VuurSaga, deel 1

VuurCirkel

Illustraties:

Bence Varga

Tony P. Morgan

VuurSaga, deel 1

VuurCirkel

Tony P. Morgan

1e druk november 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

Landkaarten: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-048-9

ISBN e-book 978-94-6464-049-6

NUR 334

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Ann, Tessa en Michiel

DEEL 1 – DE ASPIRANT

1 - Dag 11, Woekerwoud, rond de middag

Als die gigantische dwelmbloem niet over het pad had gehangen, hadden ze het lichaam van het meisje niet eens opgemerkt.

Het was een bijzondere dag voor Hanzi. Hij had er al een hele week naar uitgekeken, zodra Cheriot het hem had verteld. Hij was er klaar voor. Zo had Cheriot het geformuleerd. Kort, krachtig. Er klaar voor. Hanzi’s hart had in zijn borstkas gedanst, steeds uitbundiger, maar hij had het niet laten merken. Nee, hij wist wel beter dan zijn emoties de vrije loop te laten. Hij had zijn patrouilleleider bedankt, zoals het hoort met een korte knik van het hoofd, en dat was dat. Cheriot had hem nog één tel indringend aangekeken, alsof hij zijn eigen beslissing nog even overwoog, alsof hij de draagkracht ervan nog even in de weegschaal legde. Daarna had hij zich omgedraaid en was weggelopen.

Zo was het gegaan die ochtend. Hanzi had het niet zien aankomen. Hoe kon het ook? Hij was pas twaalf. Natuurlijk speelde het in zijn voordeel dat hij al jaren de primus van zijn klas was en op zowat alle proeven een topscore behaalde, maar toch had hij verwacht dat het nog twee jaar zou duren voordat hij deel uit zou maken van de wildwacht. Minstens. In gedachten ging hij na of er ooit al een merlik was geweest die op zo’n jonge leeftijd die eer te beurt was gevallen. Nee, voor zover hij wist niet, hij kon niemand voor de geest halen. Zelfs de illustere Tobin, zwaar wege zijn naam, was al vijftien geweest toen hij mee ten strijde trok tegen de Sahuagin. Die waren, als uit het niets, wreed en strijdlustig uit hun diepgelegen onderwatergrotten opgedoken en hadden in de gisterjaren de Grote Dam bedreigd. Het was niet de eerste keer en het zou vast niet de laatste zijn dat een volk zonder aanwijsbare reden de wapens opnam. Of een vijand werd waar het voorheen een vriend betrof. In elk geval, als Tobin toen niet zo’n dapperheid had getoond, dan was heel Dwaalland door het water verzwolgen. Zo gaan de verhalen. Hanzi kende die verhalen beter dan wie ook. Hij speelde ze vaak in zijn hoofd af en in elke nieuwe versie vertolkte hij een steeds belangrijkere rol, tot hij in zijn wildste fantasieën eigenhandig de meest furieuze watermonsters doodde met een nonchalante zwaai van zijn zwaard. En het kleinste lek in de Grote Dam had gedicht. Hanzi, op de bres voor iedereen. Hanzi, van doodgewone merlik tot held van het volk.

Die ochtend was het zover. Er klaar voor. Hij hoopte vurig dat het geen kleurloze dag zou worden en dat hij zich ten opzichte van alle anderen zou kunnen bewijzen. Vroeg uit de veren, natuurlijk had hij nauwelijks geslapen, trok hij snel zijn ondergoed, broek en trui aan en stapte zo via de voordeur in de koele buitenlucht. Hij had het kunnen weten. Nevel, verdorie. Iemand van de Woudgeesten had het in zijn hoofd gehaald om net vandaag nevel te laten neerdalen over het bos. Op een meter van de grond hadden ze schijnbaar uitgevezelde, draderige slierten katoen tussen de bomen geweven, wellicht om de geheimen van het Woekerwoud plagerig voor Hanzi te verbergen. Maar hij verdomde het deze dag de mist in te laten gaan.

Licht geërgerd draaide hij terug het huis in en liep in zijn haast bijna zijn moeder omver. Ze had een pakketje bij zich. Lunch, in een doek gedraaid, leidde hij snel af.

“Je moet voldoende krachten opdoen, Hanzi. Heb je al iets gegeten vanmorgen?”

“Doe ik onderweg wel.” Hij griste het pakje uit haar handen en wilde zich in allerijl naar zijn kamer reppen, maar haar verwijtende blik bracht hem tot stilstand. Zoals altijd verrieden haar ogen wat ze dacht.

“Bedankt. Ik doe voorzichtig.” Het klonk nooit alsof hij het echt meende.

Ze had gelijk. Nadat Cheriot hem gisteren tot wildwachter had bevorderd, had hij enkel aan zichzelf gedacht. Niet aan zijn moeder. Ook voor haar was deze dag er ongetwijfeld veel sneller dan ze had verwacht. Hij wist dat ze zijn benoeming altijd voor zich had uitgeschoven. Omdat ze er alleen voorstonden, waren ze meer dan anderen op elkaar aangewezen.

Ze nam zijn hoofd tussen haar handen en streek zijn puntige oren naar beneden. Doe rustig aan, leek ze te zeggen. En het werkte. Hanzi zoog de adem tussen zijn tanden en kalmeerde. Zijn moeder trok het nekkoord van zijn trui wat strakker aan. Dat ze trots was, hoefde ze niet te zeggen. Dat ze doodsbenauwd was ook niet.

Vijf minuten later was hij gereed. Er klaar voor. Cheriot wachtte hem aan de brug op. Hij inspecteerde de inhoud van Hanzi’s rugzak en de handwerktuigen aan zijn gordel. Zijn vinger testte de scherpte van zijn kapmes en zijn zwaard. Hanzi was blij dat hij geen onvolkomenheden vond. Het zou hem verbaasd hebben, want hij had gisteren zijn alaam uitvoerig getest. Het wetten van zijn kapmes alleen al had een halfuur in beslag genomen.

Intussen hadden de anderen de patrouille vervolledigd. Net voor de achtkoppige groep verkenners zich in beweging zette, nam Cheriot Hanzi nog even apart. “Sluit aan en wijk geen meter van het platgetreden pad af, kleine. Het Woekerwoud is onvoorspelbaar. Elke dag ziet het er anders uit. Zijn je voetmoffen aangespannen? Goed. Je zal ze vervelend vinden, misschien krijg je er blaren in als de tocht dagenlang duurt, maar je doet ze nooit uit, begrepen? De achterpoten van merliks hebben misschien een harde zool, toch moet het zachte, toch beschermt het taaie lamsleer van je voetmoffen je tegen doornige takken, rotspunten en scherpe insecten. Je voeten zijn het allerbelangrijkste. Als je ze verwondt, ben je waardeloos als wildwachter. Anders gezegd: als zij eraan gaan, ga jij eraan. Het Woekerwoud …”

“… is meedogenloos. Begrepen, leider.” Hanzi wist maar al te goed dat het woud niemand spaarde. Cheriot prentte het hem dagelijks in. De twaalfjarige had over alle mogelijke gevaren geleerd, zowel over de planten als de dieren. Tenminste, over de gevaren die men kende, want je wist nooit welke verrassingen het woud voor je verborgen hield. Het Woekerwoud verdiende je respect.

Helaas waren er voldoende voorbeelden van merliks die zich in het verleden te diep in het dichtbegroeide bos hadden gewaagd. Onlangs nog zijn achtjarige neefje, die meende dat hij groot genoeg was om op zijn eigen tellen te passen. Ondanks de vele waarschuwingen was hij voorbij de grote esdoorn gegaan. Voorbij de grote esdoorn! Zoiets was onvergeeflijk. Het was Cheriots patrouille die hem enkele dagen later dood had teruggevonden, zijn lichaam gebutst, gebroken en uitgehold, zijn gezicht zelfs voor zijn ouders nauwelijks herkenbaar. Men had er het raden naar wat er precies was gebeurd, maar het voorval had iedereen opnieuw op scherp gezet, dat het woud niet alleen een onuitputtelijke provisiekast was, maar dat er tussen de voorraad voedsel eveneens veel muizenvallen stonden opgesteld. Het leek alsof de merliks voor hun overdaad op geregelde tijdstippen een prijs moesten betalen. En hoe hoog was die tol als zelfs een achtjarig kind moest worden geofferd aan de Woudgeesten?

Of dit meisje, dat op enkele meters van het pad tussen de dwelmbloemen lag. Leefde ze nog?

2 - Dag 11, Woekerwoud, vroege namiddag

De patrouille was nog maar enkele uren op weg, Hanzi als voorlaatste, zoals afgesproken. Orz, die minstens een kop groter was dan hij, twee keer zo breed en vele jaren meer ervaren, liep geruststellend achter hem. Hanzi mocht zich dan wel groot voelen en groot voordoen, binnenin hield een bange haas zich schuil, klaar om het op elk moment op een lopen te zetten.

Hanzi passeerde voor het eerst de grote esdoorn. Hij hield zijn adem in. Zijn hart ging tekeer. Daarna hield hij voortdurend zijn kleine, otterachtige ogen wijd open. Niet makkelijk, want al snel was de vertrouwde hemel volledig achter een koepel van overhangende takken en loof verdwenen. Hoewel zijn leider hem vele malen had gewaarschuwd voor de beklemmende angst, overviel ze hem. De lucht werd rijk en zwaar. Hij merkte dat hij zijn gevoel van tijd en ruimte verloor en hij moest zich voorhouden dicht bij de groep te blijven. In plaats van alert te zijn voor wat er zich om hem heen bevond en op zoek te gaan naar wat hij uit de theorielessen herkende, gebeurde het omgekeerde. Hanzi sloot zich af van de buitenwereld, als een zwemmer die onder water wel weet dat er een realiteit is boven het oppervlak, maar deze nauwelijks ziet of hoort. Verdwaasd keek hij naar beneden. Gebiologeerd door de pufjes nevel die bij elke voetstap uit de mossige en humusrijke grond opstegen, liet hij zijn voorganger enkele meters vooroplopen en achter hem was Orz nog niet te bespeuren.

Het duurde maar een fractie, maar Hanzi stond stil. Alleen. Wild keek hij om zich heen. Het duizelde hem en hij wankelde twee passen van het pad af. Plots voelde hij iets trekken aan zijn voet. Een rank van een duivelsbraam slingerde zich rond zijn enkel en trok hem onderuit. Scherpe doornen probeerden door zijn moffen heen te bijten. Hanzi verloor zijn evenwicht, viel languit met zijn ribben op de wortels van een hoge beuk en slaakte een kreet van pijn. De duivelsbraam verstevigde zijn greep en knelde het bloed van zijn enkel verder af. Hij werd over de grond getrokken, verder weg van het looppad. Zijn korte, brede linkerhand klauwde; zijn lange nagels trokken sporen in de grond. Net op het moment dat hij met zijn rechterhand wanhopig zocht naar het hakmes aan zijn gordel, greep een andere liaan hem bij de pols. Machteloos voelde hij de doornen door zijn vel snijden. Hij verbeet de pijn. Voor het eerst drong de ernst tot hem door: dit zou hem zijn leven kosten. Domweg de dood in omdat hij zowat alles fout had gedaan, alles vergeten was van zijn lange training. Een nieuwe duivelsrank zocht zijn weg naar zijn keel. Het werd donker boven hem … Het was de brede borstkas van Orz die over hem heen stond en de woekerplant aan stukken hakte.

