Bellis en het beest

Alexander Olbrechts

1e druk december 2022

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN E-book 978-94-6464-066-3

NUR 332

©2022 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Dit is een verhaal uit de serie ‘De mythosmoorden’.

Deze serie bestaat uit volgende delen:

De heraklesmoorden

De tantalusmoorden (thrillernovelle in het boek Fatale ontmoeting)

Jongen zonder naam (kortverhaal, tweede plaats tijdens de Zilveren Strop 2022)

1

Tien jerrycans met twintig liter aceton. Het proces om het bad te vullen is doorgaans niet speciaal, maar door een storing in de toevoerbuizen lukt het momenteel niet automatisch. Hij draait de dop van de eerste jerrycan en giet met een plechtig gezicht de eerste twintig liter in het bad. Zoals steeds beneemt de geur hem onmiddellijk de adem, toch wil hij even die sterke chemische stank in zich opnemen, als een soort van zelfkastijding. Hij houdt zijn adem in en laat de vloeistof voorzichtig in de badkuip klotsen. De sterke dampen zouden zijn geest kunnen benevelen. Hij moet sterk blijven. Volhardend.

Door het ritueel voelt hij zich sereen. Hij ademt rustig in en diep uit. Het geluid van zijn uitblazende adem mengt zich met het geluid van de vallende vloeistof.

Klots. Klots. Klots.

Het ritmisch klotsen van de vloeistof is zijn offerande des lofs. Wanneer de eerste twintig liter in het bad is gegoten, zet hij de lege jerrycan opzij. Hij wandelt naar de vensterbank om het gasmasker te pakken, een modern stukje techniek dat meer dan tweehonderd euro heeft gekost, maar dat broodnodig is als je met zulke chemicaliën werkt. Het past over zijn volledige gelaat, van de kin tot aan zijn haarlijn. Door een transparant plastic schermpje kan hij kijken zonder dat zijn ogen geïrriteerd raken door de dampen. Hij kan de giftige dampen voor een kort moment trotseren, maar het heeft geen zin dat hij zichzelf bedwelmt, daarom neemt hij steeds zijn toevlucht tot het gasmasker.

Wanneer hij terug naar het bad loopt, zet hij de bluetoothspeaker aan. Lacrimosa Dies Illa – het achtste deel uit het requiem van Mozart – schalt uit de kleine luidspreker. Zoals steeds grijpt de bombastische muziek hem bij de keel.

Het requiem. De plechtigheid die wordt opgedragen aan een overledene. Hij grist de volgende jerrycan van de grond en giet de inhoud in het bad. Zijn zware stem zingt de tekst mee.

Lacrimosa dies illa – ’t Zal een dag van tranen wezen.

Hij schroeft de dop terug op de lege fles en zet deze op de grond. Het speciale bad heeft verschillende tanks met leidingen waardoor vloeistoffen rechtstreeks in de kuip lopen, maar voor deze fase in het proces is zuivere aceton nodig.

Qua resurget ex favilla – Wanneer hij uit de as is herrezen.

Eerbiedig pakt hij de derde en vierde jerrycan, opent de doppen, balanceert ze op de badrand en laat gezamenlijk de inhoud in het bad vloeien. Gedurende het proces zal hij de aceton enkele keren moeten verversen. De gebruikte chemicaliën dumpt hij in het riool.

Judicandus homo reus – en de mens zijn oordeel wacht, met schuld beladen.

De tranen rollen ondertussen over zijn wangen, maar het heeft niets met de acetondampen te maken, want die kunnen zijn traanbuizen niet bereiken. Het is de passionele kracht van de muziek die hem raakt. Niets op deze hele wereld weet hem zo hard te raken dan de emotie die de muziek uitstraalt.

Huic ergo parce, Deus – Toon hem dan uw genade, God.

Hij wandelt naar de ventilator die de giftige dampen uit de ruimte moet wegzuigen. Met een druk op de knop starten de propellerbladen hun snelle dans.

Pie Jesu Domine – Milde Heer Jesus.

Als de tiende bus zijn laatste druppel aan het bad heeft gegeven, laat hij zich door de climax in de muziek helemaal meevoeren. Hij heeft een brok in de keel gekregen en beweegt haast plechtig op de muziek. Hij neemt de lange rubberen handschoenen van een haak aan de muur en trekt ze over zijn blote armen. Aceton lost geen rubber op, maar langdurige blootstelling zal het rubber uiteindelijk wel aantasten. Hij moet regelmatig een nieuw paar gebruiken, als hij niet wil dat zijn huid in contact komt met het goedje.

Met de lange handschoenen tot over zijn ellebogen getrokken, beweegt hij ritmisch op de muziek naar het meest linkse bad.

Dona eis requiem – Geef hen rust.

Hij opent het deksel van het bad en laat voorzichtig het lichaam in het bad naar de oppervlakte komen. Door de dunne laag rubber van de handschoenen voelt hij de kilte van het weefsel, de ledematen zijn al stijf geworden. Gelukkig heeft hij zijn gasmasker op, want de stekende stank van de formaline zou anders onhoudbaar zijn. Hij brengt het lichaam naar het bad met de tweehonderd liter aceton. Met de grootste eerbied laat hij het naakte lichaam in de aceton zakken. Als het lichaam volledig is ondergedompeld, sluit hij met een zucht het speciale bad af met het grote passende deksel.

