De Heraklesmoorden

Alexander Olbrechts

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

De Heraklesmoorden

Een verhaal uit de mythosmoordenserie

Alexander Olbrechts

De Heraklesmoorden

Alexander Olbrechts

1e druk november 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber studio, Ralph Bunschoten

Auteursfoto: Bea Bermejo

Illustraties:

De leeuw, het zwijn, de stier, de hond, de Dood: Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

Alle agenten, de draak (hydra), het hert, de reiger, de Griekse vrouw: OpenClipart-Vectors via Pixabay

Het paard: Colleen via Pixabay

Het Wijnegemhof: Chris (Castor) Vandendriessche

Herakles en Kerberos: Colleen ODell via Pixabay

Graffiti en landkaart Griekenland: Alexander Olbrechts

ISBN 978-94-6464-050-2

ISBN e-book 978-94-6464-051-9

NUR 305

Dit is een verhaal uit de serie: de mythosmoorden. Deze serie start in het boek “Fatale Ontmoeting” met de thrillernovelle “De tantalusmoorden”. Ook het korte verhaal “Jongen zonder naam” is een onderdeel van deze reeks. Dit verhaal haalde de tweede plaats in de schrijfwedstrijd “De Zilveren Strop” in 2022.

Bruno Maes slurpt van zijn koffie. De zwarte drank met een klontje rietsuiker is nog gloeiend heet, maar op dit uur van de dag heeft hij de cafeïne broodnodig. Hij hoort de leeuwen al onrustig brullen. De metalen schotten – waarmee de beesten in hun hokken worden opgesloten – rammelen door de slagen van hun machtige poten. Ook de leeuwen voelen aan dat het vandaag een speciale dag is.

De zoo zal voor het reguliere bezoek iets eerder sluiten dan normaal, want in de late namiddag komt de koning met zijn gezin het park bezoeken. Uiteraard wordt hij gevolgd door een heuse meute van hielenlikkers, ministers, mensen met een adellijke bloedlijn en tal van andere prominenten die er niet toe doen. De dierenverzorgers zullen per departement in een lijn worden opgesteld om handjes te schudden en in drie zinnen te vertellen waarmee ze hun werkdagen in de zoo vullen.

“Stront scheppen, voederen en daarna nog meer stront scheppen,” wil Bruno aan Zijne Majesteit antwoorden op de obligatoire vraag die volgens het script aan hem gesteld gaat worden.

Het script dicteert hem echter om te zeggen: “De Aziatische leeuw is een kwetsbare diersoort, Sire. In onze dierentuin, Planckendael, zorgen we voor de overleving van deze soort. Ik ben verheugd dat ik een onderdeel mag zijn van de grote machine die ervoor zorgt dat deze leeuwen in een beschermde omgeving mogen opgroeien, zodat we hen van de stropersdood kunnen redden.”

Met veel tandengeknars heeft hij de drie zinnen voor de badkamerspiegel geoefend. Hij vergeet telkens enkele woorden uit de derde zin, want die is naar zijn smaak veel te lang.

In het verblijf van de grote katachtigen is er – op het kabaal van de leeuwen na – nog niet veel bedrijvigheid. De bezoekers mogen vandaag het park een uur eerder betreden, om te compenseren dat hun bezoek sneller zal eindigen dan normaal. Daarom worden de dieren vandaag vroeger dan gebruikelijk uit hun kooien gelaten, anders heeft een betalende bezoeker maar weinig waar voor zijn geld. Bruno heeft dit proberen te verhinderen, hij is van mening dat de dieren in hun gebruikelijke routine moeten blijven leven en dat de dierentuin er zo weinig mogelijk van mag afwijken, koning of geen koning.

Daar heeft de bestuursraad van de zoo geen oren naar. De leeuwen moeten nu naar buiten, voordat de eerste bezoekers aankomen, in de vroege namiddag worden ze terug opgesloten, om ze in de late namiddag opnieuw met voedsel naar buiten te lokken. Dit alleen zodat de koning op zijn minst wat bewegende dieren kan spotten, want tegen de namiddag liggen de meeste beesten ergens in het gras of onder een boom een dutje te doen.

Bruno heeft schriftelijk geprotesteerd dat afwijken van de routine niet bevorderlijk is voor het gedrag en het leven van de dieren, maar de bestuursraad wist natuurlijk beter… Zelfs leeuwen moeten hun routine verzetten als de koning hen wil zien. De leeuw is koning van de jungle en helaas niet koning van de dierentuin.

Met de koffie in de hand slentert hij door het verblijf van de grote katachtigen. Hij duwt op de knopjes en trekt aan de juiste hendels om alle kooien te openen. Hij hoort vele beesten brullen en grommen. De grote katachtigen zijn niet tevreden. Hun routine is verstoord, zoals hij had verwacht.

Bruno zucht en slurpt opnieuw luid van de hete koffie. De bekendste Disneyleeuw prijkt op de mok. Zijn collega’s gaven hem de mok uit de giftshop – het was een foppakje voor zijn tiende werkjaar. Hij wandelt naar de kooi van Simba. Zeven jaar geleden had de zoo een immens populaire stembus georganiseerd om een naam te kiezen voor de nieuwe welp. Simba won de verkiezing met 82% van de stemmen. De verkiezingsuitslag werd behendig uitgesmeerd in alle media en lokte vele bezoekers naar de nieuwgeboren welp. Alle namen die Bruno had voorgedragen – Leo, Roar, Aslan en Nemea – werden geweigerd. Alleen de populairste Disneynamen mochten op het lijstje. Zelfs Aslan uit Narnia – het populaire kinderboek van de Britse schrijver C.S. Lewis – werd niet geschikt bevonden.

Als hij alleen met de grote katten is, weigert Bruno om de idiote namen van de zoo te gebruiken. Daarom noemt hij Simba dan ook steevast Aslan als niemand hem kan horen.

Aslan blijft lui op de uiteengetrokken stapel stro liggen, hoewel het deurtje naar zijn buitenverblijf openstaat. Hij geeuwt en laat zijn lange, gele hoektanden zien. Na een lui oog op Bruno te hebben geworpen, legt Aslan zijn kop terug op het stro.

Bruno stampt met zijn laars tegen de kooi. ‘Opstaan, luilak! Je moet nu naar buiten om straks voor de koning te paraderen.’

Aslan gromt protesterend, maar staat toch op. Hij weet hoe persistent Bruno kan zijn.

‘Vort, naar buiten. Ik weet dat het te vroeg is, maar straks mag je weer slapen. Je weet wel, op het moment dat je helemaal niet wilt slapen. Ook mag je opnieuw wakker worden, op het moment dat je doorgaans wilt slapen. Zo is het nu eenmaal. Ik moet me er ook naar schikken.’

Geërgerd loopt de leeuw door het openstaande luik naar zijn buitenverblijf. Bruno sluit het luik onmiddellijk, zodat Aslan niet meer terug naar binnen kan. Hij controleert de andere kooien en sluit alle luiken om de dieren buiten te houden. Hij hoort de agressieve en protesterende keelklanken van de grote katten en schudt bedroefd zijn hoofd. In tegenstelling tot wat de bestuursraad van de zoo denkt, beseffen de dieren het meestal goed als er dingen veranderen.

Planckendael is niet meer wat het geweest is, denkt Bruno die de laatste slok koffie naar binnen giet. Waar blijft Dina? Waarschijnlijk is ze weer te laat. Dina heeft – naar eigen zeggen – een slaapprobleem, al noemt Bruno het een ontwaakprobleem. Het lukt haar nooit om op tijd op het werk te arriveren en al zeker niet wanneer alle verzorgers twee uur vroeger paraat moeten staan dan normaal.

Een leeuw brult luid.

Het klinkt voor Bruno als een uitroep van smart. Dat moet Aslan geweest zijn, denkt hij.

Opnieuw is er een luide brul. Bruno zucht. De leeuwen zijn aan het vechten. Hij had de routine van de beesten nooit mogen verstoren. Aslan blijft heftig brullen.

Bruno tuurt in zijn lege mok en wandelt verder. ‘Ik hoop dat je straks net zo kwaad bent op de koning en zijn hielenlikkers, Aslan!’ roept hij in de richting van het luide gebrul. ‘Ik kan er niets aan doen.’ Vermoeid sloft hij naar het kleine lokaal waar de verzorgers van de grote katachtigen op de middag hun lunch kunnen eten. Hij schenkt zich een nieuwe mok koffie in en laat deze keer twee klontjes rietsuiker in de zwarte vloeistof vallen. Het is vandaag tenslotte ook voor hem een extra vermoeiende dag. Hij zal de bijkomstige calorieën van de suiker wel verbranden. Met een klets op het beige T-shirt van de zoo, dat zijn stevige buik omklemt, en een mok in de andere hand sloft hij uit het lokaaltje.

Aslan brult nog steeds de longen uit zijn lijf. De leeuw heeft pijn. De kreet lijkt meer op janken dan op een forse leeuwenbrul.

Bruno brengt zijn lippen naar de hete vloeistof en slurpt luid met een even pijnlijke grom als Aslan. Zijn grootmoeder Monique kon koffie rechtstreeks van de kachel drinken, het leek wel alsof ze in de plaats van een slokdarm een gevoelloze leren buis had. Met de gedachte aan oma Monique op zijn netvlies opent hij de deur naar de buitenverblijven van de leeuwen. Hij moet de leeuwen kalmeren, want gewonde beesten op de dag dat de koning komt… Het zal altijd zijn schuld zijn en nooit komen door de beslissing van de zoo zelf.