Hanzi hijgde van inspanning en de angst. Maar vooral: hij baalde. Hij ging rechtop zitten, masseerde zijn enkel en onderdrukte de drang zijn voetmof uit te doen om naar zijn vermoedelijk paarskleurige voet te kijken. Hij hoorde een stem in zijn hoofd: je voeten zijn het allerbelangrijkste. De woorden van Cheriot schoten nu pijnlijk helder door zijn hoofd.

Hij voelde Orz’ brute kracht toen die hem overeind trok aan zijn bebloede hand, op de schouder klopte en achteloos zei: “Ongelooflijk hoe je die rotzakken voor je ogen ziet groeien.” Hanzi stofte zijn ego af en was al blij dat Orz het voorval voor zich hield en droogweg zei dat alles oké was toen ze zich opnieuw bij de wachtende Cheriot aansloten. Hanzi hield zijn hand achter zijn rug en durfde zijn teamleider nauwelijks aan te kijken.

“Is echt alles in orde?” vroeg Cheriot tot overmaat van ramp, zodat alle blikken op Hanzi gericht waren.

De twaalfjarige held hield het bij een korte knik van het hoofd als teken dat de patrouille haar tocht, haar belangrijke tocht kon voortzetten.

Waarom waren de wildwachters eigenlijk zo van belang en genoten ze zoveel aanzien? Wel, ten eerste moesten ze waken over mogelijke bedreigingen, zoals roofzuchtige volkeren, wilde dieren of insectenplagen. Ten tweede was het de taak van Hanzi en de anderen om het bos rond de stad leefbaar en beheersbaar te houden. Wat ondoordringbaar heette te zijn, moest doordringbaar worden. Het was vaak water naar de zee dragen omdat alles in het Woekerwoud zo snel groeide, maar iets doen was beter dan niets. De wildwachters effenden letterlijk het pad voor de jachtploegen die elke week op rooftocht gingen. Het pad moest worden gevrijwaard van woekerende wortels, breed uitwaaierende varens en giftige orchideeën. Al deze planten tierden welig in dit dampige klimaat van de Groene Vallei en groeiden vaak uit tot bovenmerlikse proporties.

Neem nu de dwelmbloemen. In dit seizoen van late zomer staan ze volop in bloei tussen hun spitse, donkergroene en rubberachtige bladen. Hun groteske, lelievormige kelken produceren een misselijkmakende geur. Blijkbaar zijn er echter voldoende dieren die juist door die geur worden aangetrokken. Kleine dieren worden al snel bevangen en raken eerst het noorden en daarna het bewustzijn kwijt. Na enkele uren bedreigt de geur levensbelangrijke organen en is de dood onvermijdelijk. Hun karkassen rotten weg en voorzien de bloemen van nieuw voedsel. Ook grote dieren en zelfs merliks moeten uiterst voorzichtig zijn. Wie per ongeluk tussen deze monsters belandt, kan maar beter de adem inhouden. Er waren gevallen bekend van merliks die ternauwernood en naar adem happend uit een bed dwelmbloemen waren ontsnapt, maar er hallucinaties of zelfs geheugenverlies aan overgehouden hadden. Pas maar op, zei men dan, die duivelse bloemen verzieken je geest.

Wel, op de dag van Hanzi’s maagdelijke verkenningstocht hing één zo’n bloem door de overvloedige regen van de voorbije nacht over het pad, haar kroonbladen en kolossale stamper verzwaard door het water. De bloem boog het hoofd voor de wetten van de zwaartekracht, treurend, wenend, meeldraden tot tegen de zompige bodem. Haar stengel vormde een boog over het pad waar zelfs een uit de kluiten gewassen merlik, toch al snel één meter groot, zo onderdoor kon lopen. Cheriots patrouille had ze in de stilaan optrekkende mist toch al vlug gespot. Hij stopte zijn mannen en deed teken dat ze hun mondmaskers uit hun rugzak moesten halen.

De manschappen wisten precies wat ze moesten doen. De procedure bij dwelmbloemen hield in dat je ze liever niet omhakte, maar voorzichtig van het pad wegduwde. Alle wildwachters – best wel een grappig gezicht trouwens met hun brede, goedlachse monden achter hun masker – trokken een speciale rijgstok van onder hun gordel en regen de stokken aan elkaar. Zo ontstond een lange polsstok, aan het uiteinde waarvan Cheriot een U-vormig stuk vastdraaide. Met vereende krachten staken ze de stok voorzichtig en langzaam onder de kelk. Zo zwaar had Hanzi de bloem niet verwacht. Het duurde even voor ze haar langzaam omhoog konden hijsen en Hanzi vond het ongemeen spannend toen het gevaarte rechtop stond, overhelde en daarna steeds sneller omviel naar de andere kant, van het pad weg. Hij kon zweren dat de bloem zuchtte en een adem van verse geur uitstootte. Missie geslaagd, al dacht Hanzi even dat hij wat draaierig werd, maar dat kon hij zich net zo goed verbeeld hebben.

Op dat moment zagen ze haar. Eerst haar voet. Dan haar been.

Cheriot twijfelde geen seconde, dat moest je hem nageven. Hij besloot de richtlijnen bij dwelmbloemen straal te negeren. Nood breekt wet. Hij trok zijn trui extra over zijn mondmasker, tot boven zijn neus, wurmde zijn brede handen in zijn leren handschoenen en propte zijn loshangende broek in zijn voetmoffen. Op zijn kruin na was de patrouilleleider helemaal ingeduffeld. Er was niets meer van zijn kortharige vacht te zien. Hij stapte op de vlijmscherpe bloembladen af en zwaaide zijn hakmes van links naar rechts. De anderen bleven op veilige afstand en moesten af en toe zelfs rondvliegende stukken dwelmbloem ontwijken. Een moment werd het gevaarlijk toen Cheriot klaarblijkelijk de steun van een bloem had weggekapt en bijna het volle gewicht van het geurmonster in zijn gezicht kreeg. Dichter bij het meisje hakte hij veel beheerster bladen weg, zodat ze helemaal zichtbaar werd. Hij gaf Orz en Macklim een teken en met zijn drieën droegen ze het frêle lichaam tot op het looppad en legden haar neer op een breder stuk.

“Is ze dood?” Daar ging eigenlijk iedereen van uit. Hanzi had avontuur gevraagd, en hij had avontuur gekregen. Cheriot hield zijn wang bij haar mond. “Nee, kleine, ze ademt nog. Heel zwakjes. En het is nauwelijks voelbaar, maar er is een pols. Ze is bewusteloos, maar ze leeft.”

Daarmee was alles gezegd, want ze oogde meer dood dan levend. Orz stelde vast dat haar arm in een onnatuurlijke hoek stond. Gebroken? Ze zat onder de schrammen en blauwe plekken. Die aan haar rechterzij waren bijna zwart van kleur. Hopelijk niets inwendigs geraakt, want anders was ze een vogel voor de kat. Haar onderbuik voelde gelukkig niet hard aan. Boven haar oog en in haar rechterbeen gaapten diepe wonden en zowel haar gezicht als onderbenen zaten onder het geronnen bloed.

“We moeten haar zo snel mogelijk naar de stad brengen,” zei Cheriot, “als ze nog enige kans wil maken dit te overleven.”

“Het is sowieso een mirakel dát ze nog leeft,” zei Macklim.

“Volgens mij heeft ze geluk gehad dat het deze nacht zo heeft geregend. De dwelmgeur heeft daardoor minder zijn werk kunnen doen. Blijft natuurlijk de vraag hoe erg haar geest is aangetast.”

“Wat is het? Een mensenkind?” wilde Hanzi weten. Hij had al wel vaker mensen gezien in de stad, maar dat aantal stelde niet veel voor. De Groene Vallei was niet bepaald een toeristische trekpleister en alle handel verliep haast uitsluitend met de merliks van andere gebieden. Zijn kennis van de wereld reikte dus niet veel verder dan zijn soortgenoten en de dieren van het woud.

“Ja, kleine, een mensenkind, een meisje.” Hanzi zag Cheriot denken. Een vraag die iedereen zich stelde: hoe was dit mensenmeisje hier terechtgekomen? Cheriot keek naar boven. Van een grote spar waren wat takken afgebroken. Op de grond, tussen de kapot gehakte bloemen, lagen duidelijk ook takken, twijgen en boombladeren. Het was ondenkbaar, maar alle bewijs leek in die richting te wijzen. Het zou toch niet? Was ze zomaar uit de lucht gevallen? Was dat wat er gebeurd was? En hadden de bladen van de dwelmbloemen haar val gebroken? Maar hoe dan? Als dat zo was, dan had dit meisje onnoemelijk veel geluk gehad en was ze beschermd door de Woudgeesten. Maar goed, eerst moest ze maar eens naar het dorp; haar leven hing aan een zijden draadje.

Hanzi vond het sneu voor haar, echt wel, maar dacht op dat moment voornamelijk aan de patrouilletocht, die voor een hele dag gepland was en die ze nu na enkele uren al moesten afblazen. Zijn naam zou vandaag nog niet zo zwaar wegen als die van Tobin, de Redder van de Grote Dam. Doodjammer, maar hij zou zijn beurt moeten afwachten.

Haastig maakten ze een draagberrie met de rijgstokken. Toen ze haar voorzichtig naar de berrie tilden, werd een deel van haar rug ontbloot dat tot dusver bedekt was geweest. Orz zag het symbool het eerst. “Wacht even!” riep hij. Ook Hanzi zag het toen ze haar neerlegden en daarna rechtop zetten: in het midden van haar onderrug was een duidelijke, cirkelvormige tekening te onderscheiden.

De mannen keken elkaar betekenisvol aan. Dit had niemand verwacht.

“We moeten ons haasten,” zei Cheriot, “want deze moet zeker blijven leven.”

