Vlaams Fruit 2

Diverse auteurs

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. Asvlinders

2. Aswoensdag

3. Zoete wraak

4. De uithaler

5. Expeditie fruitschaal

6. Vruchten van de nacht

7. Paradijsstraat

8. Stilleven

9. Blanche

10. Bolleke

11. De oude kroeg

12. De kunstkamer van Cornelis van der Geest

13. Laatste avond

14. Rimpeling

15. Blind vertrouwen

16. Bittere chocola

17. Een beeldige date

18. Antwerpse Zoo

19. Fruitkartel

Vlaams fruit

Met in de hoofdrol:

Antwerpen en een stuk fruit.

Vlaams fruit 2

1e druk: november 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-6464-057-1

ISBN e-book 978-94-6464-058-8

NUR 303

©2022 Godijn Publishing

1

Asvlinders

Hanneke Simons

2

Aswoensdag

Luc Vos

3

Zoete wraak

Nicole van der Spek

4

De uithaler

Robert Tetteroo

Bonusverhaal

Expeditie fruitschaal

Alice Bakker

5

Vruchten van de nacht

Jordy van den Berg

6

Paradijsstraat

Margot Eppink

7

Stilleven

Ine Maria Kiekens

8

Blanche

Laura Scheepers

Bonusverhaal

Bolleke

Elly Godijn

9

De oude kroeg

Annemieke Taffijn

10

De kunstkamer van Cornelis van der Geest

Laura Weterings

11

Laatste avond

Annemieke Taffijn

12

Rimpeling

Hanneke Simons

Bonusverhaal

Blind vertrouwen

Alexander Olbrechts

13

Bittere chocola

Eveline van Dienst

14

Een beeldige date

Laura Weterings

15

Antwerpse Zoo

Chantal Kuipers

16

Fruitkartel

Jo Theseus

Asvlinders

‘Goeiendag!’

‘Goedemiddag ...’

We knikten naar elkaar, de toevallige passant en ik. In zijn zomerse kledij liep hij onwetend verder, een hondje in zijn kielzog. Het was zo’n dribbelende met witte krulletjes. De voor- en achterkant waren niet te onderscheiden, maar gezien het me sterk leek dat het ding achteruitliep, dacht ik het in dit geval wel te weten. Ze pasten goed in dit kleine straatje. Kalm, wit.

Dit leek misschien een ontspannen observatie, maar dat was het niet. Mijn buik tolde van de vlindertjes. Of het de kleurrijke variant was of die griezelige van de nacht met dikke, harige lijfjes, dat wist ik nog niet. Het kriebelde in ieder geval en ik werd er onrustig van. Met trillende handen streek ik mijn rok glad over de planken van het bankje. Ik zag er bijna net zo zomers uit als de man, al was ik vanbinnen een gure herfst. Was ik ooit in mijn leven zo nerveus?

Wie van ons dit straatje opperde wist ik niet meer. Hij, omdat hij bekend was met Antwerpen? Of ik, die van de historische binnenstad hield? Dat straatje, dat ik nu al een paar keer noemde, was er een van het verstopte soort in grote steden met witgeschilderde huisjes en frisse klimop. Het soort waar zelfs de zwakste zonnestraal knusse raampjes en voordeuren tot een sprookje omtoverde.

Alles in het straatje was wit of groen, hooguit grijs in de stenen onder mijn voeten. De enige imperfectie leek afbladderende verf in het hoekje van een kozijn, maar zelfs daar kwam hagelwitte verf onder tevoorschijn. Het opvallendste wat kleur betrof, was de sinaasappel in mijn hand.

Ik bracht de vrucht naar ooghoogte en bestudeerde hem zorgvuldig. De geur kriebelde in mijn neus. Het huidje was als dat van mij, wanneer ik met twee handen mijn bovenbeen tot rimpelend samendrukte. Vol putjes en oneffenheden. Het deed je verlangen hem uit zijn jasje te bevrijden en partje voor partje zijn sappige inhoud te verslinden. De sinaasappel, dus. Niet mijn eigen been. Ik verkeerde weliswaar in hevige strijd met mijn zenuwen, zelfkannibalisme ging me nog te ver.

