ORDO ENTIA

ORDO ENTIA

Opstand

Esmeralda van Belle

Ordo entia

Opstand

Esmeralda van Belle

1e druk november 2019

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

ISBN 978-94-93157-13-2

ISBN e-book 978-94-6464-072-4

NUR 285

©2019 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen in de Ordo Entia reeks:

Ordo Entia | Openbaring (2018)

2017

Proloog

‘Laat de vredesonderhandelingen beginnen.’ Annet staat zelfverzekerd aan het hoofd van de tafel.

Casper kijkt door de ruimte die hij kent uit zijn jeugd. In gedachten ziet hij zijn vader met een strenge blik op dezelfde plek als Annet staan. De zilte lucht die zich in zijn neus nestelt, is geen geur uit het heden. Het beeld van zijn vaders doorweekte schoenen bij de deur dringt zich aan hem op. Casper schudt zijn hoofd. De herinnering kan niet van hem zijn. Hij was pas twee toen de dijken doorbraken, hetzelfde jaar als Cornelis werd geboren. En toch kan hij zich het gezicht van de kraamhulp Anna voor de geest halen. Het vriendelijke gezicht dat omringd werd door kleine zwarte krullen, de vrouw die drie weken voor hem heeft gezorgd.

Casper zucht diep en verplaatst zijn aandacht naar Annet. Zij heeft zijn steun nu nodig, haar taak moet tot een goed einde worden gebracht.

1967

1

Met een klap staat het glas voor hem. De schuimkraag schudt vervaarlijk heen en weer, maar blijft binnen de restricties van het glas.

‘Moet je niet naar school?’

Het kost hem evenveel tijd om het blonde vocht naar binnen te gieten als de barman nodig heeft de vraag te stellen.

‘Waar bemoei je je mee?’ Hij tikt tegen zijn glas als teken dat hij nog een biertje wil.

De blik die de barman hem zendt, vertelt hem dat hij kan fluiten naar zijn tweede drankje.

‘Ik heb een zware dag op mijn werk gehad. Sorry.’

Hij hoopt de uitbater met een verontschuldiging ervan te overtuigen zijn lege glas te vervangen voor een volle. Het heeft geen nut. Met een zucht haalt hij een rijksdaalder uit zijn jaszak en legt deze met een klap op de bar. Dit lijkt de barman te overtuigen, hij tapt in elk geval een nieuw biertje. Samen met het wisselgeld zet hij het glas voor Casper neer. Vastbesloten deze minder snel op te drinken, zet Casper hem aan zijn mond. Na drie slokken dwingt hij zichzelf het glas neer te zetten. Het liefst drinkt hij hem net zo snel op als de vorige, maar hij heeft de hele dag niet gegeten. Twee bier naar binnen tikken op een lege maag, is geen goed idee.

Met zijn glas voor zich en zijn gedachten bij de gebeurtenissen van vandaag, kijkt Casper de kroeg rond. Met uitzondering van de man op het eind van de bar, is hij de enige klant. Mooi, de rust die heerst in het dranklokaal is precies wat hij nodig heeft. Dat en een biertje helpt hem vast zijn gedachten te ordenen.

Vier lege glazen staan inmiddels voor hem op de bar. Hoewel het rustig is, lijkt de barman zich geen tijd te gunnen om ze op te ruimen en af te wassen. Zijn blaas verplicht hem zijn comfortabele kruk te verlaten en wanneer Casper opstaat, voelt hij de effecten van alcohol in zijn benen. Of komt het door wat er vandaag gebeurd is, dat zijn benen aanvoelen als lood?

De wc is niet meer dan een kale pot zonder bril, maar het dient zijn doel. Nadat hij zijn handen heeft gewassen voelt hij in zijn jaszak of hij nog geld heeft. Ja, er rinkelen wat munten. Op de palm van zijn hand telt Casper het restant van zijn zojuist ontvangen toelage. Nog twee gulden en een kwartje. Niet genoeg om eten van te bestellen, maar wie wil er eten na het misselijkmakende voorval van vandaag?

Hij bergt de munten op in zijn broekzak en wankelt terug naar zijn barkruk. Daar aangekomen bestelt Casper nog een biertje.

De barman kijkt hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Misschien moet je wat eten, jongen. Je loopt niet meer zo recht.’

Casper schudt zijn hoofd en de uitbater haalt zijn schouders op. ‘Ik ben je moeder niet.’

Het vijfde biertje gaat aanzienlijk langzamer naar binnen en als Casper eerlijk is, heeft het zijn helende werking verloren. Sterker nog, bij elke slok die hij neemt, wordt zijn keel dikker. Voor hij er erg in heeft, trek een gloeiende traan een spoor over zijn wang. Bruusk veegt hij hem weg. Hij schraapt zijn keel, schuift zijn glas van zich af en kijkt de kroeg weer in. De man aan het eind van de bar staart hem aan en Casper verplaats zijn blik weer naar zijn glas.

‘Frans, geef die jongen een bittergarnituur op mijn rekening.’