3 - Dag 11, Nova Alba, ochtend

Telkens nadat Geru zijn voorhoofd afveegde, voelde hij alweer nieuwe druppels drummen in zijn poriën. Alsof er telkens nieuwe vijanden aanrukten als de oude waren verslagen. Als hij kon achterhalen welke idiote architect dit lange plein had aangelegd, het kostte hem zijn kop. Ha! Dat zou voor hem een koud kunstje zijn. Als gewezen hoofd van ’s lands veiligheid had hij al verscheidene idioten uit de weg geruimd. Deze zou er nog wel bij kunnen. Hij zou hem eerst dit eindeloos lange stuk laten aflopen in een loden zon, zoals vandaag, op en neer, tot zijn huid tot in de derde graad verbrand was. Hij zou de plaveien van het plein vervangen door de platen van een bakoven, want zo voelden ze aan. En hij zou heel de bevolking van Nova Alba uitnodigen om hem uit te jouwen, de idioot. De visie erachter, dat dit plein met zijn beelden en zijn drie fonteinen een passende rode loper vormden naar het majestueuze Zevenslot, kon hem geen reet schelen. Wat die fonteinen betreft. Welke gek had er hekken rond gezet? Stel je eens voor dat hier kleine kinderen in zouden spelen, paarden zouden drinken of, godbetert, een man van eenenvijftig zich even zou verfrissen. Dat zou tot absolute chaos leiden. Idioot. Nu boden de fonteinen geen afkoeling. Nee, ze lachten hem uit, recht in zijn bezwete gezicht. Geru voelde hoe zijn natte handpalm steeds minder grip had op zijn stok. Hij vervloekte het ding en zijn verdomde, zwakke rug.

Al de hele zomer was het bloedheet. Normaal bracht een bries over de Westerzee en de Baai van Joritsen wat verkoeling, maar nu bleef de wind hardnekkig uit de andere hoek komen. Kijk toch naar die stralend blauwe hemel. Ze voorspelden voor vandaag alweer zonnig weer, met grote kans op pestbuien.

Hij was op weg was naar Bahlcasar, de schout, verantwoordelijk voor het handhaven van de algemene orde. Hij mocht die man niet. De paar keer dat hij het ongenoegen had gehad hem vluchtig te ontmoeten, had hij een walging moeten onderdrukken. Bahlcasar was een blaaskaak, die zijn luizenbaantje enkel dankte aan zijn afkomst en invloedrijke vrienden. Bah. Daar rispte die walging weer op. Hij had een gloeiende hekel aan nepotisme. Gelukkig had hij nooit onder zijn bevel gestaan. Bahlcasar had pas zijn post verworven nadat Geru als Hoofd van de Veiligheid op rust was gesteld.

Eindelijk had hij de poort van het Zevenslot bereikt, een burcht in de vorm van een zevenhoekige ster, met zeven torens rondom. Alweer zo’n idiote bouwheer, één die blijkbaar met zijn voorliefde voor symboliek niet van ophouden wist. Zeven. Dank u, we hebben hem door.

Hij keek naar de grote klok op de Amaranth, de donjon in het midden van het Zevenslot. Hij was op tijd.

Gisteravond stonden tot zijn verbazing twee herauten aan zijn voordeur, gewapend met een fakkel en een boodschap. De hooggeboren heer schout Bahlcasar wilde hem dringend spreken. Hij werd de volgende dag in zijn vertrek in de Amaranth verwacht. Dat officiële verzoek was bijzonder, want Geru was al twee jaar uit zijn functie ontheven. Op rust. Tenzij het natuurlijk om iets anders ging, iets wat niet meteen met zijn vroegere job te maken had. Dat leek echter onwaarschijnlijk, want na zijn belangrijke positie had Geru alles in het werk gesteld om in de anonimiteit te verdwijnen. Hij vermeed plechtige bijeenkomsten, feesten en publieke vertoningen. In tegenstelling tot vijgen als Bahlcasar deed hij zijn job niet om eer op te strijken of op feestjes in het middelpunt van de belangstelling te staan. Het was zelfs een eeuwigheid geleden dat hij naar een terechtstelling was gaan kijken op het Halfrond, terwijl hij die vroeger bijna wekelijks organiseerde. Ach wat, hij had het niet gemist.

“Geru,” was al wat hij tegen de wachters van het Zevenslot zei. Blijkbaar was zijn reputatie nog niet getaand, want de wachters sprongen in de houding en lieten hem zonder meer passeren. Anonimiteit of niet, hij kon niet ontkennen dat die waardering hem plezier deed.

Na de hete kasseien op de binnenplaats en de steile klim op de buitentrap van de donjon, verwelkomde de koelte van het gebouw hem als een oude vriend. Hij herkende de man aan de deur van Bahlcasars audiëntievertrek als een van de herauten die gisteren bij hem hadden aangeklopt. De man zwaaide de deur voor hem open en kondigde zijn komst aan. Bahlcasar zat achter een zware tafel te eten. Hij legde een homp brood opzij, nam snel nog een slok van zijn beker en veegde met een doek zijn mond droog.

“Ha, de befaamde Mikah Ca’Geru!”

Geen denken aan dat Bahlcasar met zijn luie kont uit zijn stoel zou komen en zijn hand zou uitsteken.

“Ga zitten. Wijn?”

Natuurlijk, lauwe alcohol met deze warmte. Idioot. Walgelijk.

“Het is een waar genoegen je nog eens te zien. We waren je eerlijk gezegd wat uit het oog verloren.”

Prima. Zo heb ik het graag. Stop met vleien. Waarom ben ik hier?

“Je vraagt je wellicht af waarom je hier bent.”

“Dat klopt, heer schout. U maakt me nieuwsgierig.”

Bahlcasar lachte ongemakkelijk. Geru was nog steeds niet gaan zitten, terwijl zijn chronische rugpijn toch algemeen bekend was. Hij hield zich wankel staande op zijn stok en zijn gezicht was rood aangelopen. Nee, Geru zag er oud uit, alleszins ouder dan zijn leeftijd deed vermoeden.

De schout leunde achterover en keek omlaag, wat niet bepaald bevorderlijk was voor zijn dubbele kin. In Geru’s fantasie was Bahlcasar een brulkikker en toen hij zijn mond opende om iets te zeggen, verwachtte Geru min of meer een diepe kwaak. Hij kon een glimlach bij dit binnenpretje niet onderdrukken.

“Ik zie dat je niet alleen nieuwsgierig, maar ook in opperbeste stemming bent, Ca’Geru. Dat doet me plezier.”

“Geru volstaat, heer schout. Die ridderlijke eer hoeft voor mij niet meer.”

“Kom, kom, Ca’Geru, de natie is en blijft je erkentelijk voor alles wat je voor haar hebt gedaan. Eerst als ongeëvenaard zwaardvechter, als ridder in de Orde van de Meester-Major, meteen daarna als Meester van de Raad van Zeven, en dan jaren als Hoofd van de Veiligheid. U bent een levende legende.”

“U bent te goed.” O, zalige ironie.

Bahlcasar greep de armen van zijn stoel vast en hees zijn vadsige lichaam recht. Hij schraapte zijn keel. Gedaan met de plichtplegingen, hou je vast, Geru, nu komt de kern van zijn betoog. De schout draaide zijn rug naar hem toe. Dat was meestal een teken dat iemand iets te verbergen had of angst had voor het effect van zijn woorden, wist hij uit ervaring.

“Je weet dat onlangs de periode van de Nieuwste Maan is ingegaan. De zoektocht naar een nieuwe Raad van Zeven is al een tijdje bezig, geheel naar wens van de Meester-Major.”

Natuurlijk wist Geru dat. Heel Nova Alba wist ervan. Alle inwoners leefden er sinds een tiental dagen naartoe. De hoofdstad gonsde van verwachting.

“Er bereikt ons onrustwekkend nieuws uit de vier windstreken van de Republiek.”

“Onrustwekkend? Hoezo, heer schout?”

“Je weet ook dat het voor de Aspiranten niet altijd even makkelijk is tijdig hun einddoel te bereiken. Eén maancyclus is niet lang. Sommigen kunnen de druk van hun nieuwe status niet aan of missen de ervaring het land te doorkruisen. Sommigen hebben af te rekenen met pech, ziekte of een ongeluk.”

Nee, nog steeds niets nieuws onder de zon. Waar leidt dit naartoe?

“Maar deze keer is het erger. We vernemen dat heel wat Aspiranten verdwijnen. Of zelfs … afvallen.”

“Wat bedoelt uwe goedheid met afvallen?”

Bahlcasar draaide zich om.

“Het niet overleven. Doodgaan.”

“Tja, dat is onfortuinlijk, maar ook niet geheel ongewoon. De risico’s zijn groot. Over hoeveel slachtoffers spreken we?”

“Gisteren stond de teller op twaalf. Voor zover we weten, tenminste.”

Twaalf. Dat was wél uitzonderlijk, dat kon geen toeval meer zijn.

“Misschien een natuurramp? Of er doet een ziekte de ronde?”

“Nee, Ca’Geru. Je begrijpt het niet. De jongeren zijn geen natuurlijke dood gestorven. Ze zijn vermoord.”

“Dat begrijp ik niet. Het land heeft juist de plicht, op bevel van de Meester-Major, de Aspiranten op hun tocht geen strobreed in de weg te leggen. Vermoord, zegt u? Dat is landverraad. Door wie?”

“Dat moet nader onderzoek uitwijzen. Alleen …”

Alleen wat?

“Alleen is jouw opvolger, de hooggeboren Kenaz Ca’Dragan, niet in staat dat onderzoek te voeren. We hebben hem namelijk gisteren uit de Ay gevist.”

“Ca’Dragan? Verdronken in de rivier?”

“Niet echt. Zijn keel was doorgesneden.”

Bahlcasar had nu Geru’s volle aandacht. Dragan dood? Vermoord in koelen bloede? Dat kon niet. Dat mocht niet. Zijn hart schreeuwde het uit. Een waas van verdriet bedekte zijn helderheid van denken, terwijl hij juist nu helderheid van geest nodig had. Die had hem al vaker uit penibele situaties gered. Aan emoties heb je niets op het slagveld. En Bahlcasar mocht sudderen in zijn eigen vet voor Geru een teken van zwakte zou tonen.

“Ik kende Ca’Dragan heel goed. Het is een groot verlies voor het land. Hij was een bekwaam man en een uitstekend leider.” Geru had hem ten andere zelf opgeleid en voorgedragen als zijn opvolger. “Hij is … hij was zijn gewicht in goud waard. Zwaar wege zijn naam.”

“Inderdaad. Zwaar wege zijn naam.”

“En … hij was mijn vriend.” Hij probeerde het zo zakelijk mogelijk te zeggen.

“Dat weet ik.”

“Wat verlangt u van mij, heer schout? Kan ik u met advies van dienst zijn? In dat geval, met veel genoegen.”

“Meer dan dat, Ca’Geru.” Hij schonk een beker wijn in en reikte hem Geru aan. “We zouden graag hebben dat jij je oude functie weer opneemt.”

