waren. Terwijl ze overlegden, hoorde Jake ineens geritsel in de struiken achter hem. Met een ruk draaide hij zich om en trok zijn zwaard. In het struikgewas zag hij Colly en Elvira staan.

‘Jullie hebben geluk dat ik geen Valk ben, of jullie zouden al in mootjes zijn gehakt,’ zei Colly op een belerende toon. ‘Jullie moeten oplettender zijn.’

‘Ik had jullie gehoord, maar wist dat jullie het waren,’ riep Aya, die nog steeds naar Markrat zat te staren.

Colly trok een wenkbrauw op, maar zei niets. Ze had niet genoeg energie om te discussiëren.

‘Hebben jullie iemand gezien?’ vroeg Pieter.

‘Nee, de kust lijkt veilig. We hebben wel enkele wilde aardbeien gevonden,’ antwoordde Elvira en toonde de rode vruchten in haar handen.

Het zien van de aardbeien, hoe klein de portie ook was, deed Jakes maag rommelen. Sinds hij gevangengenomen was, had hij niets meer gegeten.

‘Hoor ik daar dat we avondeten hebben?’ weerklonk Robins stem. Enkele seconden later doken hij en Laura op aan de andere kant van het kamp.

Een glimlach brak door op Jakes lippen. Robins eetlust was onhoudbaar, of hij nu in gevaar was of niet. De lach deed deugd, als een koele doek op zijn stampvolle hoofd. Jake was maar al te dankbaar dat zijn beste vriend nog steeds bij hem was.

‘Hoe doe je dat toch? Altijd opduiken als er eten in de buurt is?’ knipoogde hij.

Robin grijnsde breed. ‘Het is een geheime kunst.’

‘Ik hoop dat die kunst ook in omgekeerde richting werkt. Dat jij eten doet opduiken,’ merkte Colly op, ‘want voorlopig is dit ons enige avondeten.’

Zacht gesmak weerklonk, terwijl het gezelschap de aardbeien naar binnen smikkelde. Voor elke persoon waren er een drietal vruchten, aangevuld met wat bosbessen die Laura had gevonden. Voor Amros had de groep een grotere portie voorzien, maar hij lag momenteel in een diepe slaap en niemand wilde hem wekken.

Beteuterd keek Robin naar het povere aantal vruchten in zijn hand. ‘Ik had toch liever een stuk vers gebraden vlees gehad in plaats van deze magere bessen,’ verzuchtte hij, alvorens zijn tanden in de eerste aardbei te zetten.

‘Ik ook,’ reageerde Laura, ‘maar als we hier een kampvuur maken, kunnen we de Valken net zo goed onze exacte positie sturen.’

Pieter knikte, terwijl hij een restje aardbei tussen zijn tanden vandaan peuterde. ‘Daarover gesproken: hoe gaan we nu verder? Jake en ik hebben daarnet de landkaart bestudeerd. Er zijn weinig vluchtroutes.’

‘Hoe moet het verder? Simpel: we hopen dat we de nacht overleven,’ onderbrak Aya Pieter. ‘Dat er weinig vluchtroutes zijn, is nog zacht uitgedrukt. Ik ken de Valken al te goed. Veiligheid is relatief zolang we in de buurt van Markrat zijn.’

‘Ja, maar wat is ons plan als we de nacht overleven?’ wuifde Pieter haar opmerking weg, ‘we kunnen hier niet blijven.’

‘Eerst wil ik weten wat Dorik verteld heeft,’ mengde Jake zich. Zijn ogen gleden naar Robin en Elvira. Ergens voelde hij zich nerveus. Er hing veel af van dit antwoord. Hiervoor hadden ze de hele tocht ondernomen.

Elvira knikte. ‘Ik wou er net over beginnen. Dorik wist ons heel wat te vertellen, al weet ik niet hoeveel we daarvan mogen geloven. Hij vertelde dat er twee opdrachtgevers zijn: Sintel en Drake. Over Sintel liet hij niets los, maar over Drake was hij bereid informatie te delen. Het zou blijkbaar gaan om Drake Stahlheft, een kleine, gedrongen man met zwart haar. Volgens Dorik was hij een aanvoerder in de Farenorische Oorlog, in het regiment van Vitrix. Later zou hij door Fortisolis veroordeeld zijn geweest wegens oorlogsmisdaden. Dorik had vernomen dat hij zich zou schuilhouden in Carterra.’

