De schaduw van Laela

Ronald van Assen

De schaduw van Laela

Ronald van Assen

1e druk februari 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-076-2

ISBN e-Book 978-94-6464-077-9

NUR 285/334

©2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Verhalen uit Invisia

De schaduw van Laela (2023)

Vlucht naar de vrijheid – Afvallers (2022)

Belevenissen van een smorgel – Bekroning (2022)

Zwarte mist – e-book only (2021)

De tranen van de eenhoorn (2020)

Ik heb heel lang in duisternis gewacht,

eenzaam en verloren in mijn eigen gedachten,

totdat jij kwam. Je kuste mij zo zacht

en bezorgde mij heerlijke slapeloze nachten.

Prinses Ginerva

Deel 1

Wraak en bedrog

1

Morissa houdt haar adem in voor wat komen gaat. Vanuit haar schuilplaats heeft ze zicht op het grote hemelbed. Haar bed, waarin op dit moment een mockel ligt die wat uiterlijk betreft veel van haar weg heeft. Een laag make-up, magie en het duister van de nacht doen de rest.

Toen ze wist wat de mensen en elfen van plan waren, overdacht ze haar mogelijkheden. Vluchten, vechten of … een sluw plan bedenken.

Vluchten was haar eer te na. De koningin van Mockelburg nam voor niemand de benen en daarbij, waar moesten zij en haar dochter naar uitwijken? Ze kon buiten het eigen grondgebied op weinig steun rekenen.

Vechten was de beste optie. Ze had voldoende krijgers achter de hand om een aanval van dit kleine formaat af te slaan. Bijna riep ze de paar aanvoerders die nog over waren, na de mislukte bestorming van Amarena, bij elkaar, toen het sluwe plan zich aandiende. Een idee, zo doortrapt, dat kon alleen aan haar brein ontspruiten. Ze vond een derde mogelijkheid; de mensen en elfen niets in de weg leggen en de geplande moordaanslag op haar leven mee te spelen. Met een vervanger welteverstaan. Zij liet zichzelf niet zomaar ombrengen. Enige nadeel was dat er voor haar dochter geen plaats bestond in dit draaiboek, maar zonder Amarena was er toch geen troon voor haar nazaat om te bestijgen.

De aanstaande dood van Ciardha deed haar vreemd genoeg verdriet. Dat had ze niet verwacht. Ze was keihard en nietsontziend. Alleen haar eigen leven was heilig, dat van anderen kon haar weinig schelen. Zo had ze het geleerd van haar moeder, die ze overigens eigenhandig om zeep had geholpen om op die manier eerder de troon van Mockelburg op te kunnen eisen. Haar vader moest toekijken hoe zij het hoofd van haar moeder afhakte en aan de klauwers voerde. Niemand durfde een vinger uit te steken, bang om hetzelfde lot te ondergaan. Daarna waren haar vader en de rest van de familie aan de beurt. Alles zonder één traan te laten. Sterker nog, ze lachte onbedaarlijk toen de klauwers zich te goed deden aan haar familie.

Emoties maken je zwak en daarom probeert ze niet aan de dood van Ciardha te denken. Buiten dat, ze zal haar wreken. Niet eens zozeer om de eer van haar dochter te vergelden, maar omdat ze daarnaar hunkert. Dood en verderf, iets mooiers is er voor haar niet. Hoeveel mensen ze tijdens haar leven op de meest afschuwelijke manieren heeft laten ombrengen, weet ze niet meer. Ze raakte na haar kroning al snel de tel kwijt. Haar wraak zal alles omvattend zijn. Zover is het nog niet … eerst de geplande aanslag overleven.

Twee dagen geleden kreeg ze lucht van de plannen om haar en Ciardha om het leven te brengen. Ze beschikt over manieren om inlichten te verzamelen waar de rest geen weet van heeft, zelfs haar dochter niet, hoewel vrijwel al haar bronnen ondertussen zijn ontmaskerd. Elfenkoningin Forestra, die diep in de kerkers onder het paleis gevangen zit, willen ze tijdens de aanslag bevrijden. Die mochten ze hebben. Eerst dacht ze erover na Forestra eigenhandig te wurgen en haar lichaam in stukken te zagen, maar dan zou haar plan in gevaar komen. De “redders” mogen niets doorhebben.

