Betrapt

Betrapt

Mireille Wijnker

Eerste druk maart 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-082-3

ISBN e-book 978-94-6464-083-0

NUR 285

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Ik word misselijk. Dit is toch niet waar?

Ik zit op de grond in Toms werkkamer met een doos vol krantenknipsels op mijn schoot. Alle berichten gaan over de gebeurtenis van een halfjaar geleden. Langzaam glijden mijn handen door de uitgeknipte stukken krant. Mijn ogen schieten van links naar rechts, te snel om alle informatie tot mij te kunnen nemen. Plotseling valt mijn oog op één specifiek artikel. Daar staat zijn naam, met daarachter zijn leeftijd. Op een briefje staat handgeschreven: het spijt me zo.

Alle opgekropte emoties, frustraties en angsten van de afgelopen maanden komen naar boven. Ze maken me duizelig. Mijn maag krimpt ineen en een golf van misselijkheid komt op. Ik ren naar de wc om over te geven.

Even later sta ik gebogen boven de gootsteen in de keuken. Mijn haren plakken tegen mijn gezicht. Ik spoel mijn mond schoon en droog mijn tranen. Daarna loop ik terug naar de werkkamer. Mijn hart klopt zó hard, ik heb het gevoel dat ik elk moment kan flauwvallen.

Ik verman mezelf, pak mijn mobiel en tik met trillende vingers het telefoonnummer in.

Evi

Zes maanden eerder

Vlak voor de douane draai ik me nog één keer om. Ik kijk de menigte in, op zoek naar bekende gezichten. Zonder resultaat. Mijn ouders zijn dus écht niet naar Schiphol gekomen om mij uit te zwaaien. Ik had expres uitgebreid de tijd genomen bij de bagageafgifte en wachtte tot het allerlaatste moment toen “boarding now” achter mijn vluchtnummer op de borden verscheen. Maar ik zie niemand.

Ik versnel mijn pas en loop richting de gate. Als een van de laatste passagiers stap ik het vliegtuig in en zoek mijn geboekte plaats aan het raam op. Ik kijk naar buiten en zie het Nederlandse landschap steeds kleiner worden naarmate het vliegtuig verder opstijgt. Ik glimlach. Dit is wat ik al zolang wilde: weg uit dit land en alles en iedereen achter mij laten.

Ik probeer te ontspannen en een boek te lezen, maar mijn gedachten dwalen steeds af. Hoewel ik trots op mijzelf ben dat ik dit helemaal alleen doe, weet ik ook dat niet iedereen achter mijn keuze staat. Mijn vriendinnen vonden het stoer, maar vooral papa en mama reageerden niet enthousiast toen ik ze vertelde dat ik als achttienjarige voor minimaal een jaar naar Frankrijk zou gaan om daar te werken als au pair.

‘Niet enthousiast’ was een understatement. Ze waren zelfs boos geworden, omdat ik met mijn vertrek óók mijn studie Cultuurwetenschappen onderbrak. De studie waar ik zo naar had uitgekeken en die zij voor me betaalden. Ze hoopten dat het een bevlieging was, maar ik was vastbesloten. Daarom had ik stiekem alles al geregeld, nog voordat ik iedereen op de hoogte had gebracht. Zo kon niemand mij meer van gedachten laten veranderen.

Ik nam het ze niet kwalijk, het voelde voor hen waarschijnlijk alsof ze nóg een kind verloren. Maar telde mijn eigen wensen niet? Ook ik had verdriet om het verlies van mijn broertje. En ook ik vond het moeilijk om het dagelijkse leven weer op te pakken. Dat ze het zelfs niet konden opbrengen om hun eigen dochter naar het vliegveld te brengen of haar alleen maar gedag te komen zeggen, had ik niet verwacht. Ik was teleurgesteld, maar probeerde positief te blijven. Dit avontuur moest míj gelukkiger maken. Met of zonder steun van mijn ouders.