‘Gedraag jullie een beetje, jongens. Straks moeten jullie brullen, wanneer onze koning op visite komt.’ Het maakt niet uit wat hij zegt, als ze zijn geruststellende stem maar horen.

Twee van Aslans vrouwtjes lopen onrustig langs het hek van hun verblijf. Ze grommen naar elkaar en halen met hun poten uit als ze in elkaars buurt komen. Bruno – die in gedachten de twee vrouwtjes naar zijn ex-partners heeft vernoemd: Nadia en Suzanne – merkt hun merkwaardige gedrag op. De vrouwtjes gaan doorgaans liefdevol met elkaar om. Nu vertonen ze agressief gedrag naar elkaar.

‘Aslan, waar ben je jongen? Heb je pijn?’

De grote leeuw laat zich niet zien. Het is nog stikdonker op dit uur van de dag – nacht – en de leeuw kan zich op vele donkere plaatsen verstoppen. Waarschijnlijk is hij zijn wonden aan het likken. In tegenstelling tot wat menig bezoeker denkt, is het niet Simba die de scepter zwaait in deze troep, maar zijn het de vrouwtjes Nadia en Suzanne die de wet bepalen – en dan Nadia nog net iets meer dan Suzanne. Net zoals de echte Nadia en Suzanne destijds de regels voor Bruno hadden bepaald. Bruno glimlacht met de mok tegen zijn lippen. Hij voelt zich een beetje zoals Simba: geleefd worden als radar in het grotere geheel, met chagrijnige vrouwen die hem vertellen wat hij kan en mag doen; dat is het leven van de hardwerkende man.

Daarom houdt hij zo veel van de dieren. Het leven van een leeuw is veel eenvoudiger: eten, slapen, luieren, af en toe eens paren en op tijd eens goed schijten. Voor dat leven zou Bruno onmiddellijk tekenen, want paren heeft hij al een drietal jaar niet meer gedaan. Tenzij je de hand aan jezelf slaan, met een pikant filmpje van internet waarin enkele Aziatische vrouwen een hoofdrol spelen, “paren” kunt noemen.

De leeuw wandelt in een bundel licht van de buitenspot.

Bruno’s mok valt op de grond en versplintert in duizend stukken. De hete koffie spat over zijn schoenen en broek, maar Bruno merkt het niet. Met openvallende mond staart hij naar de drie zwarte pijlen die uit Aslans flank steken. Compleet verbouwereerd gaapt hij naar de bloedende, mankende leeuw. De vrouwtjes verderop schreeuwen. Ze worden dol van de geur van het bloed van hun mannetje.

Bruno staat als aan de grond genageld.

Aslan kijkt hem aan. Alleen Bruno zal in staat zijn om de pijn in de ogen van de leeuw te zien. De leeuw brult een nieuwe, smartelijke kreet. Het donkerrode bloed loopt over zijn beige vacht. De achterpoot blijft iets boven de grond zweven. Aslan probeert een nieuwe pas te zetten. Een grom weerklinkt. De leeuw pint zijn ogen op zijn verzorger. Ogen die beladen zijn met pijn, ogen die smeken om hulp, ogen vol onbegrip, die vragen “wat is er aan de hand?”. De leeuw zet opnieuw enkele poten vooruit. Zijn tred wordt belemmerd door de drie zwarte schachten die uit zijn flank steken.

De vrouwtjes grommen.

Bruno blijft verstijfd naar de gruwelijke verwondingen van de leeuw kijken. Zijn hersenen zijn niet in staat om iets te doen.

Er klinkt een suizend geluid.

Een zwarte schacht boort zich in Aslans keel. Met een halve sprong draait het beest zich in de richting van de aanval. De leeuw opent zijn mond, maar een oorverdovende brul blijft uit. Aslan schudt met zijn kop in een wanhopige poging om de pijl uit zijn keel te halen. Hij draait en zakt door zijn voorste poten. Zijn achterste poten blijven zich moedig verzetten tegen de pijlen die het leven uit zijn lichaam trekken. In een zielige buiging die door de pijlen wordt afgedwongen, blijft de achterkant van de leeuw staan, vechtend tegen de pijn. De trotsheid van een sierlijk dier; de koning van de jungle. Zelfs met vier pijlen in zijn lijf weigert hij neer te gaan.

Een nieuw, zwiepend geluid klinkt in het duister. Bruno staat zelf in het licht van de spot en kan niet meer dan schaduwen in de duisternis ontdekken. De nieuwe pijl vliegt met een misselijkmakende klap in Aslans oog. Het geluid verkilt hem nog meer. Alsof een handvol druiven met kracht tegen een houten balk wordt geslagen. Sappig, maar ook hard.

De achterpoten geven hun gevecht op en de leeuw valt neer, in zijn doodsstrijd gedwongen om de buiging te vervolledigen.

Bruno’s handen trillen. Hij merkt een vreemd piepend geluid op en beseft pas na enkele seconden dat het zijn keel is die de jammerende klank uitbrengt.

Een nieuwe fluittoon kondigt een zesde pijl aan. Het projectiel klettert met een hels kabaal tegen het metaal van de deur. Bruno slaakt een onmannelijke gil. De pijl en de gil trekken hem uit zijn bevroren staat. Ze geven hem meer energie dan hij ooit heeft gehad.

Als een olympische atleet schiet hij uit de startblokken. Hij snelt het verblijf van de grote katachtigen in en trekt de metalen deur achter zich dicht. De deur heeft aan de binnenkant een stevige ouderwetse grendel, die zal de beestenbeul wel tegenhouden. Met een luide klap schuift de grendel in het gat.

Zijn hart maakt overuren in zijn borst. Bruno’s oren suizen door de verhoogde bloeddruk. Zweetparels plakken zijn krullende, bruine haren tegen zijn slapen. Gelukkig is zijn haardos ver genoeg geweken, zodat de krullen niet langer voor zijn ogen vallen. Bruno heeft het benauwd, zijn vingers trillen ongecontroleerd en een ijzige kilte heeft zijn lichaam in zijn greep. Hij drukt zijn voorhoofd tegen het metaal van de deur en probeert zijn angsten te beteugelen. Hij moet iets doen. Zijn handen vliegen naar de zakken van zijn broek. De zakken zijn leeg. Zijn telefoon ligt nog in zijn kastje in het koffielokaal van de verzorgers, zoals gebruikelijk ’s ochtends is de batterij van het oude ding leeg en hangt zijn smartphone aan de kabel om op te laden – het is goedkoper om je telefoon op je werk op te laden dan thuis.

Ik moet naar de telefoon in het koffielokaal, denkt hij, omdat hij niet weet of zijn eigen telefoon voldoende is opgeladen. Er hangt een telefoon van het park aan de muur van het lokaal, daarmee kan hij de bewaking van het park rechtstreeks bellen. Hij snelt door de gang tussen de kooien.

Zijn vlucht naar het koffielokaal en de hulp wordt gestopt. Schuifelend komt Bruno tot stilstand.

Voor hem in de gang staat een reus.

Birgit huilt onophoudelijk. Het mooie meisje met de bruine krullen waar hij zo ontzettend verliefd op is, ligt als een gebroken wrak op de sofa. De briefwisseling van het laboratorium zit verkreukt en geklemd in haar hand als een stijve zakdoek.

Lucas is onmiddellijk na haar telefoontje naar hun appartement gereden. Hij heeft het dossier dat hij op het commissariaat aan het bestuderen was onmiddellijk opzijgeschoven.

Wanneer hij eindelijk bij haar is, is Birgit helemaal ontredderd. Hij kent het antwoord op de vraag voordat hij ze stelt, toch kan hij niet anders dan de woorden uit te spreken. ‘Wat zegt het lab?’

Birgits schouders schokken. Haar woorden komen verhaspeld over haar lippen. ‘Positief, Lucas. Je bent drager.’

IJskoude klauwen omklemmen zijn hart. De toon klinkt beschuldigend. Hij kan er toch niets aan doen? Het beseffen is één ding; het uit de mond van je vriendin horen, is iets helemaal anders. Kleeft er nu een houdbaarheidsdatum op hun relatie?

‘Ik wist het gewoon,’ snikt Birgit. ‘Ik voelde dat het zo zou zijn.’

‘Eén op tweeëntwintig mensen is drager. De kans was altijd al relatief groot,’ probeert Lucas zijn genetisch materiaal goed te praten.

Birgit schudt resoluut met haar hoofd. ‘Ik weet niet of ik het ga kunnen, Lucas.’

De gruwelijke connotatie van de woorden, beladen met emotie, maakt dat zijn handen beginnen te beven. ‘Dan nog is er slechts één kans op vier dat we…’

‘Nee, dat wil ik niet. Dat heb ik je vanaf het prille begin gezegd. Nooit zal ik een kind met muco op de wereld zetten!’ Haar stem stijgt met elk woord. Wanneer ze aan het woord “wereld” is, schreeuwt ze.