Gespannen luistert ze of ze iets hoort. Erg comfortabel is het niet in die benauwde kast. De mockel in haar bed ligt er beter bij, hoewel haar leven over niet al te lange tijd beëindigd wordt. De mockel die in plaats van Morissa gaat sterven heeft een flinke dosis slaapmiddel gekregen. Die wordt voorlopig niet wakker. Die wordt straks nooit meer wakker. Morissa schiet bijna in de lach om de woordspeling.

Ciardha was een waardig troonopvolger en op sommige punten nog wreder dan haar moeder, maar niet doortrapt genoeg om echt te heersen. Morissa had in eerste instantie grootse plannen met haar. Zijzelf heerser over Mockelburg en haar dochter op de troon van Amarena. Moeder en dochter die een schrikbewind voeren over Invisia. En wie weet daarna over de hele wereld. Zover mocht het niet komen en misschien is het beter. Het voorkomt een hoop ellende in de toekomst. Wat als haar dochter te machtig was geworden en naast Amarena ook de troon van Mockelburg had opgeëist? Als zij haar eigen moeder zonder enige wroeging kon doden, waarom zou Ciardha dat niet bij haar doen? Er had maar één persoon recht op de troon van Mockelburg en dat was Morissa zelf.

Hoort ze wat op de gang? Een zachte plof, als van een lichaam dat op de grond valt. Mogelijk de twee bedienden die de wacht houden. Ze heeft ze expres laten staan en niet gewaarschuwd voor het naderende gevaar. Ze wil niets aan het toeval overlaten. Hoe minder ervan afweten, hoe beter. Goedbeschouwd is zij de enige die weet wat er te gebeuren staat. Alles in het paleis ziet eruit als altijd. Dat is een van de redenen waarom haar dochter wordt opgeofferd. Het risico is te groot om ook voor haar een dubbelganger te zoeken die haar plaats kan innemen. Morissa wil de kans op ontdekking zo klein mogelijk houden.

De deur van haar slaapkamer wordt geopend. Ze hoort het niet, maar ziet een streepje licht over het tapijt dansen. Haar moordenaar is gearriveerd.

Doodstil kijkt ze door de spleet van de kastdeur naar de figuur die door haar kamer sluipt. Bij het bed aangekomen mompelt de duistere schim iets. Morissa kan het niet verstaan. Het klinkt als een vrouwenstem. Dan ziet ze hoe haar beul een zwaard laat neerdalen in de slapende mockel op bed.

Onmiddellijk klinkt er rumoer. Geschreeuw en gestamp van laarzen zijn hoorbaar. Ze komen van onder in het paleis. Degene die erop uit was gestuurd om Forestra te bevrijden, is ontdekt. Dit is haar redding.

De aanslagpleger rent de kamer uit.

Hoe eerder ze weg is, hoe beter. Haar geniale plan is tot zover geslaagd. De mensen en elfen denken dat zij dood is. Ze bestaat niet meer.

Als ze het goed speelt en ongemerkt Mockelburg weet te verlaten, kan ze in alle rust haar wraak voorbereiden. Ze weet al waar en hoe. De enige onzekere factor is dat ze de hulp nodig heeft van iemand die haar bloed kan drinken.

2

In alle vroegte verlaat Morissa het paleis. Gekleed in oude lompen sluipt ze door de nauwe straten van Mockelburg. Niemand die haar een blik waardig gunt. Het nieuws over de moord op haar en Ciardha verspreidt zich snel door de stad. De bevolking is in rep en roer, hoewel ze hier en daar ook kreten van opluchting hoort. Dat laatste roept bij haar gemengde gevoelens op. Ze voelt zich trots dat ze haar onderdanen zo veel schrik heeft aangejaagd dat ze verheugd zijn om haar dood, maar het maakt haar ook woedend. Na haar terugkeer zal ze al die verraders opsporen en met wortel en tak uitroeien. Iedereen zal voor haar beven en knielen. Wie het tegen haar durft op te nemen, wordt meedogenloos afgemaakt. Als ze eens wisten wat ze van plan was … ze zouden willen dat ze nooit waren geboren.

Soldaten manen de bewoners terug te gaan naar hun huizen en binnen te blijven. Het gaat er soms hard aan toe. Echt zachtzinnig gaan ze niet met de bevolking om en zo hoort het ook. Wie niet luisteren wil, moet voelen.