De barman verdwijnt door een deur en de man komt naast Casper zitten. ‘Wil je erover praten?’

Casper concentreert zich op zijn glas en zwijgt.

‘Prima, hoor. Dan zitten we in stilte naast elkaar, maar die bitterballen eet je op.’ Er klinkt een glimlach door in zijn stem.

Met een schuin oog kijkt Casper naar de man. Hij heeft een engelachtig gezicht, omlijst door zwarte krulletjes. Zijn bruine ogen zijn gericht naar voren, alsof hij Casper de kans wil geven hem ongegeneerd te observeren.

Casper opent zijn mond om iets te zeggen, bedenkt zich en neemt een slok.

Een tiental zwijgende minuten passeren voordat de barman verschijnt met een schaaltje bitterballen.

‘Tast toe.’ Caspers buurman maakt een uitnodigend gebaar naar het lekkers.

Hoewel Casper geen trek heeft, zorgt de geur van de gefrituurde hapjes ervoor dat het water hem in de mond loopt. Aarzelend strekt hij zijn hand uit.

De eerste hap is zo heet dat hij bijna zijn lippen brandt, toch kan Casper niet stoppen met eten. Zijn lichaam vraagt om voeding en is blij met elke kruimel spijs.

Nu zijn lichaam gevoed is, voelt Casper zich wat beter. ‘Bedankt. Ik had blijkbaar honger.’

Zijn buurman lacht zijn parelwitte tanden bloot. ‘Is het nu eindelijk tijd om ons voor te stellen?’

Casper steekt zijn hand uit. ‘Casper.’

‘Alfons. Zware dag gehad?’

Casper is even afgeleid door het gezicht van Alfons. In het licht van de kaarsen lijken er glitters op zijn huid te liggen.

‘Sorry, ja. Als je het niet erg vindt, ik heb niet zoveel zin om het te herbeleven.’

‘Begrijpelijk, maar het helpt soms om erover te praten.’ Verder dringt Alfons niet aan, kundig stuurt hij het gesprek naar een veiliger onderwerp.

Wanneer Casper zijn bier op heeft, vraagt Alfons of hij er nog een wil. Door de bitterballen en het luchtige gesprek is Casper weer wat bij zinnen en hij besluit dat een cola verstandiger is.

‘Was ik maar zo verstandig als jij,’ verzucht Alfons als hij een cola en een bier bestelt.

‘Je kunt ook cola drinken.’

‘Dat kan inderdaad, maar met welk excuus zit ik dan in een kroeg.’ Alfons glimlacht. Casper merkt op dat zijn lach wat scheef is. Het geeft hem een kwajongensuitdrukking.

‘Kijk je niet al het moois eraf?’ Zijn toon is plagerig.

Casper voelt zijn wangen warm worden. ‘Sorry, het was niet mijn bedoeling te staren.’

‘Ach, ik ben het gewend. In deze kleine stad wonen niet veel mensen met dezelfde huid als ik.’

Casper houdt zijn mond, maar bedenkt dat hij nog nooit iemand heeft gezien met dezelfde huid als Alfons. Niet omdat deze een stuk donkerder is dan de zijne, maar vanwege de glinstering die erin zit.

‘Nu voel je je ongemakkelijk. Dat was niet mijn bedoeling.’

‘Nee, dat is het niet.’

‘Wat is het dan?’

‘Niets, laat maar.’

Het gesprek stagneert. Casper wil iets zeggen, maar hij weet niet wat. Zijn glas is leeg en hij laat de ijsblokjes rondgaan over de bodem.

‘Mijn moeder is vandaag overleden.’ Hij was niet van plan het te vertellen, maar de woorden komen uit zijn mond alsof ze zich vrij hebben gevochten. De ijsblokjes liggen in een laagje water, ze lijken er sneller door te bewegen.

‘Jezus.’

‘En nu voel jij je ongemakkelijk.’

‘Nee, ik weet alleen niet wat ik moet zeggen.’

Casper haalt zijn schouders op. De omstandigheden rondom zijn moeders dood kan hij niet vertellen, hoewel de woorden op zijn lippen liggen. Mijn vader heeft haar laten vermoorden en ik moest toekijken. Hij bijt op zijn onderlip. Zwijgen wordt je jong geleerd in huize de Wit, maar op dit moment heeft hij er moeite mee.

‘Was ze ziek?’ Alfons’ stem klinkt ver weg.

Casper schudt zijn hoofd.

‘Godverdomme, man. Dat is verschrikkelijk.’

De warmte van Alfons’ hand op zijn arm verspreidt zich door Caspers lichaam. Casper wil zijn arm wegtrekken, maar de aanraking voelt goed, te goed. Alfons steekt zijn hand op om twee biertjes te bestellen. De kilte die volgt op de verwijdering van Alfons’ hand doet Casper huiveren.