4 - Dag 13, Nigma, vroege namiddag

Haar officiële naam was Nigma, maar iedereen kende haar als de Ovale Stad vanwege haar typische vorm. Zag je haar voor het eerst, dan was je onder de indruk. Doorgaans bereikte je haar langs de Groene Rivier, zowat de meest makkelijke toegang tot de stad, al was dat nog zwaar overdreven. Van zodra je boot het duister van het Woekerwoud achter zich had gelaten, weerkaatste het licht zo op de imposante, ovale stadsmuur dat het pijn deed aan je ogen. Nigma lag in een grote meander van de rivier, de navelstreng naar de buitenwereld en de enige verbinding naar de drie andere steden van de merliks. Hanzi had die andere nog nooit bezocht, maar was er zeker van dat zijn Ovale Stad veruit de mooiste was. Bezoekers vloekten meermaals als ze zich verstapten in de hobbelige, nauwe straatjes van de binnenstad, maar Hanzi vond het heerlijk daar rond te dwalen. Het raadhuis op het centrale plein had de hoogste en oudste toren, net hoog genoeg om boven de meest verheven kruinen van het Woekerwoud uit te kijken. Zijn klok luidde bij vreugdevol nieuws of bij onheil. Gelukkig was het eerste vaker het geval, bedacht hij.

Hoe trots Hanzi ook was op zijn stad, de dreiging van het Woekerwoud woog voortdurend op haar bewoners. Nigma was een enclave, omsingeld door een jungle die alleen verantwoording aflegde aan zichzelf. De stad had geen andere keus dan een muur van verdediging op te werpen. Hanzi was trots te behoren tot die eerste lijn van verdediging, maar na het voorval met het meisje was de wildwacht niet meer uitgerukt. Al twee dagen niet. Hanzi probeerde zijn tijd nuttig te besteden door zijn fysiek op peil te houden. Hij oefende zich even veel in het hanteren van het hakmes als het zwaard, want een wildwachter moest op alles voorbereid zijn. Maar nu zat hij mijmerend op de brug aan de Oostpoort, zijn voeten bengelend boven de rivier, de blik op het Woekerwoud gericht. Waarom had Cheriot de patrouille voor onbeperkte tijd op non-actief gezet? Het hield geen steek. Elke ijdele dag was een overwinning voor het woud. Dat wist Cheriot toch net zo goed?

Waar hij die ochtend getuige van was geweest, verontrustte hem echter het meest. Hanzi stond achteloos aan de fontein waar hij even daarvoor zijn dorst had gelest. Eerst zag hij hoe Cheriot en Yarub, de Genadige, de leider van de Nigmese bevolking en de man waar alle merliks naar opkeken, het raadhuis verlieten via de machtige, driehoekige trap. Ze waren in een druk gesprek verwikkeld. Nu was dat op zich geen reden om je zorgen te maken. Het was niet meer dan logisch dat hun leider geregeld overleg heeft met het hoofd van de wildwacht, toch? Kort daarop voegden zich echter twee vreemde, ranke mensenfiguren bij hen die zo op elkaar leken dat het een tweeling had kunnen zijn, behalve dat de ene groter was dan de andere. Ze torenden op zijn minst twee koppen boven Yarub uit. Kapmantels droegen ze, zwarte, zodat Hanzi besloot ze zwartkappen te noemen. Hun brede, diepe capuchons verborgen hun gezichten, maar Hanzi had scherpe ogen en toen ze hun kappen naar de zon draaiden, zag hij duidelijk hun lijkbleke, bijna witte gezichten oplichten. Hun dichtgeknepen, rooddoorlopen ogen lagen diep in de schaduw van hun kassen en hun monden vormden smalle strepen tussen ingevallen kaken. Hun vel leek wel op hun beenderen te kleven, zonder iets van vlees eronder. De grootste van de twee had bovendien een diepe snee dwars over zijn kaak.

Hanzi weigerde te geloven dat de zwartkappen uit de Onderwereld kwamen, maar als iemand het hem had verteld, had hij het geloofd. En dat was nog niet alles. Op hun rug droegen ze geen gewoon zwaard, maar een breed kromzwaard. Zoiets had Hanzi nog nooit gezien, ook niet in boeken. Kortom, er ging iets sinisters van hen uit, hij kon niet precies zeggen wat of waarom, maar sommige dingen voel je meteen aan: die heren hadden niets goeds in de zin. Waarover overlegden ze met Cheriot en Yarub? Hanzi brandde van nieuwsgierigheid.

Had het te maken met Yarubs bezoek twee dagen eerder, toen hij totaal onverwachts met enkele persoonlijke lijfwachten voor zijn ouderlijk huis had gestaan? Ook Cheriot was daarbij geweest, overigens.

*

“Is je moeder thuis? Kunnen we haar spreken?” vroeg Yarub toen Hanzi opendeed. Hij was zo verbouwereerd dat hij amper iets zinnigs kon uitbrengen. Yarub de Genadige en zijn gevolg. De meeste merliks waren nog nooit binnen een meter van de leider geweest.

Hij liet ze binnen en zijn mond viel open toen ze het mensenmeisje binnendroegen. Ze was nog niet bij bewustzijn. Haar linkerarm zat in een mitella, haar rechterbeen in een verband en in het bijzonder vielen de hechtingen boven haar oog op. Dat zou een lelijk litteken worden.

“Raija, hoe is het met je?”

Zijn moeder en Yarub. Ze kenden elkaar?

“Je weet dat ik je niets zou vragen als het niet van het grootste belang was.”

Zijn moeder bleef stoïcijns staan. Ze zei niet veel, keek Yarub vooral aan.

“Dit meisje heeft verzorging nodig. Ik weet dat jij die haar kan geven. En jouw huis ligt aan de rand van de stad. Het is de ideale plaats voor haar om rustig en ongestoord te herstellen. Bovendien …”

“… heb ik plaats voor haar. Dat is wat je wilde zeggen, toch?” Haar woorden sneden de zijne aan stukken. Hanzi wist waar ze op doelde. Er was plaats in huis, dat klopte. Na zijn vaders dood en die van zijn kleine zusje, had één kamer heel de tijd leeg gestaan. Een bed dat nooit meer beslapen werd.

“Ik weet dat ik het onmogelijke van je vraag.”

Nog nooit was een stilte zo tastbaar geweest. Zijn moeder wisselde een blik met Cheriot, die aan de deuropening was blijven staan, en gaf vervolgens met een knik van het hoofd haar goedkeuring. Meer was niet nodig. De lijfwachten brachten het meisje naar de lege kamer en legden haar op het bed. Er ging een schok door Hanzi toen de lakens zich weer plooiden onder het gewicht van een levend persoon.

“Ik wil jullie vragen”, en hij keek ook Hanzi daarbij aan vanonder zijn dikke wenkbrauwen, “hier met niemand over te praten. Niemand mag weten dat ze hier is. In haar eigen belang. We kunnen niet inschatten of en wanneer ze nog bij bewustzijn komt, maar zodra ze haar ogen opent, verwittig je mij. Onmiddellijk. Is dat duidelijk?”

*

Yarubs woorden zinderden na zijn vertrek nog lang na, maar duidelijk kon Hanzi ze niet noemen. Niets was duidelijk. Hij snapte het niet. Het leek allemaal zo toevallig: het bezoek, de gunst en nu het gesprek met de zwartkappen en Cheriot. Wat was Cheriots rol hierin? Bevelen opvolgen? Wiens bevelen dan?

In elk geval hield Hanzi’s moeder woord en diende het meisje de best mogelijke zorg toe. Ze legde kompressen aan tegen de koorts, bevochtigde haar lippen met aangelengd extract van wilgenbast en verzorgde haar wonden met een papje van muntolie en rozemarijn. Soms gaf ze tekenen van leven, gelukkig, en ze wisselde periodes van woelen af met diepe slaap, maar haar ogen had ze nog niet geopend.

Hanzi stond dikwijls naar het fascinerende meisje te kijken. Ze leek in niets op een merlik. Om te beginnen staken haar grote, gladde voeten al over het voeteneinde van het bed uit. Ze had krullende, opvallend rode haren, een veeleer bleke teint en een perfect gave huid, nu jammerlijk verpest door de jaap boven haar linkeroog. Haar oren waren dan weer veel kleiner en ronder dan de zijne. En ze had ook geen snorharen. Er was iets fragiels, iets breekbaars aan haar nu ze in dit bed lag te zieltogen, maar tegelijk oogde ze heel sterk. Hoe gek is dat, dacht Hanzi, het lijkt alsof ik ze al jaren ken.

Toen Hanzi later thuiskwam na het mysterie van de zwartkappen, stond zijn moeder aan de deur.

“Ga Yarub halen. Ze is wakker.”

5 - Dag 13, Nigma, valavond

“Moria,” zei ze zwakjes. Haar naam wist ze in elk geval nog wel. “Zestien jaar.” Haar leeftijd ook.

“Weet je wat er gebeurd is?”

Moria wist niet wat ze moest denken van die rare wezens rond haar bed. Je kon ze nog het beste vergelijken, vond ze, met op hun achterpoten lopende wasberen met een omgekeerde, witte driehoek op hun borst en de oren van een vos. Hun stijl van kleding was, hoe noemde je dat, ‘bohemien’? Voor de ene ongetwijfeld comfortabel, voor de andere slordig, met veel loshangende stukken stof.

De vrouw die daarstraks tegen haar praatte, was wel heel vriendelijk. Haar stem had een voor haar onbekend accent gehad, maar klonk kalmerend zacht. Ze was gevallen, zo had ze haar uitgelegd, en daarom had ze die wonden op haar lichaam en haar arm in een mitella. Meer wilde ze niet kwijt.

Waar was ze in hemelsnaam terechtgekomen?

“Ik heb dorst,” kuchte ze.

Het water dat ze kreeg, smaakte heerlijk, hoewel ze het moeilijk vond te slikken en ze veel morste. De vrouw depte haar mond meteen droog.

Nu stond er een man over haar gebogen, aan zijn kleding en de hele entourage te zien een belangrijk persoon. In een hoekje verderop viel haar oog op een iets kleinere man, een jongen nog, die zijn opmerkzame ogen niet van haar af kon houden. Hij leek op zijn hoede.

Moria schudde haar hoofd, zachtjes, want het woog zwaar als lood en het leek of haar voorhoofd tegen de achterkant van haar schedel werd gedrukt. Nee, ze had er geen idee van wat er gebeurd was.

“Je hebt een lelijke val gemaakt en bent in dwelmbloemen terechtgekomen,” begon de man, die zich voorstelde als Yarub. Hij praatte heel plechtig en articuleerde alsof elk woord van levensbelang was. “Die hebben enerzijds je val gebroken, maar anderzijds blijkbaar je geheugen aangetast. Dat heb je zo met dwelmbloemen. De Woudgeesten zijn je echter genadig geweest en hebben de wildwacht tijdig naar jou geleid, anders had je zelfs je naam niet meer geweten. Of was je dood.”