Vluchtig keek ik op mijn horloge. We hadden om twee uur afgesproken en dat was het bijna. Ik kneep zachtjes in de sinaasappel. Hij gaf niet mee.

‘Een meisje met een sinaasappel.’

Even trokken mijn schouders in schrik samen. Hij was niet de eerste die me aansprak, maar wel de eerste die voor mijn neus bleef staan. Was dit hem?

Ik hield een hand boven mijn ogen om de zon te blokkeren die zijn zomerse stralen tussen de daken door op mijn bankje scheen. Een schokje in mijn buik. Tegen alle verwachting in dienden de vlinders zich knallend en kleurrijk aan in mijn plots innerlijke jungle.

Hij was eenvoudig gekleed in een bruinige broek met een witte blouse. Ik vond hem knap, maar kon me ook voorstellen dat een ander hem zo voorbijliep. Misschien was dat de bedoeling.

Hij zakte naast me neer en glimlachte. Hij was zo vriendelijk. Zo kalm. Wat had ik dan verwacht? Dat hij een zonnebril droeg? Vol tatoeages zou zitten? Natuurlijk niet. Dat was te verdacht. Dacht ik.

‘Zo ontmoeten we elkaar eindelijk eens!’

Ik fronste verward. Zijn Vlaams accent, misschien zelfs typisch Antwerps, maar wat wist ik daar nou van, was feilloos. Hij was toch een Nederlander, net als ik?

‘Ge zijt nogal verlegen?’

Zijn hand nam die van mij, die zonder sinaasappel, en hield me met verstrengelde vingers vast. De vlinders in mijn buik knalden nog steeds, al nam mijn grijze onzekerheid een deel van hun kleuren weer af. Het kon voor hem niet plezierig zijn mijn kleffe zomerhandje vast te houden. Toch deed hij het. Waarom deed hij dat? Was het een afleiding?

Beseffend dat ik naar onze handen staarde, scheurde ik mijn blik los en vestigde hem weer op de afbladderende verf tegenover me. Ik vond er geen rust. Waarom wit verven wat al wit was? Waarom waren de vlinders zo kleurrijk, terwijl mijn lichaam verkrampte in angst? Waarom was hij vriendelijk in een verstikkende situatie? Ik weet niet wat ik dan verwachtte. Een klik en metaal, kou tegen mijn slaap? Mijn bloed op de stenen van dit sprookje?

Onbewust kneep ik weer in de sinaasappel. Hij gaf nog steeds weinig mee, maar ik hoorde het knisperend plastic dat onder die schil zijn inhoud beschermde. Mijn zwetende hand had de frisse schil inmiddels tot een ziltig gedrocht geschapen. Hoe langer ik ernaar keek, hoe vreemder het me aandeed. Het was alsof het oranje zich als vuur door mijn hand verspreidde. De vlinders in mijn buik vormden zich tot gloeiende kooltjes. Nog nooit maakt een stuk fruit me zo bang. Zo misselijk. Als ik hem nog langer vasthield, zou ik vast op mijn knieën op de stenen vallen en mijn angst uitkosten. Ik wilde ervan af. Nu!

In een abrupte beweging duwde ik hem de sinaasappel onder zijn neus, zo dichtbij dat hij scheel keek.

‘Oh nee dankuwel. Ik ben allergisch voor citrusvruchten.’

In een knal verloren alle vlinders hun kleur. Verbaasd liet ik mijn hand zakken. Hij zag de uitdrukking op mijn gezicht en trok een wenkbrauw op. Ik kon dat niet, maar mijn gezicht moest iets gelijksoortigs uitstralen.

‘Ik krijg het vermoeden dat gij niet op mij wachtte.’

Dat vermoeden kreeg ik ook.

‘Sorry, zijt gij Linette?’

Ik schudde mijn hoofd. Een blosje schoot over zijn wang, hij lachte zijn witte tanden bloot. ‘Wat gênant!’