Wie van de aanvoerders zal de macht grijpen? Dat gaat zeker gebeuren. Het centrale gezag is weggevallen, de stad is onbeschermd sinds de elfen de muur hebben vernietigd. Een van de aanvoerders zal de kans schoon zien alle macht naar zich toe te trekken, wellicht zich zelfs van de anderen te ontdoen. Degene die als laatste overblijft, is de sterkste. Die kan ze in de toekomst goed gebruiken. Iemand die zich ten koste van anderen verrijkt, kan op haar sympathie rekenen. Zolang ze hun plaats weten en haar als absoluut heerser erkennen. Anders is er voor zo iemand geen bestaansrecht.

Ze neemt voornamelijk de kleine straten en maakt zo veel mogelijk gebruik van de beschutting van de bebouwing. Alles om ontdekking te voorkomen. Tot nu toe gaat het volgens plan. Als ze de stad verlaat, wacht een reis van een goede vijf dagen. Eerst via de open, kale vlaktes rond Mockelburg, daarna door Donkerbos. Hoe ze Tenebris onherkenbaar binnenkomt, ziet ze tegen die tijd wel.

Aangekomen aan de rand van de stad kijkt ze goed om zich heen. Ondanks dat herkenning vrijwel is uitgesloten, wil ze niets aan het toeval overlaten. Eigenlijk mag ze de elfen dankbaar zijn voor de vernietiging van de muur en de poorten. Ze kan de stad verlaten zonder zich aan de wachters te verantwoorden.

De vlakte rond Mockelburg is verlaten. Dat komt haar goed uit. Niet eens zo lang geleden stonden hier de volgeladen maanrijders voor de gevangenenruil. Kinderen, vrouwen en smorgels in ruil voor koningin Forestra. Een gruwelijk goed plan, ontsproten aan het beestachtige brein van haar dochter. Het vervult haar met trots en afschuw tegelijkertijd. Trots op de boosaardigheid van Ciardha, afschuw omdat ze zelf niet op dat vernuftige plan was gekomen. Maar goed, haar dochter is verleden tijd. Zij is nu de meest doortrapte mockel die er bestaat.

Zo gauw ze enigszins uit het zicht is, verlaat ze de weg en zet ze haar tocht voort via het verdorde grasland. De handelsroute naar Donkerbos en Zwartburg wordt slechts sporadisch gebruikt, maar dolende rovers en ander tuig liggen altijd op de loer. Aan de andere kant, welke dief komt er op het idee een in lompen gehulde vrouw te overvallen.

De tocht is zwaarder dan ze van tevoren dacht. Door de vele rondslingerende stenen en verraderlijke kuilen moet ze goed uitkijken waar ze haar voeten zet. Grauwe distels en woekerende slingerplanten blijven aan haar kleding hangen. En dan zijn er nog de fuilers die tussen de begroeiing verstopt zitten. De kronkelende beestjes laten zich meevoeren en kruipen geniepig rond, op zoek naar blote huid om zich daarin vast te bijten, zich vol te zuigen met bloed en hun gif als dank achter te laten.

Na een aantal uur komt ze aan bij een klein bos of wat daar nog van over is. Een flinke hoeveelheid bomen ligt om. Stammen en takken bedekken de bodem. Sommige bomen zijn omgeduwd, andere met wortel en al uit de grond getrokken. Een streek van bergtrollen. Andere wezens hebben niet de kracht om zo’n verwoesting aan te richten.

Ze rust uit en eet iets van het meegebrachte voedsel. Veel heeft ze niet bij zich. Dat zou te veel opvallen. Ze is, in tegenstelling tot de meeste van haar onderdanen, goed doorvoed. Voorlopig maakt ze zich wat dat betreft geen zorgen.

Na een korte pauze vervolgt ze haar tocht. Als ze dit tempo aanhoudt, bereikt ze overmorgen tegen de avond de rand van Donkerbos. Vanaf daar is het twee dagreizen naar het meer zuidelijk gelegen Zwartburg. Een lastige reis; de vegetatie is dicht en vijandig, om maar te zwijgen over wat er tussen de bomen huist.

Ze loopt door tot de schemering intreedt en zoekt een plek om de nacht door te brengen. Die vindt ze in de vorm van een halfvergane hut.