‘Drake Stahlheft.’ Langzaam sprak Jake de naam uit, alsof hij zich zo iets bij de man kon voorstellen. ‘Dat is dus de persoon die ons dood wil. Als dat zo is, heeft hij ook de dood van mijn vader op zijn geweten. Die naam zegt mij iets …’

Robin knikte met een mond vol aardbei. ‘Dat kan. Volgens Dorik heeft je vader onder hem gediend tijdens de Farenorische Oorlog en was hij de kroongetuige op Drakes proces. Het is door je vader dat hij veroordeeld werd.’

Jake fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wat? Maar wat heeft dat met ons te maken? Of het medaillon?’

‘Ik dacht hetzelfde toen ik het hoorde. In feite dacht ik dat Dorik ons blaasjes aan het wijsmaken was,’ antwoordde Elvira.

‘Dat was hij niet.’ Aya’s stem klonk vastbesloten. ‘Ik ben op de hoogte van de meeste van Doriks zaken. Het klopt wat hij jullie heeft verteld. Er is inderdaad een Drake bij ons geweest en die wilde John Firefield dood.’

De rimpels in Jakes voorhoofd werden dieper. Dit hield geen steek. Jake was nog een kind toen zijn vader in het leger diende. Waarom zou Drake hem of zijn vrienden dood willen? ‘Ik snap het werkelijk niet,’ stamelde hij. ‘Hoe kan dit?’

‘En wat als Drake Ed is?’ opperde Laura na even te hebben zitten peinzen.

‘Wie?’ vroeg Robin.

‘Ed. Hij was een avonturier die vier jaar geleden mee was op onze tocht. Hij is de enige van wie we sindsdien niets meer gehoord hebben. Denk erover na: als hij loog over zijn naam en in feite Drake is, dan kent hij het medaillon én had hij een reden om Jakes vader te vermoorden.’

‘Waarom zou Ed ons dood willen? We hebben hem toch niets misdaan,’ wierp Jake tegen. ‘Bovendien wordt Ed ook gezocht door de Valken.’

Laura haalde haar schouders op. ‘Misschien is dat een manier om zichzelf in te dekken. Als Ed in werkelijkheid Drake is, kan hij perfect een onbestaande persoon met de naam Ed laten vervolgen.’

‘Dat kan, maar dat brengt ons niet vooruit,’ behield Colly het overzicht, terwijl ze kalmerend haar handen in de lucht stak. ‘We moeten eerst en vooral onszelf in veiligheid brengen. Over Drake, Ed en al die andere zaken kunnen we later discussiëren.’

Steven en Robin lieten een instemmend geluid horen.

‘Wat als we naar het westen vluchten, richting Almonar?’ stelde Pieter voor. Intussen had hij de kaart op de grond gelegd die hij en Jake hadden bestudeerd. Het was een kleine perkamenten rol die Jake van Iwain had gekregen. De rol was niet heel gedetailleerd, maar toonde wel de belangrijkste steden en wegen in het zuidoosten van de Unie. ‘Het noorden is geen optie, want daar ligt Markrat. In het oosten lopen we vast tegen de Argomaarse zee en in het zuiden liggen vooral polders met nauwelijks beschutting. Via de Hanoïsche brug kunnen we naar Almonar en daar kunnen we onze verdere route bepalen.’

Aya schudde haar hoofd. ‘Niet via de Hanoïsche brug. Geloof me als ik je vertel dat de Valken goed weten wie er wanneer over die brug gaat. Eenzelfde geldt trouwens voor alle andere bruggen over de Elis op Markrats grondgebied. Als we naar Almonar gaan, stel ik voor om de voorde in de Zilvermistkloof te proberen. Dat lijkt me de veiligste route.’

‘De Zilvermistkloof?’ Steven had nog niet veel gezegd en fronste nu zijn wenkbrauwen. ‘Dat zal niet meevallen op dit moment. De Elis zal hoog staan, zelfs in de moerassige meanders van de kloof. Bovendien denk ik dat we iets belangrijks uit het oog verliezen: we hebben slechts vier paarden voor negen personen. We moeten alles te voet doen. De Valken zullen ons vinden voor we Almonar bereiken. Wat we ook doen, we hebben extra paarden nodig.’