Ook hij werd zich ineens weer bewust van onze verstrengelde vingers en liet me los. ‘Sorry, wat moet ge wel niet van me denken!’

‘Ik denk dat ge mij zoekt!’

Onze verwarring werd onderbroken door een meisje dat plots voor ons stond. Ze droeg ook een zomers jurkje, de zon glinsterde in haar haren. De blik op haar gezicht was vrolijk, alsof ze precies door had wat zich hier zojuist ontvouwde en ze daar de humor van inzag.

Ik moest toegeven dat ze inderdaad op me leek, die Linette. Beter afgewerkt, wel. Mooier. Er vormde zich een vrolijke ontmoeting voor mijn neus en met een laatste grijns mijn kant op, verliet de jongen wiens naam ik niet wist met mijn betere versie de straat.

Daar zat ik weer, alleen. De jungle was verdwenen, de gloeiende kooltjes vormden zich tot stille asvlinders. Even vergat ik in die verbazing mijn angst. Van alles wat ik vandaag verwachtte, stond dit niet op de lijst. Ergens in de verte sloeg een mij onbekende kerk twee uur.

‘Dat is mijn sinaasappel.’

De stem kwam me onverwacht. Mijn hand kneep samen van schrik en ik voelde een verandering in de structuur van de zweterige vrucht. De schil barste. Vanuit mijn ooghoek zag ik het plastic glinsteren, daaronder de inhoud van een onnatuurlijk wit. Het leek haast een zakje kandijsuiker. Was dat geen betere vermomming geweest? Een boodschappentas met een zakje kandijsuiker? Haal het uit een sinaasappel en niemand die geloofde dat het suiker was. De zenuwen raasden hun vreemde gedachten weer door mijn hoofd.

Een man plofte naast me neer op het bankje. De asvlinders hervonden hun vuur maar er was niets zinderends aan in de prettige zin van het woord. Hij droeg een zonnebril. Hij had tatoeages. Hij was wat ik verwachtte, niet dacht te krijgen en uiteindelijk toch kreeg.

‘Heb je de vorige telefoon gedumpt?’

Ik knikte. Hij had geen troostend Vlaams accent. Het was hard en Nederlands en paste niet bij het sprookjesachtige straatje.

In de spaarzame ruimte tussen ons wipte hij een nieuw toestel van het ouderwetse soort uit zijn broekzak. Met behendige vingers schoof hij de rits van mijn tas open en liet het mobieltje naar binnen glijden. Verstijfd keek ik toe hoe hij mijn tas weer dichtritste. Wat moest ik met een nieuwe telefoon? Alsof hij mijn gedachten kon lezen, sprak hij.

‘Voor de volgende keer.’

‘De volgende?’ Er knelde wat in mijn buik. De gloeiende vlinders botsten tegen we wanden van mijn maag, vonden hun weg naar mijn wangen en mijn hals. Alles in mij brandde van angst. Wat had ik dan verwacht ...

De sinaasappel verdween uit mijn hand. Het wit glom als een streep op een knikker. Hij stond op, keek op me neer. Zelfs door de zonnebril voelde ik zijn starende blik. Daar kwam de man tevoorschijn die me beloofd was. Rechterhand van de reus die ik in een verkeerd steegje in Amsterdam tegen het lijf liep. Daar waar ik dingen zag die ik niet mocht zien. Hij beloofde me dat ik het goed kon maken. Toen geloofde ik nog dat het na dit ene ritje Antwerpen wel voorbij zou zijn. Pas nu besefte ik me, hoe diep ik me in de nesten had gewerkt.

Aswoensdag

Het is zeker vijftien jaar geleden dat ik hier nog kwam. Ooit was de Onze-Lieve-Vrouw kathedraal van Antwerpen een van mijn favoriete plekken. De hoge gewelven, de geur van wierook die er steevast hing en de zachte walm van de kaarsen die er in meerdere hoeken brandden, konden me altijd kalmeren. Ik vond er de rust die ik thuis vaak miste. Niet dat ik het thuis niet goed had. Dat had ik wel, maar opgroeien in een goed draaiende bakkerij was niet evident. Altijd druk, soms lastige klanten waar ik niet tegen kon. De klant was koning, maar ze hoorden zich te gedragen.

