De laatste in de rij

Alice Bakker

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

Proloog

1. Februari

2. Olivier

3. Olivier

4. Anna

5. Olivier

6. Olivier

7. Anna

8. Olivier

9. Olivier

10. Anna

11. Olivier

12. Anna

13. Anna

14. Olivier

15. Olivier

16. Anna

17. Olivier

18. Olivier

19. Anna

20. Olivier

21. Anna

22. Olivier

23. Anna

24. Olivier

25. Olivier

26. Anna

27. Anna

28. Olivier

29. Anna

30. Olivier

31. Anna

De laatste in de rij

Klaverlandcollege H4C

De laatste in de rij

Alice Bakker

Eerste druk november 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-059-5

ISBN e-book 978-94-6464-060-1

NUR 285

Eerder verschenen in de serie:

Klaverlandcollege H4C

Komt niks van terecht (2021)

Ik ben altijd de laatste in de rij ...

Proloog

Anna

Op Insta zie ik dat Yara met Marijn naar een brunch is. Vandaar dat Yara mij dumpt. Natuurlijk verkiest ze een uitje met Marijn boven praten met een vriendin die niet weet wat ze wil. Die ook geen sorry tegen haar zegt, terwijl ze dat wel verdient.

Het is niet echt in de buurt, maar met het OV kan ik er binnen drie kwartier zijn. Ik twijfel even, besluit dan het erop te wagen.

Wat doe ik mezelf aan, waarom ernaartoe gaan? Om mijn vriendin te bespieden? Diep vanbinnen ben ik jaloers op Yara. Maar waarom? Ze heeft een kind. Daar kan ik toch niet jaloers op zijn. Dat kind heeft haar in een klap vrouw gemaakt. Terwijl ik een meisje ben. Ik blijf dat meisje. Ik wil een vrouw zijn, net als Yara.

Zodra ik de bus uitstap, zie ik haar met Marijn het restaurant uit rennen. Ik duik de bosjes in, ze mogen mij niet zien. Yara lacht heel hard en Marijn kijkt ontzettend gelukkig. Ze nemen plaats op een bankje met een mok drinken. Marijn slaat zijn arm om Yara heen. Ze zeggen niks tegen elkaar.

Ik sluip dichterbij om ze beter te kunnen zien en te achterhalen of ze toch iets zeggen.

‘Marijntje, wat ben je lief,’ zegt Yara ineens met een harde, krakende stem.

‘Pfff, mijn oma denkt echt dat wij nog een stel kleuters zijn,’ verzucht Marijn.

‘Zijn we ook,’ lacht Yara. Ze stompt Marijn en sprint naar de schommels. Ze schiet rakelings langs de struik waarachter ik me verberg.

De vrouw die ik dacht dat Yara was, is nergens te bekennen. Op de schommel in de kleine speeltuin zit een meisje van een jaar of twaalf. Geen kleuter. Maar zeker geen moeder van een baby.

Marijn duikt ook op een schommel en synchroon gaan de twee schommels een stukje de lucht in.

Ondanks dat ik dit kinderachtig vind, voel ik een steek in mijn binnenste als Yara met haar handen een hartje vormt.

‘Voor altijd?’ hoor ik haar zeggen.

‘Voor altijd,’ antwoordt haar vriend. Marijn staat op van zijn schommel en geeft Yara een knuffel.

Vanuit mijn positie heb ik perfect uitzicht op zijn gezicht. Net keek hij gelukkig, nu wanhopig. Voor altijd, hij meent er niks van.

Moet ik Yara waarschuwen? Of kan ik me er beter niet mee bemoeien? Hoe weet je dat, zal ze zeggen. Hoe kom je erbij?

Wat moet ik dan zeggen, dat ik haar gezien heb bij een restaurant dat best ver van mijn huis is? Weer voel ik mezelf een rund. Waarom ben ik hier? Wat doe ik hier?

Marijn en Yara gaan hand in hand het restaurant weer in. Zuchtend sta ik op uit mijn benarde positie. Ik strek mijn benen en ga richting de ingang van het restaurant. Voor ik naar binnen stap, zet ik mijn capuchon op, voor de zekerheid.