Ik leg mijn boek weg, lezen lukt niet. Ik pak de map met informatie en foto’s over de familie. Vijf glimlachende mensen kijken me aan: vader Tom (45 jaar), moeder Sandra (42 jaar), dochter Elise van 11 en zonen Daniël van 9 en Jim van 2 jaar. Het gezin woont sinds tweeëneenhalf jaar in een buitenwijk van Nice. Tom werkt als accountant bij een bank en Sandra is verpleegster in het ziekenhuis. De twee oudste kinderen gaan naar school en de jongste van twee mag ook bijna. In Frankrijk moet je naar school als je drie jaar bent, heb ik ergens gelezen. Ze hadden al eerder een au pair gehad, die was anderhalf jaar bij hen in huis geweest.

Ik fantaseer over hun leven in Frankrijk en hoe ik daar het komende jaar aan mag deelnemen. Ik kan nu alleen nog maar denken aan versgebakken croissantjes, lange avonden aan tafel met heerlijk eten, spelletjes spelen en huiswerk maken met de kinderen. En wie weet ontmoet ik een knappe Franse jongen…

Ik ben diep in gedachten verzonken als iemand ineens tegen me praat.

‘Mevrouw, wilt u uw gordel vastmaken?’ Het is een stewardess. ‘We zetten bijna de landing in.’

‘Ja, natuurlijk. Excuses,’ zeg ik snel.

Weer kijk ik naar buiten. Over enkele ogenblikken kom ik aan op de luchthaven van Nice. Van tevoren fantaseerde ik over hoe de ontvangst door het gastgezin eruit zou zien: ze droegen een bord met ‘Welkom Evi!’ erop en de kinderen hadden ballonnen bij zich. We zouden direct een tour door de stad maken om mij alle hoogtepunten te laten zien. Daarna zouden we op een Frans terras genieten van een koud glas rosé. Helaas zou niets van dit alles gebeuren.

Sandra, de moeder van het gastgezin, heeft mij op het laatste moment via WhatsApp laten weten dat ze mij helaas niet kan ophalen van het vliegveld. Ik mag op hun kosten een taxi nemen naar het huis. Ik was lichtelijk teleurgesteld, maar het past bij hoe deze hele reis tot nu toe was verlopen: alleen vertrekken op Schiphol en alleen op pad in Nice. Wat betreft zelfstandiger worden zet ik nu al flink wat stappen.

Ik geniet van de taxirit. Het voorbijglijden van het landschap aan de rijdende auto heb ik altijd erg fijn gevonden. Vroeger ging ik ieder jaar met mijn ouders en Ruben op vakantie naar Zuid-Frankrijk en ook dan kon de autorit mij niet lang genoeg duren. Onderweg vergaapte ik me uren aan het steeds veranderende landschap. Ook nu wisselen prachtige gebouwen en bosrijk gebied zich af. Het laatste stuk van de rit gaat door de bergen. Ik open het raam een klein stukje en sluit mijn ogen. Het zomerzonnetje schijnt op mijn gezicht.

Na ongeveer vijfentwintig minuten stopt de taxichauffeur de auto. We staan voor een hek, dat het huis afscheidt van de weg. Ik stap uit en kijk door het hek. Wat een groot huis! Natuurlijk had ik thuis al op Google Streetview gekeken. Toen werd ik al enthousiast, helemaal omdat ik zag dat het huis een zwembad heeft. En omdat het op een heuvel ligt, heb je bij mooi weer een prachtig uitzicht. Het huis lijkt al wat ouder. In de muren zitten scheuren en de gele kleur van de bakstenen is in de loop der jaren vervaagd. Voor de ramen hangen blauwe, houten luiken. Ze zijn gesloten, zodat de warmte van de zon buiten blijft. Voor de deur staan twee grote bloempotten met paarse lavendel die vol in bloei staan. Het ruikt heerlijk. Ik glimlach tevreden. Hier kan ik mij wel een jaar vermaken.

De chauffeur tilt mijn koffer uit de auto en neemt het geld aan dat ik hem overhandig. Daarna loop ik richting het hek van de oprijlaan. Mijn hart klopt steeds sneller. Over enkele ogenblikken ontmoet ik mijn ‘nieuwe’ familie! Ik strek mijn arm uit en druk op de bel.