Moria kon er geen touw aan vastknopen. Yarub had net zo goed een vreemde taal kunnen spreken. Hoe konden bloemen je val breken? Dat was ronduit belachelijk. En hoezo was ze überhaupt gevallen? Was ze in een boom geklommen of zo en had ze haar evenwicht verloren?

Ze kon zich herinneren dat ze als kind vroeger graag in bomen klom, ja, tot ergernis van haar moeder. Dat ze met ware doodsverachting peren uit een boom had geplukt en die aan haar moeder cadeau had gedaan om te stoven, had het toen niet goed gemaakt. Haar moeder boos, alweer, en Moria huisarrest. En o ja, er was één zinnetje van haar dat ze nog goed wist: ‘Haal de room uit het leven’. Dat zei haar moeder altijd. Maar dat klonk nu zo belachelijk dat ze dat zeker niet aan anderen zou herhalen.

Kijk, al die dingen wist ze dus nog wél, tot de zenuwtrek rond haar moeders mondhoek toe als ze kwaad was of de hangende onderlip als ze weer eens stomdronken rondliep. Maar wat er pakweg een week geleden was gebeurd, was niet meer dan een zwarte vlek. Nogmaals, waar was ze in godsnaam?

Alsof hij gedachten kon lezen: “Je bent in Nigma, in de Groene Vallei. Maak je geen zorgen, je bent bij de merliks in goede handen. Raija hier en de kleine Hanzi hebben je in de watten gelegd.”

Moria merkte aan het gezicht van de jongen dat hij niet gediend was met het woord ‘kleine’.

“Herinner je je iets van voor je val?” vroeg Yarub, wiens toon plots verhardde.

“Nee, helemaal niets.”

Yarub wierp een angstvallige blik naar de deur en stelde zijn vraag opnieuw, deze keer luider en met meer nadruk. Hij greep haar rechterarm vast.

“Weet je het zeker? Weet je absoluut zeker dat je niets meer weet?”

“U doet me pijn,” zei Moria, want ook al was dit haar ‘goede’ arm, blauwe plekken had ze bij de vleet.

Yarub schrok van zichzelf en liet los. Zijn stem werd weer zachter.

“Het spijt me,” zei hij, “maar ik moest het weten. Het is belangrijk. Maak je geen zorgen, Moria. We hebben goede hoop dat je je weer snel alles herinnert. Maar eerst moet je nog veel rusten, hoor je me? Hier, in je bed. Zo hebben ook je wonden tijd om te genezen. Tijd is de beste heelmeester. Dus: neem de tijd.”

Yarubs felle optreden was Hanzi niet ontgaan. Hij was verrast, want hun leider stond bekend als de rust zelve, een man die zijn kalmte nooit verloor. Bovendien viel hem op dat hij het woord ‘tijd’ drie keer had genoemd. Hij benadrukte wel heel sterk dat ze zich vooral niet moest haasten. Ze mocht blijkbaar niet weg, in ieder geval niet meteen. Dat vond Hanzi verdacht, al had hij daar een seconde later al spijt van. Wie was hij om de bedoelingen van Yarub de Genadige in twijfel te trekken? En toch. Zijn wantrouwen speelde weer op toen Yarub vertrok en Hanzi door de deurspleet zag hoe de twee zwartkappen buiten op hem stonden te wachten. Ze hadden alles gehoord. Even kruisten hun blikken elkaar, maar Hanzi dook snel weg alsof hij bang was dat één oogopslag van die lijkbidders zo dodelijk kon zijn als een bliksemschicht.

Pas toen iedereen weg was en op veilige afstand, deed Hanzi wat hij al de hele tijd van plan was geweest. Het meisje, Moria, was bijzonder. Dat was zonneklaar. Dat was in het Woekerwoud al duidelijk geworden, toen ze het symbool op haar rug hadden ontdekt. En dat bleek nu weer, uit de woorden van Yarub. Ze was zo belangrijk dat de leider van het volk in hoogsteigen persoon uit zijn raadhuis neerdaalde onder gewone stervelingen om voor haar een veilige slaapplaats te zoeken én haar als eerste te begroeten als ze wakker werd.

Hanzi nam een vel perkament vanonder zijn plunje. Hij toonde het aan Moria. Zijn moeder keek toe. Ze leek te weten wat hij van plan was en waarom.

“Hier,” toonde Hanzi. “Dit teken staat op het midden van je onderrug. Ik heb het zo goed mogelijk nagetekend toen jij je in je slaap draaide en het zichtbaar werd.”

“Dat ding staat op mijn rug? Onderaan? Wat is het?”

“Ik had gehoopt dat jij dat wist. Misschien helpt het je te herinneren hoe en waarom je hier verzeild bent geraakt.”

Moria zag een cirkel van kleine vlammen. Ze herkende het niet. Voor zover zij zich kon herinneren had ze nog nooit een tatoeage overwogen, laat staan er één laten zetten. En dan nog zo’n grote. En zo’n lelijke.

“Het gekke is”, Hanzi pauzeerde even om het onverklaarbare van zijn woorden nog even te wikken, “dat het teken zich schijnbaar net onder je huid bevindt. Het was vervaagd, zo goed als helemaal weg, toen het een tijdje heel slecht met je ging. En het werd helderder naarmate je herstelde.”

Moria trok haar kleed naar boven en toonde de twee merliks wat verlegen haar onderrug. Ze keek hen aan. Ze knikten. Opnieuw helder.

“Hoe dan ook, sinds ze dat teken op je rug hebben gezien, gedraagt iedereen zich hier anders. Alsof er een geheim of een gevaar achter schuilgaat. Denk dus goed na.”

Moria pijnigde haar hersenen. Letterlijk. Niets.

“En je weet echt niet welke betekenis die ring heeft?”

Ze schudde haar hoofd.

“Ik wel,” zei Hanzi’s moeder.

6 - Dag 12, Nova Alba, ochtend

Dragan beschikte in het Zevenslot over een paar werkkamers, een kerker en enkele cellen, meer bekend als de beruchte Toren Zes. Die boezemde de bevolking van Nova Alba zoveel angst in dat ouders ermee dreigden als hun kinderen niet wilden luisteren. “Stop daarmee, of wil je soms wat tijd doorbrengen in Toren Zes?” Aan de buitenkant leek de toren volgens sommigen iets hoger, iets dreigender dan de andere, maar dat was gezichtsbedrog en gebaseerd op de verhalen van wat zich binnenin afspeelde, hoe gevangenen en mogelijke landverraders het vuur aan de schenen en andere lichaamsdelen werd gelegd.

Geru had vroeger veel van zijn tijd doorgebracht in Toren Zes, en hij wist dat ook Dragan dat had gedaan. Hij liet er de hardvochtigste misdadigers om hun moeder roepen, had de meest opeengeknepen lippen tot praten gebracht en staatsgrepen verijdeld. Daar mocht hij gerust trots op zijn. Vandaar ook dat Geru de werkkamers van het Zevenslot kende als zijn broekzak, alle verborgen hoeken en kantjes. Een grondige inspectie had echter niets opgeleverd. Mocht Dragan al iets tastbaars hebben gehad, een bewijs van een mogelijke aanslag op zijn leven, dan bevond het zich daar niet. En dus was Dragans huis de tweede meest voor de hand liggende zoekplaats.

Voor ze er aankwamen, liepen ze in dezelfde straat twee Meesters van de Raad van Zeven tegen het lijf, Meester Ca’Hubris en Meester Ca’Breczi.

“Mijn beste Geru,” zalfde Hubris, “wij hebben het gehoord van Dragan. Het spijt me zo voor je. Jullie hadden een hechte band, niet?”

Wel, wel, het nieuws gaat snel de ronde, dacht Geru.

“Dat is zo. Dank u voor het medeleven.”

“Dat is het minste. Maar als deze tragedie dan toch een lichtpunt biedt … We vernamen dat je opnieuw Hoofd van de Veiligheid bent. Een proficiat is op zijn plaats.”

Hoe konden ze hem nu gelukwensen? Idioten. Een proficiat was allerminst op zijn plaats.

“Voor alle duidelijkheid: ik heb niet om die eer gevraagd. Maar ik zal hem wel verdedigen, Meester Ca’Hubris, dat spreekt voor zich.”

“Zoals we van jou gewend zijn.”

“Mag ik vragen wat u hier doet, heren?”

“We waren op weg naar het Zevenslot en besloten in de gauwte langs Dragans huis te gaan. Uit respect. Net als jullie, vermoed ik. Verdronken, jongens toch. Wie had gedacht dat hij zo om het leven zou komen? Dat verdient niemand.”

Dat was nieuws. Blijkbaar was Dragans moord voor de buitenwereld als een spijtig ongeval verpakt, zelfs voor de hooggeplaatste Meesters. Geru vroeg zich af waarom, maar vond geen reden om de kwakkel te ontkennen. Hij dankte de heren uitgebreid en nam afscheid.

“Waarom doorzoeken we zijn huis, baas? Bahlcasars mannen hebben het al helemaal uitgekamd.”

Dat was waar. Die brulkikker, vermomd als schout, was hier al geweest.

“Omdat Bahlcasar een idioot is en zijn helpers al helemaal. Natuurlijk hebben ze niets gevonden. Denk je nu echt dat Dragan waardevolle spullen te grabbel zou laten liggen?”

Op de keper beschouwd, dat Bahlcasar niets wijzer was geworden van de moord op Dragan, was waarschijnlijk de reden dat hij Geru opnieuw tot Hoofd van de Veiligheid had benoemd. Misschien zelfs in opdracht van de Raad van Zeven. Het was een teken van onmacht. Hij moest nu de kastanjes uit het vuur halen. Als Geru inderdaad de legende was waar iedereen zo over sprak, nou, dat hij het dan maar bewees. En dat was precies wat hij zou doen, nam hij zich voor.

Bahlcasar had erop aangedrongen de kwestie van de Aspiranten eerst te onderzoeken. Die had prioriteit, klonk het. Het ging tenslotte om de nieuwe potentiële leden van de Raad van Zeven. Maar Geru zou Geru niet zijn als hij dat bevel niet gewoon naast zich neerlegde. Naar de hel met hem. Het kon wachten. Alles kon wachten. Zijn goede vriend had voorrang. Dat was hij aan hem verplicht.