Een zware stilte viel. Steven had de groep met de neus op de feiten gedrukt. Zonder paarden was dit inderdaad gekkenwerk, zeker gezien de toestand waarin Amros en Pieter verkeerden.

‘Ik heb wel een idee waar we paarden kunnen krijgen,’ antwoordde Aya na een tijdje, ‘maar het is een risico.’

Steven snoof en haalde zijn schouders op. ‘Een groter risico dan de hele provincie te voet doortrekken?’

Aya trok een smalend gezicht, stond op en ging bij de kaart staan. Ze liet haar vinger over het bruine perkament glijden en duidde een lege plek aan ten zuiden van Markrat. ‘Hier. Het staat niet op de kaart, maar hier ligt een uit de kluiten gewassen boerendorp, genaamd Tridrit. Het ligt zo’n twintig kilometer ten zuidwesten van waar we nu zijn. In het dorp woont een vriend van mij die ons aan paarden kan helpen.’

‘Is die vriend te vertrouwen?’ vroeg Elvira sceptisch.

Aya liet een korte stilte vallen, die voor zichzelf sprak. ‘Ja en nee. Hij heet Kazân en ik ben samen met hem opgegroeid in de sloppenwijken. Hij wou echter niets te maken hebben met de Valken en is lang geleden naar Tridrit getrokken. Ik ga van tijd tot tijd bij hem langs en weet dat hij een tweetal paarden heeft die hij verhuurt aan kleine handelaars uit de streek. Hij zal ons niet verraden zolang hem niets gevraagd wordt, maar als hij in de nesten raakt, zal hij zwichten.’

Elvira trok een zuur gezicht.

‘Het is de enige optie die ik zie,’ verdedigde Aya zich.

‘Dan is het de enige optie die we hebben,’ vulde Steven aan. ‘Zonder paarden komen we hier nooit levend weg.’

Een korte stilte viel, terwijl iedereen het voorstel liet bezinken. Vermoeid wreef Jake over zijn gezicht. Hij kon nog steeds niet inschatten of Aya te vertrouwen was, maar tegelijk stonden ze met hun rug tegen de muur. Steven had gelijk: ze hadden geen keuze, dit was de enige oplossing.

‘Dan stel ik voor dat we het risico nemen en naar Tridrit trekken. We moeten zo snel zijn als de wind en zo stil als sneeuw,’ verzuchtte Jake. Zijn ogen boorden zich in die van Aya. ‘Hopelijk wordt die Kazân niet vaak bezocht door de Valken.’

Terwijl Jake en Elvira de eerste wacht op zich namen, kropen de anderen die avond vroeg onder de wol. Aya lag als enige bij Amros in de tent en waakte naast hem. Zachtjes streelde ze over zijn wang. Het brak haar hart om hem zo te zien liggen. De afgelopen dagen leken een droom. Al die jaren had ze geleefd in de veronderstelling Amros, de liefde van haar leven, nooit meer terug te zien. Al die jaren had ze spijt gehad dat ze hem had laten gaan, een kras op haar ziel die nooit uitgewist kon worden. Toen was hij ineens teruggekeerd. Uit het niets. Ze had resoluut haar oude leven weggesneden door voor hem te kiezen. Nu zat ze hier en was ze hem misschien al kwijt, voor ze hem werkelijk terug had.

‘Toe, Amros, word beter. Ik heb je zo gemist,’ fluisterde ze. ‘Ik heb je nodig.’

Achter haar ogen dwong ze de tranen terug.

Intussen was buiten de zon verdwenen en werd de duisternis onder de dennenbomen wel erg tastbaar. Een bijna volle maan stond aan de hemel, maar was niet in staat om ver in het bos door te dringen. Een zachte zeebries woei over het land en liet de takken van de bomen wiegen als zwaaiende armen.