De voordeur vliegt open en drie kinderen rennen op blote voeten richting het hek. ‘Evi! Evi’! Ze is er!’ roepen ze. Een lange, slanke vrouw, ook op blote voeten, loopt achter de kinderen aan. Ze heeft een zomerse, groene jurk aan die net over haar knieën valt. Haar lange blonde haren heeft ze vastgemaakt in een paardenstaart. Dat moet Sandra zijn. Zodra ze het hek opent, rennen de kinderen naar mij toe en omhelzen me alsof ik ze al jaren ken. Van Jim, de jongste van de drie, krijg ik zelfs een kus.

‘Welkom Evi, zal ik je koffer aannemen?’ Sandra strekt haar hand naar mij uit en ik geef haar mijn koffer. Daarna lopen we samen naar binnen.

Sandra verontschuldigt zich nogmaals voor het feit dat ze mij niet van het vliegveld kon halen. ‘Weet je, Tom zou jou eigenlijk ophalen maar hij moest ineens op het laatste moment weg. Ik heb ook een auto, maar ik moest nog van alles voorbereiden voor het verjaardagsfeestje van Jim dat we morgen vieren. Leuk dat jij erbij bent, zo kun je gelijk wat mensen leren kennen. Wil je wat drinken?’

Zonder na te denken knik ik. Ik sta in een grote woonkamer en neem alles aandachtig in me op. De kamer is gezellig ingericht. In het midden is een zithoek met een grote bank. Op een hoger gelegen deel is een speelhoek voor de kinderen. Ook de keuken en de eetkamer bevinden zich iets hoger en worden met glazen deuren gescheiden van de woonkamer. Aan bijna elke wand hangt een schilderij en hier en daar staan abstracte beelden. Als kunstliefhebber kan ik dat waarderen. Ze hebben wel smaak. Het huis is opgeruimd en netjes en ook dat bevalt me.

Sandra geeft me een glas drinken en wijst naar de bank. ‘Ga lekker zitten. Heb je een fijne reis gehad?’

Ik knik weer. ‘Ja, ging prima.’ Elise en Daniël gaan direct naast me zitten en Jim klimt bij me op schoot. ‘Ze zijn niet verlegen, hè?’

Sandra schudt haar hoofd. ‘Ze waren ontroostbaar toen ze hoorden dat de vorige au pair ermee stopte. Dus toen we ze vertelden dat jij zou komen, konden ze niet wachten. Ze vinden het prachtig, zo’n fulltime oppas uit Nederland.’

‘Zal ik je kamer laten zien?’ vraagt Elise. Ik zet mijn glas op tafel en sta op. ‘Dat zou ik heel fijn vinden.’

‘Lopen jullie anders ook mee,’ zegt Sandra tegen de andere twee. ‘Dan pleeg ik nog gauw een telefoontje voor morgen.’

Ik loop achter Elise aan naar boven, gevolgd door Daniël en Jim. De logeerkamer bevindt zich op de eerste verdieping, net als de kamers van de kinderen. Ik kijk om me heen. ‘Waar slapen jullie ouders?’

‘Op zolder,’ antwoordt Daniël.

De logeerkamer is knus ingericht. Er staat een tweepersoonsbed met daarop een paars, fluwelen dekbed. Aan de rechterkant naast het bed staat een kastje met daarop een flesje water. Er hangt een kaartje aan. Ik draai het om en lees wat erop staat: Welkom in onze familie, Evi. In de kamer staat ook een grote kledingkast en een bureau met een stoel. Er is zelfs een wasbak! Op de vensterbank voor het raam staat een vaas met verse bloemen en aan de muur hangt een schilderij van een Nederlands landschap. Ik moet lachen. Lekker voorspelbaar.

‘Nu wil ik je mijn kamer laten zien!’ roept Elise.

Daniël geeft haar een duw. ‘Nee, eerst de mijne!’ Hij krijgt een duw terug van zijn zus.

Ik haal de twee uit elkaar. ‘Rustig maar, ik wil heel graag allebei jullie kamers zien.’

Plotseling horen we beneden de voordeur dichtvallen.

‘Papa!’ roept Jim.

Hij wil naar beneden rennen maar Elise houdt hem tegen. ‘Wacht maar even. Laten we eerst afwachten of papa wel blij is vandaag.’

