Missoula

Fedor de Groot

Missoula

Fedor de Groot

1e druk februari 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber studio, Ralph Bunschoten

Foto omslag: Silas Manhood Photography Ltd

Auteursfoto:Jacqueline Louter (Jaxpix)

ISBN 978-94-6464-086-1

ISBN e-book 978-94-6464-087-8

NUR 305

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Esther

“All I knew was a lie”

Erik Jonasson, ‘Just like a funeral’

Proloog

April 2016

Lagos, Nigeria

Als een egel in gevaar rol ik mij op, mijn zenuwuiteinden staan op scherp, beducht op ieder geluid, iedere beweging. De zelfverzekerde persoon die ik was, verdween op het moment dat ik hier wakker werd.

Ik lig naakt op een doorgezakt bed. Een laken of deken waarmee ik mij kan bedekken, is er niet. De huid rond mijn borsten zit onder de blauwe plekken en schrammen. Het geweld van gisteren voel ik ook tussen mijn benen. Ik probeer de herinnering weg te duwen naar een plek in mijn hoofd die ik kan afsluiten, liefst voor altijd.

De ruimte waar ik word vastgehouden, is niet veel groter dan mijn inloopkast. De deurkruk ontbreekt. Wie de kamer wil verlaten, moet op de deur kloppen, waarna iemand op de gang deze opent. Het enige raam is dichtgetimmerd met planken en de stank van afval en uitwerpselen wordt door een ventilatierooster naar binnen geblazen. De klamme hitte maakt het er niet beter op.

Van buiten klinken straatgeluiden: mensen praten in een taal die ik niet versta, er komen brommers en auto’s voorbij. Ik word niet in the middle of nowhere vastgehouden. Degene die mij gevangenhoudt, lijkt niet bang te zijn voor ontdekking.

Ik geef een ruk aan de ketting die om mijn rechterpols is vastgemaakt. Het is een zinloze actie. De bevestiging aan de muur is te sterk.

Wanhopig zoek ik naar een uitweg. Ik overweeg diverse opties, maar steevast is de uitkomst hetzelfde: die zijn er niet. De reactie hierop laat niet lang op zich wachten. De trillingen in mijn handen verplaatsen zich via mijn armen naar de rest van mijn lichaam. Tevergeefs doe ik een poging mijn ademhaling te kalmeren.

Vanaf de gang klinkt een harde gil die mij met een schok terug in het hier en nu brengt. Het trillen stopt, mijn ademhaling wordt weer normaal. Ik luister ingespannen, maar hoor niets meer. Ik geef mij over aan de situatie en voel mij loom worden. De spanning ebt weg, langzaam zak ik weg in een onrustige slaap.

Ik schrik wakker als er iemand binnenkomt. Arhet. De vrouw is mijn lichtpuntje geworden in de korte tijd die ik hier ben. Ze zet een teiltje heet water naast het bed. Er is geen toilet of douche, mijn behoeften doe ik op een emmer. Met een spons reinigt ze mijn lichaam. Mijn vulva krijgt extra aandacht. Het gebaar is haast teder, de reden gruwelijk: ik moet schoon zijn voor de volgende man die mij vandaag zal bezoeken. Ondanks het warme water ril ik.

Volgens Arhet word ik geëxploiteerd in een bordeel. Van de verkrachting gisteren kreeg ik niet veel mee. Mijn verzet werd gebroken door de drugs die ik ingespoten kreeg. Het werkte. Terwijl de man met mij bezig was, zweefde ik door mijn appartement en keek vanuit het raam naar Central Park. Alleen ben ik niet in New York, maar in een Afrikaans land. Dat weet ik zeker. Voordat ik de leidinggevende functie in New York aanvaardde, werkte ik op een aantal overzeese FBI-kantoren, waaronder Pretoria. Ik voel in deze kamer dezelfde vibe als in Zuid-Afrika, de geur is echter met niets te vergelijken. Hoe ik hier ben gekomen, is mij een raadsel.

Wanneer het verdovende middel is uitgewerkt, komt alles terug: de angst, de pijn in mijn lichaam, de eeltige handen die mijn borsten beroeren en het intens smerige gevoel. Maar bovenal ben ik razend. Die woede moet ik zien vast te houden. Ik klamp mij vast aan het laatste sprankje hoop, ik weet zeker dat Graham en mijn collega’s bij de FBI naar mij op zoek zijn. De gedachte dat ze mij hier nooit zullen vinden, probeer ik te negeren. Hoop is het enige dat ik nog heb.

De eerste herinnering die mij te binnen schiet, is de gezamenlijke actie van de FBI met het New York Police Department, het NYPD. De inval in een loods van wapen- en drugshandelaar Wasaki Johnson was vanaf het begin gedoemd te mislukken. Het perceel aan 64th Street bleek een doolhof van aan elkaar geknoopte bedrijfspanden en woonhuizen. Op geen enkele kaart van de gemeente staat dat aangegeven. Er was niemand aanwezig, alle ruimtes waren leeggehaald. De actie was echter alleen bij de FBI en enkele hooggeplaatste officieren van het NYPD bekend. Iemand heeft Johnson vooraf ingelicht. Het laatste beeld dat ik mij herinner, is een rode deur in een kelder.

Arhet maakt de injectiespuit klaar. Ze kijkt om naar een beveiligingscamera die in de hoek van de kamer aan het plafond hangt, gaat iets verzitten en draait zich dan naar mij toe. ‘Doe alsof ik je prik.’

Verbaasd kijk ik haar aan. Ze steekt de naald in de matras naast mijn arm en drukt de zuiger in. Ik vertrek mijn gezicht, maar kan niet voorkomen dat ik niet-begrijpend mijn hoofd schud.

‘Je moet hier zo snel mogelijk weg. Het is inmiddels in heel Lagos bekend dat je hier zit: een witte vrouw bij Wasaki …’

‘Wasaki Johnson?’ Natuurlijk. Dat ik daar niet eerder aan dacht. Hij is een Nigeriaan, schathemelrijk, heeft meerdere privévliegtuigen en, zoals ik nu weet, een bordeel in Lagos. Het is voor hem geen probleem om mij hier op te bergen. Dat heeft hij niet zelf bedacht, het is hem ingefluisterd door iemand bij de inval in New York. Waarom ik hier gedropt ben, is mij niet duidelijk. Ik liep bij de inval mee als observer en maakte geen deel uit van het onderzoeksteam. Voor de inval kende ik Johnson niet.

‘Die twee vrienden van Wasaki van gisteren zijn maar een voorproefje van wat je te wachten staat. Dit is geen plek voor een vrouw als jij.’

‘Geen enkele vrouw zou hier …’

‘Deze is van het hangslot.’ Arhet schuift een sleuteltje onder het kussen. ‘En deze kun je gebruiken om …’ Het pistool volgt dezelfde weg als de sleutel. ‘Je eerste klant van vandaag kan hier ieder moment zijn.’

‘Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.’

‘Zorg dat je ontsnapt.’