Gespannen keek Jake naar de donkere vormen. Na het overleg waren verschillende vragen beginnen gisten in zijn hoofd, als een brood dat oprees in een oven. Wie was Drake? Wat had Jake met hem te maken? Kon hij werkelijk Ed zijn? Of was Drake deel geweest van de Orde van Balans, de orde waarover Steven had verteld en die misbruik van magische artefacten wilde tegengaan? Of had hij toch niets met Jake te maken en draaide het allemaal om zijn vader? Jakes hoofd duizelde. Moesten ze naar Carterra gaan om daar antwoorden te zoeken? Als het aan hem lag, zette hij koers naar Delebris. Iwain zou hen waarschijnlijk wel verder kunnen helpen, of ten minste een adempauze kunnen geven.

Jake rilde en trok zijn mantel strakker om zich heen. Hoewel het lente was, waren de nachten nog fris. Zijn blik gleed naar Amros’ tent. Hij hoorde Aya’s gefluister dat de enerverende stilte van het bos doorbrak. Onbewust streelde hij zijn zwaard. Aan de ene kant wantrouwde hij Aya. Stond ze werkelijk aan hun kant of speelde ze toneel? Het leek naïef om te denken dat ze zo makkelijk de Valken had verraden. Aan de andere kant leek haar liefde voor Amros oprecht en diepgeworteld.

Jake probeerde zich in te beelden wat hij zou doen als Laura hem plots zou vragen om zijn vrienden te verraden en samen weg te lopen. Hij concludeerde dat de liefde even verraderlijk als mooi is.

De Markraanse handelsroute

'Jake. Pst, Jake. Tijd om op te staan.’

Jake kreunde toen Pieter hem wekte. Zijn hoofd voelde zwaar aan en de wond aan zijn arm brandde pijnlijk. Ondanks dat de nacht vreedzaam was verlopen, voelde hij zich nauwelijks verkwikt. De verwondingen van Markrat lagen nog vers op zijn huid en zijn slaap was niet diep geweest, maar waakzaam. Met een pijnlijke zucht stond hij op, kleedde zich aan en stapte naar buiten.

De anderen leken niet veel beter geslapen te hebben. Enkel Amros had kunnen doorslapen en zag er iets minder belabberd uit dan de dag ervoor. Aya had de hele nacht bij zijn bed gewaakt en was samen met Elvira bezig een nieuwe laag kruiden op zijn wond te leggen.

‘Hoe ziet het eruit?’ kermde Amros, terwijl Elvira een groene smurrie over de wond wreef.

Aya en Elvira wisselden een korte blik uit.

‘Niet rampzalig,’ antwoordde Elvira, ‘maar ik heb niet veel kruiden meer over en ik vrees dat het zonder zal beginnen te ontsteken.’

‘Niet zo goed, dus,’ gromde Amros. ‘En hoe staan wij ervoor?’

Aya masseerde Amros’ schouders en boog zich over hem heen. ‘Daar moet jij je geen zorgen over maken. Spaar je krachten,’ fluisterde ze in zijn oor. Vervolgens gaf ze hem een kus op zijn hoofd en keek op naar de anderen. ‘Maak jullie klaar. We mogen vandaag niet talmen.’

Een korte tijd later trok het gezelschap door de heuvels, zonder te hebben ontbeten. Aanvankelijk gingen ze vlot vooruit. De bosbodem, bedekt met dennennaalden, was zacht en glooide naar beneden, waardoor ze extra vaart konden maken. Voor ze het wisten, stonden ze aan de voet van de heuvel waarop ze hadden geslapen. In het dal tussen de heuvelruggen hing een lichte nevel die als een doorzichtig gordijn tussen hen en de stijgende zon lag.

Het was duidelijk dat Aya de streek kende als haar broekzak. Ze leidde de groep langs paden die goed verborgen lagen, vaak verscholen achter rotsblokken of aan het zicht onttrokken door dicht struikgewas. Een tijdje volgden ze een kleine beek waarlangs grote wilgen stonden, waarvan de takken soms tot in het water hingen. Even later lieten ze de beek achter zich en trokken weer heuvelopwaarts. Aya wist dat de tocht vanaf daar lastiger werd. De grond was er steniger en de bomen stonden verder uit elkaar, waardoor de zon hen kon laten zweten. Het duurde dan ook tot het middaguur voordat de groep de top van de tweede heuvel had bereikt en in de schaduw van enkele zilverlindes halt hield.