Amen – Amen.

2

‘Herinner jij je die jongen nog die op me verliefd was toen we in de kleuterklas zaten?’

‘Dikke Dean?’

Belle knikt. ‘Dean Verspecht, maar iedereen noemde hem inderdaad bij zijn bijnaam.’

‘Dikke Dean met zijn bolle kaakjes en een kapsel alsof zijn moeder een soepkom had gebruikt om het te knippen.’ Maja lacht luid en beeldt met haar vingers een schaar uit die horizontaal door haar haren gaat. ‘Hoe zou ik Dikke Dean ooit kunnen vergeten? Hij liep altijd achter je, als een veel te brede schaduw. Jezus, wat zou er van hem zijn geworden? Ik gok dat hij nu een IT’er is met een fastfoodverslaving.’

Belle haalt haar smartphone tevoorschijn, opent Instagram en typt Dikke Deans echte naam in de zoekbalk. ‘Gisteren kreeg ik plots een berichtje dat ik een nieuwe volger had. Moet je zien!’ Ze draait het scherm naar Maja.

Maja’s mond valt open, haar ogen worden iets groter. ‘Mijn god! Is dát Dikke Dean? Wat een metamorfose. Jezus Christus! Is hij nog vrijgezel?’

Belle grinnikt. ‘Volgens zijn profiel wel.’

‘Zo zie je maar dat lelijke eendjes mooie zwanen kunnen worden.’

Ze bladert door de verschillende foto’s die Dean op zijn profiel heeft geplaatst. Zijn kapsel is niet langer komvormig en lichtblond, maar donkerder van kleur en moderner van snit, met veel wax een beetje omhoog en opzij getrokken. Bijna nonchalant, maar toch tot in detail verzorgd. Met buikspieren als een wasbord, een diepe V-lijn die naar zijn broek loopt en een schim van een stoppelbaard is de Dikke Dean op de foto helemaal niet het mollige mannetje dat Belle en Maja hebben gekend. Zelfs het varkensneusje is verdwenen.

‘Had hij geen koosnaampje voor je?’

Belle lacht, haar ogen blinken door de herinnering. ‘Hij noemde me Bellis. Het is een deel van de Latijnse naam van het madeliefje. Dean moet het ergens hebben opgepikt en kwam me eens vertellen dat hij aan mij moest denken wanneer hij een madeliefje zag. Bellis betekent mooi. Sindsdien noemde hij me altijd Bellis of Madeliefje.’

Maja slaat haar hand voor de mond, haar ogen zijn vochtig van het lachen. ‘Dat mannetje was echt een griezel toen!’ Ze tikt bedenkelijk tegen haar kin. ‘Hij gaf je toch ook geschenkjes?’

‘Ja, ik weet nog goed dat ik me er eerst speciaal door voelde, maar daarna kreeg ik er een ongemakkelijk gevoel van. Hij gaf me eens een tekening. Een blond meisje en een iets dikker jongetje die hand in hand liepen.’

Maja proest van het lachen.

‘Hij werd door de laatstejaars gepest wanneer ze zagen dat hij je een geschenkje wilde geven. Ik herinner me nog dat de hele speelplaats hem uitlachte.’

‘Ja, dat zal ik nooit vergeten. Het was echt gruwelijk. Gelukkig heeft hij er geen trauma’s aan overgehouden.’

‘Was dat niet toen…’

Een pop-up van een chat verschijnt op Belles telefoon.

Maja onderbreekt haar zin en haar ogen fixeren zich automatisch op de verschijnende tekst; het is voor de hedendaagse gsm-gebruiker een bijna instinctief gedrag. ‘Jij hebt met hem gechat!’ Maja trekt Belles telefoon bijna uit haar handen om zoveel mogelijk tekst in de verdwijnende pop-up te lezen.

‘En dan?’ repliceert Belle met een roder wordend hoofd. ‘We zijn toch geen kinderen meer?’

‘En dan?’ herhaalt Maja geschrokken. ‘En Ruben dan?’

Belle probeert nonchalant haar schouders op te halen, maar ze weet dat Maja onmiddellijk door haar pokerface prikt. ‘Het is uit met Ruben. Ik ben hem niets meer verschuldigd.’

Maja rolt met haar ogen. ‘Euh, het is letterlijk nog maar twee weken uit met Ruben en jij stuurt al berichtjes naar de jongen die heel je kindertijd verliefd op je is geweest.’ Haar ogen dwalen af naar Belles telefoon. ‘Een oude vlam die daarbovenop nog eens megaknap is geworden!’