Birgits zus overleed zes maanden geleden aan de taaislijmziekte mucoviscidose. Haar zus ging door een bijzonder hard ziekteverloop. De medicatie sloeg niet aan en uiteindelijk, vlak na haar drieëndertigste verjaardag, onderging ze een dubbele longtransplantatie, maar haar lichaam stootte de longen af.

Gedurende hun eerste afspraakje vertelde Birgit in geuren en kleuren over de ziekte en zei ze hem dat ze nooit een kind op de wereld zou zetten als de kans bestond dat het kind de ziekte zou kunnen krijgen. Daarvoor is dus een partner nodig die het gen niet draagt.

Na een relatie van drie jaar met heel wat ups en af en toe een down, wilde Birgit een kind. Zoals ze drie jaar geleden hadden afgesproken, liet Lucas zich op het dragerschap van het gen testen. Lucas wilde zich al gedurende de eerste weken van hun relatie testen, maar Birgit had lachend geweigerd. ‘Je kunt toch niet aan iemand die je net kent vragen om zich te laten testen?’ had ze met tranen in de ogen gevraagd.

De uitslag ligt nu op tafel. Het nieuws heeft alle hoop en kracht uit Birgit geslagen. Lucas wrijft over haar schokkende lichaam. Een berg tissues getuigt van haar verdriet.

Vreemd genoeg voelt hij zich opgelucht. Eindelijk hebben ze hun antwoord. Wat dit voor zijn relatie met Birgit zal inhouden, weet hij niet. Hij zal alleszins zijn best doen om Birgit zoveel mogelijk te plezieren. Hij weet ook dat hij zich waarschijnlijk volledig op zijn werk zal storten als zijn relatie kantelt. Voor zijn collega’s zal hij zijn werkelijke gevoelens afschermen. Hij zal de energieke, enthousiaste Lucas spelen. Hoe moeilijk dat ook zal worden.

Leeuw.png

Bruno staart met openvallende mond naar de reus die zijn weg verspert. De torso van de man is ontbloot en zijn lenden en bovenbenen zijn omwikkeld met een grijze doek. Een berg van spieren en huid, geboetseerd tot een menselijke gestalte. De reus heeft een leeuwenmasker over zijn hoofd getrokken. De manen rusten op zijn gespierde schouders. Bruno kan letterlijk elke spier in het lichaam van de man tellen, maar zijn blik glijdt voortdurend naar de grote, houten knuppel. Het stuk hout in de brede vuist van de kolossale man lijkt wel op een kleine boom waarvan de takken en wortels zijn afgesneden. De knots eindigt in een dikke kluit, de ontschorste stam eindigt in zijn vingers. Op het masker en de lendendoek na draagt de man verder niets. Zelfs zijn voeten zijn niet geschoeid.

De gespierde kolos zegt niets.

‘De zoo opent pas over een uur,’ stamelt Bruno, in de hoop dat hij de man kan afleiden. Iets beters weet hij niet te verzinnen. Het is verbazingwekkend dat zijn stem niet trilt. Voorzichtig zet hij enkele stappen achteruit. Niet bruusk op de vlucht slaan, net zoals je bij de grote katachtigen niet mag doen. Gewoon op een vriendelijke manier afstand nemen. Als hij naar buiten kan lopen, kan hij via het domein van de leeuwen ontsnappen. Nadia en Suzanne zullen hem niet aanvallen. Hopelijk heeft de gespierde man met het leeuwenmasker minder vertrouwen in de twee leeuwinnen.

Bruno zet een nieuwe stap achteruit en wijst naar de leeuwenkooien. ‘Wat wenst u, mijnheer? Wenst u een speciale rondleiding in de leeuwenverblijven?’

Draagt hij daarom dat leeuwenmasker? Is hij fan van leeuwen?

De gespierde reus zet een stap vooruit.

Bruno heft eerbiedig zijn handen op en probeert iets nieuws te verzinnen. Eerst wordt zijn leeuw doodgeschoten en nu staat er een gek in zijn verblijf. Het lukt hem niet om iets nuttigs te zeggen, dus draait Bruno zich bliksemsnel om. Praten met deze gek zal toch niets uithalen. Zijn schoenen schuiven over de stoffige vloer. Gelukkig heeft hij meer dan tien jaar ervaring in het lopen in dierenverblijven.

Achter hem bonken de blote voeten van de reus op de vloer. De zware dreunen vertellen Bruno dat ook de gestoorde man uit de startblokken is geschoten. Bruno loopt voorbij een kruiwagen met een riek. Tijd om de plannen te veranderen, denkt Bruno. Hij grijpt de steel van de riek vast. De tanden zijn gecoat met leeuwenstront en enkele plukjes stro.

Met een pirouette die menig balletdanser jaloers zou maken, draait hij zich om en houdt hij de riek verdedigend voor zich uit.

De slag brengt hem uit evenwicht. De man met het leeuwenmasker heeft de knuppel zijn kant op geslingerd en de kleine boom knalt met de knot hard tegen Bruno’s gezicht. Daarop had de leeuwenverzorger niet gerekend.

Hij wankelt. De riek valt uit zijn handen. Zijn wereld vernauwt zich even tot twee wazige stippen van amorfe kleuren. Het geluid valt weg. Alsof hij door twee wc-rolletjes kijkt, ziet hij de gespierde man naderen.

Waarom moet de man op de lendendoek na zo naakt zijn? Hopelijk valt hij niet op kalende leeuwenverzorgers met een voorliefde voor Aziatische internetvrouwen, sigaretten, koffie en een BMI die aangeeft dat leververvetting een mooi toekomstperspectief is.

Bruno valt op de grond. Zelfs het beeld door de twee wc-rolletjes geeft er even de brui aan. Maar verwoed knipperen met zijn ogen zorgt ervoor dat hij weer beelden op zijn netvlies kan laten projecteren. De licht- en donkerbruine tinten smelten samen tot een leeuwenmasker. Alleen een gesmoorde ademhaling geeft te kennen dat er effectief een gezicht achter het masker schuilgaat.

Het leeuwenmasker hangt boven zijn gezicht. Bruno steekt zijn handen uit en duwt de gruwelijke kop weg. De man is te sterk. Hij duwt terug. De handen van de reus vinden zijn hals.

Bruno blijft tegen het masker duwen om de man weg te krijgen, maar de druk op zijn keel wordt verhoogd. Dankzij een leven van bankhangen en Netflix weet Bruno dat hij de ogen van zijn tegenstander moet zoeken. Met de juiste druk op een oogbol kan zelfs een fitnessschuwe leeuwenverzorger een gespierde kolos aan. De mond van het leeuwenmasker heeft een opening en Bruno wurmt zijn rechterhand door de openstaande muil. De tanden van de man klemmen zich om zijn vingers – vingers die ongetwijfeld volhangen met sporen van gedroogde leeuwendrek.

Bruno’s longen snakken naar lucht. De tanden bijten hard in zijn vingers. Bruno kan door de extreme druk op zijn adamsappel niet schreeuwen. Zijn schoenen trekken sporen door het bruine stof op de vloer. Al spartelend lukt het hem om een knie in de ribben van de gespierde man de stoten. Speeksel bruist als een fontein op zijn lippen. De tanden van de man hebben geen genade voor Bruno’s vuile vingers. Hij voelt hoe de vingerkootjes verschuiven. Bruno gromt door de gruwelijke pijn die zijn vingers te verduren krijgen. De twee duimen van de man drukken op zijn adamsappel. Zelfs slikken is onmogelijk geworden. Met zijn linkerhand haalt hij naar de armen van de man uit, maar zijn slappe vuist kan de dikke kabels van spieren niet verwonden.

De kootjes van de twee vingers in de mond van de leeuwenman lossen hun grip op elkaar en worden uiteengeduwd. De pijn is zo intens dat Bruno een nieuwe stoot energie krijgt. Hij klauwt en klopt naar het masker en blijft zijn knie tegen de ribben van de man stoten.

De tanden drukken door. Bruno voelt zijn hand nat worden, maar het komt niet door het speeksel van de reus. Rode stroompjes bloed glijden tintelend over zijn pols langs zijn onderarm naar zijn elleboog. Bruno probeert zijn vingers uit de mond van het leeuwenmasker te trekken. Zijn lucht is bijna op. Het gevecht zorgt voor een verhoogde spieractiviteit, maar Bruno is niet in de mogelijkheid om meer zuurstof naar zijn spieren te brengen. De huid rond zijn vingers trekt. De man bijt verder. Knarsend klappen de tanden van de reus tegen elkaar wanneer Bruno zijn vingers uit de mond trekt, twee kootjes van twee vingers in de mond achterlatend.

Zijn hoofd wordt tegen de vloer geslagen. De druk op zijn keel neemt toe. Bruno sist en kermt. Zijn gewonde hand trekt rode strepen over de glimmende spieren van de man.

Knap!

Iets knapt. Het geluid is niet afkomstig van de man die zijn vingers heeft afgebeten. Het is Bruno’s luchtpijp die wordt verbrijzeld. Maar zelfs dan gunt het monster hem geen lucht. Zijn longen vullen zich met bloed. Bruno staart verbijsterd in de lege ogen van het leeuwenmasker.

Het lijkt wel alsof de druk op zijn keel gelost wordt. Zijn handen vallen nutteloos naast zijn lichaam. Het voelt aan alsof hij zich uitrekt en zijn stroeve spieren losschudt. Bruno ademt diep in en schudt de pluizige wolken uit zijn hoofd. Hij is vrij.

