Erfgenaam van Karthegië

Caroline Staelens

Eerste druk november 2022

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-062-5

NUR 285

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Proloog

Hij kon het gegalm van de klokken door zijn lichaam heen voelen trillen. Wat een dag om te laat te komen. Meester Nero had er ongetwijfeld iets over te zeggen. Kleine Cedric, alweer een teleurstelling. Hij liep zo snel als zijn korte benen toelieten. Met zijn tien jaar was hij de oudste van zijn drie vrienden, maar hij was wel de kleinste. Dit leverde uiteraard de nodige nadelen op. Hij was ook niet de slimste, dus hij kon niets bedenken om dat te veranderen. Hij rende al een hele tijd. Typisch iets van de volwassenen om zijn kamer zo ver mogelijk van het lokaal te plaatsen, en dat in deze enorme villa. Al drie verdiepingen was hij doorgelopen, de ene gang na de andere, allemaal bekleed met marmer of dure schilderijen. Hij liep de trap af naar de linkervleugel toen hij over de laatste trede struikelde en al zijn boeken liet vallen. Zijn hoofd bonkte en zijn ogen traanden. Met tegenzin stond hij op om zijn spullen op te rapen, maar liet ze opnieuw vallen toen hij zag wie er verderop in de gang stond.

‘Cedric, daar ben je.’ Een oudere jongen kwam met grote stappen op Cedric af.

Hij probeerde weg te rennen, maar Gideon greep hem bij zijn kraag. Hij worstelde tegen de ijzeren greep, maar zijn neef was te sterk. Hij vervloekte zichzelf dat hij niet beter had opgelet. Waarom had Gideon het altijd op hem voorzien?

‘Ik zei toch dat ik je de volgende keer wel zou krijgen?’ Gideon ontblootte zijn hoektanden in een brede grijns.

Cedric probeerde zich los te trekken, maar Gideon tilde hem de lucht in. Zijn voeten trappelden hulpeloos in het niets en het liefst van al wilde hij het uitroepen, maar dan zou Gideon hem zeker niet sparen. Hij zag de vuist op zich afkomen en kon niets doen om die te ontwijken. Deze keer kon hij zelfs niet roepen. Hij proefde het bloed op zijn tong. Zijn hoofd dreunde en zijn ogen stonden wazig. Hij merkte pas dat Gideon hem had laten vallen, toen hij naar hem moest opkijken. Hij zag er merkwaardig lang uit in zijn zwarte kleren en met zijn sluik zwart haar. Het viel voor zijn ogen toen hij zich bukte om Cedric bij de arm te grijpen. Voor de tweede keer die dag sprongen de tranen in zijn ogen.

‘Gideon, je doet me pijn. Laat me alsjeblieft los,’ smeekte hij. Hij wist dat het geen zin had. Gideon genoot te veel van pijn en ellende, zijn pijn in het bijzonder. Het voelde alsof hij probeerde zijn arm eraf te rukken. De toppen van zijn vingers werden al gevoelloos.

‘Gideon!’ Er lag een ontegensprekelijk bevel verborgen in die naam. Cedric trok snel zijn arm terug en kroop zo diep mogelijk weg in een hoekje. Er waren slechts zes mensen in heel Karthegië die Gideon een bevel durfden geven en Cedric wist dat dit bevel niet van de vijf familiehoofden kwam. Lena was de zus van het noordelijke familiehoofd, en hoewel ze geen koningen hadden in hun gebied, noemde iedereen haar de prinses. Puur omdat ze zoveel respect afdwong. Hij kon haar zien zodra Gideon zich omdraaide. Haar satijn blauwe jurk viel in plooien langs haar heen, terwijl haar bruine vlecht achteloos over haar schouder hing. Met volmaakte beheersing stapte ze op de twee jongens af. Enkel haar samengeknepen lippen toonden hoe woedend ze was.

‘Lena, bemoei je er niet mee.’ Gideon was furieus en deed geen moeite dat te verbergen.