De zon is bijna onder en langgerekte schaduwen sieren de stad. Alfons stond erop met Casper mee te lopen naar huis. Casper wilde geen nee zeggen, maar hij kan niet vertellen waar hij woont. Sinds zijn toetreding tot Aretikos woont hij op het instituut en die locatie mag nooit worden onthuld, als hij daar nog welkom is. Dus zwalken ze doelloos door de straten.

De drank heeft invloed op hun bewegingen en zo af en toe raken hun handen elkaar. Elke keer dat dat gebeurt, schiet er een schokje door Casper. Vanaf zijn vingertoppen rechtstreeks naar zijn hart. Wat hij het liefst zou doen, is ondenkbaar. Hij probeert het gevoel te negeren.

Dat hij zich zo licht voelt op de dag dat zijn moeder is overleden – nee, vermoord – is vreemd, maar hij geniet van de aanwezigheid van Alfons.

‘Wedden dat die lui een deurbel hebben met een deuntje.’

Casper schrikt op uit zijn gedachten en kijkt naar het statige herenhuis waar Alfons naar kijkt.

‘Daar komen we maar op een manier achter.’

Casper betreedt het tuinpad en druk op de bel. Een meertonig bim-bam-bom klinkt, gevolgd door voetstappen achter de gesloten deur. Wanneer het licht in de gang aanspringt, rent Casper weg. In het voorbijgaan trekt hij een verbijsterde Alfons mee de steeg in. Ze horen de deur opengaan en zodra deze weer in het slot valt, leunen ze tegen de muur van het lachen.

‘Je bent gek,’ lacht Alfons.

‘Maar we weten nu wel dat ze inderdaad een melodische deurbel hebben.’

Nog steeds zijn hun handen verstrengeld als ze nahikken van de lach. Hun blikken kruisen elkaar. Casper kijkt omlaag om het oogcontact te verbreken, maar Alfons duwt voorzichtig zijn kin omhoog. Een bliksemschicht schiet door Casper als Alfons’ gezicht dichterbij komt. Hij weet wat er komen gaat en even bedenkt hij dat het niet kan, niet mag. Dan geeft hij zich over aan het moment. Hun lippen vinden elkaar. In het donker van de steeg ervaart Casper iets dat hij niet voor mogelijk heeft gehouden. Een kus als deze kent hij alleen uit films, altijd tussen man en vrouw, maar geen enkel meisje heeft hem dit laten voelen. Hij legt zijn hand in Alfons’ nek. De kus verandert in een intense zoen en Casper laat zijn handen bewegen door de krullen van Alfons. Wanneer hij langs Alfons’ oor komt, voelt hij iets vreemds. Hij laat hem los en doet een stap naar achteren.

‘Wat ben jij?’

‘Je bedoelt mijn oren? Tja, dat is genetisch. Iedereen in mijn familie heeft puntige oren.’

‘Nee, het is meer. Je huid glinstert en je hebt puntige oren. Jij … jij … Ben jij een alf?’

Nu is het Alfons’ beurt om naar achteren te deinzen. De smalle steeg voorkomt dat ze meer dan twee meter uit elkaar staan.

‘Hoe weet jij van het bestaan van alfen?’ Het weinige licht in de steeg tekent de argwaan op Alfons’ gezicht scherp af.

Casper zucht, moet hij vertellen dat hij lid van Aretikos is? Is hij zijn leven dan nog zeker? Volgens de studies zijn alfen vredelievende wezens, maar volgens de leer van Aretikos vormt elk mythisch wezen een gevaar. Zelfs de wezens die vriendelijk lijken, juist de wezens die vriendelijk lijken.

‘Vertel het me maar. Ordo Entia of Aretikos? Dan weet ik hoe hard ik moet rennen.’ Alfons’ vernauwt zijn ogen tot spleetjes, hij schuifelt een stukje naar de ingang van de steeg.

‘Ik weet het niet, ik weet niet of ik überhaupt nog ergens bij hoor!’ Caspers hart bonst zo hard, dat Alfons het moet horen. Zijn oren suizen en zijn benen kunnen zijn lichaam niet meer dragen. Hij laat zich tegen de muur naar beneden zakken. De tranen die hij de hele dag heeft willen vergeten, dringen zich genadeloos aan hem op.

De warmte van Alfons’ handen manifesteert zich weer op Caspers armen. ‘Praat met me.’

Casper tilt zijn hoofd op en kijkt in de meelevende ogen van Alfons, die voor hem gehurkt zit.

Wanneer Casper zijn ademhaling weer onder controle heeft, breekt de dam in zijn brein door. Een stortvloed aan woorden verlaat zijn mond.

Als hij vertelt dat zijn vader Grootmeester is bij Aretikos en dat deze grote verwachtingen heeft voor zijn oudste zoon, waaraan hij niet kan voldoen, aarzelt Casper. Geeft hij prijs wat er vandaag gebeurd is? Hij weet niet of hij die emoties kan en wil delen met Alfons. De aanmoedigende blik tegenover hem doet hem besluiten door te gaan met zijn verhaal.