‘Maar die man. Moet ik hem …’

‘Het is je enige kans.’ Arhet geeft me nog een paar bankbiljetten. Het bovenste is een biljet van duizend Naira. ‘Neem een taxi, het Amerikaanse consulaat is hier niet ver vandaan.’ Er klinkt gestommel op de gang. Arhet staat op. ‘Daar heb je hem.’

Voor ik het weet, staat er een zwarte man in de kamer. Zijn ogen volgen verlekkerd de contouren van mijn lichaam. Hij kleedt zich uit. Ik staar naar zijn geslacht. Onwillekeurig denk ik aan wat Graham een week geleden zei over onze buurman die zijn nieuwe Range Rover Sport kwam showen. De buurman had volgens Graham iets te compenseren. De man bij het voeteinde rijdt waarschijnlijk in een Smart. Hij lacht breed. Zijn tanden hebben de kleur van een krant die te lang in de zon heeft gelegen. Ondanks de weerzin die ik voel, laat ik hem dichterbij komen. Hij buigt zich over mij heen. Mijn woede bereikt een kookpunt.

Ik grijp het pistool en houd het gericht op een punt tussen zijn ogen. De man kijkt er scheel naar en steekt afwerend zijn handen op. Niet veel later ligt hij geboeid op de vloer aan de ketting waar ik zo-even nog zelf aan vastzat.

‘Not a word,’ fluister ik. Ik hoef het niet te herhalen.

Vanaf de straat klinkt het geluid van een claxon, geschreeuw. Het lijkt plotseling toe te nemen in intensiteit.

Een ranzige lijflucht vult mijn neusgaten. De kleding van de man ruikt naar zijn lichaam. Toch trek ik zijn broek en overhemd aan. De schoenen zijn mij iets te groot, ik trek de veters strak aan.

Buiten klinkt het geluid van piepende remmen en een zware diesel. Ik tuur tussen de planken door en zie een interventievoertuig die we bij de FBI ook gebruiken. Uit tegenovergestelde richting komt eenzelfde voertuig aanrijden. Er springen zwaarbewapende, zwarte agenten uit die de straat veiligstellen. Mensen rennen alle kanten op, weg van de reuring. Er vliegt een helikopter over, gevolgd door een tweede. Het kabaal is enorm. Iets verderop blijven ze stilhangen. Door de smalle spleet zie ik het niet goed, maar het lijken mij Black Hawks. Op de staart staat Marines. Zijn het Amerikaanse toestellen? Komen ze voor mij? Hoe weten ze dat ik hier word vastgehouden?

Ik wacht het niet af, maar klop op de deur. Een kleine Afrikaanse man met een spiegelende zonnebril doet open. Een machinegeweer hangt op zijn buik. Hij krijgt de kans niet om te reageren. Het pistool trilt in mijn hand wanneer ik de trekker overhaal. Kermend zakt hij in elkaar en grijpt naar zijn knie. Zijn wapen klettert op de grond. Ik duw hem de peeskamer in en sluit de deur. De reactie op mijn schot heeft nog het meeste weg van de start van een hardloopwedstrijd. Op de gang is het plotseling een drukte van belang. Onopvallend vluchten gaat niet meer lukken.

Beneden mij klinkt een doffe klap. Ik herken het als een stungranaat. Er wordt opnieuw geschoten, gestamp van laarzen op de trap. Ik richt het wapen op het trapgat. De zwaar bewapende militair die de gang inloopt, noemt me bij mijn naam.

‘Britta Mahler?’

De vlag met de Stars and Stripes die op het uniform van de man is genaaid, maakt dat ik breek en in elkaar zak.

1

Juni 1940

Atlantische Oceaan, kruiser Hr. Ms. Sumatra

Eerste stuurman Marius van Drunen tuurt door de verrekijker naar de kruiser die op enige afstand met de Sumatra opvaart. De Jacob van Heemskerck escorteert hen naar Halifax.

De deur van de stuurhut gaat open. Nerveus kijkt Marius naar de vrouw die binnenkomt. Het is Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Juliana. Zij en haar twee dochters, Beatrix en Irene, waren de “hoge gasten” die ze in Milford moesten oppikken. In Londen kon hun veiligheid niet langer worden gegarandeerd. Koningin Wilhelmina besloot tot evacuatie nu het erop lijkt dat ook Groot-Brittannië weleens in handen van de nazi’s zou kunnen vallen. De prinses kwam met een klein gevolg aan boord. Over de vier kisten die op het laatste moment in het ruim werden geladen, gaat het gerucht dat er goud of andere deviezen in zitten om de kosten in Canada te dekken.

De wind is gaan liggen, de zee is spiegelglad. Ideale omstandigheden voor de tocht naar Canada. De schemering kondigt de overgang van de dag naar de nacht aan. De oorlogsverlichting springt aan. Na een kort gesprek met kapitein Brouwer verdwijnt Juliana weer.

‘Als het dit weer blijft, zijn we sneller dan verwacht in Halifax,’ zegt Marius.

De kapitein knikt. ‘Het ziet er inderdaad goed uit. En de ruis op de hydrofoon?’

‘Onveranderd. Maakt u zich zorgen?’

‘Ik heb geen idee wat het kan zijn. De frequentie komt overeen met de motoren van een onderzeeër. Dan is het geen Duitse U-boot. Die had ons al aangevallen. Dit weer is ook voor hen ideaal.’

‘De wacht heeft geen tekenen van een onderzeeër gezien. Misschien is het iets anders?’

‘Blijf toch maar luisteren.’

Marius wijst naar de boeg. In het maanlicht varen ze recht op een mistbank af. Al snel worden ze omgeven door een steeds dichter wordend wolkendek. De Heemskerck is niet meer te zien.

‘Noteer in het scheepsjournaal dat we het zicht op de Heemskerck zijn verloren en vaart minderen. Houd deze koers aan.’

‘Genoteerd.’ Marius legt zijn vulpen neer.

‘De hydrofoon?’

‘Geen verandering. Ik denk dat een van onze eigen machines aan boord de toon veroorzaakt.’

‘Deze mist is uitzonderlijk, dit heb ik niet eerder meegemaakt.’

De Sumatra vaart langzaam verder. Ze wordt volledig omsloten door een nevel zo dicht dat ze de boeg van het schip niet meer kunnen onderscheiden.

‘Zal ik de Heemskerck oproepen?’ Marius wil al naar de radiokamer lopen.

De kapitein houdt hem tegen. ‘We houden ons aan de afgesproken radiostilte. Het zicht zal zo wel verbeteren. Wachtrapport?’

‘Geen bijzonderheden.’ Marius zet een koptelefoon op en drukt de schelpen tegen zijn oren. Marius wijst naar bakboord. ‘Het geluid lijkt dichterbij te komen.’

De volgende ochtend trekt de mist langzaam op en het zicht wordt beter. Marius speurt de oceaan af naar de Heemskerck, die hen moet beveiligen.