‘Laat de jongen met rust, Gideon.’ Ze stond vlak voor hem. Hij stak minstens vijftien centimeter boven haar uit.

‘Ik zeg het je nog één keer. Bemoei je er niet mee.’

Cedric zag dat ze van plan was de uitdaging aan te nemen.

‘Of anders wat? Sla je me in elkaar? Wat zou je grootvader ervan zeggen als je een gast in zijn eigen huis aanviel?’

Ze had de magische woorden gezegd. Zijn grootvader was het hoofd van de familie en de machtigste man van het land. Hij was een traditionele man, die de wetten der gastvrijheid eerbiedigde. Een gast aanvallen was de schandelijkste misdaad en werd zwaar bestraft, zelfs als de dader zijn eigen kleinzoon en opvolger was. Cedric wist dat ze deze ronde gewonnen had.

‘Prima, neem de sukkel maar in bescherming. Op een dag zal je daar spijt van krijgen.’ Hij duwde haar opzij en stormde kwaad weg.

Het meisje keek hem na tot hij de gang had verlaten, daarna rende ze naar Cedric. ‘Ben je in orde? Heeft hij je pijn gedaan?’ Ze knielde naast hem neer en nam zijn gezicht in haar handen. Na een grondige inspectie besloot ze dat de schade beperkt was. ‘Ja, die lip zal nog wel even steken, maar verder lijkt er niets mis.’

Ze lachte hem bemoedigend toe, maar Cedric kon haar opluchting niet bepaald delen. ‘Ik snap er niets van. Wat heeft hij tegen mij? Ik heb hem nooit iets gedaan.’ Hij betaste voorzichtig de snee in zijn lip.

Lena ging weer staan en stak haar hand uit om hem op te helpen. ‘Het heeft niet zozeer te maken met jou als met je positie hier in huis. Jij en Gideon zijn de enige erfgenamen van Nathaniël, dus één van jullie wordt op een dag het nieuwe familiehoofd. Gideon ziet je als een concurrent, dat is alles.’

Hij had gedacht dat een antwoord op zijn vraag zou helpen. Dat was niet zo.

‘Dat is belachelijk. Heeft hij daarom zo’n hekel aan me? Hij is toch niet bang voor concurrentie? Hij is de oudste, de sterkste en de slimste van ons twee. Natuurlijk zal grootvader hem kiezen als opvolger, dat spreekt vanzelf.’

Met een kleine glimlach wreef ze door zijn bruine, stekelige haar. ‘Misschien wel, misschien niet. Maar op dit moment maakt dat weinig verschil. Ik zal je even helpen met je boeken.’ Ze draaide zich om en liep naar zijn boeken, die nog altijd op een rommelig hoopje op de grond lagen. Na een seconde volgde hij haar.

‘Ik wou dat ik niet bang was voor Gideon, zoals jij. Ooit moet je me die truc eens verklappen.’

Ze overhandigde hem zijn boeken. ‘Zo, helemaal klaar om naar de les te gaan.’

Hij raakte in paniek toen ze dat zei. ‘De les. Ik ben vreselijk te laat. Meester Nero zal woedend zijn.’

‘Rustig maar, ik loop met je mee en leg het hem uit. Hij zal zich wel inhouden met mij erbij.’ Ze trok zijn kleren recht en daarna legden ze het laatste stuk naar het lokaal af.

‘Wat gaan jullie vandaag in de les behandelen?’

Cedric keek naar haar op. ‘Gewoon, meester Nero’s favoriete onderwerp: de alchemie. Alweer.’ Hij zag dat ze even medelijdend naar hem keek.

‘Dat is saaie kost, arme jij.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Valt wel mee, soms toont hij ons een experiment en laten we dingen ontploffen.’

Ze grinnikte even. ‘Ja, ik kan me voorstellen dat dat een leuke afwisseling is.’

Hij wilde verder met haar praten, maar ze bereikten het lokaal, en meester Nero zag eruit alsof hij hem de huid vol wilde schelden. Cedric was immens opgelucht toen bleek dat Lena het bij het rechte eind had toen ze zei dat hij niet kwaad zou worden als de prinses van de geallieerde familie erbij was.