De trekkershutten werden in een ver verleden gebruikt door schaapherders. Dat was vóór de mockels de macht in het gebied in handen kregen. Sinds die tijd zijn er geen kuddes meer over. De schapen zijn in de magen van de mockels verdwenen en de herders … daar is het niet veel beter mee afgelopen.

Morissa wurmt zich door wat loszittende planken naar binnen. Veel ruimte is er niet en het stinkt er, maar het is beter dan niets. Een vuur maken voor de nacht lijkt haar onverstandig. In de hut is geen vuurplaats en het buiten aansteken is geen optie.

Ze voelt zich klein en nietig. Gedachten waar ze van walgt, die niet bij haar status en reputatie passen. In het paleis kon niemand haar iets maken. Wie voor haar troon verscheen, sidderde en beefde. Zij besliste over dood en leven. Hier, helemaal alleen in het ruige landschap, is dat anders. Er hoeft maar een volwassen klauwer langs te komen en haar kansen zijn verkeken.

Ze probeert de sombere gedachten weg te duwen. Als er iets is waar ze een hekel aan heeft, dan is het angst. Ze mag haar doel niet uit het oog verliezen. Als alles gaat zoals gepland, weten de inwoners van Invisia niet wat hen overkomt. Met die gedachte valt ze uiteindelijk in slaap.

3

Zo gauw het licht is, gaat Morissa verder. Het dorre landschap strekt zich voor haar uit zover het oog reikt. Hoog in de lucht bewegen zwarte stipjes. Kraaien, weet ze. Die komen in groten getale voor in en rond Mockelburg. Brutale beesten, altijd op zoek naar prooidieren. Op het centrale plein in Mockelburg wemelde het ervan, vooral als er gevangenen werden terechtgesteld. Dan kwamen ze om zich tegoed te doen aan het vlees van de overledenen. Zolang ze haar met rust laten, vindt ze het best.

De ochtend verloop geheel volgens plan. Ze raakt langzaamaan gewend aan het terrein en ook het weer lijkt haar goed gezind. Halverwege de middag komt daar echter verandering in. Donkere wolken trekken zich samen. In de verte verlichten bliksemschichten de hemel. Een grijze waas van regen komt in snel tempo dichterbij.

Ze vloekt hartgrondig. Zo midden op de vlakte is ze een gewillige prooi voor het onweer, en als de eerste regendruppels haar bereiken, schreeuwt ze het uit van woede.

De regen komt met bakken uit de hemel en het duurt niet lang of haar kleding is doorweekt. Met zware passen stapt ze verder. Zuchtend, steunend en vooral vloekend op alles en iedereen marcheert ze met haar hoofd gebogen door. Pas tegen de avond stopt het met regenen, maar van zonneschijn is geen sprake meer. Koud en drijfnat ploetert ze verder. De ondergrond is veranderd in een blubberige smurrie. Haar schoenen en onderbenen zitten onder de modder, maar wat zal het. Het past goed bij haar vermomming.

Het in de haast meegenomen brood heeft zich volgezogen met water en is nutteloos. Ze smijt het op de grond en stampt er met haar laarzen op. Vermorzelen zal ze het. Als zij het niet kan eten, mogen ook die verachtelijke vogels er niet van profiteren.

Een rilling trekt over haar rug. In deze doorweekte kledij houdt ze het niet lang vol. De nachten zijn fris en een vuur maken zit er niet in. Zeker niet nu er geen droog hout te vinden is. Ze moet snel een warm onderkomen vinden en het liefst een plek waar voedsel is te vinden, maar er is hier niets dan wildernis.

Bijna wil ze de moed opgeven als ze in de verte een zwakke gloed ziet. Ze kan de afstand lastig inschatten, maar meer dan een paar kilometer zal het niet zijn.

Ze hervindt haar onverschrokkenheid en zet koers richting de plek waar het licht vandaan komt. Hoe dichter ze het schijnsel nadert, hoe duidelijker de contouren van een klein gebouw zich aftekenen. Welke gek woont er hier zo in het midden van niets? Zou het een handelspost zijn? Dan is ze flink uit koers geraakt, want de oude handelsroute ligt volgens haar berekeningen enkele kilometers naar het westen. Wie of wat het ook is, licht betekent doorgaans warmte en dat kan ze goed gebruiken.