Ik instaleer mezelf met een kop warme chocolademelk aan een tafeltje bij de ingang. Mijn vriendin zit met haar nieuwe familie een stuk verderop. Ik herken de ouders van Marijn en een oudere vrouw die op Marijns moeder lijkt. Vast de oma die denkt dat Marijn en Yara kleuters zijn. Vanuit de kinderwagen die naast de tafel staat, klinkt ineens gehuil. Yara staat op en pakt Boris uit de wagen. Ineens is het weer de vrouw die ik ook wil zijn, maar nog lang niet ben. Ze wandelt een stukje mijn kant op, onderwijl Boris zachte klopjes op zijn rug gevend. Ze zegt iets tegen haar zoontje en uit de bewegende lippen denk ik “stil maar” op te maken.

De tranen rollen over mijn wangen. Ik snap zelf niet zo goed waarom. Snel wend ik mijn blik af, als ik denk dat Yara mij aankijkt. Dan draait ze zich om en wandelt terug naar haar tafel. Ik durf weer haar kant op te kijken, maar als ze heen en weer blijft lopen met Boris op haar arm, besluit ik mijn drankje buiten op te drinken. Ik moet er niet aan denken dat ze me ziet.

Nog voor ik op het bankje zit met mijn chocolademelk, klinkt er een beltoon uit mijn tas. Ik vis mijn mobiele telefoon eruit, maar ik ben te laat.

Een gemiste oproep van Floor.

Floor belt mij nooit. Waar heeft die me ineens voor nodig? Ach, als het haast heeft, belt ze straks weer.

De chocolademelk is niet warm meer. Ik klok de laatste slokken naar binnen en laat de beker op het bankje achter. Ik ga naar de bushalte, naar huis. Soms snap ik niks van mezelf en dat soms, is nu. Wat heb ik hier in godsnaam te zoeken?

Ik zet mijn capuchon weer op mijn hoofd en ga met stevige tred naar de bus. Mijn mobiel ligt in mijn hand, voor het geval Floor weer belt. Hij blijft stil.

1

Februari

Anna

‘Volgende week is Yara er weer,’ Guusje doet een vreugdedans.

‘Yes!’ ik wil eigenlijk met haar meedansen, maar dat vind ik er stom uitzien.

Yara is weer terug op school, ik voel me ineens hartstikke schuldig. Ze is weken geleden bevallen van haar zoontje Boris en ik heb hen twee tien minuten gezien toen we op kraamvisite waren. Daarna heb ik niets meer van me laten horen. Yara ook niet, maar kan ik haar dat kwalijk nemen? Die heeft wel wat anders aan haar hoofd dan haar vriendinnen van school. Ze is ons heus niet vergeten.

‘Hebben jullie Yara eigenlijk nog gezien na die keer dat we met zijn drieën bij haar en Boris geweest zijn?’ vraag ik aan Guusje en Floor.

‘Nee,’ zegt Guusje. ‘Ik wilde haar niet storen. Ze heeft het zo druk.’

‘Wat moet ze nog met ons?’ zegt Floor keihard. ‘Ze is een volwassen vrouw met een kind.’

‘Ze is zestien!’

‘Met een kind. Dan ben je in een klap volwassen.’

‘Je hebt een punt, haar leven is wel in één keer op zijn kop gezet.’ Er gaat een steek door mijn hart. Al zou ik het willen, ik kan nog niet zwanger worden. Voor een menstruatie moet je eerst een eisprong hebben en die eisprong is nodig om zwanger te raken. Of heb ik niet goed opgelet bij bio? Ik ben ik elk geval nog nooit ongesteld geweest. Als enige van de klas.

‘Yara was even met iets anders bezig,’ haalt Guusje mij stellig uit mijn overpeinzing. ‘Ze zit ook niet meer in de bff-appgroep.’

‘Dat heb ik gedaan,’ zegt Floor resoluut. ‘Wat heeft ze eraan als ze leest dat gym uitvalt? Of dat ik later ben, omdat ik naar de tandarts moet? Zij hoeft toch niet naar school.’

Ik vind het ineens heel stom van ons, hoe dit is gelopen. Waarom hebben we haar niet de keus gegeven om zich uit de appgroep te verwijderen als ze dat zelf wilde? Nu heeft Floor die beslissing voor haar genomen.