De rest van de ochtend ging tergend traag voorbij. Het was warm in het lokaal en de zon scheen in zijn ogen. Het was het ideale weer om te gaan zwemmen. Aan de kust misschien, met de prachtig witte stranden. Hij zag zichzelf al over het fijne zand wandelen en naar de zee kijken. Een schip hobbelde zachtjes over de golven. Een lichte bries beroerde het zeil. De bemanning luierde onder een helder zonnetje.

Hij gilde van pijn toen de stok op zijn vingers sloeg. Met verschrikte ogen schoot hij op uit zijn droom.

‘Cedric,’ riep de leraar,’ dit is al de vierde keer dat ik je wat vraag.’

Hij wreef over zijn hand, terwijl hij hulpeloos om zich heen keek. Links van hem zaten zijn twee vrienden. Jensen zat vlak naast hem en probeerde hem het antwoord toe te fluisteren. Helaas deed hij het zo luid, dat hij ook een klap op zijn vingers kreeg. Aan de andere kant van Jensen schrok Daniël wakker door Jensens gevloek, zonder dat de leraar het merkte. Cedric kon net een zucht van ellende onderdrukken. Het was niet eerlijk, Daniël kwam altijd met alles weg.

‘Wel, komt er nog wat van?’ vroeg de man ongeduldig.

De jongen richtte zijn aandacht weer op zijn leraar, maar kon nog steeds geen antwoord geven.

‘Het spijt me meneer, ik weet het niet.’

Na een kwade blik wees de man met zijn stok naar Jensen. ‘Jij wilde daarnet het antwoord fluisteren, nietwaar? Zeg het nu maar voor iedereen.’

Jensen keek alsof hij eerst enkele onbeleefde woorden moest inslikken, maar gaf uiteindelijk antwoord. ‘De twaalf bewerkingstrappen der alchemistische materie zijn calcinatie, solutie, separatie, conjunctie, putrefactie, coagulatie, cibatie, sublimatie, fermentatie, exaltatie, multiplicatie en projectie.’

Nero knikte en richtte zich naar Cedric. ‘Als student ben je niet veel waard, maar je gezeur om je vrienden in de les toe te laten, heeft me tenminste een leerling met een goed stel hersens bezorgd. Al is het dan maar de zoon van iemand van het personeel. Misschien kun jij deze vraag wel beantwoorden? Welk invloedrijk werk beschrijft deze twaalf bewerkingstrappen?’

Cedric probeerde de opluchting niet op zijn gezicht te laten zien, terwijl hij het antwoord gaf. ‘De Speculum Alchemiae.’ Zijn gedachten dwaalden af naar het dertienjarige meisje dat hem slechts enkele uren eerder had gered. Dit zou ze waarschijnlijk ook geweten hebben. Haar broer Mikhail mocht hij graag. Voor hij de leider in het noorden werd, speelde hij vaak met Cedric en tot op vandaag was er niemand die betere verjaardagscadeaus gaf dan hij.

‘Ik ben blij te horen dat je dat tenminste weet. De les is voorbij.’ Nero benadrukte dit door met zijn stok op de tafel te slaan.

Jensen en Daniël stonden al op toen Nero nog eenmaal dreigend naar Cedric wees. ‘Doe het morgen beter.’

De jongen slikte even en beloofde zichzelf zijn boeken grondig door te nemen.

De twee jongens stonden op hem te wachten toen hij het lokaal verliet. ‘Eindelijk, ik dacht dat hij nooit zou stoppen,’ zei Jensen, terwijl hij de getroffen hand even bewoog.

Daniël stond naast Jensen en keek door het raam. ‘Het is een prachtige dag. Zullen we gaan paardrijden?’

Cedric was jaloers, Daniël was altijd zo zorgeloos. Hij wilde protesteren en zeggen dat hij ging studeren om meer klappen te vermijden, maar Daniël had zijn arm al rond zijn schouder geslagen en trok hem mee. Jensen liep achter hen aan en somde dingen op die ze konden doen. Cedric had het al opgegeven toen ze bij de stallen kwamen.