Hortend en stotend vertelt Casper dat zijn moeder haar naam eer aan deed. Engelina was een vrouw met engelengeduld. Hoewel hij in de tijd dat hij thuis woonde deze eigenschap niet zag, noch kon waarderen. Sinds zijn verhuizing naar het instituut, zag hij echter haarscherp hoe zij zichzelf wegcijferde om zijn vader tegemoet te komen. Alles was zij deed, stond in het teken van haar gezin. Caspers stilzwijgen en de woede-uitbarstingen van zijn broertje weerstond ze zonder morren. Hij had een hernieuwde waardering voor zijn moeder gekregen.

De band met zijn vader werd steeds meer aangetast, hoe langer hij bij Aretikos woonde en werkte. Casper had de opdracht gekregen een hippogrief die in een voorstad van Amsterdam zijn nest had gemaakt om te brengen. Het beest keek Casper zo alwetend aan, dat hij aarzelde zijn zwaard te gebruiken. Dat ogenblik had het wezen gebruikt om Casper aan te vallen. Daarop haalde Casper uit en met een houw rolde de kop van het beest door de straat. Zijn vader brieste dat Casper zwak was en dat hij eerder had moeten reageren. Twijfel had geen plaats in Aretikos.

Na deze uitval ging Casper naar zijn moeder. Had hij dat maar nooit gedaan, het was de aanleiding van haar dood. De hippogrief had zijn sporen nagelaten in Caspers gezicht en Engelina keek hem hoofdschuddend aan.

‘Ik heb hem zo vaak gezegd dat het niet voor jou is, het leven bij Aretikos. Hij luistert niet, hij luistert nooit. En moet je zien wat er van gekomen is.’ Liefdevol pakte ze zijn gezicht vast. Een warme gloed trok over zijn gelaat en toen ze hem losliet, waren de houwen op zijn wangen verdwenen. Verwonderd keek hij zijn moeder aan. Ze zei niets, maar legde een vinger op haar lippen.

Het dichtslaan van een deur deed hen opschrikken. Er hoorde niemand, behalve zij, in huis te zijn. Cornelis was twee maanden geleden toegetreden tot Aretikos en woonde net als Casper in het instituut. Engelina zat moederziel alleen in het huis. Dat was waarschijnlijk waarom ze onvoorzichtig was geworden.

Casper sprong op om te kijken wie er in huis liep, maar zag niemand. In de woonkamer zat Engelina inmiddels met een lijkbleek gezicht. Toen Casper ernaar vroeg, zei ze alleen: ‘Je moet gaan. Volg je hart, lieverd. Ik hou van je.’

Op dat moment snapte Casper zijn moeders cryptische woorden niet, maar toen hij bij Aretikos aankwam, werd alles duidelijk. Hij moest zich meteen melden bij zijn vader.

‘Het is dus waar.’ Hardhandig bewoog zijn vader Caspers hoofd om hem van alle kanten te bekijken. ‘Vuil loeder.’

Casper had zijn vader vaker boos gezien, maar zo witheet als nu nog nooit. Het beangstigde hem, vooral omdat hij niet wist op wie zijn woede gericht was.

‘Ze heeft al die jaren gelogen, heeft me bastaards gegeven.’ Vuur spuwde uit zijn ogen, met elk woord dat uit zijn mond kwam, vlogen er druppeltjes speeksel door de kamer.

Langzaam begreep Casper dat zijn vader op de hoogte was van de genezende krachten van zijn moeder. Maar hoe? Casper had de kans niet gehad om het te vertellen. Toen de deur opende en hij in het gluiperige gezicht van Cornelis keek, vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Het was Cornelis die in hun ouderlijke huis met de deur sloeg, het was Cornelis die zijn moeder verraden had.

‘Ze wordt opgehaald voor veroordeling.’ De woorden klonken zakelijk, alsof het niet om hun moeder ging. Cornelis leek onberoerd door de situatie.

Ondertussen werd het Casper duidelijk dat zijn moeders toekomst grimmig was. Een veroordeling van Aretikos leidde vrijwel altijd tot levenslange opsluiting, zo niet tot de dood.

‘Tijdens de veroordeling waren alleen mijn vader, mijn broertje en ik aanwezig. Mijn vader beschuldigde haar ervan zijn zonen een smet te hebben meegegeven. Ze mocht van geluk spreken dat haar genen minder sterk waren, zei hij. Hij heeft haar zonder pardon veroordeeld tot de dood. Ik moest de executie uitvoeren.’ Caspers stem heeft inmiddels al zijn toon verloren. Een hees gefluister is het enige dat uit zijn mond komt. ‘Ik wilde niet, maar ik kon niet weigeren. Wat moest ik? Dus ik hief mijn zwaard, klaar om haar te executeren. Ze keek me aan en ik zag in haar ogen dat ze me vergaf. Voor haar was het goed. Ik liet het zwaard uit mijn handen vallen en zei dat ik het niet deed. Alleen een sadistisch persoon zou mij mijn eigen moeder laten vermoorden. Toen ik de ruimte uit wilde lopen, hield mijn vader me tegen. Hij draaide me met mijn gezicht naar mijn moeder. Cornelis had mijn zwaard ter handen genomen, hij hief hem omhoog. Ik wilde wegkijken, maar mijn vader dwong me te kijken. Alsof mijn moeder niets betekende, liet Cornelis het zwaard zakken. Gelukkig was het een snelle dood.’