‘Misschien hadden we haar zelf moeten laten kiezen,’ zeg ik voorzichtig. ‘Ik denk niet dat ik blij zou zijn als jullie mij uit de groep kicken om zoiets.’

‘Dat had ze toch kunnen vragen?’

Ja, daar heeft Floor ook gelijk in.

Marijn staat een stukje verderop met Casper en Olivier. Hij ziet er onbeholpen uit en komt onze kant op.

‘Kijk naar Marijn,’ zeg ik tegen mijn vriendinnen. ‘Wat is er met hem?’

Floor loopt naar hem toe. ‘Waar denk je aan?’ ze slaat een arm om Marijns schouder.

‘Aan Yara. Ze heeft jullie gemist.’

Nu voel ik me nog schuldiger. ‘Waar blijft Boris dan, als ze naar school gaat?’

‘Bij mijn moeder,’ zegt Marijn.

‘Jullie boffen met zulke ouders.’ Floor staart in de verte.

‘Nou,’ Marijn kreunt. ‘Wat boffen we. Ze bemoeien zich overal mee.’

‘Mijn moeder laat me stikken, ik weet het zeker.’

Misschien moet ik Floor eens uithoren over haar moeder.

‘Ach, wil je erover praten?’ grijnst Marijn.

Ze stompt hem op zijn arm en trekt ons mee richting de aula. Daar ploft ze op de eerste de beste stoel die ze tegenkomt. ‘Ik weet het niet hoor, wat moet Yara nog in onze groep. Ze is zo veranderd.’

‘Is ze echt veranderd? Volgens mij valt dat wel mee.’ Ik neem mezelf voor binnenkort bij haar langs te gaan. Wat mij betreft hoort ze nog steeds bij ons. Waar staat bff anders voor.

2

Olivier

Bij Nederlands zit Marijn naast mij. Ik zie aan alles dat hij er niet bij is met zijn hoofd. Niet zo gek, hij maakt veel mee in zijn leven. Ik ben er wel bij, ik vind het echt interessant, de les gaat over een boek van enorm lang geleden. Uit de middeleeuwen. Veronica leest hardop stukken uit dat boek voor en wij moeten opschrijven wat ons opvalt. Het moet niet gekker worden, vroeger kon zoiets mij echt niet boeien, maar sinds Veronica voor onze klas staat ... Ik richt mijn blik tot de mooie vrouw en zuig elk woord van haar op.

Marijn stoot me aan en ik wuif hem weg. Ik gebaar dat hij moet opletten, maar hij trekt zich er niks van aan en grijnst breed, zijn blik op mij gefixeerd. Wat bedoelt hij daarmee?

‘Wat is er zo grappig, Marijn?’ Veronica staat voor onze neus en kijkt een beetje boos naar hem. Wat is ze dichtbij, ik zou haar kunnen aanraken. Wat gebeurt er als ik het doe?

‘Niks …’ stamelt Marijn.

‘Vertel eens Marijn, welke vraag heb jij opgeschreven?’

Hij hakkelt iets en de klas barst in lachen uit. Zo stiekem mogelijk probeer ik hem te wijzen op mijn schrift, ik heb een goede vraag opgeschreven, al zeg ik het zelf.

‘Waarom … stottert … Clemens,’ hakkelt Marijn.

Weer wordt er gelachen. Wat een oen, dat staat er helemaal niet. Er komt niet eens een Clemens in het verhaal voor.

‘Er staat Clementia,’ fluister ik naar hem, ik schuif mijn schrift dichter naar hem toe.

‘Olivier!’

Veronica trekt een streng gezicht naar me. Oef, zo is ze nog lekkerder.

‘Ik kan me voorstellen dat jouw gedachten er niet helemaal bij zijn,’ zegt ze tegen Marijn.

Mijn gedachten doen er blijkbaar niet toe. Ze moet eens weten waar mijn gedachten nu zijn. Nee, het is maar goed dat ze dat niet weet.

‘… en jullie gevraagd op te schrijven wat je eraan opvalt. Ik geef je nog een kans. Over het volgende deel kom jij met een briljante vraag. Anders ga je naar huis, luiers verschonen.’

Ik proest het uit. Een groot deel van de klas volgt mijn voorbeeld.

‘Dat slaat nergens op, mevrouw,’ komt Casper voor Marijn op. ‘Dat mag u zomaar niet zeggen.’