Het gebouw blijkt een oude boerderij te zijn. Het is deels overwoekerd door klimplanten en het dak ziet eruit of het elk moment kan instorten. Wie hier woont hecht niet aan luxe.

Voor ze zichzelf kenbaar kan maken, wordt de deur geopend. ‘Wie waagt het mijn woonstede te betreden?’ klinkt het nors.

Morissa voelt een enorme woede opkomen. Dat iemand haar zo durft aan te spreken, maar dan bedenkt ze zich. ‘Een eenzame, verkleumde vrouw op zoek naar warmte en onderdak.’

De man in de deuropening kijkt haar strak aan. ‘Wat doet een eenzame, verkleumde vrouw op dit uur buiten in dit weer?’

‘Wat ik doe, is mijn zaak. Als ik mij binnen mag warmen tot mijn kleding droog is, ben ik u zeer erkentelijk. U zult geen last van mij hebben en belonen kan ik u niet. Het enige dat ik u kan geven, is mijn dank.’

‘Laat haar toch binnen,’ klinkt een vriendelijke vrouwenstem. ‘Je laat dat mensje toch zo niet buiten staan.’ De man doet een stap naar achter en een vrouw verschijnt in de opening. ‘Kom toch binnen. Het is geen weer om buiten te zijn.’

Morissa bedenkt zich geen moment en neemt de uitnodiging aan. De woning is niet groot en vrij karig ingericht, maar het is er behaaglijk warm.

‘Doe je mantel toch uit. Dan hangen we die te drogen. Neem plaats voor de haard. Ach, arme toch, je bent helemaal verkleumd. En wat zie je eruit. Kom William, breng haar iets te eten. Mijn naam is Varja. Wie ben jij?’

‘Ik ben Lea.’ Het is de eerste naam die in haar opkomt. ‘Ik ben onderweg naar Oosteneind.’

‘Naar Oosteneind? Helemaal te voet? Hoor je dat William, ze is onderweg naar Oosteneind.’

Vanuit de aangrenzende keuken klinkt gemompel en gerammel van borden.

‘Ze hebben me in Mockelburg alles afgenomen,’ liegt Morissa. ‘Deze kleding en mijn zuster in Oosteneind is alles wat ik nog heb.’

‘Vannacht blijf je hier.’ Varja legt vriendschappelijk haar hand op Morissa’s schouder. ‘Morgen brengt William je een eind op weg met de wagen. Dat is wel het minste wat we voor je kunnen doen.’

Bij het woord “wagen” spitst Morissa haar oren. Als ze een wagen hebben, is er ook een paard. In haar hoofd vormt zich een sluw plan. ‘Wat wonen jullie hier afgelegen. Geen last van rovers of ander gespuis?’

William, die inmiddels brood met boter en jam heeft gebracht, schudt zijn hoofd. ‘Bij ons valt niets te halen. Soms komen er verdwaalde reizigers langs op weg naar Donkerbos of Oosteneind, maar verder zien we niemand. We leven van wat het land opbrengt en verder hebben wij niets nodig.’

‘William was schaapherder, tot die vreselijke mockels zijn kudde afpakten. Gespuis is het.’

‘Rustig, Varja. Dat is geweest. Ik denk niet dat onze gast behoefte heeft aan verhalen over onze miserie.’

Morissa neemt een flinke hap van het brood en schat haar kansen in. De man ziet er ondanks zijn leeftijd sterk uit. Hij heeft gespierde armen en stevige, ruwe handen. De vrouw toont broos. Zij is geen partij voor Morissa. Als ze het aanpakt zoals ze het in gedachten heeft, zullen beiden geen tegenstand bieden.

‘Je kunt vannacht in de schuur slapen.’

Varja verslikt zich bijna. ‘William toch, dat is geen plaats voor onze gast. Zij slaapt in de woonkamer, dicht bij het haardvuur. Dan kan ze goed warm worden.’

‘Wat jij wil. Ik ga afsluiten en kruip mijn bed in. Welterusten en tot morgen.’

‘Welterusten,’ zegt Morissa. Die morgen komt voor jou niet meer, denkt ze er achteraan.