Casper zwijgt, zelfs zijn tranen zijn op. Alfons zit onbeweeglijk voor hem.

Hoelang ze zo zitten, kan geen van beide zeggen, maar het duister is volledig over de wereld gevallen wanneer Alfons de stilte verbreekt.

‘Kun je ergens heen?’

Casper schudt zijn hoofd.

‘Kom mee naar mijn huis.’

Casper laat zich door Alfons omhoog helpen en volgt hem lamgeslagen naar zijn huis. Het is een klein appartement in de binnenstad. In de keuken staat een eetkamer set voor twee personen. Alfons drukt Casper op een stoel en zet hem een glas water voor.

‘Of wil je wat sterkers?’

Weer schudt Casper zijn hoofd. Zijn woorden zijn op, zijn tranen zijn op, hij is op. Het enige dat hij wil, is verlost zijn van de ellende waarin hij zich bevindt. Alfons neemt plaats op de stoel tegenover hem, eveneens met een glas water.

‘Hoelang zit je nu bij Aretikos?’

‘Twee jaar.’

Alfons verslikt zich in zijn water. ‘Ben je pas zestien?’

‘Ja, hoezo?’

‘Je lijkt ouder.’

‘Hoe oud ben jij dan?’

‘Veel ouder dan jij.’

‘Je ziet er niet ouder uit dan twintig.’

‘Vergeet niet dat ik een alf ben. Ons verouderingsproces verloopt anders.’

Alfons neemt een slok water, loopt de trap op en rommelt wat. Casper zit bewegingloos aan de tafel. Zijn glas is onaangeroerd.

‘Kom je?’ Alfons’ hoofd verschijnt boven de trap.

Casper staat op, het lood in zijn benen is zwaarder geworden. Met moeite hijst hij zich de steile trap op. In de woonkamer staat een uitgevouwen bedbank.

‘Dat is vannacht je slaapplek. Morgen kijken we verder. De badkamer is beneden. Als je wat nodig hebt, mijn slaapkamer is door die deur.’

‘Dank je wel.’

‘Geen zorgen. Vertel alleen niet verder dat ik iemand van Aretikos te logeren heb gehad.’

De scheve glimlach die eerder die avond zo aantrekkelijk was, roept nu geen gevoelens op. Casper is verdoofd. Zijn emoties zijn verstompt, zijn lichaam beneveld. Hij heeft geen tandenborstel mee en gaat met zijn kleren aan op de bedbank liggen. Dat Alfons de slaapkamerdeur sluit, hoort hij niet meer. Zodra zijn hoofd het ganzendons kussen raakt, valt hij in een onrustige slaap.

Het dichtslaan van een deur doet hem ontwaken. Even weet hij niet waar hij is, hij herkent niets in de ruimte waar hij is. Dan besluipt de realiteit hem. Met een ruk gaat Casper rechtop zitten. Een beklemmend gevoel verspreidt zich vanuit zijn buik. Wat moet hij doen?

Voorzichtige voetstappen klinken op de trap. Alfons kijkt de woonkamer in.

‘Ah, je bent wakker. Mooi, ik heb ontbijt gehaald.’

Op de tafel staat een bord met verschillende broodjes en beleg. Er staat een fles melk op tafel en de koffiepot pruttelt op het aanrecht. Het geeft een huiselijke sfeer.

‘Sorry voor mijn inzinking gisteravond. Daarom drink ik nooit.’ Casper belegt zijn croissantje met kaas.

‘Je had er alle reden voor.’ Alfons schenkt koffie voor hen in.

‘Reden of niet, ik heb een behoorlijk domper over een verder leuke ontmoeting gelegd.’

‘Wat ga je nu doen?’ Alfons krabt zich op zijn achterhoofd.

‘Geen idee.’

‘Je bent welkom om hier te blijven slapen, maar ik wil wel duidelijk zijn dat het niets meer is dan dat.’

Verbaasd kijkt Casper naar Alfons. Ze hadden het gisteren toch leuk? Heeft hij de fortuinlijke ontmoeting zodanig verpest met zijn ellende?

‘Luister, ik vind je leuk, maar je bent pas zestien. Als ik je vertel hoe oud ik ben, val je van je stoel.’

‘Waarom heb je dan contact gelegd gisteren?’ De woorden komen bot uit Caspers mond en hij beseft dat hij dankbaar moet zijn dat een alf zo goed voor hem heeft gezorgd, ondanks dat zijn vader Monitor is bij Aretikos.

‘Ik dacht dat je ouder was. Ik heb voor mezelf een regel opgesteld dat ik geen contacten leg met jongens onder de eenentwintig. Jij moet je hele leven nog uitstippelen.’