De kapitein komt de stuurhut binnen. ‘Nog geen spoor van de Heemskerck?’

‘Niets.’

‘Verder nog bijzonderheden vannacht?’

‘Een van de wachten aan stuurboord voelde een trilling door het schip gaan, alsof we iets raakten. Vreemd genoeg dacht hij dat het van bakboordzijde kwam. De wachten daar hebben niets opgemerkt. Misschien was het drijfhout.’

‘Geen schademeldingen aan de romp?’

Marius schudt zijn hoofd.

‘Roep de Heemskerck op. Kapitein Van Holthe moet weten waar we ons ophouden. Houd het kort. De Duitsers komen doorgaans niet zover naar het westen, maar één luistervink is voldoende voor een ramp.’

Niet veel later is Marius terug in de stuurhut. Hij geeft een notitie aan de kapitein. ‘Dit is de positie van de Heemskerck. Zij bevindt zich op circa tien zeemijl van ons. Rendez-vous over een uur.’

Om kwart over drie krijgen ze de andere kruiser in zicht. Opgetogen maakt Marius een aantekening in het scheepsjournaal: contact met Hr. Ms. Heemskerck hersteld.

Ook kapitein Brouwer is opgelucht. ‘De prinses en haar dochters zijn veilig, dat is het belangrijkste. Dinsdag zijn we in Canada, dan zit onze taak erop.’

De oversteek naar Canada verloopt de rest van de reis voorspoedig. In Halifax neemt de bemanning afscheid van de koninklijke familie. Wanneer Juliana met haar gevolg naar de gereedstaande trein vertrekt, wordt ze uitgewuifd door de voltallige bemanning. Alleen Marius wuift niet. Verbijsterd vraagt hij zich af of hij de enige is die het heeft gezien.

2

Augustus 1993

Missoula, Verenigde Staten

De slaapkamer van Britta is zoals je verwacht dat een kamer van een meisje van acht eruitziet, vindt de jongen. Op de poster van AC/DC na, die boven een tweede bed hangt, is het een echte meisjeskamer. De afbeelding van de Australische rockband valt behoorlijk uit de toon tussen de overdaad aan roze prullaria, barbies en romantisch behang. De slaapkamer is klein, tussen de bedden is nauwelijks loopruimte.

Britta volgt zijn blik. ‘Mijn zus is fan van die groep. Ik vind het niets.’

De jongen zwijgt.

‘Hoe heet jij?’

De jongen mompelt iets.

‘Zoals in de Bijbel, bedoel je? Wat een stomme naam!’ Britta lacht. ‘Ik noem je Ken. Zo heet de vriend van mijn Barbie.’

De breedgeschouderde vriend van Barbie, die Britta hem laat zien, lijkt in niets op hem, vindt de jongen. Maar hij durft niet tegen te sputteren. Britta is leuk. En van leuke meisjes wordt hij altijd een beetje nerveus. Vanaf nu heet hij Ken.

Zijn vader roept hen.

De jongen staart naar de vrouw en de twee meisjes die voor de blokhut staan. De vrouw is zijn nieuwe moeder, de meisjes zijn zijn stiefzusjes. Zijn vader legde hem de nieuwe gezinssituatie uit op de infantiele wijze waarop hij alles aan hem verklaart. Zelfs zijn eigen vader beschouwt hem als onnozel door zijn lengte. Hij is dertien, bijna veertien, maar heeft nog het lichaam van een jongen van acht. Volgens de artsen komt het goed, de groeispurt moet nog komen.

Hoewel hij niet wordt gepest, hoort hij op school bij geen enkele groep. Dus luistert hij in de pauzes de gesprekken van de oudere jongens af. Die gaan maar over drie dingen: versieren, tieten en “ik zou haar doen”. Hij kwam er vorige week pas achter wat ze met het laatste bedoelen.

Zijn nieuwe oudste stiefzus is geen meisje meer. Op school hoort hij zijn klasgenoten er vaak genoeg over. Hij zou zijn nieuwe oudste zus niet doen, hoewel hij niet te kieskeurig moet zijn: tot dusver ziet geen meisje hem staan. De keer dat hij om verkering durfde te vragen, werd hij keihard afgewezen. Meisjes willen geen ielig mannetje. Het zijn allemaal teringwijven. Zijn tijd komt nog wel.

Zijn oog valt weer op zijn jongste stiefzusje: Britta. Ze is nog een beetje jong voor hij haar zou doen. Ze ziet er veel beter uit dan haar zus, maar speelt nog met Barbies. Hij zucht. Zijn vader duwt hem richting de blokhut.

‘Ga er maar bij staan. Ik maak een foto van dit heugelijke moment.’ De camera klikt wanneer zijn vader afdrukt.

De jongen komt achter zijn nieuwe moeder vandaan. Met een beetje geluk staat hij maar half op de foto, of helemaal niet.

Hij hoort zijn vader het toverwoord noemen dat hem snel geliefd heeft gemaakt bij de twee meisjes. ‘Kom, dames. We gaan naar de McDonald’s!’

‘Ik wil naast Ken zitten,’ roept Britta, terwijl ze naar hem wijst.

‘Ken? Die houden we erin,’ zegt zijn vader met een brede lach.

‘Ik wist helemaal niet dat Ken een baby’tje was.’ Zijn kersverse moeder lacht Ken uit, zoals alleen een vrouw kan lachen om een stomme grap. De rest lacht mee.

Ken gruwelt. Vroeg of laat neemt hij wraak op haar, op die lelijke stiefzus, op alle vrouwen in de wereld. En dan is hij degene die lacht.

3

Februari 2004

Missoula, Verenigde Staten

Ze kronkelt haar lichaam als een forel in Blackfoot River. Het is een vergeefse poging haar lot te ontlopen. Hij is te sterk, vastberaden om zijn daad te volbrengen. Het touw wordt verder aangespannen, bijt zich vast in de huid van haar nek. Bloed welt op uit de kleine beschadigingen, kleurt het witte nylon rood.

Ze is stil, ligt bewegingsloos op haar rug. Haar huid nog warm. Het is een fijn moment, zo heeft hij ze het liefst. Ze gilt niet en smeekt niet, wat zijn stiefzus wel altijd deed.

De stilte in het bos wordt versterkt door de sneeuw die afgelopen nacht is gevallen. Elk geluid wordt gedempt door een witte laag natuurlijke isolatie. Snel kleedt hij zich uit. Heel even neemt hij de tijd zijn naakte lichaam te bekijken. Hij is er trots op, trots dat hij niet meer dat schriele lichaam heeft van weleer. De trainingen hebben hem goed gedaan. En de artsen hadden gelijk: de groeispurt kwam.

Hij gaat op haar liggen, met zijn knieën in de sneeuw. Hij moet opschieten. In de vrieskou zal haar lichaamstemperatuur snel dalen. Wanneer ze is afgekoeld, is ze niet meer aantrekkelijk. De opwinding die door zijn lijf giert, maakt dat hij de kou zelf amper voelt. Veel is er niet voor nodig om zich te ontladen. Nadat het is gebeurd, haalt hij diep adem.