‘Je bent een keikop,’ riep papa vaak. Daar werd ik boos om en vluchtte weg. Vaak naar de kerk. Tot dat plots stopte …

Samen met mama loop ik naar de hoofdingang. Ik kijk omhoog naar de toren die net is verlost van de stellingen die hem lang omringden. Het is best mooi geworden, toch hangt er een zweem van onrust over deze kerk. Ik weet niet waarom. Hoe oud was ik de laatste keer dat ik hier kwam? Twaalf? Ik ben niet zeker.

Mama vroeg me mee. Ik zie haar niet meer zo vaak. Ik woon een stuk van de stad en kom – naar haar mening – veel te weinig op bezoek. Ze heeft gelijk, maar het is zo druk. Ik heb drie kinderen, een drukke baan en probeer bij elke gelegenheid de wereld in te trekken. En ik moet meer sporten.

‘Ik zou het fijn vinden als je nog eens mee naar de kerk ging, Jan.’ Ze keek me vragend aan en streelde over mijn wang. ‘Het is Aswoensdag deze week.’ Ze glimlachte. ‘Niet dat ik bedoel dat je boete moet doen, maar je moet wel wat tijd nemen om te bezinnen.’

Ik wilde protesteren, ze hief haar hand op.

‘Wil je dat voor mij doen?’

Ik wilde antwoorden dat dit niet meer van deze tijd is, ik zweeg. Zij gelooft wel nog in het zielenheil en de vergiffenis van zonden door een hogere mogendheid.

‘Oké, mama.’

‘Dank je, lieverd.’

Voor mij heeft het geloof nog slechts een symbolische betekenis, niet meer dan troost in tijden van nood, maar ik wilde haar dit plezier graag doen. Nu het nog kan.

Ze haakt in mijn arm als we over de drempel naar binnen stappen. De ooit zeer bekende geur dringt in mijn neus, een huivering rolt over mijn rug. Ik schud mijn hoofd en volg haar naar een plekje in het midden van de immense kerk. Een rust die ik lang heb gemist, komt voorzichtig terug, echter niet volledig. Ergens diep in mijn hart bouwt spanning op, een deur in mijn hoofd rammelt.

Ik negeer de onrust en kijk rond. De statige beelden die deze prachtige kathedraal bevolken kijken me onderzoekend aan. Alsof ze zich afvragen waarom ik hier ben. Weer wordt er gekrabd aan de deuren in mijn hoofd, maar de sloten houden stand. Als op de automatische piloot maak ik een kruis als de priester de viering start. Ik stel vast dat ik meerdere gebeden nog zonder problemen kan opzeggen. De rust in mijn lijf blijft een gevecht voeren met de kriebeling die zich vanuit mijn hoofd naar beneden uitstrekt. Mijn buik trilt als het tijd is om naar voor te gaan, ik duw de verwarde gedachten weg. Ik sta op en loop achter mama aan naar voor. Er is verbazend veel volk, de lange rij van niet meer zo jonge mensen schuifelt tot bij de priester. Het is mijn beurt, ik sla mijn ogen naar de grond en wacht op het ontvangen van het assenkruis. De kille vinger op mijn voorhoofd voelt korrelig. De eerste streep jaagt een rilling over mijn rug. Ik sluit mijn ogen en wacht op het vervolg. De vervolmaking van het kruis is zachter, teder haast. Zoals alles in dit huis hoort te zijn.

De onrust in mijn hart lijkt te verdwijnen, de ketenen in mijn hoofd zijn stil. Ik open mijn ogen, glimlachend kijkt de priester in zijn groene kazuifel mij aan. Hij knikt bemoedigend, hij lijkt blij dat er ook een jongere man in zijn kerk is. Hij lacht nog breder, een schok raast door mijn lijf.