De handen van de man met het leeuwenmasker hebben geen moment hun grip op zijn keel gelost. De brede handen knijpen het laatste beetje levensenergie uit Bruno’s luchtpijp.

Politie2.png

De dromen van Rudi Smeets worden geplaagd door tropische vlinders. Met hun blauwe vleugels, glinsterend als parelmoer, duiken ze in elke droom op. Op een gegeven moment worden de blauwe morphovlinders opgeschrikt; ze houden niet van trillingen. Rudi droomt dat hij met zijn pantoffels en in zijn pyjamabroek voor zijn inspecteurs staat. De vlinders verdwijnen en zijn rechterhand, Delfine De Meester, probeert hem op zijn vergissing te wijzen, niet beseffende dat ze de situatie alleen maar erger maakt. De inspecteurs lachen hem uit.

Zijn smartphone gaat nogmaals af. De vlinders lossen helemaal op in het niets en de idiote droom van de pyjamabroek wordt voorgoed verdreven, al zal het nog even aan zijn gedachten blijven vreten. Rudi zoekt op zijn nachttafeltje naar zijn bril, terwijl het toestel blijft trillen. Zijn bril ligt niet langer op dezelfde plek.

Verdorie, denkt hij, de kat heeft hem weer van het nachtkastje gegooid. Om de een of andere reden heeft hun poes Mol een voorliefde ontwikkeld om ’s nachts voorwerpen van hun nachtkastjes te duwen. Rudi is altijd faliekant tegen de aanwezigheid van katten in de slaapkamer geweest. Maar naar zijn opmerkingen over huisdieren in bed wordt nooit geluisterd, want waar hij op zijn werk is opgeklommen tot eerste hoofdinspecteur, is hij ten huize Smeets-Mortier steeds gedegradeerd gebleven tot de onderste trede van de ladder – zeg maar de laagste klasse in de kastenmaatschappij, waar zijn vrouw, Odette Mortier, de dictatoriale, tirannieke, fascistische alleenheerser is. In de eerste kaste en op de eerste plaats staan hun kinderen en kleinkinderen, op de tweede plaats komen hun katten Para, Ceta en Mol, dan komen de kippen Tek, Tuk en Typsilon (Tik, Tak en Tok werden omgetoverd in heerlijke kippensoep), de vierde plaats wordt ingepalmd door Odettes moeder en als het een mooie dag is vol geluk, lentebloesem en warme zonneschijn, mag Rudi zich gelukkig prijzen dat hij de vijfde plek mag innemen in de kleine samenleving Smeets-Mortier.

Hij knipt de nachtlamp aan, wat een grom oplevert van Odette, en hij ziet zijn bril op het schapenvel op de grond liggen. Mol – de zwarte poes met gele ogen die haar naam niet heeft gestolen – ligt een handbreedte verder opgekruld te slapen. De smartphone heeft besloten om te stoppen met trillen, zodat Rudi de tijd krijgt om zijn bril van het schapenvel te pakken. Hij zet het montuur op zijn neus, grijpt de telefoon om te zien wie hem op dit ongoddelijke uur uit het bed probeert te jagen, wanneer het toestel voor de derde keer begint te trillen.

‘Smeets.’ De korrelige, rauwe klank van zijn stem kan zijn emoties goed weergeven in dat ene woord – een oefening die jaren heeft gekost. Zijn ochtendhumeur is vandaag zeker een acht op de schaal van Richter: acuut levensgevaar voor alle mensen zowel binnen als buiten.

‘Rudi, ik hoop dat ik je niet wakker bel.’

Delfine meent die woorden niet – het is dan ook geen vraag, maar een gesprek moet toch ergens beginnen, denkt Rudi die er niet op antwoordt. ‘Vertel.’ Een nieuw woord beladen met irritatie en wrevel.

‘Er is een spectaculaire moord in Planckendael gepleegd. Iemand heeft vijf pijlen in een leeuw geschoten.’ Delfine De Meester is enthousiast en klaarblijkelijk erg levendig op dit gruwzame uur van de dag.

Rudi zucht, schuift zijn bril omhoog om in zijn ogen te kunnen wrijven. ‘Dat is geen zaak van de federale recherche, Delfine. Laat Mechelen het opkuisen. Ik heb vandaag een dagje vrij. We gaan de kinderen bezoeken…’

Delfine laat hem niet uitspreken. ‘De leeuwenverzorger werd ook vermoord.’

Rudi schiet omhoog en trekt een deel van het laken met zich mee. Odette gromt en grauwt als een woeste leeuw – misschien moet hij ook eens een pijl op haar afvuren? Delfines woorden ontsteken het heilige vuur in zijn geest. ‘Goed, ik maak me klaar.’

‘Ik pik je binnen twintig minuten op.’

Rudi geeft Mol een tik met zijn voet om zijn pantoffels terug te krijgen. Dankzij de lichaamswarmte van de poes zijn ze lekker opgewarmd. ‘Laat je Lucas zelf rijden, of pik je hem ook nog op?’

‘Je staat op de handsfree van de wagen, Rudi. Lucas luistert mee.’

Zonder nog een woord te zeggen drukt Rudi geënerveerd op het rode telefoonicoontje. De jeugd met hun handsfree bellen, denkt hij grommend. Het nachtlampje laat hij aan – om Odette te pesten, want dat is een mooie start van de dag – en hij sloft naar de badkamer.

In de spiegel kijkt een humeurige man met een kalende en grijzende kruin hem aan. De bril staat op het puntje van zijn neus, zodat hij erboven kan kijken. De groeven bij zijn ogen tekenen zijn gezicht. De huid vertelt zijn verhaal: het verhaal van een man die al veel leed heeft gezien.

Na een verfrissende klets water, loopt hij naar beneden om een kop koffie te halen. Elke dag start hij met een drietal hete koppen koffie – geen suiker, geen melk – anders blijft Rudi’s ochtendhumeur tot aan de middag duren. En daar is niemand mee gebaat.

In zijn werkomgeving is Rudi de professionele pitbull die zich geheid in elke case bijt. Niemand – op Delfine De Meester na – heeft ooit onder de ruwe schil kunnen kijken, mogen kijken; de bolster die de jaren van tragiek over hem hebben getrokken. De bescherming van zijn geest.

Na drie koppen koffie voelt Rudi zich iets beter. Wanneer Delfine zijn straat in rijdt, staat hij keurig te wachten met zijn tas. Odette heeft gisteravond zijn boterhammen met smeerkaas al klaargemaakt en ze verpakt in aluminiumfolie. Rudi haat boterhammen, maar bovenal haat hij smeerkaas. Hij kan zich geen degoutanter boterhammenbeleg indenken dan smeerkaas. De boterhammen zullen zoals gebruikelijk in de vuilnisbak belanden – op de dagen dat Rudi op kantoor is, weet de poetsvrouw Monique wat ze zal aantreffen. Zelfs de poetsvrouw weet beter dan Odette wat Rudi graag eet en wat niet, en dat zegt veel over zijn huwelijk.

Delfine stopt de wagen en Rudi hoort zijn eigen tanden luid knarsen wanneer hij merkt dat Lucas op zijn plaats zit. De jonge knaap met honingblonde, krullende haren groet hem overdreven vriendelijk. Met een vingerknip declasseert hij de nieuwe inspecteur tot de achterbank en neemt hij op de verwarmde passagierszetel plaats.

Niet dat Lucas een slechte knul is, hij is alleen zo… energiek ’s ochtends. Rudi’s tenen krullen steeds van het opgewekte, dartele karakter. Die blinkende reeënogen, vol interesse en enthousiasme. Pas na het middaguur lukt het Rudi om Lucas’ gedrag te aanvaarden.

‘Vertel,’ eist Rudi korzelig. ‘Gruwelijke moord gebeurd. Heeft de procureur des Konings al een onderzoeksrechter aangesteld?’

‘Ja,’ antwoordt Delfine. ‘Iedereen werd uit zijn bed gebeld, chef.’ De “chef” is louter uit beleefdheid, omdat Lucas met hen meerijdt, Delfine noemt Rudi normaal altijd bij zijn voornaam. ‘Ook de burgemeester en de korpschef van Mechelen.’

‘Het lab werd opgebeld?’

Delfine knikt. ‘Jep, commissaris Van Hengel heeft de technische politie opgebeld. Zoals ik zei: iedereen.’

‘Weet je wie de onderzoeksrechter is?’

Delfine schudt haar hoofd.

‘Laten we hopen dat het iemand minzaam is.’

De zo verafschuwde gretig, blinkende ogen in het jeugdige gezicht komen tussen de twee stoelen piepen. ‘Een moord in de zoo! Is dat niet geweldig?’ vraagt Lucas met een gelukzalige trek op zijn gezicht.

Rudi wuift kort en kordaat met zijn vingers. ‘Gordel om. Wij moeten het goede voorbeeld geven.’

Lucas’ gezicht trekt weg en even later hoort Rudi een bevredigende klik die betekent dat Lucas’ gezicht niet langer dichterbij kan komen. Het klikkende geluid bezorgt hem wat ruimte. Hij houdt er niet van als mensen zijn persoonlijke zone betreden.

‘Een moord is nooit geweldig, Lucas.’ Hij kan een zucht niet onderdrukken en schudt zijn hoofd; de “waarom ik?” spat van het gebaar af.