‘Na deze heuvel zullen we ons moeilijker kunnen verstoppen,’ sprak Aya, terwijl ze uitkeek over het landschap. Velden vol gewassen strekten zich voor haar uit, zover het oog kon zien. Tussen de akkers was de handelsweg van Damrod naar Markrat duidelijk zichtbaar, als een groot litteken dat door het landschap liep. Verschillende reizigers wandelden over de handelsroute, als mieren die naar hun nest stroomden.

Aya vernauwde haar ogen. Op de weg reed ook een groep ruiters. Een rilling ging door haar lijf. Valken. Ze snoof luid.

Steven merkte haar reactie en keek haar scherp aan. ‘Ze zijn ons op het spoor, is het niet?’

Schuin keek Aya hem aan en knikte. ‘We moeten sneller.’

‘Heb je een plan om de handelsweg over te steken?’ vroeg Steven.

Aya beet op haar lip. ‘Ik weet waar en hoe ik de weg wil oversteken, maar ik kan ons niet helemaal onzichtbaar maken. De oversteek wordt sowieso een risico. We kunnen enkel hopen dat het lot aan onze kant staat.’

Jake hoorde het gesprek en greep onwillekeurig naar zijn medaillon. Ook al kon hij het niet bewijzen, hij wist dat het sieraad hem al eerder beschermd had. Hij hoopte dat dit ook nu het geval zou zijn.

De korte rustpauze had de groep nieuwe energie gegeven en het afdalen van de heuvel ging sneller dan verwacht. Voor ze het wisten had de groep dan ook de heuvel achter zich gelaten en ruilde de koele schaduw van de zilverlindes in voor de brandende zon op de landbouwgronden.

Tussen de velden rook Jake de geur van omgewoelde aarde en regelmatig zag hij in de verte een landbouwer met een os of paard zijn land bewerken. Toch kwamen ze niet veel mensen tegen, wat de verdienste was van Aya die hen langs kleine paden leidde, vaak verstopt achter rijen aangeplante bomen of grote hagen die het gebied van een landbouwer afbakenden.

Tegen de late namiddag bereikte de groep de verharde weg die van Markrat naar Damrod liep.

Aya leidde de groep door een kleine laan met enkele boerderijen en zag op het einde ervan de handelsroute liggen. Ze wist dat de Markraanse handelsweg een van de best onderhouden wegen in de provincie was, mogelijk zelfs in de hele Unie. Deze verbond Markrat met steden zoals Damrod en Oslan, maar ook met Delebris, waardoor de weg de navelstreng van de Markraanse economie was. Bovendien werden de huizen eromheen bewoond door rijke burgers, handelaars die er een tweede verblijf hadden laten bouwen of grootgrondbezitters die er enorme landbouwbedrijven beheerden. Bijgevolg was de hele route verhard en waren langs de berm overal schuimbomen geplant. De bomen waren groot en breed, met basten van wel vijf meter in omtrek en met glanzend groene bladeren, alsof er een laagje vernis over lag.

Aya’s maag gromde toen ze de bomen zag staan. Ze wist dat er witte bolsters aan hingen die ‘reissterren’ werden genoemd en waarvan de pit erg voedzaam was. Bovendien stond er bij elke boom een houten, witgeverfde ladder, zodat handelaars makkelijk de bolster konden plukken. Ze durfde het risico echter niet nemen betrapt te worden op de weg. Honger was een zorg voor later.

Met gespitste oren leidde Aya de groep vooruit. Het leek stil op de handelsroute: er was geen geluid van hoeven, geen geknars van wagenwielen, geen sjokkende voetstappen. Op zo’n tiental meter van de route bleef Aya staan, gebaarde dat de anderen moesten wachten en sloop alleen vooruit. Vanuit de schaduw van de schuimbomen speurde ze de weg af. De kust leek veilig, zoals ze had gehoopt op het middaguur. Ze draaide zich om en wenkte de rest. Wat verderop, aan de overkant van de weg, stond een lange drinkbak voor paarden met daarnaast een groot monument ter ere van de patriciër die de drinkbak had bekostigd. ‘Daar moeten we heen. Tussen het monument en de drinkbak loopt een klein pad richting de wijngaarden,’ wees Aya. Een laatste keer checkte ze de weg. Er was geen ziel te bespeuren, al kon ze niet verder kijken dan de bocht, tweehonderd meter verderop. Ze keek achterom naar de anderen en knikte.