De ketenen in mijn hoofd rammelen luid, het bonst. In mijn ooghoek zie ik nog net hoe mama naar links loopt en terug naar haar plek wandelt. Ik beweeg niet meer. Mijn benen bevriezen. Die ... die ogen! De groene irissen boren diep in mijn geest, mijn hersenen verhitten. De deuren in mijn hoofd barsten open, deze ogen vliegen naar buiten. Zij bezoeken mij elke nacht in mijn nachtmerries. Het zijn zij die ik heb verdrongen, weggeborgen in een diepe kerker in mijn hoofd, maar duidelijk niet vergeten.

De priester merkt niets van mijn verwarring, hij herkent mij niet. Ik hap naar adem, hij glimlacht weer zoals … zoals toen! Ik kijk omlaag, zie de handen die …

Alle herinneringen barsten in hoog tempo los. De geur die onlosmakelijk was verbonden met alles wat er toen gebeurde, boort in mijn neus. De man rook toen naar overrijpe banaan, ook nu omringt deze weeë geur hem.

Plots at ik geen bananen meer, ik kon niet verklaren waarom. Het antwoord staat voor mijn neus.

Ik kan mijn ogen niet losmaken van zijn gemanicuurde vingers. Ranke handen, de duim zwart van de assen. Hij houdt ze op en kijkt me nog steeds vriendelijk aan, maar licht ongeduld vormt in zijn ogen. Hij kijkt over mijn schouder en trekt een wenkbrauw omhoog. Ik negeer hem en staar weer bewegingloos naar zijn handen. Deze handen die andere dingen met mij deden dan zalven met het kruis als teken van bereidheid om boete te doen voor zonden.

Het lijkt of hij iets wil vragen, ik sla zijn opgeheven hand weg. Hij schrikt hevig, het gouden schaaltje met de assen vliegt op de stenen vloer. Een schok gaat door de halfvolle kerk als het gekletter weergalmt tegen de hoge gewelven.

Ik negeer de geschrokken blikken van de oudjes in de door wierook doordrongen kerk en stap achteruit. Ik duw een oude vrouw bijna uit balans, ze kan zich nog net herpakken. Ik merk het maar half en wankel opzij. Ik kijk de priester hijgend aan. De glimlach is van zijn gezicht verdwenen. Heel even meen ik herkenning te zien in die groene ogen, de hoop dat er schuld en spijt aan worden toegevoegd verdwijnt heel snel. De vriendelijke blik is vervangen door een hautaine en een verwrongen mond die opent om ongetwijfeld verongelijkte woorden naar mij te slingeren.

Met een snelle beweging hef ik mijn linkerhand, zijn mond klapt dicht. Verbouwereerd kijkt hij mij aan, de herkenning blijft weg, ook de bereidheid om boos te worden lijkt uit te sterven.

Ik stap wild achteruit, een oude man kan mij maar net ontwijken. Ik kijk de priester nog twee tellen aan, dan keer ik mij om. Ik veeg ruw over mijn voorhoofd, de assen voelen vreselijk vies. Ik veeg opnieuw, ze kleven aan mijn handen, maar alles is beter dan dat ze aan mijn voorhoofd hangen.

Ik stap verder weg van de man die mijn leven zo vreselijk hard op zijn kop zette toen ik één keer zijn kerk op het Hendrik Conscienceplein binnenstapte op zoek naar dezelfde rust als die ik in de Onze-Lieve-Vrouwe kathedraal vond.

Hij was vriendelijk, stelde voor om een privérondleiding te geven in zijn prachtige kerk. Enthousiast zei ik ja, want het was echt een wonderbaarlijk mooi gebouw.

‘Dit is het mooiste plekje van de Carolus Borromeuskerk,’ zei de man terwijl hij mij in een kleine kamer in het midden van de kerk binnenliet.

Hij had gelijk, maar wat volgde was niet mooi. Hij … ik kan niet meer onder ogen zien wat hij deed, ik weet enkel weer dat de pijn mij lang achtervolgde. Tot ik alles opsloot in mijn hoofd en geen voet meer in het huis van God zette.