Shit, Casper heeft gelijk. Waarom vind ik alles wat ze zegt geweldig?

‘Je hebt gelijk, Casper. Excuses, Marijn. Dat laatste heb je mij niet horen zeggen. Maar dat van die briljante vraag daarentegen …’

Marijn gebaart dat hij vanaf nu bij de les blijft.

Ik kijk verbaasd naar hem, hoe dan? Hij let nog steeds voor geen meter op. Nu niet en straks ook niet. Ik ben blij dat ik niet in Marijns schoenen sta. Vader op je zestiende, daar moet ik niet aan denken.

Zodra Veronica klaar is met het stuk tekst over de graaf van Vlaanderen en zijn stotterende vrouw Clementia, kijkt ze Marijn vol verwachting aan. Natuurlijk weet hij niet wat hij moet zeggen. Ik steek mijn vinger op, maar ze laat drie anderen aan het woord. Logisch, als ze weer met mijn vraag aan de haal gaat, dan trekt ze mij voor. Dat had ik moeten bedenken voor ik mijn vinger opstak. Ze had immers dondersgoed in de gaten dat Marijn net mijn vraag oplas.

Na de les komt ze met ferme passen op ons af. Oké, daar gaan we het krijgen. Wat komt ze doen? Helaas gaat ze naar Marijn en vraagt of ze hem even kan spreken. Ik voel een steek in mijn hart. Wat bepraat ze met Marijn waar ik niet bij mag zijn? Langzaam pak ik mijn tas in, mijn blik gericht op mijn vriend en onze lerares.

‘Wat kijk je?’ klinkt het ineens in mijn oor. ‘Je zou liever zelf met VL praten, toch?’ Casper gebruikt Veronica’s roostercode.

‘Ik kijk naar Marijn.’ Ik draai me om naar Casper. ‘Ik hoop niet dat hij in de problemen komt.’

‘Dat zit hij al,’ grinnikt Casper. ‘Hij heeft een kind! Kom, we gaan naar buiten. Die chicks zijn weer in het fietsenhok. We hebben een date.’

Een date met die meiden uit de klas, geef mij maar iemand anders. Ik draai me nog één keer om en zie nog net dat Veronica een arm om Marijn slaat. Wat is dit? Ik wil dat ik daar sta. Marijn veegt onbeholpen met zijn mouw over zijn ogen.

‘Oké, we gaan. Hij komt straks wel.’

We staan nog geen vijf minuten in het fietsenhok als Marijn met stoom uit zijn oren aan komt stampen. ‘Wat denkt dat wijf? Wat Boris voor mij betekent, wat denkt ze zelf?’

‘Dat is inderdaad een rare vraag,’ Guusje slaat haar arm om Marijn heen. ‘Wat heb je geantwoord?’

‘Dat Boris alles is, wat dacht je dan? Hij is mijn zoon!’

‘Waarom ben je dan zo boos?’ vraagt Floor.

‘Ze vroeg of ik twijfel en of ik bang ben. Ik ben nergens bang voor. Waar zou ik over twijfelen, Boris is er, daar verander ik niks aan.’

‘Je kunt twijfelen over Yara,’ breng ik voorzichtig in.

‘Natuurlijk twijfel ik over Yara. Weet jij al met wie je de rest van je leven wil doorbrengen? De rest van je leven, dat is lang hoor.’

Ja, dat weet ik wel, maar dat kan ik niet hardop zeggen. Ik twijfel ook, omdat Veronica niet weet hoe ik over haar denk.

‘Zo raar vind ik haar vraag niet,’ zegt Anna. ‘Ik snap het wel. Je bent zestien en je zit maar een beetje naar buiten te staren in de les. Nu vond ik er vandaag ook geen reet aan, maar daar hebben we het nu niet over. Het gaat om jouw toekomst. Als lerares mag ze zich daar zorgen over maken.’

‘Ze bleef maar doorzagen, of Boris Yara’s beslissing is of de onze, dat we aan onze toekomst moeten denken, dat soort dingen.’

