Race door de tijd

Hay van den Munckhof

H!P Publishing

Copyright

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1.

2. 2.

3. 3.

4. 4.

5. 5.

6. 6.

7. 7.

8. 8.

9. 9.

10. 10.

11. 11.

Tot slot

Race door de tijd

Hay van de Munckhof

Race door de tijd

Hay van den Munckhof

Eerste druk: oktober 2022

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: goonwrite.com

ISBN 978-94-93266-052-6

NUR 285

1.

Een gure wind jaagt de laatste herfstbladeren door de straten van Nieuw-Amsterdam. Samen met Arne sta ik voor de met ijzer beslagen poort van de Magische Academie. Hoog boven ons reiken twee zwarte, verweerde torens naar een grauwe hemel. Ik huiver en staar naar de grijnzende demonkop op het handvat van de klopper.

Arne pakt mijn hand en knijpt er zachtjes in. ‘Hier moet je aan wennen, Maya. Trek je van het uiterlijk van dit gebouw niets aan. Het gaat om wat er binnen gebeurt. Met de nieuwe tijdmachines die de Magisters hier ontwikkelen, kunnen we straks iedere tijd en iedere plaats ter wereld bereiken.’

Een tikkeltje geërgerd maak ik mijn hand los van de zijne. Wat Arne vertelt, weet ik allemaal al lang. Is hij soms vergeten dat ik cum laude ben geslaagd en hij niet? Ik spreek die gedachte niet uit, maar slik mijn ergernis in. Dit is niet het juiste moment om kribbig te reageren. In plaats daarvan pak ik de klopper en laat die met een dreun neerkomen.

Geruisloos zwaait de poort open. Voor ons staat een lange, broodmagere vrouw, die ons met een ernstige blik opneemt. Naar onze namen vraagt ze niet. Die kent ze waarschijnlijk al, net als onze gezichten, onze stem en wie weet wat nog meer. Niet voor niets moesten we bij onze aanmelding een hologram als persoonlijke presentatie meesturen.

‘Ik heet Isabella. Volg mij. Magister Quintus ontvangt alle eerstejaars. Hij verwacht jullie al.’

Voorbij de deur betreden we een schemerige wereld. Er hangt een onbestemde, muffe lucht, die me aan een oud nonnenklooster doet denken. Een lange, betegelde gang strekt zich voor ons uit, met daarboven grijze koepels, ondersteund door zware pilaren. Als we Isabella volgen, klinken onze voetstappen luid en hol, alsof er geen drie, maar honderd mensen door de hal lopen. Isabella klopt op een van de vele deuren. Ze opent die zonder op antwoord te wachten.

Na de sombere gangen lijkt het of we een zee van licht binnenlopen. Pas als mijn ogen zich hebben aangepast zie ik Magister Quintus. Hij zit achter een reusachtig, antiek aandoend bureau.

‘Dank je, Isabella. Je kunt ons verder alleen laten,’ zegt de Magister.

Isabella buigt en verdwijnt.

Quintus glimlacht. ‘Isabella komt misschien wat stijfjes over. Laat je daar niet door misleiden. Als het erop aankomt, gaat ze voor al onze studenten door het vuur. Ga zitten, dan vertel ik jullie de belangrijkste dingen die alle eerstejaars moeten weten. Maar eerst heb ik een vraag. Het gebeurt zelden dat nieuwe studenten zich samen aanmelden. Jullie doen dat wel. Waarom?’

Shit … Magister Quintus denkt dus dat wij een koppel zijn … Ik kijk met een schuine blik naar Arne, maar die doet net of hij het niet ziet.

‘Dat idee was van Arne. Omdat we op dezelfde school zaten kon ik moeilijk weigeren, maar het betekent echt niet dat we van plan zijn om hier alles samen te gaan doen.’