Rudi knipt met zijn vingers. ‘Vermeers, doe je oranje interventiearmband om. We betreden een plaats delict.’ Zijn tanden knarsen net niet.

Lucas’ ogen worden groot en hij zoekt in zijn jaszakken tot Delfine hem lachend een interventiearmband aanreikt. ‘Daar moet je de volgende keer toch aan denken,’ zegt ze met een vriendelijke knipoog.

Rudi wurmt zich met zijn kleine gevolg door de mensenmassa die aan de ingang van de dierentuin staat. Gedurende de rit informeerde Delfine hem al over alle details van de moord die aan de politie werden doorgegeven. Ze wandelen onder het politielint door en worden door een bestuurslid van de zoo naar de verblijven van de grote katachtigen geëscorteerd.

‘Smeets, federale gerechtelijke politie,’ stelt hij zich kort en krachtig aan de vrouw voor. ‘Omstreeks hoe laat hebt u de lichamen gevonden?’ vraagt Rudi aan het handenwringende bestuurslid met een zure grijns op de mond.

‘Rond zes uur dertig, mijnheer,’ antwoordt ze. ‘Een medewerker van de voedselbedeling ontdekte het lichaam van Bruno en…’ De vrouw stamelt. Ze slaat een hand voor haar mond.

Rudi beseft net te laat dat zijn vraag mogelijk iets te direct werd gesteld.

Delfine – altijd paraat om zijn stompzinnigheid te verzachten – zet twee snelle stappen en wrijft de vrouw over de rug. ‘Hoe heet je?’ vraagt ze met een vriendelijke stem. Delfine ziet er zoals altijd onberispelijk uit. Ze heeft haar bruine haren in een korte paardenstaart gebonden.

‘Petra Podewijn,’ snikt de vrouw. ‘Het is verschrikkelijk. De koning zou vandaag naar het park komen.’

Delfine en Rudi wisselen snel een blik: “dit is een eerste aanwijzing”.

‘Mevrouw Podewijn, als de koning hier op bezoek komt, dan hebt u het Veiligheidsdetachement van het Koninklijk Paleis over de vloer gehad? Ze hebben toch een verkenning van uw park gedaan?’

Petra knikt. ‘Vorige week heeft het Veiligheidsdetachement een verkenning gehouden en hebben ze de route van de koning uitgestippeld. Deze ochtend verwachten we opnieuw enkele mensen uit de entourage van de koning om alles voor te bereiden.’

‘Het schaadt niet om eens informatie te halen bij het Veiligheidsdetachement van het Koninklijk Paleis,’ beaamt Rudi goedkeurend Delfines onuitgesproken vraag aan hem.

‘Wie doodt er nu een leeuw en zijn verzorger?’ vraagt Petra geëmotioneerd. ‘Simba, onze mannelijke leeuw, hij was echt onze topattractie. Mensen kwamen van heinde en verre om hem te kunnen zien.’

Rudi vraagt zich af welke dood haar het meest aangrijpt: de verzorger of het dier? ‘Mevrouw,’ probeert hij zo vriendelijk mogelijk te zeggen, ‘kunt u ons wat meer vertellen over het bezoek van de koning, alstublieft?’

Delfines altijd aanwezige schriftje is vandaag niet mee naar de zoo. Lucas heeft Delfines rol overgenomen en loopt met een tablet en een styluspen als een enthousiaste tiener naast Petra mee. Het puntje van zijn tong komt tussen zijn lippen de ochtendlucht van de zoo proeven. Het komt op Rudi over dat Lucas zich net kan beheersen om geen foto van de treurende vrouw te nemen. Een horde agenten volgt het groepje naar het verblijf van de grote katachtigen.

‘Zijne Majesteit zou vandaag in de namiddag, samen met zijn gezin en een groot gevolg, onze zoo bezoeken. We kijken al maanden naar dit bezoek uit.’

‘Wie was er allemaal van dit bezoek op de hoogte?’ vraagt Rudi. De motor in zijn schedel begint te ronken. Het enigma van de misdaad heeft altijd dit effect op hem.

Petra kijkt hem verschrikt aan. ‘Uh, zo goed als iedereen die de sociale media van onze zoo in het oog houdt, mijnheer. Het is een unieke belevenis en…’

‘Jullie hebben het breed uitgesmeerd dat de koning jullie zoo uitkiest om te bezoeken,’ merkt Rudi droog op.

Lucas verlegt zijn blik gretig van Rudi naar Petra om haar reactie te peilen.

‘Ik… euh… wij moeten natuurlijk campagne voeren om de aandacht naar ons park te lokken,’ protesteert de vrouw. ‘Dit is gratis reclame. Het betekent ook dat Planckendael een groots…’

Rudi wuift met zijn hand om haar bestuursraadspraatje af te breken. ‘Is de werking van de zoo door dit bezoek verstoord?’

Petra knikt. ‘Ja, we hebben het bezoekuur voor de abonnees vervroegd, zodat ze toch maximaal kunnen genieten van een dagje in onze dierentuin. Een uur voor de komst van de koning wordt het park voor al het bezoek gesloten, zodat zijne Majesteit in alle rust kan genieten van een wandeling door ons park.’

Delfine begrijpt het werkelijke doel van Rudi’s vraag beter dan de vrouw. ‘Petra, wat hoofdinspecteur Smeets wil weten is of jullie een speciale catering, of extra schoonmaakpersoneel hebben ingehuurd om het bezoek van de koning voor te bereiden?’

‘Natuurlijk,’ antwoordt de vrouw, ‘we hebben een groot deel van het park opnieuw geverfd.’

‘Uitbesteed of door eigen werkkrachten laten uitvoeren?’ vraagt Rudi.

‘Uitbesteed. We hebben ook een bedrijf laten komen om nieuwe planten en bloemen te laten aanleggen. We hebben vele jobstudenten aangetrokken om kauwgom van de wandelpaden te halen. Er is inderdaad gisteren een catering in de weer geweest om het gevolg van de koning een snack aan te kunnen bieden.’

Rudi knikt dankbaar en goedkeurend naar Delfine. ‘We hebben de namen van alle bedrijven nodig die jullie in de aanloop van dit evenement hebben gecontacteerd.’ Hij richt zijn strenge blik op de jonge inspecteur. ‘Lucas, jij zoekt uit welke studenten aanwezig waren.’

Ze komen aan bij het verblijf van de Aziatische leeuw. Rudi kijkt rond en spot een camera op een kruispunt in de verte.

Delfine volgt zijn blik. ‘Petra, hoeveel camera’s hangen er in dit park?’

Petra haalt haar schouders op. ‘Veel. Het exacte aantal kan ik je niet uit het hoofd vertellen, dat moet ik opzoeken. Veel camera’s hangen in de hokken van de dieren, zodat de verzorgers hun dieren in het oog kunnen houden zonder ze te storen. In het park hangen er op enkele cruciale punten camera’s. We willen onze bezoekers niet het gevoel geven van Big Brother is watching you,’ zegt Petra. ‘We willen dat de mensen tot rust komen in Planckendael.’

‘Heerlijk,’ zegt Lucas, ‘1984 van George Orwell, wat een klassieker!’

Petra Podewijn kijkt hem niet-begrijpend aan. De link naar de literatuur lijkt ze niet te leggen, maar de link naar een idioot tv-format wel.

‘Let maar niet op hem,’ zegt Rudi vlug met een mond die tot een streep vertrokken is. ‘Ik veronderstel dat jullie wel camera’s hebben hangen aan de ingang van het park en aan de kassa’s?’

Petra knikt. ‘Inderdaad, daar hangen redelijk wat camera’s.’

Rudi gebaart naar het groepje agenten dat hen is gevolgd. ‘Zorg dat een deel van mijn mannen naar het kantoor van de beveiliging wordt gebracht om de beelden van gisteravond na te trekken. Ik wil ook een namenlijst van alle mensen die het park gisteren hebben bezocht. Ik veronderstel dat mensen die online een ticket kopen ook hun naam moeten doorgeven?’

Petra knikt en vier agenten worden door enkele medewerkers van het park weggeleid. Het bestuurslid gebaart naar het buitenverblijf van de leeuwen. ‘Simba werd daar doodgeschoten.’ Een trillende vinger wijst de weg.

Rudi leunt tegen het hek en staart naar de leeuw. De aanblik van het dode dier vervult hem met afschuw. De koning van de jungle werd vernederd tot speldenkussen. Je moet een bijzonder koelbloedig mens zijn om zulke prachtige dieren op zo’n gruwelijke manier te doden. In de vele jaren die zijn carrière rijk is, heeft Rudi al menig huisdier dood aangetroffen, maar de doodgeschoten leeuw is van een heel andere orde dan een dode hond of een kaalgeplukte kip. Hij wil zijn aandacht bij het mysterie houden en probeert het gruwelijke beeld als een rechercheur te kaderen. ‘Vijf pijlen,’ zegt hij tegen Lucas die met zijn tablet foto’s van het gevelde dier neemt. ‘Zwarte schachten, rood-gele bevedering, modern model. Wat vertellen deze details je?’

‘Wow,’ zegt Lucas met grote ogen. ‘Zie je hoe diep die pijlen in het lichaam zijn gedrongen?’