4

In het holst van de nacht sluipt Morissa door de woonkamer van het tweetal. Het vuur in de haard gloeit na. Op haar tenen baant ze zich een weg naar de kamer waar de echtelieden zich een aantal uur eerder in terugtrokken. Hoe vast ze slapen, weet ze niet. Of die bemoeial van een William haar volledig vertrouwt, is ook gissen. Misschien vermoedt hij iets, is hij wakker gebleven en wacht hij haar in het slaapvertrek op?

De kamerdeur staat op een kier. Door de kleine opening hoort ze een regelmatig ademen. Ze duwt de deur langzaam iets verder open, hopend dat hij geen geluid maakt.

Als de deur ver genoeg geopend is, wacht ze enkele seconden en slaat dan genadeloos toe. Haar scherpe dolk duwt ze diep in de borst van de slapende man. Voordat hij doorheeft wat er aan de hand is, snijdt ze met een ferme uithaal zijn keel door. Van hem heeft ze geen last meer.

De vrouw is wakker geworden en kijkt Morissa met grote ogen aan. Ze slaat haar handen voor de mond als ze het dode lichaam van haar man ziet, niet bij machte om te bewegen of in de tegenaanval te gaan. Ze probeert iets te zeggen, maar het enige geluid dat er aan haar keel ontsnapt is een wanhopige krijs.

‘Hoe noemde je ons ook alweer? Vreselijke mockels? Gespuis? Troost je, ook zonder die woorden had ik jullie beiden vermoord.’

‘Wie ben jij?’ stamelt de vrouw.

‘Ik ben Morissa, de enige echte heerser over Mockelburg. En eigenlijk mag je mij dankbaar zijn dat ik jullie vroegtijdig uit je lijden verlos. De rest van de mensheid staat een iets minder prettige dood te wachten. Maar genoeg gezeurd, bedankt voor de gastvrijheid. Ik zal het nooit vergeten.’ Met al haar kracht plant ze de dolk recht in het voorhoofd van de vrouw.

Morissa laat de ontzielde lichamen op bed liggen, sluit de deur en stookt de haard flink op. Het resterende deel van de nacht wil ze het goed warm hebben. Ze neemt met een voldaan gevoel plaats voor het vuur en valt vrijwel direct in slaap.

Bij het krieken van de ochtend verlaat Morissa het huisje nadat ze zich eerst tegoed heeft gedaan aan het aanwezige voedsel. Haar kleding is opgedroogd.

In de schuur vindt ze het paard van William en Varja. Het is een oud trekdier, maar het versnelt haar aankomst in Donkerbos aanzienlijk. Als het beest het volhoudt en ze de juiste weg naar Zwartburg kan vinden, arriveert ze er voor het vallen van de avond.

Ze had in eerste instantie het plan om het huis en de schuur in brand te steken om zo de moord op het echtpaar te verbloemen, maar vuur kan ongenode gasten aantrekken. Daarom heeft ze de karige huisraad van het tweetal kort en klein geslagen, zodat het op een brute overval lijkt. En om eerlijk te zijn, vond ze het heerlijk om zich op de bezittingen van die twee af te reageren. Ondanks de razernij is haar woede niet bekoeld.

Het edele dier dat ze berijdt, loopt veel te sloom naar haar zin. Ze trapt het met haar laarzen flink in de flanken. Na iedere aansporing zet het enkele tientallen meters het tempo erin om daarna weer terug te zakken naar een sukkeldraf.

Ondanks de trage gang vordert de reis gestaag. In de verte ziet ze de grillige bomen van Donkerbos. Bij elke stap dichterbij lijken de woudreuzen te groeien. Ze heeft warempel geluk, een paar honderd meter naar rechts is een doorgang die groot genoeg is om met paard en al het bos te betreden. Het is niet een van de hoofdwegen, maar voldoende breed voor haar en het paard.

Hier en daar moet ze bukken om overhangende takken te ontwijken. Het smalle pad slingert zich door het woud, maar verdwalen is onmogelijk. Alle wegen leiden uiteindelijk naar Zwartburg.

Net als ze denkt dat ze goed op schema ligt om tegen het vallen van de avond alsnog de kleine stede in het bos te bereiken, begint haar paard onregelmatig te lopen. De vaart is eruit en het dier zwalkt over de weg. Tegen beter weten in geeft ze het een ferme trap in de zij, maar dat heeft een averechts effect. Er is geen beweging meer in te krijgen. Wat ze ook zegt en hoe ze het dier trapt, het zet geen stap voorwaarts.