‘Dat heeft mijn vader al gedaan.’

‘Volg je dat pad nog na de gebeurtenissen van gisteren?’

Afwezig likt Casper de croissantkruimels met zijn vinger van het bord. Alfons stelt een goede vraag, maar Casper moet het antwoord erop verschuldigd blijven.

‘Wil je aangesloten zijn bij een orde die je je moeder ontnam, die je jeugd ontnam?’

Casper haalt zijn schouders op, maar in het diepste van zijn zijn weet hij het antwoord. ‘Volg je hart,’ heeft ze gezegd. Misschien is het tijd dat te doen.

‘Ik haal vandaag mijn spullen op bij Aretikos en als ik niets anders vind, slaap ik vannacht weer bij jou.’

‘Goede keuze.’ De glimlach heeft zijn effect terug, vlinders fladderen als waanzinnigen door Caspers buik.

‘Ik moet gaan, trek de deur maar achter je dicht als je weggaat. Meestal ben ik om drie uur klaar met werken, dus vanaf dan kun je terugkomen.’ Hij schrijft wat op een papiertje. ‘Hier, dit is mijn telefoonnummer. Als je iets anders vindt voor vanavond, laat het me dan weten.’

De hand op zijn schouder en de kus op zijn hoofd voelt Casper nog ver nadat Alfons het huis verlaten heeft.

2

Eindelijk heeft Casper genoeg moed verzameld om Alfons’ huis te verlaten. Het dichtgaan van de deur bezorgt hem een melancholisch gevoel. Waarom weet hij niet, maar hij heeft het idee dat hij hier niet meer terugkomt.

Aretikos is niet ver lopen en sneller dan hij wil, staat Casper voor de deur van de poort. Zou zijn sleutel nog werken? Of heeft zijn vader de gevangen Brownies de opdracht gegeven het slot te vervangen? Tot twee keer toe steekt hij de sleutel naast het slot. Om zijn trillende hand te ondersteunen, probeert hij het de derde keer met twee handen. Erg vloeiend is zijn beweging niet, maar het is effectief. Terwijl hij de lucht uit zijn longen laat lopen, draait hij de sleutel om. Het lukt.

De deur opent knarsend. Niet eerder had Casper zo’n hekel aan het geluid. Het laatste wat hij wil, is iemand tegenkomen. De gang lijkt verlaten en Casper haalt opgelucht adem. Zo stil als hij kan, sluit hij de deur achter zich.

Zijn slaapvertrek is hetzelfde als hij hem gisteren achterliet. Vanonder het bed duikelt Casper een plunjezak op, hij opent zijn kledingkast en trekt alle kleren eruit. Zonder zich druk te maken over opvouwen, propt hij ze in de tas. Boven op de stapel legt hij de foto van zijn moeder die op zijn nachtkastje stond. Met een ruk trekt hij het touw aan en hijst het ding op zijn schouder. Nog eenmaal kijkt hij de ruimte rond, om hem vervolgens voor altijd te verlaten.

Nog drie stappen, dan is hij buiten. Hij heeft nog geen idee waar hij dan naartoe moet, maar de vrijheid lonkt. Zijn hand ligt al op de deurklink als hij plotseling een hand op zijn schouder voelt. Hij was er bijna. Bijna had hij ongezien Aretikos achter zich gelaten.

‘Gaat het een beetje?’ Het bebrilde gezicht van Martin staat bezorgd.

Casper heeft geen zin in een gesprek. In een halfslachtige poging om van Martin af te komen, zegt hij dat het goed gaat. Martins gezicht spreekt boekdelen, hij gelooft hem overduidelijk niet.

‘Mijn moeder zei altijd: “Niets werkt beter tegen zorgen dan een kop hete thee met melk.” Dus die ga ik voor je maken. Kom mee naar de keuken.’

‘Ik moet …’

‘Nee, je moet niets.’ Casper heeft Martin nog nooit zo voortvarend gezien.

Met een hand in Caspers rug leidt Martin hem naar de keuken. Voorzichtig zet hij een kop thee voor Caspers neus. Het heeft een onbestemde grijze kleur.

Met opgetrokken neus kijkt Casper ernaar.

‘Ik weet het, het ziet er vies uit. Proef het maar, het smaakt heerlijk,’ spoort Martin hem aan

Argwanend ruikt Casper aan het hete vocht. Het ruikt zoet. Martins bril beslaat wanneer hij in zijn kop blaast. Behoedzaam neemt Casper een slok. Tot zijn verbazing smaakt het lekker.

Martin kijkt hem indringend aan. ‘Wil je erover praten?’

‘Mijn vader wilde dat ik mijn moeder vermoordde en uiteindelijk heeft mijn broertje mijn taak uitgevoerd.’ Het is eruit voor Casper het weet. Hij wilde het niet vertellen, niet aan Martin, aan niemand binnen Aretikos.

‘Wat ga je nu doen?’