Gehaast liep het gezelschap de weg op. De paardenhoeven weerklonken op de klinkers van het pad.

‘Kom, snel,’ siste Aya. Na een twintigtal meter verliet ze de route weer en dook weg tussen de drinkbak en het monument. Het bouwwerk had een brede sokkel met daarop een groot standbeeld wiens schaduw over haar heen viel.

‘Hé, wacht even. Ik heb een idee,’ hoorde ze ineens een stem roepen.

Als door een bij gestoken, draaide Aya zich om en zag Robin langs de zijkant van de weg staan. ‘Wat doe je?’ siste ze.

De jongen stond in de schaduw van een schuimboom en keek verwonderd naar de reissterren.

‘Robin, kom hier!’ riep Elvira.

Speurend bekeek Robin de weg die er nog steeds verlaten bij lag. ‘Zo meteen. Jullie zullen me hier later dankbaar voor zijn.’

Nog voor hij was uitgesproken, klom hij via de ladder de boom in. Een meter boven zich zag hij een tak hangen vol reissterren. Robin likkebaardde.

‘Kom terug!’ hoorde hij Aya roepen, maar negeerde het bevel. Hij stak zijn beide handen uit en schudde woest aan de tak, tot deze met een knak afbrak. Even zwaaide Robin met zijn armen, maar hervond toen zijn evenwicht. Triomfantelijk draaide hij zich om naar de groep. Een fractie van een seconde later voelde hij zijn bloed stollen. Paardenhoeven. Robins ogen schoten naar de weg en ontwaarden in de verte enkele ruiters. Snel daalde hij van de ladder, sprong er halfweg van, verzwikte zijn voet en spurtte mankend naar de anderen.

‘Godverdomme, Robin!’ vloekte Elvira, maar Aya legde haar onmiddellijk het zwijgen op.

‘Sst, verberg je. Van je paard. Geen geluid. Geen beweging.’

Onmiddellijk steeg iedereen af – Aya en Steven hielpen Amros – en drukte zich tegen de muur van het monument. Het geluid van de hoeven kwam dichterbij.

Jake voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Hij greep Ignazul vast. Zouden ze nu al gesnapt worden?

De hoeven naderden.

Jake hield zijn adem in.

Met luid geraas suisden de paardenhoeven voorbij.

Jake onderdrukte de neiging om vanachter het monument te gluren om te controleren of de ruiters werkelijk doorgereden waren. Hij mocht zijn positie niet verraden.

Langzaam stierf het geluid van de hoeven weg en na wat een eeuwigheid leek, werd het weer stil. Een zucht van opluchting ging door de groep. Als blikken konden doden, was Robin toen neergevallen.

‘Waar was dat voor nodig?’ snauwde Elvira tegen haar vriend. Robin stak verdedigend zijn armen in de lucht.

‘Sorry dat ik anticipeer op wat voor ons ligt. We hebben geen eten meer en passeren een rij bomen vol vruchten. Het heeft weinig nut dat we de Zilvermistkloof bereiken als we er dan omkomen van de honger.’

‘Soms denk jij enkel met je maag,’ gromde Laura.

‘Stop met discussiëren, we hebben betere dingen te doen,’ beval Aya. Voor enkele seconden keek ze Robin strak aan. ‘Luister goed. Voor denken en eten geldt bij jou hetzelfde: doe het te veel en het breekt je zuur op. Haal nog eens zoiets in je hoofd en ik zorg ervoor dat je geen van beide nog kan.’

Vervolgens draaide Aya zich met een arrogante zwaai om en liet Robin beteuterd achter.

Ondanks de initiële woede van de groep moesten de meesten in de loop van de dag toegeven dat Robins idee toch niet zo dom was geweest. De weg naar Tridrit was lang en de reissterren waren ideaal om de knagende honger te stillen. Steven was de eerste die zijn excuses aanbood, gevolgd door Jake en de anderen. Aya was de enige die vertikte er iets over te zeggen.

Tegen de valavond wist het gezelschap uiteindelijk Tridrit te bereiken. Aya nam hen niet mee naar Tridrit zelf, maar naar een oude molen buiten het dorp.