De toekomst. Ik loop naar de dichtstbijzijnde fiets en ga op de bagagedrager zitten. Op onze leeftijd weet je toch nog niks over de toekomst? Ik wil het wel weten, maar wat graag. Maar hoe? Wat kijk ik graag vier jaar verder in de tijd, net als bij die oude films, waar ze terug naar de toekomst gaan. Kon het maar. Over vier jaar ben ik volwassen genoeg en versier ik Veronica. Ik heb vier jaar om te bedenken hoe ik dat ga doen.

‘Wat is er met jou?’ Ineens staat Anna naast me.

‘Niks.’

‘Waar denk je aan?’

‘Nergens aan. Ik ben blij dat ik Marijn niet ben. Het is best veel om een kind te hebben.’

Verderop buldert Marijn over Veronica en wat die allemaal beweerde, ik wil het niet weten. Ik denk dat Veronica de spijker op zijn kop slaat, maar als ik dat zeg, weten ze het allemaal wel weer: Olivier ziet VL wel zitten, Olivier hartje VL. Op die ongein zit ik niet te wachten.

‘Hallo …’ Anna wappert met haar hand voor mijn ogen. ‘Ben je er nog?’

‘Dat zie je toch?’ Wat moet dat kind van me?

‘Ze gaan naar het park, ga je mee?’

Ik knik. Als ik iets niet zie zitten, is het met Anna achterblijven in het fietsenhok.

3

Olivier

‘Gast, ga je mee?’ Casper dribbelt met zijn bal de woonkamer van Marijns ouders in.

‘Gooien,’ grijns ik.

Casper laat zich dat geen twee keer zeggen en werpt de bal in mijn richting.

Ik mis en de bal stuitert naar de box.

‘Kijk uit!’ schreeuwt Marijn uit het niets.

Verschrikt draai ik me om.

De kleine Boris begint keihard te brullen. Als je het mij vraagt, schrok hij meer van zijn vader dan van die bal.

Marijn gebaart dat we op de bank moeten plaatsnemen, hij haalt Boris uit de box en laat hem op mijn schoot neerploffen. ‘Hier, houd vast. Ik ga een fles melk halen.’

‘Wacht …’ Wat moet ik met dat kind? Onhandig pak ik hem aan. Alsjeblieft zeg, ik kan toch geen baby vasthouden?

‘Geef,’ sust Casper. ‘Bangerik.’

‘Het is niet dat ik bang ben,’ verdedig ik mezelf. ‘Het is meer dat ik niet weet wat ik moet doen.’

‘Gewoon, vasthouden.’

Boris dreint weer en Casper laat hem zachtjes op en neer hupsen.

‘Houd zijn hoofdje tegen,’ snauwt Marijn. ‘Ik ben zo terug.’

Zie je, het is meer dan gewoon vasthouden. Ik ben blij dat Boris niet meer op mijn schoot zit. ‘Maar we gingen …’ Voor ik mijn zin af kan maken, is Marijn de kamer uit.

Casper murmelt tegen Boris en tot mijn eigen verbazing doe ik mee. We wauwelen een verhaal over hoe jong zijn vader is, dat wij het ongemakkelijk vinden dat onze vriend ineens zulke verantwoordelijkheden heeft.

Marijn komt grinnikend de kamer binnen. ‘Goed gesprek?’ grapt hij.

‘Zeker. Boris vertelt ons net dat jij niet met ons meegaat naar het Klaverpark.’

‘Klopt. Ik was even vergeten dat hij hier is vandaag. Stom. Het is de eerste keer dat iedereen hem smeert en ik opgescheept zit met …’ ineens hapert hij. ‘Nou, niet opgescheept,’ zwakt hij de bewering af. ‘Iedereen is ineens weg. Ik kan niet voetballen. Ik blijf bij hem.’

‘Dan blijven wij ook hier. Pokeren?’ glimlacht Casper.

‘Goed plan. Ik maak jullie in.’ Ik loop naar de kast waar het pokerspel ligt.

‘Eerst even dit.’ Marijn zet de fles op zijn kop op de binnenkant van zijn pols.

‘Wat doe je?’ frons ik. Het ziet er zo getikt uit.

‘Hij kijkt of dat spul niet te heet voor Boris is,’ verduidelijkt Casper.

‘Kom maar bij je vader,’ zegt Marijn kordaat.

‘Ja, ga maar naar pappie.’ Casper staat op en overhandigt hem Boris.