Meteen vraag ik me af wat Arne nu zal denken. Wat ik zei klonk alsof ik hier zo weinig mogelijk met hem te maken wil hebben. Dat is niet zo, maar goed, het is wel een beetje zijn eigen schuld. Arne had zelf een beter antwoord kunnen bedenken. Maar nee, dat liet hij weer eens aan mij over. Ik had het kunnen weten …

‘Goed. Jullie hoeven niet alle lessen samen te volgen, maar een paar talen wel. Als je ooit een opdracht in het verleden uit moet voeren, kan de juiste talenkennis van levensbelang zijn. Enkele talen zijn dan ook verplicht omdat die vroeger in ons deel van Europa veel werden gesproken.’

Ik kijk Arne aan en vraag me af wie van ons hier in het voordeel is. Met mijn voorkeur voor bètavakken ziet iedereen me als een vrouwelijke nerd, terwijl Arne een echte alfa is, die alles van de oude beschavingen weet.

‘Zijn die talen hier dan belangrijker dan de technische en theoretische kant van het tijdreizen?’ vraag ik.

Quintus kijkt me aandachtig aan. ‘Die conclusie is te snel,’ zegt hij dan. ‘Het hangt ervan af wat voor opdracht je als tijdreiziger krijgt. Maar ik kan je geruststellen. Het grootste deel van die talen kunnen we rechtstreeks in je brein planten. Alleen je spreekvaardigheid vraagt wat meer tijd.’

Dat nieuws lucht me op. Ik dacht dat die taalmachines uiterst zeldzaam en extreem duur waren. Als ze hier gewoon voor alle eerstejaars worden ingezet, valt dat blijkbaar wel mee.

‘Welke talen zijn voor de module Middeleeuwen verplicht?’ vraagt Arne.

‘Het Frankisch, Oud-Fries, Oud-Saksisch en Oud-Noors.’

Arne fronst. ‘Maar alle vier die talen hebben zich in de loop der eeuwen ontwikkeld. Het maakt nogal wat uit of je in het jaar 800 of 1100 terechtkomt. Hoe lossen jullie dat op?’

Quintus knikt goedkeurend. ‘Ik begrijp dat je al veel over die middeleeuwse talen weet. Wees gerust, Arne. Daarvoor hebben we applicaties ontwikkeld. Die voegen we pas aan het programma toe als we precies weten waar je naartoe gaat en wanneer.’

‘Zijn er naast die talen nog andere verplichte vakken?’ is mijn volgende vraag.

Quintus zucht. ‘Natuurlijk. Daar kan ik een lang verhaal over vertellen, maar dat doe ik niet. Stel de rest van je vragen morgen bij de eerste les, Maya. Het wordt tijd voor praktische informatie. Isabella wacht hierbuiten. Zij zal jullie rondleiden, uitleg geven en jullie je kamers wijzen.’

Tijdens de rondleiding blijkt Isabella inderdaad veel aardiger te zijn dan ze me eerst leek. Geduldig beantwoordt ze onze vragen en ze laat ons alle ruimtes zien, behalve die in de diepste kelders. Die mogen we alleen samen met een Magister betreden, vertelt ze.

Hoe interessant de rondleiding ook is, ik word er op den duur behoorlijk moe van en ben opgelucht als Isabella eerst Arne en dan mij een grote, ouderwets uitziende sleutel in de hand drukt. ‘Het nummer op de sleutel is dat van jullie kamer. Vanaf zeven uur kunnen jullie ontbijten in de eetzaal. De lessen beginnen om negen uur. Het eerste rooster vind je op je kamer.’

Ik pak de sleutel aan en ga naar kamer 23. Even later slaap ik als een roos.

2.

Het eerste semester bestaat voornamelijk uit algemene informatie. De meeste lessen krijgen we daarom met alle eerstejaars samen in de collegezaal. Magister Quintus behandelt vooral de studierichtingen en vakkenpakketten van de verschillende faculteiten. Veel van wat hij vertelt gaat bij mij het ene oor in en het andere uit, want met zaken als telepathie of telekinese heb ik weinig op en met de geschiedenis van de magie nog minder. Ik heb slechts één echte droom. Alleen wanneer Quintus het over de tijdreisfaculteit heeft, spits ik van begin tot eind mijn oren. Ik wil straks in de toekomst rond kunnen dwalen en met eigen ogen zien hoe de wereld zich ooit gaat ontwikkelen. Heeft de mensheid dan de sterren bereikt en is een reis naar een exotische planeet dan net zo alledaags als nu een dagje aan het strand? Dat zijn de vragen die me ’s nachts soms uit mijn slaap houden.