Ze stijgt af en slingert wat verwensingen richting haar vervoermiddel. Het dier oogt uitgeput en kijkt haar angstig aan, net of het smeekt om medelijden. Dan is hij bij haar aan het verkeerde adres. Ze keert het dier de rug toe. Er zit niets anders op dan te voet de tocht te vervolgen. Het is een fikse tegenvaller. De kans om vandaag nog in Zwartburg te arriveren is vrijwel verkeken.

Het pad meandert door de dichte begroeiing. Morissa is al snel elk richtingsgevoel kwijt. De bosschages hebben een grauwe, grijze kleur. De grond ligt bezaaid met stinkende bladeren. Doornenranken rijgen zich door de struiken heen en versperren hier en daar de weg. Haar mantel blijft regelmatig achter de scherpe punten hangen. De bomen staan dicht op elkaar en het bladerdek is zo dik dat er bijna geen licht doorkomt. Er hangt een verstikkende schemering in het bos.

Na de zoveelste bocht wordt de toegang versperd door een omgevallen woudreus. Aan de hoeveelheid doornenstruiken die zich om de stam hebben geslingerd te oordelen, ligt hij er al enige tijd. Ze probeert zich een weg te banen langs het obstakel, maar ziet daar al snel vanaf. Er is geen doorkomen aan en haar handen zitten onder de schrammen.

Al vloekend volgt ze het pad terug tot ze ook daar op een versperring stuit. Midden op het pad staat een muur, zo hoog dat het einde tot boven de bomen reikt. De stenen zijn verweerd en bedekt met een dikke laag mos.

‘Ik ben toch niet gek,’ moppert Morissa. ‘Ik ben hier net langskomen, toen stond die muur er nog niet.’

‘Nog niet,’ klinkt een fluisterende stem ergens achter haar tussen de struiken vandaan. ‘Stond er nog niet.’

‘Nee, net nog niet,’ antwoordt een tweede stem.

‘Ze is verdwaald.’

‘Nee, niet verdwaald, ingesloten. Ze is ingesloten en komt nooit meer weg,’ klinkt het giechelend van bovenuit de bomen.

‘Kom tevoorschijn. Laat jullie zien.’ Morissa staat met haar dolk in haar handen midden op het pad en laat haar blik alle kanten op glijden in de hoop een glimp op te vangen van wie haar beloert.

‘Ze weet niet wie wij zijn.’

‘Ze heeft nog nooit van ons gehoord.’

‘Ze is zeker niet van hier, anders zou ze ons wel kennen. Moet ze de smalle paden maar niet nemen.’

‘Ik heb genoeg van jullie spelletjes.’ Ze maait met haar dolk in het wilde weg. ‘Wat willen jullie?’

‘Ze wil weten wat wij willen. Zullen we het zeggen?’

‘Nee, nog niet. Dit is veel te leuk. Eens kijken hoe kwaad we haar kunnen krijgen,’ schatert een van de stemmen.

Plotseling neemt Morissa een sprong in het struikgewas. Een van de doorns maakt een diepe snee in haar wang, maar ze voelt het niet eens. Als ze weer op het pad staat, houdt ze een spartelend wezentje in haar hand. Het is grijs, heeft een witte kop met zwarte strepen en probeert uit alle macht los te komen.

‘Laat me los,’ piept het beestje. Het probeert Morissa te bijten, maar ze heeft het arme diertje stevig vast.

‘Dus jij dacht mij te slim af te zijn. Jij weet vast de weg naar Zwartburg. Als je wilt blijven leven, breng je mij daar zo snel mogelijk naartoe.’

‘Doe me niets,’ smeekt het wezentje. ‘We doen niemand kwaad. We willen alleen spelen. Zo vaak komen er hier geen reizigers.’

‘Spelen, hè. Bomen over de weg leggen en een muur voor me neerzetten. Noem je dat spelen?’

‘Wij weten niet beter. Wij zijn nijdassen. Sarren en plagen is ons levensdoel.’

Ondertussen staan meerdere nijdassen om Morissa heen op het pad. Ze kijken angstig naar haar op.

‘Als je ons broertje laat gaan, wijzen we jou de weg.’