Het pokeren verloopt niet hoe ik wil. Marijn staat op winst en ik ben bijna opgelucht als Yara ineens binnenstormt. Met een woest gezicht pakt ze Boris van Marijns schoot. Ze stormt naar boven. Marijn kijkt haar verbouwereerd na.

‘Moet je niet achter haar aan?’ Casper zet grote ogen op.

‘Doen,’ spoor ik Marijn aan.

Tot mijn verbazing blijft hij gewoon zitten.

‘Hé, nu Yara er is, gaan we voetballen?’ oppert Casper.

Dat kunnen we toch niet maken?

‘Goed plan,’ beaamt Marijn.

‘Mooi, ik ben wel klaar met van Marijn verliezen,’ ik ben snel overgehaald. Ik stop alles in de pokerkoffer en sluit hem.

Met de bal aan onze voeten sjokken we alsnog naar het park.

4

Anna

‘Anna, met mij. Wil je mij weer toevoegen aan jullie appgroep?’

Ik was van plan haar te bellen, maar Yara is mij voor. ‘Kan ik dat? Even kijken, hoor.’ Ik werp een blik op mijn telefoon, zet het gesprek op de speaker en klik de appgroep aan. Eigenlijk weet ik het al. ‘Nee, Guus is de beheerder. Je moet bij haar zijn.’

‘Guus heeft geen tijd. Die heb ik al gebeld. Floor ook niet, druk met Casper.’

Er vormt zich direct een knoop in mijn maag. ‘Dan bel je Anna maar. Anna die alleen is en blijkbaar ook derde keus,’ kan ik niet laten tegen Yara te zeggen. Ik weet dat dat vals is, want wij hebben juist Yara laten vallen. Die is zelf vierde keus, tegenwoordig.

‘Derde keus? Nee joh, hoe kom je erbij?’

‘Klopt, wat ik zeg. Je belt eerst Floor en Guusje en dan Anna. Want Anna is altijd de laatste in de rij.’

‘Gaat het goed met je, Anna?’ hoor ik mijn vriendin verontrust vragen.

‘Ja hoor, met Anna gaat het altijd goed,’ verzucht ik.

‘Heb je tijd voor …?’ Yara stokt en moet overduidelijk nadenken. ‘… een kop thee?’

‘Thee?’ ik hoor zelf hoe verbaasd ik klink.

‘Ja, thee. Gezellig.’

‘Oké. Kom je naar mij?’

‘Nee … Dat kan niet, ik zit met Boris …’

Ach natuurlijk, ze heeft een kind. ‘Ik kom wel naar jou.’

‘Nee, ook niet, ik …’

‘Wil je afspreken of niet?’ mompel ik verward.

‘Ja, ja, zeker wel. Maar ik ben niet thuis, ik ben bij Marijn.’

‘Dan ga je lekker met Marijn theedrinken.’ Zie je wel, Yara heeft mij ook niet nodig, die heeft Marijn.

‘Dat is het ’m juist,’ het lijkt alsof Yara huilt. ‘Marijn is weg, met Casper en Olivier.’

Huh? Floor was toch met Casper? Ik zeg er niets over. ‘Oké. Bij Marijn. Waar is dat?’

Op mijn fiets komt het besef keihard binnen. Ik laat me gebruiken. Yara roept en ik ben al onderweg. Zelfs na een stilzwijgen van een aantal weken sta ik meteen paraat. Wat ben ik toch een rund.

‘Leuk huis.’ Ik vind het echt een leuk huis. Bewonderend kijk ik rond. De glazen serre met planten, de rode accessoires. Mijn blik blijft rusten op twee prachtige hangplanten en ik loop ernaartoe. Met mijn hand voel ik eraan. ‘Ik dacht even dat deze van plastic zijn.’ Fijn, om zo nog even uit te stellen waar ik echt voor kom.

‘Plastic planten? Dat denk ik niet,’ grinnikt Yara. ‘Dat is echt niks voor Patricia.’

Op mijn frons antwoordt Yara dat Patricia Marijns moeder is. ‘Maar hier kwam je niet voor, denk ik. Om hun huis te bekijken?’

Nee, daar kwam ik niet voor. Ik kom om mijn hart te luchten, maar dat ziet Yara vast niet. En kan ik echt mijn hart luchten bij iemand die wij hebben laten stikken?

‘Anna, over laatst in …’