Hij staat op en kleedt zich aan. Een ogenblik bekijkt hij het lichaam. Het meisje ligt er prachtig bij, als Doornroosje op een bed van sneeuw. Haar ogen tonen dof, leeg. Een leegte die hij herkent van zijn spiegelbeeld in zijn badkamerspiegel.

Uit zijn rugzak haalt hij een fles en een nog gesloten dennenappel van de Lodgepole Pine, de Draaiden, een boom die hier in de omgeving veel voorkomt. Hij opent de mond van het meisje, een prachtige rij tanden wordt zichtbaar. Met moeite wrikt hij de dennenappel in de mond. Dan besprenkelt hij haar gezicht met de bio-ethanol uit de fles en steekt het aan.

Van een afstand bekijkt hij de felle brand. Een zacht geknisper maakt dat hij begint te hijgen. Het is de dennenappel die zich opent door de hitte van het vuur. Hij moet blijven kijken, het maakt onderdeel uit van zijn genezingsproces. Een sneeuwvlok dwarrelt omlaag. Hij kijkt omhoog. De lucht is grijs, de volgende laag sneeuw zal het lichaam bedekken, tot het in het voorjaar wordt gevonden.

Hij denkt een moment aan Britta, zijn tweede stiefzus. Haar zal hij niets doen. Althans, voorlopig. Britta is een no go, voor zolang het duurt. Ze is anders dan haar zus was, volwassener, intelligenter, meer van zijn niveau. De vernederingen is hij niet vergeten. Ook Britta zal haar straf uiteindelijk niet ontlopen.

4

Oktober 2015

FBI, Missoula, Verenigde Staten

Het kantoorpand baadt in de eerste zonnestralen van wat wederom een warme dag gaat worden. Britta zucht. Ze houdt niet van hitte, net zoals ze niet van kou houdt. Haar blouse plakt nu al op haar rug. Wanneer ze haar computer wil aanzetten, hoort ze haar naam en kijkt op. Ze glimlacht naar de man in de deuropening. David is leuk, maar niet in haar geïnteresseerd. Misschien komt dat doordat ze al bezet is. Wie weet wat er van zou komen als dat niet het geval was. David kijkt zorgelijk, vindt ze.

‘Graham zei dat je al vroeg bent weggegaan.’

‘Was je bij mij thuis?’

David bromt wat en gaat op de bezoekersstoel zitten die voor Britta’s bureau staat. Ze schuift haar volle koffiebekertje naar hem toe.

‘We hebben er waarschijnlijk weer een.’ Het staafje waarmee David in de koffie roert, schraapt langs het plastic.

‘Wat bedoel je?’

‘Een Lodgepole.’

Britta scant Davids gezicht. Het toont geen tekenen dat hij een geintje maakt. Over een Lodgepole zou binnen de FBI trouwens niemand een grap maken. De frustratie over de zaak is daarvoor te groot. De Lodgepole-moorden, zoals het onderzoek naar de dood van de vrouwen intern wordt genoemd, heeft nog weinig concreets opgeleverd. De dader is hun steeds te slim af, en dat al meer dan tien jaar.

De enige overeenkomst in alle zaken is de dennenappel van de Lodgepole Pine die de moordenaar in de mond van het slachtoffer achterlaat. Een zeer specifieke handtekening, net als het in brand steken van het gezicht van het slachtoffer. De profilers zijn het niet met elkaar eens over het soort persoon waarmee ze te maken hebben. De moordenaar past in geen enkel profiel.

‘Waar is het lichaam gevonden?’

David gaat verzitten. ‘Langs de Rattlesnake Trail, even buiten Missoula. Een vroege wandelaar vond haar. Of eigenlijk haar hond. Die rende ineens het bos in. Ik werd gebeld door Ian Woods van de Missoula Police Department.’

‘Nemen we het onderzoek over?’

‘Als het een Lodgepole is.’

‘Hebben ze haar mond dan nog niet gecontroleerd?’

David haalt zijn schouders op. ‘Woods zag overeenkomsten met de andere zaken. Voor de rest weet ik het niet. Zullen we gaan?’

Niet veel later stuurt Britta de auto een asfaltweg op die hen naar de parkeerplaats aan het begin van het Rattlesnake-wandelpad leidt. Ze kent de weg goed. Haar huis staat niet ver van de parkeerplaats waar ze naartoe op weg zijn. De villa staat boven op een heuvel, met uitzicht over Missoula en het dal. Ze rijdt dagelijks minimaal twee keer langs het wandelpad waar het lichaam is gevonden. De moorden komen letterlijk dichterbij.

Ze kijkt opzij naar David. Het duurt niet lang meer voordat ze afscheid gaat nemen. Van de moorden, maar ook van haar collega. Hoe ze dat nieuws moet brengen, weet ze nog niet. Veel langer uitstellen kan niet.

David knikt naar de zee van zwaailichten die zich voor hen uitstrekt. ‘Ze hebben uitgepakt.’

Bij een oude Volvo station, de enige auto zonder een flitsende balk op het dak, staat een vrouw. Naast haar zit een bruine labradoodle.

‘Dat is toch die Nederlandse die jou heeft geïnterviewd?’

Britta knikt. ‘Astrid Oosterling. Ze schrijft een thriller die zich afspeelt in Montana, rond Missoula. Ze logeert bij mijn neef Sepp en zijn vrouw. Ze is volgens mij een oud-klasgenoot van Lisa.’

‘Die valt met haar neus in de boter.’

‘Grizzly!’ roept Britta wanneer de hond op haar af komt rennen. Ze knuffelt de hond en leidt hem terug naar Astrid. ‘Dit is mijn collega David Bernstein.’ Britta wijst naar David, die door Grizzly enthousiast wordt besprongen.

Astrid stelt zichzelf aan hem voor.

‘Heb jij het lichaam gevonden?’ vraagt Britta.

Astrid schudt haar hoofd en aait Grizzly over zijn kop. ‘Hij mocht loslopen van Lisa. Dat mag hier eigenlijk niet, maar …’

‘Is Lisa hier?’ onderbreekt Britta haar.

‘Ik moest bij de auto wachten. Lisa moest van die bullebak aanwijzen waar Grizzly ervandoor ging.’

David glimlacht. ‘Ian Woods. Sorry, Astrid. Ga verder …’

‘Iets hoger op de trail spurtte Grizz weg en verdween in het bos. Hij blafte en we zijn gaan kijken. Hij stond naast het lichaam te kwispelen.’

‘Man of vrouw?’ David maakt een notitie in zijn telefoon.

‘Een jonge vrouw. Naakt. Haar gezicht …’ Astrid siddert. ‘Het vuur brandde nog.’

David kijkt op van zijn telefoon.

‘Je bent de dader net misgelopen,’ zegt Britta.

‘Waarschijnlijk heeft het er niets mee te maken, maar eh …’

‘Zeg het maar.’