Wat meteen opviel zodra ze de woonst binnenstapten, was de grote puinhoop. Alles was verwoest: alle kastdeuren stonden open, kostbare aardewerken potten lagen in scherven op de grond, schilderijen van grote meesters waren respectloos van de muur gerukt en met messen bewerkt. Dit was niet het resultaat van een zorgvuldige zoektocht, maar van een ongekende agressie. Dit was nochtans hoe de mannen van Bahlcasar de woning hadden aangetroffen, hadden ze hem gezegd. Ze hadden niets verplaatst, niets veranderd. Onzin. Geru zag meteen dat die paljassen er met hun vuile voeten waren doorgegaan en met hun smerige poten meubelstukken terug op hun plaats hadden gezet. Idioten. De plaats delict was een zootje en zou niet veel opleveren.

De autopsie had trouwens alleen maar bevestigd wat ze al wisten.

“Dit is het lichaam van de hooggeboren Kenaz Ca’Dragan,” had een lijkschouwer gezegd. Hij kende de man niet, maar het moest een idioot zijn, want het kleinste kind kon zien dat het Dragan was die daar lag.

Zijn keel was in één haal doorgesneden, net boven de adamsappel. Er waren geen zichtbare tekenen van verzet, geen snijwonden of zo, alleen blauwe plekken ter hoogte van de beide polsen. Dat betekende dat hij niet was vastgebonden, maar stevig vastgehouden, misschien met zijn armen achter zijn rug. Dan moesten ze met twee zijn geweest: één om hem in bedwang te houden en één om hem te doden. Goed, hij ging ervan uit dat ze twee daders zochten.

Die lijkschouwing raakte hem meer dan hij had verwacht, ook al liet hij dat niet blijken in het bijzijn van zijn team. Het was zeker niet zijn eerste kennismaking met de dood, maar dit was anders.

Het deed Geru pijn het huis van zijn vriend zo aan te treffen. Hij had hier een maand geleden nog aan de dis gezeten met in zijn ene hand een fazantenbout, druipend van de saus, en in de andere een beker wijn. Alleen de gedekte tafel had verraden dat er een feest aan de gang was. Voor de rest lag de woning er kraaknet bij, zoals altijd. Dragan was erg gesteld op orde. Het was de laatste keer dat Geru nog eens echt had gelachen, een ondeugd waar je hem normaal nauwelijks op kon betrappen. Wat was die herinnering nu bitterzoet.

Geru doorliep in zijn hoofd alle mogelijke scenario’s. Een aantal daarvan kon hij meteen uitsluiten.

Een stommiteit? Iets van persoonlijke aard? Gokschulden bijvoorbeeld? Nee, Geru, spreek voor jezelf, had hij gedacht. Dragan had een onberispelijke levensstijl. Buiten tafelbier raakte hij geen alcohol aan. Vrouwelijk gezelschap was bij zijn weten het enige waar hij zich wel vaker aan bezondigde. Dragan was een jonge, gefortuneerde vrijgezel, met macht en positie, en bovendien deed zijn verschijning niet meteen pijn aan de ogen. Niet te verbazen dat dames vielen voor zijn charmes. Ze werden ook aangetrokken door het gevaar dat zijn functie met zich meebracht.

Dragan genoot van die seksuele spanning, maar maakte hun meteen duidelijk dat hij niet uit was op een vaste relatie. Zijn werk liet het niet toe. Dat hoefde je Geru niet te vertellen. Ook hij had nooit de ware gevonden, al had het niet veel gescheeld. Maar het ging hier niet om hem, maar om zijn vriend. Het zou niet ondenkbaar zijn, toch, dat Dragan had aangepapt met een getrouwde vrouw en dat haar man en een tweede persoon wraak hadden genomen? Maar zou het zoiets banaals zijn geweest? En waarom zouden die wrekers Dragan vermoord hebben, in de rivier hebben gedumpt, om vervolgens nog zijn huis te slopen? Dat raakte kant noch wal.

Een roofmoord leek Geru onwaarschijnlijk. Dieven die plots betrapt worden en de verraste eigenaar in een impuls vermoorden? Zoiets hield ook geen steek. Ten eerste was Dragan niet in zijn huis zelf gedood. Er was geen druppel bloed gevonden, wat je normaal gezien wel verwacht als je iemand de keel doorsnijdt. Geru wist waarover hij sprak. Mensen konden bloeden als runderen als je niet wist hoe je moest snijden en bloed was bovendien een lastig goedje om op te ruimen. Maar dit terzijde. Ten tweede was Dragan te slim en te behendig om zich door gewone inbrekers, wat ordinair straatschorem, te laten verschalken. Zijn scherpe zintuigen waren legendarisch. Zijn uitzonderlijke kwaliteiten waren Geru meteen opgevallen toen Dragan als ambitieuze jongeling bij hem in de leer was geweest, nu al bijna veertien jaar geleden.

*

“Wat moet ik nu doen, Meester Ca’Geru?”

“Springen.”

De jonge Dragan keek langs een steile klif naar het water beneden. Geru wist wat zijn leerling dacht: hij betwijfelde dat hij een val van minstens tien meter zou overleven. Bovendien was hij zwaar gekleed. Zijn vechtjas woog op zijn schouders. Als die doordrenkt was, zou het gewicht hem de diepte in trekken. En het ergst van alles: hij kon niet zwemmen. Kortom, het vooruitzicht op een verdrinkingsdood zou hem niet zo aantrekkelijk lijken. Hoogstwaarschijnlijk vroeg hij zich af waarom zijn Meester hem een zekere dood wilde injagen.

Geru’s gezicht bleef in de plooi.

“Springen.”

Nee, het was geen grapje. Hij meende het.

“Maar Meester, dat overleef ik niet.”

“Je gaat al meteen uit van het ergste, Kenaz. Er is niets mis je overlevingskansen af te wegen. Dat kan in sommige gevallen zelfs heel wijs zijn. Een uitdaging aangaan houdt tenslotte altijd een risico in. Een handdruk is altijd beter dan een zwaardslag. Onthoud dat. Maar, anderzijds, als je bij voorbaat terugschrikt van een uitdaging, hoe groot en gevaarlijk die ook lijkt, riskeer je vaker een gevecht te verliezen dan er één te winnen.”

“Bedoelt u dat ik dapper moet zijn?”

“Ik bedoel dat je vertrouwen moet hebben in mensen die het goed met je menen.”

Dragan leek niet overtuigd. Hij keek nog eens naar beneden en legde zijn hand op zijn maag. Dan draaide hij zich om naar Geru en wees naar de lucht. Daar cirkelden enkele roofvogels boven de bergen.

“Bedoelt u met vertrouwen, zoals die buizerds daarboven dat hebben in de opstijgende wind?”

Geru volgde Dragans wijzende vinger en keek omhoog. Hij dacht na over de vergelijking die zijn leerling hem aanreikte. Niet eens zo slecht gevonden.

“Dat zou je kunnen zeggen. Die vogels …”

Op dat moment hoorde hij een luide plons. Geru draaide zich om en zag niemand meer. Hij zette snel enkele stappen naar de rand van de afgrond en zag onder hem niets dan opspattend water. Ongelooflijk. Die belhamel had het aangedurfd. Hij had gesprongen! De bruisende waterkring sloot zich. Hij zag niemand naar adem komen happen. Het water zweeg.

Geru moest snel in actie komen. Hij hield zijn rechterhand boven de kolk daar beneden, hield zijn adem in en sloot zijn ogen.

Net op dat ogenblik hoorde hij geritsel in de struiken naast hem. Hij opende zijn ogen en zag een gehurkte Dragan langzaam overeind komen. Nee maar! Geru snapte direct wat hij had gedaan: dat duivelsjong had een grote steen in het water gegooid en had zich snel in het struikgewas verborgen. Je moest maar lef hebben. En hij was er domweg ingestonken.

Hij bleef aan de rand staan, reikte zijn leerling de hand en lachte. Het had meteen effect: Dragan leek opgelucht dat zijn Meester het zo sportief opnam. Dat had hij vast niet verwacht. Allicht was hij best trots op zichzelf dat hij Geru zo om de tuin had kunnen leiden en vooral dat hij die sprong had kunnen vermijden. Maar net toen hij in zijn vuistje lachte en de uitgestoken hand aannam, plantte Geru zijn voet stevig in de grond, draaide zijn lichaam en trok in één vlotte beweging Dragan over zijn rug. Die verloor zijn evenwicht en tuimelde de afgrond in.

Alles ging snel. Dragan had zelfs geen tijd om te gillen, want voor hij het wist, kwam hij onzacht in aanraking met het wateroppervlak. Hij zonk vrijwel direct. Geru beeldde zich in hoe Dragans ogen in paniek zochten naar het licht daarboven, hoe hij graaide en klauwde, maar nog dieper wegzakte, tot zijn rug na enkele meters de bodem raakte en hij zich afvroeg hoe lang hij zijn adem kon inhouden voor deze poel zijn dood zou betekenen.

Geru bleef kalm, keek naar beneden en stak zijn arm uit aan de rand van de klif. Als bij wonder begon het waterpeil te zakken. Eerst langzaam, maar dan sneller trok het weg. Voor Dragan eindelijk weer kon ademen, zag Geru hoe hij modderwater ophoestte. Hij kuchte en hijgde. Terwijl hij op zijn rug lag te bekomen, vroeg hij zich waarschijnlijk af wat er net was gebeurd.

*

Sindsdien had Geru een zwak gehad voor zijn leerling. Die heeft het, meende hij, die is tot grote dingen voorbestemd. Dat heet dan de ironie van het lot. Geru had jaren daarna, nadat Dragan er tien jaar dienst op had zitten als ridder in de Orde van de Meester-Major, geen seconde getwijfeld om zijn protegé voor te dragen als zijn opvolger, ook al was die nog maar achtentwintig jaar geweest, de jongste ooit. En nu … Hoe fijn de herinnering ook was, lang kon hij er niet van genieten. Wat was er met Dragan gebeurd? Waarin was hij verzeild geraakt? Vervloekt, Geru zou niet rusten tot hij zijn moordenaars had gevonden. Die klootzakken zou hij het met een langzame dood betaald zetten.

Hoe meer hij erover nadacht, hoe helderder het voor hem werd. Dragan moest tegen een overmacht hebben gestaan. Of een erg sluwe vijand. Wat ook de reden was van zijn ijskoude moord, Dragan moest een zodanig gevaar betekend hebben dat hij uit de weg geruimd moest worden. Hij moest iemand op de hielen gezeten hebben, want die iemand had het nodig gevonden het zekere voor het onzekere te nemen. Die iemand had niet alleen het lef, maar ook de middelen om het Hoofd van de Veiligheid uit te schakelen. Die iemand was dus niet de eerste de beste.

De keuken zag er nog het ergst uit. Geru vond zelfs geen plaats om zijn stok te zetten tussen de ravage van gebroken kruiken en het braaksel van etenswaren op de vloer.