‘Ik ga weg.’

‘Je confronteert je vader niet?’

‘Dat heeft geen zin. Hij zal zijn mening niet herzien en mijn moeder krijg ik er niet mee terug.’

‘Maar het geeft jou misschien wat lucht.’ Martin kijkt Casper verwachtingsvol aan.

Casper slikt zijn laatste slok thee door. Martins woorden echoën door zijn hoofd. Moet hij zijn vader confronteren? Hij ziet het nut er niet van in, maar misschien heeft Martin gelijk. Met een klap zet hij de theekop op tafel. De plunjezak die naast hem op de grond staat, tilt hij weer op zijn schouder.

Martin kijkt hem vragend aan.

‘Ik doe het. Is mijn vader in het instituut?’

Martin knikt. ‘Succes.’ Hij pakt de theekopjes en wast ze af.

De deur naar het kantoor staat op een kier. Er achter klinken de stemmen van Jacob en Cornelis. Caspers ademhaling versnelt, zijn knokkels worden wit. Hij duwt de deur open, zwaait de plunjezak van zijn schouder en smijt deze in de richting van zijn vader. Met een korte armbeweging weert Jacob de tas af. Tot groot genoegen van Casper wordt Cornelis wel geraakt door de zak.

‘Eikels! Jullie zijn allebei eikels!’ Zijn stem is een octaaf omhooggegaan en zijn keel doet zeer, zo hard schreeuwt Casper.

Zijn vader kijkt hem misprijzend aan, zijn broertje zelfingenomen.

‘Je bent zwak, altijd al geweest. Je moeders genen hebben dus toch hun werk gedaan.’

Casper voelt het bloed naar zijn hoofd stijgen, tot zijn eigen verbazing weet hij zich te beheersen en valt hij zijn vader niet aan.

‘Als je bij Aretikos wil blijven, zul je sterker moeten worden.’

‘Wie zegt dat ik wil blijven?’

‘Waar moet je heen? Je hebt niets. Je familie is hier, je taak ligt hier.’

‘Mijn familie is dood en mijn taak geef ik met genoegen door aan Cornelis. Dag Jacob, dag Cornelis.’

Verbouwereerd staart Jacob naar de deur die trilt in zijn sponningen nadat Casper hem heeft dichtgegooid. In Cornelis’ ogen verschijnt een zeldzame twinkeling.

Caspers hart lijkt uit zijn borstkas te willen springen, zo snel klopt hij. De confrontatie met zijn vader ging niet zoals hij wilde. Hij heeft niet gezegd wat hij wilde zeggen. Aan de andere kant, hij heeft zijn emoties onder controle kunnen houden, dat is ook wat waard. Hij gunt zijn vader niet het genoegen zijn intense verdriet te zien. Casper voelt zich tien kilo lichter.

Bij de uitgang van de poort realiseert Casper zich dat hij letterlijk lichter is dan voor het gesprek met zijn vader. Zijn plunjezak staat nog in het kantoor. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek en zucht diep. Er zit niets anders op dan teruggaan en zijn tas ophalen.

Het kantoor is gelukkig leeg. Nou ja, gelukkig. Het steekt Casper dat zijn vader en broertje hun dagelijkse leven zo makkelijk oppakken. Hebben ze dan geen gevoel? Voelen ze geen liefde voor hun familie? Stomme vraag, Casper weet zijn hele leven al dat Aretikos het enige is waar Jacob en Cornelis om geven.

Snel bukt Casper zich om zijn tas op te pakken. Hopelijk kan hij nu ongezien de poort verlaten.

3

De zon speelt verstoppertje met de wolken, het water van de rivier golft hoog. De wind blaast onaangenaam in zijn gezicht. Casper zit op een onbeschut bankje, met uitzicht over de vijver in het park, zijn plunjezak naast hem. Hij heeft geen idee waar hij naartoe moet. Zal hij teruggaan naar Alfons? Het is pas twee uur, Alfons is nog niet thuis. Voorlopig zit er niets anders op dan hier te blijven zitten.

De serveerster van het koffietentje waar hij warm en geborgen zat, wilde dat hij iets bestelde of vertrok. Aangezien Casper gisteren al zijn geld heeft gespendeerd aan bier, had hij geen geld voor een kopje koffie of thee. Zelfs een glas water lag buiten zijn budget. Hij pakte zijn spullen en verplaatste naar deze winderige plek.

Casper schrikt op als het bankje trilt doordat iemand naast hem neerploft. De jongen naast hem doet een verwoede poging zijn sigaret aan te steken, maar de wind blaast het vlammetje van zijn lucifers steeds uit. Zes lucifers later heeft hij eindelijk succes.

‘Wil je er ook een?’

Een halfvol pakje sigaretten danst voor Caspers neus. ‘Nee, dank je. Ik rook niet.’

Schouderophalend stopt de jongen zijn rookwaar weg en wijst naar Caspers plunjezak. ‘Kom je of ga je?’

‘Waarom wil je dat weten?’