Morissa schatert van de lach. ‘En dan zeker snel allemaal het bos inrennen en mij hier achterlaten. Ik dacht het niet. We doen het andersom. Jullie wijzen mij de weg en als ik in Zwartburg ben, laat ik jullie broertje gaan.’

De beestjes kijken elkaar aan en knikken. Een van de grootste van het stel stapt naar voren. ‘Dat is goed. Wij zullen je naar Zwartburg brengen.’

De grote nijdas gaat voorop en de rest vormt een rij direct achter hem. Hoe meer wezentjes zich aansluiten, hoe breder het pad wordt. De weg lijkt zich aan de hoeveelheid diertjes aan te passen.

‘Volg ons,’ zegt de aanvoerder en de stoet zet zich in beweging.

5

Het is reeds donker als de groep nijdassen stopt. Al die tijd hebben ze onafgebroken gerend. Het slingerpad veranderde van vorm naarmate ze dieper het woud betraden. Bochten werden recht, hindernissen losten op, bomen en struiken weken uiteen … allemaal om de afstand naar Zwartburg te verkorten.

Morissa was bang dat ze het tempo niet kon bijhouden en de wezentjes in het donker zou kwijtraken, maar ontdekte toen dat hun vacht blauw licht uitstraalde naarmate de duisternis zijn intrede deed. Al hijgend bereikt ze de rand van het bos.

‘Daar ligt Zwartburg. Wij hebben ons deel gedaan, laat ons broertje vrij.’

‘Nee, jullie zouden mij tot in Zwartburg brengen.’ Om haar woorden kracht bij te zetten, knijpt ze in het bange wezentje. Het laat een langgerekte piep horen.

‘De poorten zijn gesloten. Er is geen manier om ongezien de stad binnen te komen.’

‘Dan verzinnen jullie maar wat. Daar zijn jullie toch zo goed in? Jullie konden ook een boom over het pad leggen en een muur plaatsen om mij in te sluiten.’

De aanvoerder van de nijdassen schudt zijn hoofd. ‘Wij kunnen alleen doen alsof. Het zijn trucjes, hersenschimmen, die levensecht aanvoelen, maar ze bestaan slechts kort. Verder reikt onze magie niet. We hebben tijdens de tocht al veel gebruikt om licht te geven en de route in te korten.’

‘Dat is niet mijn probleem. Zorg dat ik Zwartburg binnenkom, anders stamp ik jullie allemaal tot moes.’

De nijdassen vormen een kring om Morissa en fluisteren tegen elkaar.

‘Kom mee,’ zegt de aanvoerder uiteindelijk. ‘Kom mee naar de poort.’

‘Wat zijn jullie van plan? De poort wordt dag en nacht bewaakt. Ik wil ongemerkt Zwartburg binnenkomen. Als dit een streek van jullie is …’

‘Vertrouw ons. Wij willen hier zo snel mogelijk weg met ons broertje. We geven jou een tijdelijke vermomming. Wees snel, want hoelang de illusie standhoudt, weet ik niet. Zoals ik zei, we hebben weinig kracht over.’

Morissa staat in tweestrijd. Haar lot in handen leggen van deze wezens zint haar totaal niet. Zij is degene die de spelregels bepaalt, maar ze weet dat ze weinig keus heeft. Als ze de stad wil betreden, moet ze de nijdassen vertrouwen.

‘Zorg dat het goed verloopt anders ruk ik zijn kop eraf, al is dat het laatste wat ik doe.’ Ze loopt behoedzaam over het gras richting de handelsweg die naar de toegangspoort leidt. Nu de nijdassen er niet zijn om haar bij te schijnen, moet ze goed uitkijken waar ze haar voeten zet.

Na enkele minuten voelt ze de stenen klinkers van de weg en zet ze koers richting het poortgebouw. Het is van afstand goed zichtbaar door de fakkels die het bouwwerk verlichten. Het valt in het niet bij de imposante constructie die ooit de muur van Mockelburg sierde, maar voor een stad van deze omvang is het een stevig verdedigingswerk.

‘Halt. Geen stap verder,’ klinkt het vanaf de kantelen als ze de poort tot op een tiental meter genaderd is.

Ze gehoorzaamt met tegenzin. Haar lichaam vult zich met spanning en woede. Ze heeft moeite om de poortwachter uit frustratie niet zijn huid vol te schelden.