‘We liepen terug naar de trail. Lisa belde 911. Grizzly rook weer iets en rende de berg af naar de rivier. Volgens Lisa doet hij dat alleen bij een beken…’

‘Britta Mahler!’

De man die komt aanlopen, is haar oud-collega. Een man waarmee ze al tijden een haat-liefde verhouding heeft. De haat ligt vandaag dicht aan de oppervlakte.

‘Wat doe jij hier?’ Ian wijst naar Astrid. ‘Je gaat geen getuige ondervragen zonder mij erbij.’

‘Ook goedemorgen.’

Ian mompelt iets, maar vervolgt dan zijn tirade. ‘Dit is mijn onderzoek. Jullie hebben hier niets …’

‘Heeft ze een dennenappel in haar mond?’

Ian tuurt met samengeknepen ogen naar David. Hij opent zijn mond, wil iets zeggen, maar bedenkt zich. Met een zakdoek veegt hij zijn gezicht droog. Een moment lijkt hij zijn opties te overwegen. Hij wijst naar een bospad. ‘Ga maar kijken. Als je het niet erg vindt, blijf ik beneden.’

Britta trekt haar wenkbrauwen op. ‘Is het zo erg?’

‘Je denkt toch niet dat ik nog een keer die kloteberg op ga. Jezus, wat een hitte. En het is pas tien uur.’ Ian haalt zijn telefoon uit zijn broekzak.

Lisa voegt zich bij het gezelschap op het parkeerterrein. Ze omhelst Britta. ‘Blij dat ik je zie. Neem jij het onderzoek over?’

‘Dat weet ik nog …’

‘Het is een Lodgepole.’ Ian stopt zijn telefoon in zijn broekzak. Hij zucht diep. ‘Er is een dennenappel aangetroffen. Jullie mogen haar overnemen. Ik regel het met de commissaris.’

‘We kunnen samenwerken,’ oppert Britta.

‘Met jou?’ schampert Ian. ‘Nee, bedankt.’

Er valt een ongemakkelijke stilte, die wordt onderbroken door Lisa die de achterklep van de Volvo opent. Grizzly springt in de auto.

‘Moeten wij hier nog blijven, Britta?’ vraagt Lisa.

‘Houd je beschikbaar. Misschien kom ik vandaag langs voor jullie verklaring.’

‘Zullen we een kijkje nemen?’ David gebaart naar het bos. Ze laten Ian achter op de parkeerplaats. Terloops kijkt David naar Britta. ‘Waarom is hij altijd zo fel tegen jou?’

‘Dat dateert uit de tijd dat ik naar de FBI ging. Hij vindt me een overloper.’

Na een kleine kilometer loopt het pad steil omhoog. Bij de bosrand wacht iemand in een witte overall. De man opent een aluminium kist en haalt er twee pakketjes uit.

‘Doe een overall aan en houd afstand. Mijn collega’s zijn nog niet klaar.’

In hun witte outfit lopen ze het bos in. Britta kijkt om. ‘Hij heeft deze keer veel meer risico genomen. Die huizen daar liggen op nog geen tweehonderd meter afstand.’

David kijkt op zijn telefoon en zoomt in op het gebied waar ze staan.

Britta kijkt mee. Ze wijst op een grijs lijntje. ‘Die weg is Rattlesnake Drive. We moeten straks aan Ian vragen of er een buurtonderzoek is gedaan en of daar iets is uitgekomen.’

Ze laveren vijftig meter tussen de bomen door om bij het plaats delict te komen. Om de onderzoekers niet in de weg te lopen, bekijken ze het slachtoffer van gepaste afstand. De vrouw ligt op haar rug op de bosgrond.

Britta laat het tafereel op zich inwerken. Het beeld is net een surrealistisch schilderij. De zon wordt gefilterd door de takken van de bomen. Het lichaam steekt fel af tegen de groenbruine ondergrond. Het verbrande gezicht is een schokkende toevoeging aan het werk van de moordenaar. Voor Britta is het opnieuw een bewijs van onvermogen: weer een slachtoffer die ze niet heeft kunnen voorkomen. Met de moord van vandaag staat de teller op zeven doden in iets meer dan tien jaar.

‘Ze is jong, maar niet zo jong als de anderen.’ David maakt een paar foto’s met zijn telefoon.

Langzaam loopt Britta dichterbij. Ze wijst David op een tattoo. Ashley staat er in Gotisch schrift op het onderbeen van de vrouw.

‘Een kind, een geliefde, misschien haar moeder?’

Britta schokschoudert. ‘Ze heeft een dochter.’

‘Ken je haar?’

‘Heb je geen journaal gezien de afgelopen dagen?’

David trekt een grimas. ‘Waar wil je heen?’

‘Dit is Lori Dye. Je gaat toch niet beweren dat je de soap, Downtown Grove, waar ze in speelt nooit hebt gezien?’

‘Nog nooit.’ David haalt zijn schouders op.

‘Onze dader is overgestapt op een celebrity. Waarom zij? Deze locatie geeft al een groot risico op ontdekking. De ontvoering van Lori is ook niet onopgemerkt aan het land voorbijgegaan. ’

‘Ze kan ook ontvoerd zijn puur om deze reden.’

‘Iedereen kent haar.’

David lacht. ‘Niet iedereen, blijkbaar. Welk bureau houdt zich bezig met haar vermissing?’

Britta slikt. ‘New York.’

‘Kennen we daar iemand die ons kan helpen?’

‘Nou … eh …’

‘Wat is er?’

‘Niets.’

‘Ik ken je toch.’

‘Het heeft niets met de zaak te maken.’ Britta wenkt een van de specialisten, die een stukje stof van een tak haalt en in een zakje doet. ‘Wanneer zijn jullie hier klaar?’

De Chevrolet heeft totaal geen moeite met de steile bergweg. Soepel stuurt Britta de SUV de berg op. De forensisch experts hebben nog de hele dag nodig voor het onderzoek. Een bezoek aan Lisa en Astrid nu, scheelt later kostbare tijd.

Ze stopt de auto. ‘Wil jij het hek openen?’

David stapt uit. Britta kijkt naar haar collega, die het toegangshek opzij duwt. Hij had direct door dat er meer achter “New York” zat. Het voelde ongemakkelijk. Hoe zeg je tegen je collega dat je weggaat? Dat je ontslag hebt genomen, terwijl hij is aangenomen om haar te ontlasten. Hij kwam om haar te helpen bij twee, voor een klein FBI-kantoor, groots opgezette onderzoeken. Een naar de Lodgepole-moorden en een naar rechts-extremistische groeperingen in de regio.

David stapt weer in.

Britta trekt op. Ze vervolgen hun rit over een slecht onderhouden gravelweg.

‘David?’ Britta ademt diep uit. ‘Ik ben gevraagd leiding te gaan geven aan een team dat cold cases onderzoekt in New York. De special agent die nu het team aanstuurt, gaat over een jaar met pensioen. Ik ga hem vervangen.’

‘Mooie kans.’

‘Meen je dat?’