Natuurlijk had Geru de vraag van Bahlcasar om zijn oude functie tijdelijk terug op te nemen niet kunnen weigeren, ook al had hij met veel plezier een nee in zijn opgeblazen gezicht gesmeten. Bij eender welk verzoek, maar niet bij dit. Nogmaals, het ging om zijn vriend. Hij had hem wel meteen gevraagd of hij zijn eigen schutterij bijeen mocht roepen, zijn oude, vertrouwde team: Glauco, Breindood en Jiri. Zonder hen kon en wilde hij niet werken. Ook Dragan had zijn waterdragers, maar die moesten dan maar opkrassen. Bahlcasar ging akkoord, zolang Geru maar aan hem rapporteerde. O, maar dat zou hij zeker doen, uwe doorluchtige goedheid, hij zou van alles verslag uitbrengen. Dat zag je van hier, natuurlijk. Hij zou hem af en toe hapjes toegooien, brokjes informatie, maar hij zou de hoofdschotel onder een serveerstolp verborgen houden. Die speklap verdiende het niet de eer van de waarheid op te strijken.

Daarom was Geru niet in zijn eentje naar het huis van Dragan gegaan, maar samen met zijn drie trouwe helpers.

Eén daarvan was Sirus, alias Breindood. Hondstrouw. Hij deed alles voor je zonder er een seconde over na te denken. Het was altijd handig een werkpaard in je team te hebben. Breindood was bovendien een reus, een echte krachtpatser; niet zo slim, handig of fijnbesnaard, maar dodelijk efficiënt. Hij ging geen gevecht uit de weg. Ook vandaag stelde hij zich geen vragen toen Geru hem de opdracht gaf waarvoor de meesten hun neus zouden hebben opgehaald.

7 - Dag 12, Nova Alba, late ochtend

Er was één kamer die nog niet was doorzocht, een ruimte waarover de meeste huizen in de stad niet eens beschikten.

In de buitenmuur van de slaapkamer zat een kleine deur die leidde naar een zogenaamde ‘garderobe’, een toilet dat tegen de gevel kleefde. Dat was het voorrecht van wie een kasteelachtig, natuurstenen huis als dit bezat. Behalve in deze gegoede buurt waren in Nova Alba de meeste huizen in hout opgetrokken. Het was zeker een luxe om in deze grootstad in alle privacy je behoefte te kunnen doen en bovendien je uitwerpselen niet met een emmer uit het raam te moeten kieperen. Als Dragan een dringende boodschap moest doen, kon hij naar zijn eigen privévertrek.

Het stelde echter niet veel voor. Een vierkante meter, een stenen opstapje met een gat erin en een houten deksel erop. Tot zover het comfort. Maar, zoals gezegd, alle derrie verdween via het gat rechtstreeks de gracht in die zich loodrecht onder de toiletmond bevond. Die grachten mondden dan weer uit in de Ay. Van de geurhinder was je niet verlost, zeker als de grachten bij hete zomers bijna droog kwamen te staan en niet beter waren dan de open rioleringen in de gewone straten van de stad.

Nu wilde het toeval dat het inderdaad een prachtige zomer was geweest. Het had al lange tijd niet meer geregend. Toen hij het deksel van het toilet met zijn stok van het gat schoof, werd Geru dan ook begroet door een fijn aroma. Halleluja, niets zo lekker als een moordonderzoek waarbij je meteen in de stront zit. Gelukkig kon je op een kerel als Breindood altijd rekenen. Hij stak op Geru’s bevel zonder aarzelen zijn rechterhand door het gat.

“Wat zoek ik precies?” vroeg hij.

“Je zal het weten als je het voelt. Tast maar met je hand rondom, onder de zitting.”

De allerbelangrijkste zaken kon je maar best op de meest onaangename plaats verbergen. Als Dragan dat uit zijn opleiding bij Geru had onthouden, dan was dit een ideale bergplaats. Zijn moordenaars zouden hier nooit zijn komen zoeken en Bahlcasars oenen zeker niet. Die zouden hun handen niet willen vuilmaken, net als hun baas in zijn leven wellicht nooit had gedaan.

Geru zag de blik van afschuw bij zijn andere helpers op het moment dat Breindoods vingers in de plakkerige brij onder het toilet woelden.

“Wacht,” zei hij, “ik voel iets. Er is een klein stuk bij gemetseld, een nis, en daar ligt precies iets in.”

“Zorg dat je het niet laat vallen.” Terechte opmerking, want de handen van Breindood waren bruin en glibberig.

Breindood hing nu met zijn schouder door de opening. Zijn kaak raakte bijna de kakstoel. Hij rekte en kreunde zich nog wat verder, greep iets vast en trok daarna langzaam zijn arm uit het gat.

Er verscheen een rechthoekig doosje, een houten kistje.

“Krijg nou het schijt,” zei Breindood, en de rest lachte spontaan om het woordgrapje omdat ze wisten dat hij dat niet zo bedoeld had.

Geru nam het kistje aan nadat Breindood het met de mouw van zijn propere linkerarm wat had schoongewreven. Er kon iets onbeduidends in zitten natuurlijk, een oude liefdesbrief of een familiejuweel. Hoogst interessant, maar niet voor Geru. In dat geval zou hij de vondst aan de nabestaanden bezorgen als het huis werd vrijgegeven. Dragans moeder woonde in Thiru, op enkele boogscheuten van Nova Alba, herinnerde hij zich. Was zij eigenlijk al op de hoogte gesteld?

Iedereen keek gespannen uit naar wat zich in het kistje bevond. Maar zover kwam het niet.

Plots schrok iedereen op van een geluid aan de voordeur. Iemand leek aan het slot te prutsen. Kort daarop draaide de deur open. De scharnieren piepten.

Jariff was de jonge twintiger die behoedzaam de huiskamer binnenstapte en rondkeek. Hij leek niet verbaasd te zijn over de rommel, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Hij schrok zich wél te pletter toen hij uit de deuropening van de slaapkamer een onwaarschijnlijk kwartet zag verschijnen: een oud mannetje met een stok, een schriel ventje op blote voeten, een man met een lange jas en een hoofd als van een bidsprinkhaan, en achteraan een beer van een vent met één witte en één bruine hand.

“Grijp hem!” bulderde het oude mannetje. De beer duwde de anderen van het gezelschap opzij en sprong op hem af. Jariff was over de eerste schok heen en zette het op een lopen. Het zou een atleet moeten zijn om hem te pakken te krijgen.

Met drie reuzenpassen vloog hij de brug over. Aan de overkant sprong hij als een jonge kat op een stapel houten kratten, klom overeind en greep met beide handen het overhangende uithangbord van de timmerman, die te druk bezig was in zijn werkplaats op straathoogte om de acrobaat op te merken. Hij trok zich omhoog en klauterde via de luiken van het bovenste glas-in-loodraam tot in de dakgoot. Geen sinecure, want zoals bij zovele huizen stak de eerste verdieping verder uit dan het gelijkvloers, zodat Jariff als een volleerde bergbeklimmer enkel op armkracht de hindernis van een overhellende rotswand moest bedwingen.

Vanaf die hoogte keek hij voor het eerst waar zijn achtervolger bleef. Die had intussen ook al het uithangbord bereikt, maar had veel meer moeite om zich op te trekken. Die zou hij gemakkelijk kunnen afschudden, gokte Jariff, en hij voelde zich eventjes onoverwinnelijk, zoals een aap die zich in een boomtop op de borst klopt. De gedachte gepakt te worden, kwam niet eens bij hem op.

Vliegensvlug liep hij, balancerend als een ervaren koorddanser, door de goot van het steile dak en aan het uiteinde nam hij een aanloop. Hij katapulteerde zich naar de lager liggende schoorsteen van het huis ernaast en wist zich er nog net aan vast te klampen. Zijn rechtervoet schoof weg. Een dakpan viel aan diggelen op de grond. Dat scheelde geen haar. Nee, hij mocht niet overmoedig worden en anderen onderschatten, want kijk, daar stond die reus al op het hogere dak. Verdorie, hoe was hij daar zo snel geraakt? Jariffs zelfvertrouwen smolt als sneeuw voor de zon.

Hij gleed via het dak verder, sprong en vloog de halve stad door, tuimelde en duikelde, struikelde en vloekte, zette zich weer recht en sprintte verder, deed alles wat hij kon, maar die kolos bleef aanklampen en leek zelfs wat terrein te winnen. Het kostte Jariff krachten. Hij ademde al zwaar.

Een ultieme sprong dan maar naar een eesttoren. Via een luik kwam hij uit op de droogvloer, waar mout lag te drogen voor de brouwerij ernaast. Door de warme lucht die door de geperforeerde vloer naar boven kwam, brak het zweet hem nog meer uit, maar als hij deze eest doorliep, zo wist hij, kon hij via de achterzijde het marktplein bereiken. Een drietal nauwe straatjes verderop lagen de omwalling en de stadspoort. Eens daar was deze vogel gevlogen.

Daar was het plein al. Verrek, het was markt vandaag! Daar had hij niet op gerekend. De menigte zou hem ophouden, maar goed, dat gold net zo goed voor zijn achtervolger. Die kwam intussen als een bezetene door de eest gerend. Jariff had geen keus: hij waagde een koprol in een tentzeil, maar het hele kraam stuikte in elkaar en hij belandde pijnlijk op de zijkant van een tafel met eieren. Die vlogen in de lucht en klutsten op de grond. De koopman brieste. Jariff baande zich een weg, zijn kleren eigeel, tussen een zee van handelaars, klanten en vee. Veel vee.

Breindood had hem ei zo na te pakken, al zou hij ook dat woordgrapje niet hebben gesnapt. Hij moest toegeven dat hij afgepeigerd was en geradbraakt. Hij proefde bloed. De atleet van weleer was hij blijkbaar niet meer. Waar was die ellendeling inmiddels gebleven? In het midden van het plein zag hij hoe enkele mensen opzij werden geduwd. Ze vielen tussen een kudde jonge kalveren die waren vastgebonden aan de smeedijzeren reling rond de marktbel. Dat moest hem zijn, maar hoe geraakte hij daar? Zijn oog viel op een katrol die aan een verdraaibare balk hing. Als hij die kon draaien en zich aan het touw over de eerste rij marktkraampjes heen kon zwiepen, was hij al een hindernis verder. Helaas had hij niet meer aan zijn besmeurde hand gedacht. De smurrie mocht dan wel grotendeels zijn opgedroogd, zijn hand had geen grip. Hij loste het touw en viel. Terwijl hij overeind krabbelde, wist hij dat die dag de prooi de jager te slim af was geweest.

Jariff had omgekeken en had de val gezien. Hij kon zijn geluk niet op. Zie je wel dat hij zou ontsnappen? Al met al een makkie. Hij liep op een drafje naar een smalle straat aan de overkant van het plein. De stok die opeens tussen zijn benen werd gestoken, had hij nooit gezien. In het midden van de straat lagen planken, zodat je bij regenweer niet door de modder hoefde te ploeteren. Op die planken viel hij, languit. Aan de hoek stonden de anderen die hij in het huis had gezien, het oude mannetje met de stok op kop.