‘Zomaar een vraag.’

‘Ik bespreek mijn privéleven liever niet met een wildvreemde.’

‘Begrijpelijk. Die plunjezak heb je dus niet voor je plezier mee.’

Casper zucht diep, wat moet hij met deze nieuwsgierige buurman? Het geruis van de wind door de bomen en het gesnater van de eenden is een tijdlang het enige geluid in de omgeving. Ondanks hun zwijgen lijkt de jongen niet weg te gaan.

‘Ach, gedoe met mijn vader.’ Misschien dat het vage antwoord de jongen tevreden stemt waardoor hij Casper met rust laat.

De jongen knikt begrijpend. ‘Daar kan ik over meepraten.’

Dat betwijfelt Casper, maar hij zegt het niet. In plaats daarvan zegt hij alleen dat hij niet kan voldoen aan zijn vaders verwachtingen.

‘Herkenbaar. Mijn vader heeft mij een opleiding opgedrongen, waar ik helemaal geen zin in had. Nog steeds vind ik het niet leuk, maar ik begin mijn weg te vinden.’

‘Ik kon mijn draai niet vinden. In het begin probeerde ik het wel, maar na de test van gisteren weet ik zeker dat mijn toekomst niet ligt waar mijn vader wil dat hij ligt.’

‘Man, dat dacht ik ook na mijn eerste les, haha.’ Achteloos gooit hij zijn opgebrande sigaret weg. ‘Ik moest een wild paard temmen, maar daar was het paard het niet mee eens. Het beest steigerde en zetten zijn voorste hoeven niet zachtzinnig tegen mijn borstkas. Ik bezwoer mezelf nooit meer bij een pegasus in de buurt te komen. De volgende dag stond ik weer bij de … paarden.’

Pegasus? Heeft Casper dat goed gehoord? Waagt hij het erop? In het ergste geval verklaart zijn buurman hem voor gek.

‘Wie is de Mon … Grootmeester?’ Net op tijd herinnert Casper zich dat het hoofd van Ordo Entia geen Monitor, maar Grootmeester is.

‘Hoe bedoel je?’ De nonchalance die de jongen in zijn stem legt, komt niet overeen met zijn gezichtsuitdrukking. Zijn ogen puilen uit hun kassen en een blos stijgt vanuit zijn nek naar zijn kruin.

‘Je had het over een pegasus. Je werkt dus met mythische wezens.’ Casper is overtuigd van zijn conclusie en laat dit doorklinken in zijn woorden.

‘Ach, zo noemen we de paarden gewoon.’ Een laatste poging de waarheid te verhullen.

‘Juist, ja. Ik ben Casper, ik ben net bij Aretikos weggegaan.’

De jongen staat abrupt op. ‘We zijn uitgepraat.’

Hij staat op en beent weg, zijn handen diep in zijn broekzakken gestoken. Casper springt op en rent hem achterna. Een krankzinnig idee ontspruit in zijn brein.

‘Wacht nou even. Ik heb je hulp nodig.’

‘Ik heul niet met de vijand.’

‘Ik ben de vijand niet, ik heb de vijand verlaten. Luister nou.’

De jongen loopt stevig door, hij gunt Casper geen blik waardig. In een daad van wanhoop trekt Casper aan zijn schouder.

‘Blijf van me af.’ De woorden klinken dreigend, hoewel ze zacht worden gesproken.

‘Als je hoort waarom ik Aretikos heb verlaten, zul je alles begrijpen. Alsjeblieft.’ Casper hoort de radeloosheid in zijn stem. Het schiet door hem heen dat zijn vader gelijk heeft, hij is zwak.

De jongen tegenover hem neemt hem berekenend in zich op. ‘Nou vooruit, vertel.’

Een zucht van verlichting ontsnapt aan Caspers lippen. Hij heeft een opening gekregen. Dit mag hij niet verknallen.

‘Vind je het goed als we weer gaan zitten? Het is een lang verhaal.’

Met zichtbare tegenzin volgt de jongen Casper naar het bankje. Casper twijfelt of hij het hele verhaal moet vertellen, het kan de jongen afschrikken. Aan de andere kant, als hij niet meteen open kaart speelt en de waarheid komt aan het licht, dan is hij het vertrouwen meteen kwijt. Nee, eerlijkheid is zijn enige kans.

‘Al zo lang ik me kan herinneren, vertelt mijn vader over mijn verantwoordelijkheden bij Aretikos. Hun regels zijn de ware leer, is mij bijgebracht. Vanaf mijn geboorte staat vast dat ik in mijn vaders voetsporen treed, tot nu. Niets op de wereld kan mij overtuigen terug te gaan naar Aretikos.’ Casper pauzeert even. Nu is het moment om te vertellen dat zijn vader Monitor is. De woorden tuimelen met een rotgang over zijn lippen, als een pleister die van een wond wordt gerukt. Het gezicht tegenover hem is uitdrukkingloos. Wachtend op het oordeel kijkt Casper naar beneden.