‘Niemand van het kantoor in Missoula verwacht dat je hier blijft. Niet met jouw talent en je buitenlandervaring.’ Hij kijkt door de voorruit. ‘Persoonlijk vind ik het wel jammer. En je vriend?’

‘Graham wordt senior partner bij het advocatenkantoor Levi, Hoffman & Kovalenko, kortweg LHK. Hij wordt gedetacheerd bij de gemeente New York als hoofd van de juridische afdeling.’

‘Zo, zo. Meneer Anderson wordt een grote in New York,’ mompelt David.

‘Ken je Graham?’

David schrikt op. ‘Eh … van de sportschool. Daar heb ik hem weleens gesproken.’

Britta parkeert de SUV naast de Volvo van Lisa. ‘Graham heeft een appartement gekocht met uitzicht op Central Park. We verhuizen in januari.’

Ze stappen uit. Britta kijkt, zoals iedere keer als ze bij haar neef op bezoek gaat, met bewondering naar de woning. Die is in vakwerkstijl gebouwd. Onder elk raam hangt een bak met bloeiende planten. Het doet idyllisch aan. Het beeld kan echter niet verhullen dat de woning slecht is onderhouden.

‘Dit huis doet mij denken aan een dorp in Duitsland, waar ik eens ben geweest voor een Oktoberfest.’ David glimlacht om de vragende blik van Britta. ‘Ik zat in het leger en was destijds gestationeerd in Duitsland.’

‘Mijn Duitse oudoom Otto Mahler heeft dit huis vlak na de oorlog laten bouwen. Ook mijn grootouders komen uit Duitsland.’

Niet veel later zitten ze in de woonkamer. Lisa zet een blad met glazen en een karaf water op de salontafel. Ze schenkt de glazen vol.

‘Op de parkeerplaats vertelde Astrid mij dat Grizzly er plotseling vandoor ging,’ zegt Britta. Bij het horen van zijn naam komt Grizzly bij haar zitten. Ze aait de hond over zijn rug.

‘We zouden eerst ergens anders gaan wandelen.’ Lisa knikt naar haar vriendin. ‘Maar Astrid wilde graag een stuk van de Rattlesnake Trail lopen.’

‘De naam klinkt onheilspellend. Het trok mij meteen aan. Een moordlocatie met zo’n naam intrigeert de lezer, dacht ik. We konden niet weten dat er echt een moord was gepleegd,’ licht Astrid toe. ‘Het is heel toevallig dat we er waren.’

‘Grizzly rook iets?’ Britta kijkt Lisa aan.

‘Hij gaat nooit achter wild aan, hij blijft altijd bij mij. Alleen als hij Sepp of een bekende ziet, wil hij er weleens op afrennen. Hij blafte, we wandelden naar hem toe en vonden de vrouw.’

‘Jullie hebben niemand gezien?’

Zowel Lisa als Astrid schudden hun hoofd.

Britta wendt zich tot Lisa. ‘Grizzly rende nogmaals weg?’

‘Op de terugweg naar de parkeerplaats. Ik had 911 aan de lijn. Astrid ging achter hem aan en kon hem bij de rivier aanlijnen.’

‘Is je nog iets opgevallen?’

Astrid twijfelt. ‘Ik hoorde gekraak van takken aan de overkant van de rivier. Alsof er iemand door het bos sloop, maar ik zag niemand.’

‘Wat is hier aan de hand?’ Iedereen kijkt op naar de man die de woonkamer in loopt.

‘Sepp,’ zegt Britta. ‘Ga zitten, dan leg ik het uit.’

De remmen van de SUV piepen wanneer Britta de berg afrijdt. ‘Ze hebben de dader net gemist. Hij is gealarmeerd door Grizzly. Dat heeft hem net genoeg tijd gegeven om te vluchten.’

‘Als de hond er niet was geweest, hadden ze hem gezien.’ David legt zijn telefoon op het dashboard. ‘Ik heb Ian gesproken. Het buurtonderzoek heeft niets opgeleverd. Niemand heeft iets gezien of gehoord. Het lichaam is naar het mortuarium gebracht voor onderzoek en identificatie.’

‘Wat vond je van mijn neef?’ Ze doelt op haar neef Sepp, die net was teruggekomen van een bezoek aan zijn advocaat.

‘Sepp is een aardige kerel.’

‘Wel vervelend dat de overdracht van het huis van mijn oudoom nog steeds niet is geregeld. Zelfs de advocaat kon het niet versnellen. Ze hebben grootse verbouwingsplannen met het huis. Dat moet nu wachten tot het voorjaar.’

Onderaan de berg slaat Britta rechtsaf en rijdt een volgende bergweg op.

‘Waar ga je heen? Het kantoor is de andere kant op.’

‘Nu we hier zijn, kunnen we net zo goed bij mij thuis lunchen.’

David knikt. ‘Sepp is een kleinzoon van Otto. Hoezo erft hij het huis? Leven zijn ouders niet meer?’

‘Die zijn al lang geleden overleden. Sepp was nog maar een kleuter. Otto heeft hem in huis genomen en opgevoed.’

De weg slingert een paar kilometer de berg op. Het uitzicht over het dal en Missoula is adembenemend. Na een scherpe bocht zien ze een man in een sportoutfit, die plotseling het bos in schiet.

‘Die heeft wat te verbergen.’ David wil zijn wapen tevoorschijn trekken.

Britta legt haar hand op zijn arm en lacht. ‘Dat is Graham.’ Ze schudt haar hoofd en fronst. ‘Wat doet hij hier? Hij zou de hele dag op kantoor zijn.’

5

Oktober 2015

Washington Monument, Washington DC, Verenigde Staten

Vanaf de marmeren bank waarop Ron zit, heeft hij zicht op het gebouw dat zijn nieuwe werkplek wordt: 1600 Pennsylvania Avenue, beter bekend als het Witte Huis. Hij bevindt zich in het centrum van de macht van de Verenigde Staten.

Nog drie dagen en dan behoren de geheime afspraken, zoals hij die vandaag heeft, tot het verleden. Dan kan hij zijn acteertalent botvieren op de Democraten die op dit moment het bekendste gebouw van de wereld bewonen. Een rilling loopt over zijn rug. Niet van angst, maar van trots. Zijn visie, zijn strategie, wordt werkelijkheid. Een project dat jaren geleden werd ingezet, ver voordat Donald zich kandidaat stelde voor de aankomende presidentsverkiezingen. Sterker nog, de kandidaatstelling was een direct gevolg van het gesprek dat hij zes jaar geleden had met de selfmade miljardair. Trump omarmde zijn plan en ondersteunde hem ruimhartig met geld en middelen om binnen de Democratische Partij op te klimmen. De veiligheidscheck door Homeland Security en de FBI bleek geen probleem. Zijn stem op George Bush in 2000 bleef onopgemerkt. Hij heeft zijn doel bereikt. Zijn aanstelling als Nationaal Veiligheidsadviseur, die over een paar dagen ingaat, is de voorlopige bekroning op zijn werk.