‘Stalmeester, wij willen gaan rijden,’ kondigde Daniël luidkeels aan toen ze de stallen binnengingen.

De stalmeester was een gezette man, die jarenlang ervaring had in het trainen van paarden en de jongens die ze moesten berijden. ‘Het weer is er inderdaad goed genoeg voor. Wacht hier even jongens, dan haal ik jullie paarden.’ Enkele minuten later was hij terug met drie paarden die hem volgden als hondjes. ‘De meest makke dieren van de stal. Deze zouden geen problemen mogen opleveren.’

Dit laatste zei hij met een duidelijke blik naar Cedric. Berispt worden nog voor hij iets had gedaan, maakte zijn humeur er niet beter op, maar hij hield het voor zich, zoals hij meestal deed. Jensen was al op een rosse merrie gesprongen en Daniël had de gevlekte ruin gekozen. Nu bleef er enkel de jonge merrie over voor Cedric, die hij na enkele pogingen kon bestijgen.

Op hun gemak liepen ze de stallen uit, terwijl de stalmeester hen uitzwaaide en maande tot voorzichtigheid. Cedric moest toegeven dat de warmte van de zon en het zicht op de enorme tuinen van de villa hem opvrolijkten. Hij wist dat er het hele jaar door een klein leger van tuinmannen actief was om de tuinen netjes te houden, maar hij stond iedere keer weer verbaasd over de resultaten die ze behaalden. De villa was omringd door hectaren aan pas gemaaide gazons, aangeplante bloemenvelden en rustieke vijvertjes. Aan de grens met de tuinen begonnen de enorme bossen, waar hij altijd al bang voor was geweest, zeker nu ze als schuilplaats gebruikt werden door rovers. Er was maar één weg door de bossen van de stad naar de villa en Cedric was altijd nerveus als hij die moest nemen, zelfs in gezelschap. Hij probeerde de bossen te negeren en zich te richten op de vijver met waterval die net aan de rand van hun zicht lag.

‘Om het eerst bij de waterval,’ riep Daniël opeens uit en zette zijn hakken in de flanken van het paard. Jensen deed hetzelfde en schoot achter Daniël aan. Cedric probeerde te volgen, maar kon zijn paard er niet van overtuigen om sneller te gaan dan draf. Stiekem was hij daar tevreden mee. Hij was geen beste ruiter en had geen zin om zijn nek te breken in een domme wedstrijd. Tegen de tijd dat hij bij de waterval arriveerde, stonden de anderen al te trappelen om verder te gaan.

‘Nou, Cedric, deze ronde heb je verloren,’ zei Jensen opgewekt. ‘Nu ronde twee, van hier tot aan de rand van het bos daar.’ Hij wees richting de enorme toegangspoort en zette zich al schrap voor het startschot. Hij en Daniël plaatsten zich aan weerszijden van Cedric en begonnen luidkeels af te tellen.

‘Zouden we het niet beter kalm aan doen, dan overal als gekken naartoe te racen?’ probeerde hij nog, maar Daniël wuifde zijn bezwaren onbezorgd weg.

‘Geen zorgen, Cedric, we spelen maar wat. Er kan niets gebeuren hier in de tuinen.’

Dat hoopte Cedric dan maar, want het was duidelijk dat zijn vrienden nog niet klaar waren met racen. Op één begonnen ze opnieuw te lopen. Cedric was er deze keer ook bij en gedurende een ogenblik liep hij zelfs voorop. Hij begon er net plezier in te krijgen tot hij de bosrand naderde en zijn paard van iets schrok. Het ging zo snel dat hij niet eens zag wat de merrie deed schrikken. Hij had ook de tijd niet om het zich af te vragen, want ze begon te bokken. In paniek greep hij een handvol manen vast om niet te vallen. Het plotse getrek aan de manen zorgde ervoor dat het paard volkomen op hol sloeg en ervandoor ging. Hij kon zijn vrienden nog horen roepen, maar het paard had een voorsprong en hij was te bang om los te laten of op te kijken. Hij gilde alleen maar. Hij wist niet hoelang hij gilde, hoelang het paard had gelopen of waarheen ze waren gegaan. Hij wist alleen dat ze op een bepaald moment door het bos waren gelopen, omdat hij minstens twintig takken in zijn gezicht had gekregen. Zijn vrienden kon hij al lang niet meer horen.