Rudi slikt een bits weerwoord in, zijn ochtendhumeur begint stilaan weg te trekken.

Lucas typt op zijn tablet. ‘Die werden sowieso met een compoundboog afgeschoten, want met een recurveboog kun je niet zo veel kracht opwekken.’

‘Wat?’ vraagt Delfine met een opgetrokken wenkbrauw.

‘Recurvebogen zijn de ouderwetse bogen die je vaak in films ziet. Denk maar aan Robin Hood. Compoundbogen zijn moderne wapens die door middel van katrollen en extra kabels een grotere kracht genereren.’ Lucas draait de tablet en laat een afbeelding van een compoundboog zien.

Rudi knikt goedkeurend. ‘Goed gezien, wat zie je nog meer?’

‘Er zijn inderdaad vijf pijlen. Drie in de flank, één in de nek en één door het oog. We kunnen aannemen dat de pijl in het oog de leeuw heeft gedood.’ Lucas wandelt verder en positioneert zich in een rechte lijn met de laatste pijl. ‘Dat betekent dat de leeuw niet verder heeft gewandeld. Het lijkt er zelfs op dat hij na het fatale schot door zijn poten is gezakt.’ Lucas trekt met zijn schoen een kruis in het grind van het wandelpad. ‘Dan moet de schutter hier ergens hebben gestaan.’

Petra heeft Lucas’ uiteenzetting gevolgd met een hand op de borst.

Rudi spreekt een andere agent aan. ‘Zoek uit welke camera’s zicht hebben op de plek die Lucas zonet heeft aangeduid.’

‘Sportclubs,’ merkt Delfine op. ‘We moeten ledenlijsten van schietclubs natrekken.’

Rudi knikt. ‘Inderdaad, om vijfmaal raak te schieten…’ Hij wrijft over zijn kin. ‘Dat moet je kunnen. Ik durf te wedden dat niemand van ons een doel zou kunnen raken zonder enige oefening. Compoundboog of niet.’ Hij wendt zich tot het bestuurslid van de zoo en probeert zo gemoedelijk mogelijk te klinken. ‘Ik moet de plaats delict afsluiten. Verzamel en identificeer alle medewerkers die momenteel in het park aanwezig zijn in het hoofdgebouw.’ Hij wijst enkele agenten aan. ‘Sluit het park af. Er komt geen bezoeker in en niemand die zich nu in het park bevindt, mag naar buiten. Laat enkele teams de perimeter rond het park in het oog houden.’

‘Het park afsluiten?’ stamelt Petra geschokt. ‘Dat… dat is…’

‘Dat is een van de dringende maatregelen die ik moet nemen om de plaats delict te vrijwaren.’ Hij knikt naar de leeuwenverblijven. ‘Ik wil nu het lichaam van de leeuwenverzorger onderzoeken. U hoeft niet met ons mee naar binnen te gaan. We zullen waarschijnlijk wel nog een aantal vragen over het park of de werking van het park hebben.’ Hij laat de vrouw achter en wandelt het leeuwenverblijf binnen.

Achter zich hoort hij Delfine zeggen: ‘Petra, als u even wilt bekomen, kunt u altijd vragen of iemand u kan vervangen.’

Rudi laat de deur achter hem en Lucas dichtklappen en neemt de plaats delict in zich op. Voor hem strekt een lange gang zich uit. Links en rechts van de gang bevinden zich de hokken waar de dieren ’s nachts verblijven. Hij haalt handschoenen uit zijn jas en steekt zijn arm voor Lucas’ borst uit die hem voorbij wil lopen. ‘Eerst de technische politie, Lucas. We staan nu in de gerechtelijke uitsluitingsperimeter. Hier is de technische recherche van de federale politie de baas.’

De jonge inspecteur geeft hem een van zijn schaapachtige grijnzen.

De laboranten van de technische politie hebben hun witte pakken reeds aangetrokken en speuren naar aanwijzingen over de dood van de leeuwenverzorger. Felle lampen worden uitgestald en belichten het lichaam op de grond. Een berustende sereniteit valt over Rudi heen. Wanneer er een mens in levensnood is, is Rudi een pitbull die een zaak niet meer loslaat tot deze een einde kent, maar als hij een lijk ziet, ziet hij een puzzel. Een spel met een torenhoge inzet: de vrijheid en het leven van de moordenaar zelf. Het is een spel dat Rudi graag wil winnen. Vooral omdat de inzet gedurende het spel kan veranderen wanneer er andere mensen in gevaar zijn. In zijn gedachten maakt hij voor zichzelf een voetnoot: wat betekent het voor hem als mens dat de dood van de leeuw hem meer aangrijpt dan de dood van de leeuwenverzorger? Een voetnoot die hij met zijn therapeut weleens zal uitklaren, als hij zichzelf kan overtuigen om ooit naar een therapeut te gaan.

Lucas trekt met zijn tablet een foto van het spoor dat hij bijna had uitgewist. Voor hun voeten is er een voetafdruk in het beige stof gemaakt.

‘Die had je bijna beschadigd,’ merkt Rudi berispend op. Hij haalt zijn bril van zijn hoofd, zuigt even op het beentje en wijst dan naar de voetafdruk. ‘Vertel me wat je ziet.’

‘De afdruk van een blote voet…’ Lucas krabt verward aan zijn blonde krullen. Zijn ogen worden groot op het moment dat hij de extra informatie heeft verwerkt. ‘Waarom is die voet niet geschoeid?’

Het beentje van Rudi’s bril wijst naar de voeten van het lijk.

Lucas’ ogen worden groter. ‘Het is sowieso een afdruk van de moordenaar, want de voeten van de leeuwenverzorger zijn geschoeid!’

Rudi schudt met zijn hand. ‘Het is met grote zekerheid een voetafdruk van de moordenaar,’ verbetert Rudi de jonge inspecteur.

Lucas houdt zijn eigen geschoeide voet boven de afdruk. ‘Wat een kolossale voet. Ik heb schoenmaat eenenveertig. Dit moet zeker een vijfenveertig zijn.’

Rudi knikt goedkeurend en zuigt opnieuw aan het puntje van zijn bril. Hij weet dat de mensen dit ergerlijk vinden, daarom heeft hij al menig beentje van zijn brillen stuk gezogen, gewoon omdat het mensen tijdens een verhoor irriteert. Soms krijg je verdachten uit hun comfortzone door ze te irriteren. ‘Waarom loopt een moordenaar blootsvoets in een leeuwenverblijf?’

Op Lucas’ gezicht ontluikt een gretige blik, als een puppy die zijn baasje ziet. ‘Hippies! Die lopen soms blootsvoets. Waarschijnlijk een dierenvriend die de zoo als een soort gevangenis voor dieren ziet en een statement wil maken.’

Rudi trekt een wenkbrauw op – alleen hij kan voldoende sarcasme in de opgetrokken boog van korte haartjes stoppen. ‘Mensen die leeuwen met pijlen afmaken, zijn doorgaans geen dierenvrienden.’ Rudi’s gortdroge opmerking veegt Lucas’ gretige blik weg als een magische spons. ‘Ik denk dat enige vorm van activisme geen motief voor deze moord kan zijn. Er ligt een contradictie in het doden van zowel het dier als de verzorger.’ Rudi wendt zich tot de laboranten van de technische politie. ‘Hebben jullie al iets gevonden? Zo ja, is er iets wat jullie al met ons kunnen delen?’

Alissa is een laborant van de technische politie. De jonge vrouw met blonde strepen in haar donkerbruin haar heeft onder haar witte pak een T-shirt aan van de metalband Aborted. ‘Het slachtoffer heeft bloeduitstortingen in het aangezicht. Vermoedelijk is dit afkomstig van een groot, stomp voorwerp of een gigantische vuist.’ Ze wijst met een balpen in het gezicht van de leeuwenverzorger. ‘Het oogwit is roze gekleurd. Er is een heleboel snot uit zijn neus gelopen. Er is speeksel op zijn wangen. Het loopt over zijn kin tot in de hals.’ De balpen volgt het spoor over het levenloze gezicht van de leeuwenverzorger. ‘De hals is blauw en deze paarse verkleuring vooraan wijst mogelijk op het verbrijzelen van de luchtpijp.’ Ze wijst naar de rechterhand. ‘Markant zijn de verwondingen aan deze hand. Er zijn twee vingers ingekort.’ Ze tikt met de balpen op haar schrift. ‘De lijkschouwer zal het finale verdict moeten geven, maar ik durf nu al te beweren dat de vingers niet werden afgesneden of afgeknipt, daarvoor zijn de wonden te rafelig.’

‘Afgebeten,’ zegt Lucas.

De vrouw wijst langs de keel van het slachtoffer. ‘Het wurgen werd met de handen uitgevoerd, want met een wurgdraad heb je één diepe wurgwond en in dat geval sneuvelt zo een groot gebied van de luchtpijp doorgaans niet. Die is waarschijnlijk door de kracht van de duimen gebroken,’ vat Alissa kort samen, terwijl ze de wurggreep met haar handen voor Lucas uitbeeldt. ‘Dat heb ik allemaal al eens gezien,’ zegt ze met een blik op het lichaam, ‘maar dit maakt me bang.’ Haar vinger wijst naar het grote Romeinse cijfer I op het voorhoofd van het slachtoffer. Drie bloederige sneden vormen een Romeinse één: twee kleine horizontale sneden en een lange verticale. De dunne huid van het voorhoofd is tot op het bot ingesneden.