“Wat denk je? Zullen we het maar opgeven?” zei Geru. “Al dat hardlopen. Mijn rug kan er niet meer tegen.”

Jariff zette zich overeind om er weer vandoor te racen, maar hij bleef aan de grond genageld door wat hij zag.

Geru hield zijn arm gestrekt naar de markt. Hij sloot zijn ogen. Zijn geklauwde hand begon te trillen alsof hij water uit een onzichtbare steen kneep.

Het begon met het water uit de centrale put, daarna dat uit de drinkbakken van de beesten. Een waterdrager keek verbaasd toe hoe ook het water uit zijn kruiken opsteeg en een paar meter boven de grond bleef hangen. Liters wijn kwamen uit open vaten omhoog, verse melk hing als vette wolken in de lucht en hete olie waarin voordien vleesspiesen hadden gebraden, verspreidde zich dreigend boven de markt. De verstomde inwoners van Nova Alba zagen hoe zelfs het bier uit hun stenen pullen opsteeg. Er waren er die hun ogen sloten, uit schrik dat die zouden uitdrogen. Overal op de markt zweefden vloeistoffen net boven de hoofden van een stomverbaasde mensenmassa. Enkelen hadden Geru herkend en zijn naam ging al snel de ronde. Ze waren hem nog niet vergeten.

Geru maakte een bruuske werpbeweging met zijn arm. Alle vloeistoffen vlogen met een rotvaart op Jariff af, met de snelheid van regen in een tropische storm. Hij kreeg de volle lading. Een bizarre cocktail van koude en gloeiend hete vloeistoffen raakte hem vol op de borst. Door de druk vloog hij meters achteruit en smakte tegen een kar met brandhout.

Nog heel even was Jariff bij bewustzijn. Het laatste dat hij hoorde was ‘hebbes’ en een bruine vuist die hem recht in het gezicht sloeg. Toen ging het licht uit en had hij definitief de race verloren.

8 - Dag 13, Nigma, valavond

“Jij bent een Aspirant, Moria.”

“Wat ben ik?”

“Een Aspirant. Daarvoor staat die ring op je rug.”

“En wat wil dat zeggen?”

“Wel, lieverd, zo noemen ze iemand die in aanmerking komt om te zetelen in de Raad van Zeven, zeg maar de regering van het land.”

“Ik? Zetelen? In een regering? Sorry dat ik lach, mevrouw, maar zoiets geks heb ik nog nooit gehoord. Dat bestaat niet. Politiek zegt me niks. Ik weet geen zier af van regeringszaken. Als dat wel zo zou zijn, dan zou ik het me toch herinneren?”

“Ben je daar zo zeker van? Blijkbaar herinner je je een heleboel zaken niet meer.”

“Ik zie me gewoon niet meteen het land leiden, u wel? Daar heb ik toch helemaal geen kaas van gegeten? Kijk naar mij. Ik ben een doorsnee zestienjarig meisje. Ik ben niets bijzonders, niemand van belang.”

“Blijkbaar ben je bijzonder genoeg, want de Meester-Major heeft onder andere jou uitverkoren om mogelijk plaats te nemen in zijn regering. Dat is heel wat.”

“Onder andere mij. Dus zijn er anderen?”

“Ik weet niet hoeveel Aspiranten er deze keer zijn. Dat weet niemand, maar je behoort tot een clubje zestienjarigen dat om de zoveel tijd wordt geselecteerd.”

“Maar waarom precies nu?”

“Het is wellicht jouw lot, Moria, de weg te volgen die de Woudgeesten voor je hebben uitgestippeld. En het is tijd voor vernieuwing, veronderstel ik. Jij kan daar mede voor zorgen. Dat op zich is een hele eer, vergis je niet. Misschien snap je nu nog niet waarom je tot dat select gezelschap behoort, maar geloof me, de Meester-Major is heel wijs. Men noemt hem niet voor niets de Grote Leider, de Verlichte. Hij zal er wel een goede reden voor hebben. Je moet vertrouwen hebben in zijn oordeel.”

“En die Grote Leider heeft die ring boven mijn kont getekend? Hoe kan dat?”

Hanzi’s moeder glimlachte en haalde haar schouders op.

Moria was compleet de kluts kwijt. Kon die man toveren of zo? Het was allemaal te gek voor woorden. Een Aspirant? Het klonk eerder als een groente. Of een medicijn. In elk geval niets om jaloers op te zijn.

En waarom kwam juist zij in aanmerking? Komaan, zeg. Ze woonde in Moldragon, in een simpele hoeve. Haar vader was een eenvoudige kopiist, haar moeder een gestoord drankorgel. Er was altijd ruzie. Ze hadden het niet breed. Ze ging niet veel naar school. Ziedaar de krachtlijnen van haar fantastische leven. Had ze iets gemist? Zat daar iets bijzonders tussen?

Hoe meer Hanzi’s moeder had verteld, hoe meer ze zich afvroeg. Konden ze bijvoorbeeld echt niemand anders vinden voor hun geliefde regering? Iemand met veel meer ervaring? Iemand die tenminste op de hoogte was van heel die politieke reutemeteut? En vooral: iemand die deze functie wilde? Want hoewel Moria nog niet echt wist wat ze later wilde, behalve niet in de voetsporen van haar saaie vader treden, een land besturen stond niet meteen hoog op haar verlanglijst.

Echt, de enige die ze ooit over politiek had horen praten, was haar oom. Hij was barbier en hij had het er met zijn klanten weleens over dat, je weet wel, het land om zeep ging, of dat alle leiders hun eigen zakken vulden, zeker meneer, en wilt u het graag kort opgeknipt in de nek? Dat soort zaken. Maar zelf?

Ze tastte naar haar onderrug en wreef over de plek waar die kring zou moeten zitten. Ze voelde niets, geen oneffenheid, geen litteken, zelfs geen opstoot van warmte. Moria vond het maar niks. Nee, ze moest die stomme ring niet. Ze had er tenslotte niet om gevraagd. Dat hij hem maar terug verwijderde, de man die dat spul bij haar had aangebracht, zomaar, zonder toestemming. Dus dank u, kon ze nu terug naar huis, naar Moldragon?

Hanzi had met toenemende verbazing het relaas van zijn moeder aangehoord. Hij kende die kant van haar niet. Voor hem was ze gewoon zijn moeder, altijd bekommerd en zorgzaam, altijd in de weer. Ze maakte de beste stoofpotjes klaar, veegde de spinnen vanonder zijn bed of waste de vlekken uit zijn tuniek in het vennetje achter hun huis. Dat was wie ze was, toch? Had hij haar verkeerd ingeschat, de enige persoon die hij zijn hele leven kende? Waar ze zelden gasten ontving en in gesprekken doorgaans tevreden was zich op de achtergrond te houden, had ze nu blijk gegeven van heel wat daadkracht en kennis van zaken. Daarbij was ze ook in staat Moria, die helemaal overstuur was, geleidelijk aan op haar gemak te stellen. Hanzi zag zijn moeder graag, maar voelde nu echt bewondering voor haar.

De onthulling van de ring van vuur klonk even magisch als onwaarschijnlijk, maar Hanzi had van elk woord gesmuld, zoals hij dat vroeger deed toen hij als kind naar de verhaaltjes van rondreizende vertellers luisterde. Zelfs in de winter zette hij zich in kleermakerszit op de kasseien van het centrale plein en hing aan hun lippen tot zijn gat eraf vroor. Vooral als hun verhalen gingen over kleine jongetjes die opgroeiden tot grote helden. En zie nu, Moria bleek een gelijkwaardig lot beschoren, want er schuilde in haar een leidersfiguur. Volgens die Grote Leider wachtte haar mogelijk een toonaangevende rol in de toekomst van het land. Onbegrijpelijk dat Moria daar zo koeltjes op reageerde. Meer nog, ze leek haar lot, haar roeping zelfs liever kwijt dan rijk te zijn, terwijl Hanzi niets liever wilde. Hij had er altijd van gedroomd dat er een levensbelangrijke taak voor hem was weggelegd, dat hij zou mogen plaatsnemen aan de tafel van de Woudgeesten, dat hij iets zou verwezenlijken, om het even wat, om zijn status van doodgewone merlik te overstijgen.

In zijn geestesoog had hij meermaals een bode voor zijn deur zien staan. “Ahum,” had die dan plechtig gevraagd, “bent u de eerbiedwaardige Hanzi?” Waarop hij met fiere borst antwoordde: “Dat ben ik. Wie heeft mij nodig?” Dat deed hem er trouwens aan denken dat hij dringend een stoerdere naam voor zichzelf moest verzinnen of een heldhaftige alias als ‘de Vernietiger’ of ‘de Onversaagde’. Wat had je tenslotte aan Hanzi? Die naam had veel te veel knuffelgehalte en daar koop je als held in de dop niets mee. In elk geval, het vervolg was steevast dat een hoge functionaris hem het bevel gaf een avontuurlijke strijd aan te gaan met een boosdoener, de verpersoonlijking van het kwaad, waar geen ander kruid tegen gewassen was dan dat van een dappere merlik genaamd Hanzi. Met veel nederigheid zou hij die missie aanvaarden en de rest was geschiedenis. Maar de woorden van zijn moeder hadden hem van zijn wolk gehaald. Hij was jong en wat wist hij van het leven? Duidelijk niets.

“Ik besef dat het allemaal wat veel voor je is, lieverd,” suste Hanzi’s moeder toen ze zag dat Moria haar ogen sloot en met één hand haar voorhoofd masseerde.

“Het enige dat je nog moet weten, is dit: Aspiranten krijgen de duur van één maancyclus om de hoofdstad, Nova Alba, te bereiken. Die periode heet de Nieuwste Maan. Daarna verliezen ze onherroepelijk hun recht om in de regering te zetelen. Eén maancyclus is ongeveer dertig dagen. Dat lijkt een lange tijd en voor de meesten is het haalbaar, maar niet altijd. Nova Alba is niet bij de deur en de tocht hachelijk. Je zou sowieso door het Woekerwoud moeten. En ik neem aan dat je niet weet wanneer je voor het eerst die ring op je rug hebt opgemerkt? Wat was toen de stand van de maan?”

Natuurlijk had Moria daar het raden naar. Haar hoofd voelde aan alsof er een allesvernietigende brand had in gewoed die weliswaar dierbare herinneringen had gespaard, maar de meest recente voorgoed in de as had gelegd. Ze schudde het hoofd.

“Jammer. Dan hebben we ook geen idee hoeveel tijd je nog rest.”