Toen het paard eindelijk stilstond, was hij volkomen uitgeput. Hij wist niet hoe het hem gelukt was in het zadel te blijven, maar innerlijk dankte hij elke beschermengel die hij zich kon herinneren of inbeelden. Het paard stond enkele minuten stil voor Cedric de moed kon verzamelen om zijn krampachtige greep te laten verslappen en zijn ogen te openen. Iets wat hij enkel deed omdat hij het rumoer van mensen om zich heen kon horen. Hij was even verbaasd over het beeld dat hij zag, als de mensen die hem aanstaarden. Hij stond vlak voor een groot gebouw van blauwe stenen met smalle vensters. Toen hij omkeek, werd datzelfde huis tientallen keren herhaald. Het paard was helemaal naar de stad gehold. Hij moest minstens een uur in het zadel gezeten hebben. Het duurde even voor hij merkte dat hij in een gedeelte van de stad was dat hij niet kende. Het duurde ook even voor hij merkte dat de mensen, zo gauw hun verbazing voorbij was, hem onvriendelijk aankeken. Hij voelde zich niks op zijn gemak en hoopte dat hij zich wat inbeeldde. Dit was een van die dagen dat hij nooit zijn bed had moeten verlaten.

Instinctief greep hij naar de teugels die om de hals van zijn merrie slingerden. Hij had ze zo stevig vast dat zijn knokkels wit werden, maar dat merkte hij niet. Zijn aandacht was op de steeds groeiende mensenmassa gericht. Aan de ene kant begreep hij het wel. Hoe vaak zag je een tienjarige jongen helemaal alleen op een kostbare merrie gillend een stad binnenstormen? Zijn kledij die duidelijk van dure stoffen was gemaakt, hielp waarschijnlijk ook niet. De mensen snapten inderdaad dat hij van goede afkomst was en het duurde niet lang voor de eerste bedelaar smekend zijn hand ophief. Algauw werd hij omringd door een horde mensen die allemaal aan hem trokken en om geld vroegen. De merrie was buitengewoon rusteloos en Cedric wist dat ze ieder moment weer op hol kon slaan. Een klein stemmetje in zijn hoofd mompelde iets gemeens over de makke paarden van de stal. Dit keer liet hij het echter niet zover komen. Met een korte ruk aan de teugels stormde het paard de menigte uit, waarbij er van alle kanten luid gevloekt werd, maar deze keer kon hij tenminste kiezen waar hij heen ging. Niet dat hij enig idee had waar hij heen ging of heen moest gaan. Hij was volkomen verdwaald en wilde voorlopig alleen maar ontsnappen aan de menigte.

Na tientallen bochten en straten was hij de massa kwijt en kon hij halthouden in een verlaten zijstraat. Hij ademde zwaar en voelde het paard onder hem nog zwaarder ademen. Beiden waren volkomen afgepeigerd. Hij wist niet of het veel verschil maakte, maar klom toch van de merrie af om haar wat te sparen. Nadat hij haar wat dieper de straat in had geleid, ontdekte hij dat die niet zo verlaten was als hij dacht. Enkele huizen verder lag een jongen tegen het bordes te slapen. Het was een lange, magere jongen, met halflang zwart haar. Hij zag er eruit alsof hij enkele jaren ouder was dan Cedric. Hij kwam aarzelend dichterbij en vroeg zich af of hij de jongen wakker zou maken om de weg te vragen. Na lang twijfelen besloot hij dat het zijn enige keuze was, tenzij hij het wilde vragen aan die hebberige massa. Hij wilde zich net bukken om de jongen wakker te schudden, maar hij was te laat.