‘Ik vermoed na de dood aangebracht?’ vraagt Rudi.

‘Dat zou ik ook gokken,’ antwoordt Alissa, ‘gezien de aard van de wonden. Levend weefsel reageert anders op trauma dan weefsel waar het bloed niet langer stroomt.’

Lucas probeert een foto van het hoofd van het slachtoffer te nemen. ‘Waarom een cijfer in zijn voorhoofd kerven?’ vraagt hij hardop. ‘Dat is toch om een reeks aan te geven: dit is nummer één. De moordenaar wil ons laten afvragen: wie wordt nummer twee?’ Lucas tikt met de styluspen tegen zijn lippen, terwijl hij in het luchtledige kijkt. ‘Ik vraag me af waarom de moordenaar voor Romeinse cijfers kiest?’

Alissa haalt nonchalant haar schouders op. ‘Onze Arabische cijfers hebben te veel krullen. Romeinse cijfers laten zich veel makkelijker kerven, die bestaan voornamelijk uit rechte strepen.’ Met haar balpen als een scalpel voor zich uit, volgt ze de rechte lijnen op het voorhoofd van de leeuwenverzorger. ‘In bochten snijden is niet gemakkelijk.’

‘Alleen de C niet,’ merkt Lucas terloops op met een starende blik naar het lijk. ‘Al hoop ik niet dat we ooit aan honderd slachtoffers komen.’

Rudi knipt met zijn vingers om de jonge inspecteur bij de les te houden. ‘Laat de technische politie haar werk doen. Naar welk daderprofiel moeten we onze speurders op de camerabeelden laten zoeken?’

Lucas’ vingers trommelen nerveus op de achterkant van de tablet die hij met het scherm tegen zijn borst drukt – een houding die Rudi leert dat de blonde knul zich niet helemaal lekker voelt. ‘De leeuwenverzorger was best een stevige man,’ zegt Lucas vriendelijk om het zwaarlijvige lijk niet te beledigen. ‘Het vergt toch een grote hoeveelheid kracht om een man met zo’n postuur te wurgen. Als we daar de enorme voeten bijtellen, dan denk ik dat de beelden afgespeurd moeten worden naar een reus, of een bodybuilder. Iemand die veel kracht kan opwekken.’

Delfine is naar hen gewandeld en Rudi wendt zich tot haar. ‘Meld de controlekamer dat men zich moet focussen op forsgebouwde mannen, alle types en alle mensen die buitenproportioneel van lichaamsbouw lijken te zijn. Ik wil ook dat je stiekem een personeelslijst van de zoo doorspit, op zoek naar grote en gespierde mannen.’

Lucas zuigt Rudi’s woorden enthousiast op, zijn styluspen tikt opnieuw met een grote snelheid over het touchscreen. ‘Moeten we de camerabeelden en bezoekerslijsten van de voorgaande dagen ook laten natrekken?’

Rudi krijgt de eerste sporen van een goedkeurende glimlach op zijn lippen. Zijn ochtendhumeur is bijna verdwenen en het is nog maar halfnegen – dat moet zowaar een record zijn. Met een kort handgebaar geeft hij de jonge inspecteur te kennen om verder te praten.

‘De moordenaar is hier waarschijnlijk eerder geweest. Het terrein verkennen, de moord tot in detail plannen. Ik durf te wedden dat…’ Hij wijst door de kooien heen naar een punt in de buitenlucht. ‘… er geen camera’s gericht zullen zijn op de plek waar de moordenaar gestaan heeft om de leeuw te doden. Als dat klopt, weten we zeker dat de moordenaar de zoo heeft bezocht om alles vooraf uit te pluizen.’

Rudi tikt op het glas van zijn analoge klok. ‘Wat weten we over het tijdstip van de moord?’

‘Daarvoor moeten we eerst natrekken hoe laat het was dat de leeuwenverzorger hier op zijn post zat. Hij werd volgens Petra gevonden om halfzeven. De moord is gebeurd tussen die twee tijdstippen.’ Lucas’ ogen worden groter. ‘Maar dan is de zoo nog niet voor het bezoek geopend, dus moeten we de perimeter op inbraaksporen nakijken.’

‘Of?’ vraagt Rudi met een aanmoedigende blik.

‘Of de moordenaar is gisteren gewoon met de bezoekers of de externe diensten binnengewandeld en heeft zich hier gedurende de nacht verstopt om het juiste tijdstip uit te kiezen!’ antwoordt Lucas energiek. ‘Daarom vroeg u de camerabeelden van gisteren op!’

Delfine slaat Lucas amicaal op de schouder. ‘De moordenaar staat sowieso op de camerabeelden van het park, of op een personeelslijst van de zoo, of op de lijsten van de uitbestede diensten.’

De glimlach op Rudi’s lippen sterft opnieuw. ‘Ik vrees dat we onze uren vandaag zullen slijten met naar geluidloze beelden te kijken.’

Hydra.png

Korsten, gekristalliseerd uit tranen, bloed en slijm. Als ijspegels aan de dakrand van een Siberisch huis plakken ze tegen zijn oogleden; ze houden zijn ogen gesloten.

Zijn ontwaken wordt gedomineerd door het gevoel van desoriëntatie. Hij beseft plots dat hij terug bij bewustzijn is en hij voelt zijn hartslag de hoogte in schieten. Toch krijgt hij zijn ogen niet open. Met een kreet van angst spant hij zijn gezichtsspieren aan. Knisperend komen zijn oogleden van elkaar. Het linkeroog opent niet helemaal. Zijn blik is wazig, alsof er een vlies van slijm over zijn hoornvlies ligt. Knipperen, als ruitenwissers in een regenbui, zorgt ervoor dat de beelden en kleuren stilaan terug tot herkenbare vormen kunnen vloeien.

Er zitten gaten in zijn geheugen. Jeroom had tot twintig uur gewerkt, daarna in Leuven nog een snelle, vegetarische döner tussen zijn kiezen gestopt en hij was onmiddellijk naar het fitnesscentrum aan de Vaartkom net buiten de Leuvense ring gereden. Na anderhalf uur intensieve training heeft hij zich in het complex gedoucht en is hij naar de ondergrondse parking gelopen.

Op dat punt stopt zijn laatste herinnering. Jeroom kijkt om zich heen. Hij is in een donkere, statige, maar aftandse kamer ontwaakt. Zijn armen, benen, torso en nek zijn met leren banden aan een vreemd bed vastgebonden. Hij kan zijn hoofd een beetje bewegen om alles in zich op te nemen. Het bed doet hem denken aan de bedden in oude psychiatrische instellingen die je weleens in Hollywoodfilms ziet. De hoek van het bed is schuin, zodat hij een deel van het plafond kan zien, maar ook een deel van de kamer voor zich. In de hoek van de kamer zit een vreemde, maar levensgrote pop. Het is een kolossaal model met een afschuwelijke leeuwenkop. De verf krult van de muren en de planken van de vloer trekken scheef. Het hoge plafond is rijkelijk behangen met spinnenwebben en door een gat zo groot als zijn hand kan hij het plafond van de volgende verdieping zien. Op een bijzettafeltje naast zijn vreemde bed liggen medische instrumenten. Jerooms hart slaat een tel over wanneer hij het doktersmateriaal herkent. Dit kan hem toch niet echt overkomen? Was die vegetarische döner vergiftigd?

Op het moment dat hij zijn mond opent om te schreeuwen, staat de pop plots op. Zijn doodsangst is zo groot dat de schreeuw op zijn lippen sterft. Jeroom is een gezonde man van vierendertig jaar die tweemaal per week naar de fitness gaat – vrouwen draaien hun hoofd voor hem om en zijn mannelijke vrienden met bierbuik grappen dat zijn piemel waarschijnlijk te klein is, waardoor Jeroom moet overcompenseren in de fitness. Al bij al is hij best een brede man met een bovengemiddelde spiermassa. Toch is zijn lichaam niet te vergelijken met de vleesmassa die op dat moment op hem afstapt. De man met het leeuwenmasker trekt zijn mantel uit en gunt Jeroom een blik op een afgetraind lichaam dat iemand alleen kan bereiken door dagelijks te trainen. Armen als boomstammen, een borst als een dam, benen als zuilen. De man met het leeuwenmasker lijkt zelfs in Jerooms ogen op een titaan. Het leeuwenmasker is geen goedkoop latex ding van een Halloweenwebsite, maar ziet er verdacht echt uit. De manen zijn vol en lijken van echt haar te zijn gemaakt. Ook de beige vacht op de snuit bestaat uit kleine haartjes en is niet van pluche. De neus heeft zelfs grote, stugge snorharen. De ogen zijn levenloze kralen van glas, maar de mond staat brullend open. Lange gelige hoektanden staan dreigend in de opengesperde mond. Het gezicht in de mond wordt door schaduwen verhuld.

Jeroom wil de man om uitleg vragen, maar de woorden komen niet over zijn lippen.

De man met het leeuwenmasker legt een hand op Jerooms voorhoofd. Instinctief wil Jeroom de hand afweren, maar zijn armen en handen zijn aan het vreemde bed gekluisterd. De man neemt een prop verband van het bijzettafeltje en veegt het zweet van Jerooms voorhoofd.