De obelisk achter hem is een eerbetoon aan de eerste president van de Verenigde Staten: George Washington. Hij wordt als voorbeeld gezien voor alle nakomende presidenten. Als Trump president wordt, gaat er veel veranderen, dat is zeker. Of de volgende president een republikein wordt, ligt voor een groot deel aan hoe hijzelf functioneert binnen het team van Obama.

Zijn plan biedt helaas geen ruimte voor een hoge functie voor hemzelf binnen het republikeinse kabinet wanneer Trump eenmaal president is. Hij moet zijn rol blijven spelen om het speelveld voor de republikeinen ook in de toekomst veilig te stellen. Voor de functie van Nationaal Veiligheidsadviseur in het democratische kabinet was in het undercoverplan geen betere kandidaat dan hij. Dat verwachtte hij ook niet. Hij ís het plan.

De tijd op zijn hippe MVMT om zijn pols geeft aan dat zijn afspraak er ieder moment kan zijn. Zelfs het horloge is onderdeel van zijn dekmantel, net zoals zijn auto: een Prius. Hip en groen: net zoals de Democraten zichzelf vinden. Hij zal ze stuk voor stuk missen: alle acht cilinders van zijn Chevrolet Tahoe. De auto staat uit het zicht, in de garage van zijn vakantiehuis aan Lake Michigan. Eens in de zoveel tijd gunt hij zich een rit met de auto.

‘Ron Diese?’

Ron schrikt op uit zijn gedachten. Hij heeft zijn afspraak niet horen aankomen. Over drie dagen is hij überhaupt niet meer benaderbaar. Dan zorgt de Secret Service dat iedereen op veilige afstand blijft. Voor hem staat een lange man van een jaar of zestig stram in de houding. Rons oog wordt direct naar het haar van de man getrokken, dat strak over de schedel is gekamd. Het doet hem denken aan iemand uit een ver verleden, alleen de snor ontbreekt. Hij staat op en schudt de uitgestoken hand. ‘Dan moet u Arwin Borgmann zijn.’

Ze lopen in de richting van het Capitool, dat in de verte te zien is.

Ron kijkt opzij. ‘Waar kent u Donald van?’

‘Ik doe al vijfentwintig jaar zaken met hem. Hij vertegenwoordigt mijn bedrijf bij zijn cliënten in het Midden-Oosten en Azië.’

‘Uw accent … Duits?’

‘Heel goed.’

Ron slaat af naar het Hirshhorn Museum. Hij wijst naar het op een ruimteschip gelijkend gebouw. ‘Bent u weleens in het Hirschhorn geweest?’

‘Ik heb een van de stukken die ik in eigendom heb aan hen uitgeleend voor de expositie Marvelous Objects. Een werk van Henry Moore.’

Ze slenteren in stilte verder naar de grote vijver die voor het Capitool is aangelegd. Ze gaan op de betonnen rand rond de plas zitten met hun rug naar de macht.

Arwin verbreekt het zwijgen. ‘Ik ben hier niet gekomen om het museum te bezoeken ...’

‘Donald zei al dat u graag snel to the point komt. Wees gerust. Uw aanbod kan ik niet weigeren. Alleen, waarom wilt u vanuit Missoula …’

‘Onze organisatie is er ontstaan. Daarnaast is Montana een gebied waar de federale overheid weinig zicht op heeft, op een klein FBI-kantoor na.’

‘De FBI? Dat zijn erg serieuze mensen.’

‘Een van onze medewerkers werkt er. Het ziet ernaar uit dat hij zelfs de leiding krijgt van het kantoor. Hij werkt undercover voor onze organisatie, het NWR.’

‘Ik heb het white paper ervan gelezen: u beoogt een volledig inclusieve samenleving, zoals uw voorganger Otto Mahler voor ogen had. Volgens Donald hoef ik mij geen zorgen te maken over die plannen, omdat uw echte plannen …’ Ron glimlacht naar Arwin. ‘… anders zijn.’

‘De informatie uit het white paper is een dekmantel voor ons uiteindelijke doel: volledige macht in de landen van de G20. Andere landen volgen dan vanzelf. Ze kunnen niet meer om ons heen.’

‘De Omwenteling, zoals u het noemt.’

Arwin knikt. ‘We creëren een betere wereld. Beter naar onze maatstaven: een kleinere overheid en behoud van conservatieve tradities en ideeën.’

‘Hoe ziet u die verandering voor zich? In uw plannen blijft u daar vaag over.’

‘Met een grote schok. De wereld houdt op dat moment de adem in. In die status quo pakken wij de macht.’

‘Hoe passen uw plannen bij die van Donald?’

Arwin wijst naar de rechthoekige grasvelden die zich anderhalve kilometer lang voor hen uitstrekken. ‘Begin 2017 staat het hier vol met republikeinen, die …’

‘Trump-aanhangers,’ voegt Ron eraan toe.

‘Jij en Donald denken hetzelfde als ik en het NWR over hoe de samenleving eruit moet gaan zien. Wanneer hij gekozen wordt tot president is dat slechts de eerste stap naar de bevrijding van de Verenigde Staten, van Europa en de rest van de wereld. Donald en ik zijn een samenwerking aangegaan om dat te bewerkstelligen.’

‘Bevrijding van de boomknuffelaars, de Gutmenschen, de …’

‘Er is erg veel geld nodig om in alle landen onze middelen optimaal in te zetten.’

‘We beschikken over ruime middelen dankzij …’

‘Met alle respect. Donald is minder rijk dan hij zou willen, dan hij doet voorkomen.’

Ron knijpt zijn ogen tot spleetjes.

Arwin spreidt zijn handen. ‘Ik ken hem, zoals ik zei, al jaren. Ondanks zijn genereuze bijdrage blijft het aantrekken van externe financiering nodig voor onze plannen. Daar heb ik jou voor nodig.’

Vertwijfeld schudt Ron zijn hoofd. ‘Ik ben niet iemand die acquisitie doet.’

‘Dat heb ik al geregeld. Onze nieuwe sponsor investeert in vastgoed in New York. Je bent op de hoogte voor welke bedragen de woningen daar van de hand gaan?’

Ron knikt.

‘Van het bedrag waarmee hij ons werk steunt, kun je ook een appartementenblok met uitzicht op Central Park kopen. Er zijn echter zaken die hij graag anders geregeld wil hebben.’

‘Zoals?’

Arwin legt uit welke gunsten de investeerder voor zijn bijdrage terug wil.

Ron voelt hoe een lichte onrust zijn lichaam binnendringt. Het infiltreren binnen de Democratische Partij, zoals hij dat deed, is niet eerder gedaan. Wat de investeerder via Borgmann van hem wil, is vele malen riskanter. De criminele organisatie die hij met zijn optreden zou moeten ondersteunen, handelt in drugs, vrouwen en wapens. Het gaat ook om fucking veel geld.