Ik ben in de war door deze opmerking. Hoorde ik dat goed? Waarom zei Elise dat? Waarom moeten ze het humeur van hun vader afwachten voordat ze hem kunnen zien? ‘Is jullie papa niet altijd blij dan?’ vraag ik ten slotte. Ik bedoel het als grapje, maar Daniël reageert heel serieus.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Soms is papa heel boos. En als we dan vragen wat er is, dan zegt hij niets. Maar hij is ook heel vaak blij hoor! Dan speelt hij spelletjes met ons.’

Ik luister aandachtig naar wat hij zegt. Voor nu laat ik deze informatie maar even rusten. Laat ik eerst maar eens kennismaken met Tom voordat ik mijn conclusies trek.

Nadat ik de kamers van de kinderen uitgebreid heb bewonderd, loop ik terug naar de woonkamer, op zoek naar Sandra. Ze had de kinderen gevraagd om in de keuken op haar te wachten, maar daar tref ik niemand aan. Ook Tom is nergens te bekennen. Dan hoor ik stemmen uit de kamer komen die naast de eetkamer ligt. Hoe dichterbij ik kom, hoe beter ik kan horen wat ze zeggen. Ik besluit ze af te luisteren.

‘Jij had beloofd dat je er morgen bij zou zijn,’ hoor ik Sandra zeggen. Ze klinkt boos.

‘Je hebt nu toch die nieuwe au pair? Zij helpt je maar met dat gedoe. Ik heb er geen tijd voor en ook geen zin in,’ antwoordt Tom.

‘Die au pair heeft een naam en ze heet Evi. Je hebt haar nog niet eens begroet. En “dat gedoe” is de verjaardag van je eigen zoon. Je zorgt maar dat je erbij bent.’

De deur vliegt open en Tom loopt kwaad de kamer uit. Ik blijf wat overrompeld staan. Daarna kijk ik de kamer in en zie Sandra zitten met haar handen in haar haren. Volgens mij huilt ze.

Voordat ik de kamer in stap, draait Tom zich naar mij om. Hij doet een stap naar voren, totdat hij vlakbij me staat. ‘En ik wil niet dat jij in mijn werkkamer komt,’ snauwt hij. Ik schrik van zijn stem, maar ben tegelijkertijd afgeleid door de geur die uit zijn mond komt. Hij stinkt naar alcohol.

Tom is een grote man en zijn postuur maakt indruk op me. Hij is langer dan Sandra en heeft brede schouders. Tussen zijn donkere, krullende haren zitten grijze plukken. Met zijn blauwe pak, overhemd met stropdas en nette schoenen ziet hij eruit als een echte zakenman. Zijn ogen staan vermoeid. Hij is halverwege de veertig, maar door de rimpels in zijn gezicht ziet hij er ouder uit. Op de foto leek hij een lieve familieman, maar ik weet nu niet meer zeker of hij dat echt is.

Ik twijfel even, maar stap toch de kamer in. Ik kan Sandra daar toch niet laten zitten? ‘Gaat het goed? Het was niet mijn bedoeling om jullie af te luisteren, maar ik was naar je op zoek en hoorden jullie toen praten. Sorry.’

Sandra veegt haar tranen weg. ‘Geeft niets. Mijn excuses dat je dit op je eerste dag moet meemaken.’

Ik aarzel niet langer om het gesprekje met de kinderen van zojuist aan te halen. ‘Is alles oké? Het zijn mijn zaken niet, maar ik was net boven met de kinderen en toen we Tom thuis hoorden komen, zei Elise dat we moesten wachten met naar beneden gaan omdat papa soms boos is als hij thuiskomt.’

Sandra zucht. ‘Die arme kinderen. Ze denken soms te veel na. Tom heeft het heel druk op zijn werk, zelfs in het weekend. Na een drukke dag komt hij soms gestrest thuis en duikt dan gelijk zijn werkkamer in. Ik vraag dan snel te veel van hem, terwijl ik hem juist met rust moet laten. Zo gaat dat nu eenmaal.’ Sandra staat op en loopt richting de deur van de kamer. ‘Er is niets aan de hand, maak je geen zorgen.’