Jeroom draait zijn hoofd van de man weg – het is het enige dat hij kan doen. De aanraking wordt hem te veel. ‘Wat wil je van me?’ vraagt hij met tranen in de ogen. Het lukt hem eindelijk om de juiste woorden te vinden.

‘Ik wil de dochter van Echidna en Typhon,’ klinkt het gedempt uit de openstaande leeuwenmuil.

‘Dochter?’ stamelt Jeroom. ‘Mijnheer, ik weet niet of u goed hebt gekeken, maar ik ben niemands dochter.’ De absurde situatie en het ongerijmde antwoord van de man zorgen dat Jeroom de situatie probeert goed te lachen.

De kolossale man draait zich naar het bijzettafeltje en neemt een scalpel vast.

De lach sterft op Jerooms lippen en zijn ogen fixeren zich automatisch op het ontleedmes. ‘Dit meen je niet.’ Hij worstelt in zijn boeien, maar de leren riemen gunnen hem geen millimeter respijt. ‘Ik ben geen vrouw!’ schreeuwt hij. ‘Je bent gek. Ik weet niet wat je wilt, maar ik kan je niet helpen.’ Het stalen bed schudt met hem mee in zijn wanhoopspoging om los te komen. ‘Is het geld dat je wilt? Ik heb niet veel geld, maar je mag alles hebben.’ Dit kan hem toch niet overkomen?

Een hand neemt zijn hoofd vast. Als een bankschroef wordt zijn gezicht in de tang gehouden. Het ontleedmes wordt tegen zijn voorhoofd gelegd.

Jeroom schreeuwt en probeert in de hand te bijten.

De man snijdt een horizontale snede in zijn voorhoofd.

Jeroom brult door de stekende pijn en voelt het warme bloed in zijn korstige ogen lopen. ‘Stop! Ik geef je alles wat ik je kan geven. Houd alstublieft op!’ schreeuwt hij tussen de klemmende vingers door.

De man trekt een tweede horizontale lijn op zijn voorhoofd.

Jeroom voelt hoe het scalpel zijn weefsel scheidt; hij voelt hoe zijn vel opentrekt. Het scherpe lemmet dat door de dunne laag huid glijdt en in zijn kielzog een bloederige snede tovert, als een schaatser op een piste van huid en bloed. Jeroom vindt een kracht in zijn lichaam waarbij zelfs de kolossale man al zijn spieren moet opspannen om hem in bedwang te houden.

Het scalpel wordt opnieuw op zijn hoofd gedrukt. Twee snelle, verticale sneden worden in zijn huid getrokken. Het bloed dat in Jerooms ogen stroomt, weekt de korsten los en neemt ze mee op een trip langs zijn wangen naar zijn hals, waar ze een warme, kriebelende baan naar beneden trekken.

De man laat hem los en draait zich om. Het scalpel wordt achteloos op de bijzettafel geworpen. ‘Lerna’s dochter,’ mompelt het leeuwenmasker.

Jeroom schreeuwt van de pijn. Zijn voorhoofd lijkt wel in brand te staan, te gloeien wanneer zijn levensvocht naar onderen stroomt. De man die hem heeft ontvoerd is gek, krankzinnig. Jeroom heeft op geen enkel moment in zijn leven gedacht dat hij ooit het slachtoffer zou worden van een ontvoering. Toch is dat exact wat er nu is gebeurd. Waarom hij? Gaat de man hem verkrachten?

Hij is best sterk en op het juiste moment kan hij zich misschien verweren. Toch is hij door de krankzinnige reus ontvoerd. ‘Wat wil je?’ vraagt Jeroom opnieuw met een gebroken stem. Traanklieren die al jaren stof hebben vergaard, springen spontaan tot leven en spoelen zijn bloederige ogen schoon.

Het psychiatrische bed waarop hij gekluisterd ligt, wordt door de man met een ratelend geluid in een rechtstaande stand gezet.

De man loopt naar een langwerpig voorwerp in de hoek van de kamer. Een stoffige doek verbergt het voorwerp eronder. De reus trekt het stuk met knerpende en krassende geluiden over de vloer tot voor Jeroom. Met een krachtige ruk wordt het doek weggetrokken. Een ouderwetse, staande spiegel wordt onthuld met een houten frame met diepe barsten waar de verf op verschillende plekken omhoogkrult, of reeds lang naar de aarde is gedwarreld. De zilverplaat achter het glas vertoont bruine vlekken en een barst op kniehoogte loopt diagonaal van links naar rechts.

Jeroom staart naar zijn gehavende voorhoofd. Bloederige sneeën prijken als het Romeinse cijfer II in zijn glanzende huid. ‘Waarom ik?’ vraagt hij met zijn blik gepind op de huilende verschijning in de spiegel.

De man met een leeuwenmasker keert terug. Jeroom deinst onwillekeurig achteruit, maar de leren banden houden hem stevig tegen het psychiatrische bed gedrukt. De reus knoopt de horizontale riem los die over zijn borst is gespannen. Zijn twee grote handen grijpen de boord van Jerooms T-shirt en met gemak scheurt de man het kledingstuk van boven naar onderen in twee. Hij ontbloot Jerooms torso en onthult de grote tatoeage die de huid op zijn romp siert.

Een grote, rode draak met drie koppen, waarvan de staart langs zijn rug helemaal rond Jerooms lichaam loopt. De punt van de staart komt terug op zijn buik, onder de klauwen van de voorpoten van het fabeldier. Er ligt een kop op elk van zijn twee borstspieren en één net onder zijn hals in het midden van zijn borstkas. De klauwen van het monster reiken tot zijn flanken.

De reus tikt op Jerooms huid en de haren op zijn lichaam staan onmiddellijk overeind. De vele leren riemen die hem knevelen kunnen de huiveringwekkende rilling amper onderdrukken. ‘Dochter van Echidna en Typhon,’ zegt de man met het leeuwenmasker.

Jeroom staart naar de grote tatoeage op zijn borst.

‘De hydra van Lerna.’

Politie3.png

‘Hoe oud bent u geworden, chef?’

‘Achtenvijftig.’

Lucas Vermeers is Rudi Smeets tot in het toilet gevolgd. ‘Proficiat!’ zegt Lucas, terwijl hij zijn handen aan het wassen is. Hij wil de eerste hoofdinspecteur eigenlijk graag uithoren over de nieuwe zaak, maar ook over enkele oudere zaken. Er branden wel duizend vragen op Lucas’ tong, maar hij durft Rudi niet zomaar alles te vragen. Hij is jaloers op de relatie die Delfine met Rudi heeft. Ze lijkt de lichaamstaal van de eerste hoofdinspecteur dankzij een opmerkelijke gave te kunnen lezen. Lucas mist die gave. Ze kan alleen maar tot stand komen door jarenlang met elkaar samen te werken. Hij heeft ze wel gezien: de blikken tussen die twee. Blikken die meer vertellen dan boeken kunnen beschrijven.

‘Dank u,’ klinkt het korzelig aan de wasbak naast hem.

Lucas denkt na over een volgend onderwerp om het gesprek in leven te houden. ‘Heerlijk, die eclairs die u trakteerde voor uw verjaardag.’ Lucas neemt een nieuwe lading zeep om zijn handen een tweede maal te wassen – een uitvlucht om nog even wat privétijd met de hoofdinspecteur te kunnen doorbrengen. ‘Spijtig dat je alleen chocolade-eclairs hebt gekocht. Ik eet ook graag mokka-eclairs.’

Rudi sluit de kraan, kijkt zichzelf lang in de spiegel aan en weet een zucht niet te onderdrukken. ‘Dan eet je die chocolade-eclairs maar niet. Probleem opgelost.’ Met enkele heftige rukken trekt hij de papieren handdoekjes uit de houder aan de muur. De poetsvrouw heeft de houder te veel gevuld, waardoor de papieren doekjes niet uit de opening onderaan willen komen en de hoofdinspecteur er slechts halve, gescheurde doekjes weet uit te trekken. De dispenser krijgt een blik waar menig wetsovertreder al voor heeft teruggedeinsd.

Misschien moet ik het over een andere boeg gooien, denkt Lucas. ‘Zou u eens bij mij en mijn vriendin op bezoek willen komen? Dan kunnen we samen iets eten?’ Het idee borrelt spontaan in Lucas’ brein op. Hij vindt het een geweldig plan. Een leuk etentje zou hem een volledige avond met de hoofdinspecteur opleveren en dan kan hij wel honderd vragen afvuren om zijn groeiende nieuwsgierigheid te bevredigen, en naar alle spectaculaire verhalen luisteren…

De gedachten sterven in Lucas’ hoofd op het moment dat hij de blik van de hoofdinspecteur ziet. Rudi loopt opnieuw naar het wc-hokje waar hij drie minuten geleden uitkwam en waar Lucas hem had opgewacht.

‘Mijn vriendin maakt heerlijke vegetarische lasagne met quorn,’ probeert hij.

De deur van het hokje smakt genadeloos toe. Zijn gezicht krijgt bijna een klap.

‘We kunnen ook een niet-vegetarische variant maken, als u en Odette dat lekker vinden?’

Na drie ellendig lange minuten naar de gesloten deur te hebben gestaard, verlaat Lucas met hangende schouders het toilet.