Dan maakt een triomfantelijk gevoel zich van hem meester. Zijn strategie wordt niet alleen omarmt door Trump, ook Arwin wil deze doorvoeren. Niet alleen in de Verenigde Staten, ook de rest van de wereld zal kennismaken met zijn visie. Hij moet het doen, geen twijfel mogelijk. Het risico is groot, maar wat heeft hij te verliezen? Zijn visie, en wat die zal bewerkstelligen, is belangrijker dan het leven van een individu, ook al gaat het om zijn eigen leven.

‘Het is geen probleem, op een ding na.’ Ron gaat staan en kijkt Arwin aan. ‘Die schok, waar u het zo-even over had. Wat houdt die in?’

6

Oktober 2015

Villa Maarheeze, Wassenaar, Nederland

Op de twee statige poortpalen staat de naam van de villa: links “Maar”, rechts “Heeze”, “Maarheeze”. Het grind op de oprijlaan knerpt onder de banden van de auto. Iedere keer wanneer Florian door de poort rijdt, ziet hij de foto voor zich. Op de zeldzame opname van zijn vader staat hij in een kantoorruimte in de villa die nu in zijn voorruit opdoemt: Maarheeze.

Het was een buitenkans er een ruimte te huren. Pas later kwam hij erachter dat een van de ruimtes die hij betrok in het verleden door zijn vader gebruikt werd. Tot 1992 werkte zijn vader in de villa voor de IDB, de Inlichtingendienst Buitenland. Dat was voor de buitenwacht. In werkelijkheid werkte hij voor Gladio, of O&I (Operatiën & Inlichtingen) zoals de Nederlandse tak van de Stay behind-organisatie simpelweg heette. Zijn vader had de leiding over de organisatie, die bij een Russische bezetting het verzet moest organiseren.

Achter de boekenkast was een doorgang naar de ruimte die zijn vader gebruikte voor het werk voor O&I. Die doorgang is er nog steeds, nu zonder de perfect weggewerkte deur.

Het is stil in de villa. Vroeg in de ochtend zijn de andere huurders nog niet aanwezig. Er is een bescheiden piep hoorbaar wanneer hij het alarmsysteem uitschakelt. Florian checkt het logboek van het systeem. Geen in- of uitschakelingen, buiten die van hemzelf gisteravond. Het alarm is state of the art: borg 5. Zijn beroep rechtvaardigt een dergelijke uitgebreide beveiliging, hoewel niemand op de hoogte is van zijn echte werkzaamheden: namens de voorstanders van de monarchie zet hij zich in voor de bescherming van de koning. Zelfs de koning weet niet dat zijn ambt achter de schermen door het Genootschap wordt beschermd. Iedere aanval op het koningshuis wordt door hen opgepakt, van alle kanten bekeken en gepareerd door desinformatie of de actieve inzet van geheim agenten. Het Genootschap archiveert ook in een database alle berichten die over het koningshuis gaan op social media, in de kranten en de roddelbladen.

De tijd op het scherm van zijn iMac geeft zes uur in de ochtend aan, het is negen uur in de avond in Missoula. Hij opent het mailaccount dat hij speciaal voor deze missie heeft aangemaakt. Er is een bericht van zijn agent ter plaatse. De inhoud van de mail laat aan duidelijkheid niets te raden over. De nalatenschap is nog steeds niet afgehandeld. Ze moeten geduld hebben tot het voorjaar. Dan kan het zoeken beginnen.

Het is haast zeker dat er iets moet zijn. Hoelang is het nu geleden dat hij werd gewezen op een onvolkomenheid in het scheepsjournaal van Hr. Ms. Sumatra? Een aantekening van de eerste stuurman, Marius van Drunen, was de trigger. Waarschijnlijk heeft niemand de opmerking gelezen, er is nooit iets in de openbaarheid gebracht. De informatie werd later bevestigd in de verklaring van U-boot korvettenkapitän Otto Mahler, die Florian in het archief van een museum in Cuxhaven vond.

Een opmerking over een dagboek dat de onderzeebootkapitein kennelijk bijhield, verplaatste zijn onderzoek naar de Verenigde Staten. Florian twijfelt niet aan de lezing van Marius en de Duitser dat Juliana en haar dochters, die in Engeland aan boord stapten, niet degenen waren die in Halifax aan wal gingen. De actie van de Duitsers in de nacht van 7 op 8 juni 1940 werd afgedekt door een dichte deken van mist. Als dat bekend wordt, zal dat voor het Koninklijk Huis desastreus zijn.

Florian huivert bij de gedachte. Bij de suggestie van bedrog alleen al wrijven die akelige republikeinen in hun handen. Het Genootschap zal dat niet toestaan. Híj zal dat niet toestaan. De Oranjes moeten aan de macht blijven, in ieder geval tot 2025. Of zijn missie moet voor die datum slagen. Daarna zoeken ze het maar uit. Alle sporen naar de Duitse actie aan het begin van de Tweede Wereldoorlog moeten daarom worden vernietigd.

Het laten verdwijnen van het scheepsjournaal uit het Nationaal Archief was het probleem niet. Het statement van Mahler is het enige dat hij tot nu toe in buitenlandse archieven heeft teruggevonden. En nu is Otto Mahler dood. De ijzervreter werd 102 jaar oud. De enige logische plek waar mogelijk nog bewijzen te vinden zijn, is zijn huis in een of ander gat in Montana. Aanwijzingen dat er elders nog bemanningsleden van de U-boot in leven zijn, heeft Florian niet gevonden. Uit die hoek is er geen gevaar op ontdekking meer te verwachten.

De mail gaat verder. Zijn medewerkster Astrid vond tijdens een wandeling het lichaam van een vermoorde vrouw. Hij glimlacht. Die goedgelovige muts is ervan overtuigd dat ze voor het Genootschap in Missoula onderzoek doet. Die moord is helaas geen goede ontwikkeling. De aandacht die hij genereert, is niet waar Florian op zit te wachten. De FBI onderzoekt de zaak. De dood van de vrouw heeft niets met Otto Mahler te maken.

Dan knippert Florian met zijn ogen. Hij leest de zin nog een keer. FBI-agente Britta Mahler heeft de leiding op zich genomen … Een Mahler? De FBI-agente is blijkbaar familie van Otto, maar vormt geen gevaar voor het Genootschap, beweert Astrid stellig. Die Mahler heeft geen idee waarom Astrid naar de Verenigde Staten is gestuurd. Opgelucht blaast Florian uit.

7

Januari 2016

West 70th Street, New York, Verenigde Staten

Het braakliggende terrein is uniek voor dit deel van New York. Zo vlak bij de Gold Coast van Central Park West, waar appartementen voor tientallen miljoenen van de hand gaan, is dit stukje grond zeldzamer dan de Patek Philippe aan de pols van de man. De postzegel wilde natuur is begroeid met zaailingen van bomen die even verderop in het Central Park staan. Wie de eigenaar is, interesseert hem niet. Hij wil de grond niet kopen, enkel gebruiken. Voor zijn therapiesessie.