Samen met de andere eerstejaars zit ik op de eerste dag van het tweede semester in de collegezaal. Vandaag, nadat we het eerste semester hebben afgesloten, zullen we horen welke plannen de Magisters met ons hebben …

Wanneer Quintus achter zijn katheder plaatsneemt, wacht iedereen ademloos af. Arne is naast mij komen zitten. Gelukkig doet hij dat niet bij alle vakken die we samen volgen, zoals op het lyceum. Ik heb het daar niet met hem over gehad, maar Arne zal wel aanvoelen waarom ik dat niet langer wil. We zijn geen kinderen meer. Het wordt tijd dat we allebei onze eigen weg gaan.

Op het moment dat Quintus zijn keel schraapt, laat ik dat soort gedachten voor wat ze zijn.

‘Op basis van wat we van jullie weten en wat jullie deze eerste maanden presteerden hebben we bepaald op welke faculteit jullie in het tweede semester zijn toegelaten,’ zo begint hij. ‘Er zijn ook studenten afgevallen, maar die hebben dat voor deze bijeenkomst al te horen gekregen. Het betekent dat alle hier aanwezige studenten hun studie mogen vervolgen.’ Quintus zwijgt even en laat zijn blik door de zaal dwalen. Het lijkt of één enkele zucht van opluchting heel de collegeruimte vult. Snel is het weer doodstil. Het belangrijkste volgt nog … ‘Tot nu toe konden we bijna alle studenten op de faculteit van hun keuze plaatsen. Helaas is dat voor de tijdreisfaculteit niet langer mogelijk. Dit jaar zijn er veel meer aanmeldingen, terwijl we om allerlei redenen juist minder studenten voor die richting kunnen plaatsen. Daarom geldt vanaf dit jaar een numerus clausus voor de tijdreisfaculteit.’

We worden geacht in stilte te luisteren, maar gelijk na de woorden numerus clausus klinkt er van alle kanten geroezemoes.

Arne buigt zich naar mij toe. ‘Het komt door de nieuwste tijdmachines,’ fluistert hij in mijn oor. ‘Die schijnen zo veel betrouwbaarder te zijn dan de oude modellen dat tijdreizen lang niet meer zo gevaarlijk is dan het tot nu toe was. Logisch dat er dan meer aanmeldingen zijn.’

Het steekt me een beetje dat Arne juist over zo’n onderwerp blijkbaar meer heeft gehoord dan ik. Technische ontwikkelingen zijn normaal gesproken mijn terrein. Arne houdt meer van wat ik oneerbiedig oude meuk noem. Over ons verleden weet Arne werkelijk alles.

Voordat ik kan reageren op wat Arne zegt, klopt Quintus met zijn houten hamer op de katheder. Gelijk is iedereen weer stil. Het hart klopt me in de keel. Wat als ik niet bij de gelukkigen hoor? Als dat gebeurt en ik geen tweede kans krijg, zal ik nooit een glimp van de toekomst opvangen. Dan vallen al mijn dromen in duigen …

‘Ik zal jullie geduld niet langer op de proef stellen,’ zo beëindigt Magister Quintus zijn verhaal. ’Isabella geeft zo dadelijk ieder persoonlijk een gesloten enveloppe. Open die, lees in de brief voor welke faculteit je bent geselecteerd en ga daarna meteen naar het lokaal van je nieuwe mentor. Zijn naam vind je onder de vakkenlijst en je lesrooster.’