De molen lag op de top van een kleine heuvel en was omringd door een haag van hazelaars. Het bouwwerk zelf was enkele maanden geleden door een bliksemschicht zwaar beschadigd geraakt, waardoor er enkel nog een zwartgeblakerde stenen muur stond.

Snel steeg iedereen af en haalde hun gerei van de paarden.

‘Help jij met de bouw van Amros’ tent?’ vroeg Jake aan Aya.

De vrouw klakte met haar tong, terwijl ze naar de lucht keek. ‘Nee. Ik denk dat ik eerst naar Tridrit ga om Kazân te zoeken. In het donker kan ik ongezien het dorp benaderen en als ik de paarden meekrijg, kunnen we morgenochtend direct vertrekken.’

Jake hield zijn hoofd scheef. Hij moest toegeven dat Aya gelijk had, maar zag haar niet graag alleen vertrekken. ‘Zou je niet beter iemand meenemen? Voor de zekerheid?’

Aya snoof, maar Colly reageerde voor ze iets kon zeggen.

‘Ik wil wel mee. Ik denk dat ik het best kan sluipen van iedereen, behalve misschien Elvira.’

‘Ik hoop het voor jou,’ antwoordde Aya en maakte met een knik duidelijk dat ze onmiddellijk wilde vertrekken.

Niet veel later zag Jake hoe ze verdwenen tussen het struikgewas.

In afwachting van de terugkeer van Aya en Colly zetten de anderen de tenten op en maakten zich klaar voor de nacht. Elvira verzorgde nogmaals – in de mate van het mogelijke – Amros’ wond, terwijl Pieter, Steven en Jake hun blessures de nodige zorgen gaven. Robin en Laura hielden intussen de omgeving in de gaten.

Met een wantrouwige blik keek Laura naar het landschap en zag verderop de lichtjes van Tridrit branden. Daar ergens moesten Colly en Aya zijn, tenminste als alles verliep volgens plan. Zenuwachtig streek ze door haar bruine haar. Ze hoopte vooral dat Colly veilig was. Aya mocht hen dan geholpen hebben, dit kon nog steeds een prachtig verpakte valstrik zijn. Pas als ze veilig in Delebris waren, zou ze Aya vertrouwen.

‘Is het een idee dat we al met een aantal gaan slapen?’ haalde Elvira Laura uit haar gedachten. Het meisje was net klaar met het verzorgen van Amros. ‘Het heeft weinig nut om met z’n allen de wacht te houden en ons collectief af te matten.’

Laura keek naar de duistere lucht en knikte toen.

‘Doen jullie maar,’ antwoordde Jake. ‘Ik neem wel de eerste wacht.’

‘Zeker?’ vroeg Elvira.

Jake knikte. ‘Zo kan ik mijn hoofd een beetje tot rust laten komen.’

‘Ik zal samen met jou waken,’ vulde Amros aan.

‘Zou jij niet beter op krachten komen?’ vroeg Laura. ‘Ik wil gerust waken voor jou.’

Vastberaden schudde Amros zijn hoofd. ‘Nee, het is oké, slaap jij maar. Jullie hebben toch niets aan mij overdag. Wandelen is misschien nog moeilijk, maar de wacht houden kan ik wel.’

Laura’s ogen schoten naar die van Jake. Hij las haar twijfel, maar knikte.

‘Het is oké.’

Schaapachtig glimlachte Laura, draaide zich om en verdween in de tent.

Terwijl dat gebeurde, vloekte Jake innerlijk. Hij was eigenlijk graag even alleen geweest met Laura. Had ze misschien iets willen zeggen tegen hem? In zijn hoofd speelde nog steeds de kus die ze elkaar hadden gegeven in Markrat. Hij schudde zijn hoofd. Hij mocht daar niet aan denken. Hij kende Laura goed genoeg. Als ze hem iets wilde zeggen, zou ze dat wel doen. Hij balde zijn vuisten, greep onbewust naar Ignazul en zette zich toen naast Amros om de omgeving rond de molen in de gaten te houden.

Enkele wolken dreven voorbij aan de hemel en versluierden de maan, waardoor de duisternis rondom de afgebrande molen nog dikker leek. In Tridrit waren enkele lichtjes zichtbaar, als kleine kaarsjes die de nacht probeerden te verjagen, maar ieder moment opgeslokt konden worden door het duister.