‘Hij is echt geen oude vlam van me.’ Ze voelt hoe haar eerdere enthousiasme afbrokkelt. Na twee weken van huilen, schreeuwen en spontane uitbarstingen van woede, heeft ze eindelijk iets gevonden om haar emoties en aandacht af te leiden. Maja heeft gelijk. Het is nog te vroeg. Ruben en Belle hebben nog maar net een punt achter hun relatie gezet. Hoewel ze vriendschappelijk hun relatie beëindigden, weet ze dat zij net iets meer van hem hield dan hij van haar. Ondanks alles zou dit hem toch erg veel pijn doen. Ze hebben afgesproken om een pauze in te lassen, ze hebben elkaar losgelaten en een afspraak gemaakt om over een maand bij elkaar te komen, zodat ze kunnen zien of de oude liefde weer opspeelt als ze elkaar een tijdje niet hebben gezien. Ze had nooit gedacht dat ze bijna onmiddellijk al met een andere knappe man zou chatten. Het ging zo snel en ze wilde alleen maar haar hart eens luchten.

Ze kijkt naar haar schuifelende voeten. ‘Dean vroeg om af te spreken…’

‘Nee!’ Maja grijpt haar arm vast, zodat ze zeker niet kan vluchten. ‘Dat meen je niet? Dat kun je toch niet maken. Ruben…’

‘Waarom niet?’ Belle snauwt de woorden bijna. Ze krijgt een hol gevoel in haar maag. Kan ze het echt niet maken? Of wel?

‘Jezus, Belle, als Ruben dit hoort… Hij zal krankzinnig worden. Weet je dat hij me elke dag vraagt hoe het met je gaat? Het gaat helemaal niet goed met hem.’

Belles hart slaat een tel over. Wat bedoelt Maja met “het gaat helemaal niet goed met hem”? Mist Ruben haar dan? Moet ze hieruit opmaken dat hun plan werkt om de oude liefde opnieuw te laten opleven? ‘Ruben hoeft dit niet te weten,’ zegt ze vlug en pint Maja met haar ogen vast. ‘En jij gaat het hem niet vertellen!’

Maja trekt een wenkbrauw omhoog. ‘Vertrouw je me niet?’

‘Natuurlijk wel, ik vertel je toch mijn geheimpje. Trouwens, niemand anders dan jij weet dat ik met Dean heb afgesproken. Daarbij, Maja, het gaat om die ouwe Dikke Dean.’ Ze lacht haar gevoelens voor Ruben weg.

‘Gespierde, knappe Dean, zou ik hem nu eerder noemen! Waarschijnlijk is Dean ondertussen ook nog erg rijk geworden.’

‘Nou,’ antwoordt Belle, ‘als ik naar deze foto’s hier kijk, woont hij inderdaad in een prachtig en gigantisch herenhuis.’

Maja rukt heftig aan haar jas. ‘Dat meen je niet! Ik zie in je ogen dat je overweegt om naar hem toe te gaan!’

Belle schudt haar hoofd. ‘Nee, overwegen doe ik niet meer.’

Maja’s gezicht krijgt een haast karikaturale o-nee-wat-heb-je-gedaan-uitdrukking. ‘Je hebt met hem afgesproken.’ Ze fluistert de woorden.

3

Dean Verspecht – op de speelplaats beter bekend als Dikke Dean, Dean Verspekt of Knor het blonde varken – plukt madeliefjes langs de kant van de weg. Hij mag van zijn mama altijd te voet naar school gaan, want ze wonen er slechts twee straten vandaan. Hoewel het traject dankzij een autoluwe buurtweg slechts honderd meter lang is, doet dromerige Dean er soms langer dan een half uur over om na school thuis te komen.

Hij vlecht de madeliefjes tot een ketting om hem morgen aan Belle te geven. Hij meet het lint van madeliefjes rond zijn nek om er zeker van te zijn dat het Belle zal passen. Het laatste dat hij wil, is haar iets geven waar ze niets mee is.

‘Kijk daar eens!’ De bekende stem – de stem van de laatstejaars die hem zoveel angst aanjaagt – klinkt achter hem. ‘Knor, het blonde varken, is madeliefjes aan het plukken. Waarom plukken spekvarkens madeliefjes? Is dat om lekker op te eten?’

Dean draait zich om met een wee gevoel in zijn maag. ‘Het is niet om op te eten,’ probeert hij zich te verdedigen.

Steven verspert het ongeplaveide pad. Achter de grote jongen doemen er drie lachende gezichten op. Ze behoren tot Stevens schaduw. Overal waar Steven komt, duiken dezelfde gezichten in zijn kielzog op, alsof ze onlosmakelijk met hem verbonden zijn.

‘Gaat Dean Verspekt een lekkere bloemensalade maken?’ vraagt de Lange, wiens ogen meer op Steven rusten dan op Dean, afwachtend hoe de grote jongen gaat reageren op zijn woorden.

Steven knikt en kijkt naar zijn jongensharem. ‘Ja, ik denk dat Verspekt lekkere bloemetjes aan het plukken is om op te eten.’

‘Nee,’ piept Dean, ‘ze zijn niet voor mij.’

Steven stapt op hem af en twee van de schaduwjongens splitsen zich op om de andere kant van de weg af te sluiten. De grote jongen slaat een arm om zijn nek en drukt hem stevig tegen zich aan. Een vinger haakt in de bloemenkraal. ‘Is het voor iemand speciaal?’ vraagt hij fluisterend.