Wanneer ik met trillende vingers de enveloppe open die Isabella me aanreikt, laat ik na het lezen van de eerste zin mijn adem in één lange teug ontsnappen. Toegelaten op de tijdreisfaculteit, staat vetgedrukt bovenaan de brief …

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo’n onbeschrijfelijke opluchting voelde. Bijna was ik Arne van blijdschap om de hals gevlogen. Net op tijd bedenk ik me. We zijn geen onstuimige pubers meer. Ik blijf dus van Arne af en kijk hem alleen maar met een stralende glimlach aan. ‘En jij?’

‘Ik ben ook aangenomen.’ Het klinkt zowaar alsof het hem totaal niet verbaast.

Als ik verder lees, vergeet ik dat echter meteen. Op mijn lijst staan namelijk veel vakken die totaal niet bij me passen. Ik ben stomverbaasd en ook wel een tikkeltje teleurgesteld. Waarom moet ik me gaan verdiepen in de middeleeuwse geschiedenis of de kennis van oude handschriften? Dat is echt iets voor Arne, maar niet voor mij. Ik ben een techneut die veel liever naar de toekomst kijkt dan naar het verleden. Dat weten de Magisters toch wel …

Ik werp een schuine blik op Arne, die zijn eigen lijst bekijkt. Aan zijn gezicht zie ik dat hij misschien nog wel meer verrast is dan ik. ‘Laat me eens raden. Jij moet je in wiskunde en technische vakken gaan verdiepen.’

Arne kijkt me verwonderd aan. ‘Hoe weet je dat, Maya?’

Ik glimlach fijntjes. ‘Gewoon. Omdat ik logisch na kan denken.’

Arne gaat daar niet op in. Hij fronst enkel zijn wenkbrauwen. ‘Dan zullen we ook wel niet dezelfde mentor hebben. Bij mij is dat Magister Chronos. Wie bij jou?’

‘Magister Kairos.’

‘Mm…’ reageert Arne. ‘Ook dat is niet logisch. Maar juist daarom zal het geen toeval zijn. Ken je de betekenis van die namen, Maya?’

Ik schud mijn hoofd. ‘Nee, ik ben geen alfa. Van Kairos of Chronos weet ik niets.’

‘Het zijn Griekse namen. Ze geven de verschillende manieren aan waarop we naar de tijd kunnen kijken. Als een echte bèta houd jij van regelmaat, cijfers en feiten, Maya. Dat hoort bij Chronos. Die staat voor de meetbare tijd, de tijd die we doelbewust en volgens plan gebruiken. Er is ook een ander soort tijd. Dat is de tijd van Kairos, waarin we vaak zonder duidelijk doel voor ons uit staren en maar wat dagdromen. Zo kunnen er uren verstrijken zonder dat we het in de gaten hebben. Soms verliezen we in die toestand elk besef van tijd.’

‘Dan zou Magister Kairos perfect bij jou passen,’ stel ik vast.

‘Je hebt het helemaal begrepen, Maya.’ Nu is het zijn beurt om te glimlachen. ‘Ik vraag me wel af waarom ze ons allebei uitgerekend naar de mentor sturen die we het minst hadden verwacht.’

‘Er is maar één manier om daar achter te komen.’

‘Exact,’ antwoordt Arne.

3.

Magister Kairos zag ik nooit eerder, maar na Arnes uitleg over de achtergrond van zijn naam had ik me hem heel anders voorgesteld, een beetje zoals Arne zelf is. Die kan soms dromerig langs mij heen in de verte staren, zodat ik me afvraag of hij zich van mijn bestaan bewust is.

Kairos maakt bij zijn eerste college echter een veel wakkerder indruk dan ik verwachtte. Hij kijkt voortdurend rond en richt zich tot iedereen persoonlijk. Dat kan makkelijk, want ik tel slechts zeven medestudenten, vier jongens en drie meisjes.

Ik besluit van mijn hart geen moordkuil te maken. ‘Waarom zijn we maar met ons achten?’ vraag ik gelijk nadat ik me bij het kennismakingsrondje als eerste heb voorgesteld.