Etúrazar

Etúrazar

Rowan Merrin

1e druk februari 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-088-5

ISBN E-book 978-94-6464-089-2

NUR 334

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Personagelijst achterin

Charret Lûd - serie:

Etúrazar (2023)

Verbannen magie (2021)

Aardling (2020)

Charret-Lûd

boek drie

Proloog

Bekers kletterden tegen elkaar en roebi spatte over de rand, landde in dikke klodders op de tafel en zakte in het droge hout weg. Als de diepe groeven van de tafels in deze herberg konden praten, hadden ze verteld over de vrolijkheid, luidruchtigheid, bezwete gezichten, klotsende oksels, het gekrakeel, gelach, gezang en gedans, drank dat vloeide als vloeibaar goud en de wonderlijke, achterlijke, absurde, maar bovenal magische verhalen.

Hij verwachtte er vanavond meerdere te horen. Hij wilde er niet bij betrokken worden, maar vond het fijn om ernaar te luisteren. Daarom zat hij alleen in de hoek, omringd door donkere houten balken en een zacht kussen in de rug, waar zijn zweet langzaam introk om zich te vermengen met het zweet van tientallen mensen die hem waren voorgegaan, moe van een lange werkdag en nog vermoeider bij het vooruitzicht van huilende baby’s, drukke kinderen en de afkeurende blik van de vrouw des huizes.

Hij nam een flinke slok, boerde en zette zijn oren iets verder open. Het geklets dat hem omringde, was veelzijdig: over het werk op het land of in het dorp, over de huidige weersomstandigheden, over een stel vreemdelingen in de buurtwinkel, over de paardenraces, over de jonge vrouwen die hen op weg naar hun favoriete tafel aanlokkelijk hadden aangekeken. Het ontspande hem, hoe oninteressant het ook was.

‘… roepen ze iedereen op om zich voor de wereld in te zetten,’ sprak een van de vele stemmen. ‘Wie dan ook.’

‘Zelfs als niets bekend is over wat er gaat voorvallen?’ klonk een andere stem.

‘Dat is bekend, het wordt alleen niet gedeeld. De paniek zou meer vernietigen dan het kwaad dat op komst is.’

Alle andere geluiden verstomden. Het was alsof hij alleen was in de pub, omringd door zwarte slangen, steeds breder en groter, totdat hij niets anders zag dan de duisternis. De geur van roebi drong zo diep zijn neus in dat hij de drank achter in zijn keel kon proeven. Hij hoorde de stemmen luid en duidelijk, alsof ze uit zijn eigen hoofd voortkwamen.

‘Waar heb je dat gehoord?’

‘Overal. Als je goed luistert, hoor je het. Als gefluister op straat of als het ritselen in de bomen. In het getjirp van de vogels, de beweging in het gras.’

‘Wat hoor je dan?’

‘Het komt … Het komt … Het kwaad dat onze wereld voorgoed zal veranderen.’

Een derde persoon lachte.

‘Goed zo. Lach. Lach alsof het leven een komisch theaterspel is. Lach nu je nog kan.’

‘Wat gaat er gebeuren dan?’ vroeg de tweede stem ernstig.

‘Dat is niet bekend.’

De derde lachte nogmaals. ‘Wat een geouwehoer! Verzinsels.’

‘Is de ontvoering van baby Gwinna ook een verzinsel? Of die van kleine Jin een maand geleden?’

‘Dat heeft dat zogenaamde grote kwaad niet gedaan. Ze zijn meegenomen door mensen, ik heb het zelf gehoord. Smokkelaars, ongetwijfeld. Zulke dingen gebeuren al sinds de mens kan lopen.’

‘Het is de eerste stap die het kwaad heeft genomen, of het er direct bij betrokken is of niet. Onze wereld is vergiftigd door een eeuwigdurend onheil. Het zal niet stoppen. Geen kind is nog veilig voor de dame met het ravenzwarte haar en de ogen zo donker als het Dode Meer.’

De zwarte slangen trokken weg en hij zag weer de kaarsen die de pub met een geeloranje gloed verlichtten. Hij kwam overeind, zette zijn beker op tafel en wandelde naar de uitgang, de stemmen draaiend om hem heen.

Zijn vlugge tred naar huis en de geluiden van de mensen op straat konden het akelige gesprek niet overstemmen. Het kwaad dat op komst was, zou geen huis overslaan. Het zou bonzen op alle deuren, gluren door alle ruiten en zo lang fluisteren in elk oor dat het de hele wereld tot waanzin dreef. Hij kon geloven dat het zijn huis voorbij zou gaan, als een stout kind dat gepasseerd werd door een heilige, maar zelfs de dorpsidioot wist dat ook zijn gezin er niet aan ontkwam. Hij moest naar huis. Hij moest zien of ze veilig was.

Tegen de oppas deed hij alsof er niets aan de hand was, ondanks haar verbazing over zijn vroege thuiskomst.

‘Ga naar huis,’ zei hij. ‘Ik red het wel.’

‘Weet u zeker dat ik niet moet wachten totdat mevrouw thuis is?’

Zachtjes duwde hij haar naar de voordeur en hij drukte haar mantel in haar handen, de vloerplanken kraakten onder hun stappen. ‘We redden ons.’

Hij draaide de deur op slot en beende naar de wieg die in de hoek van de woonkamer stond. Zijn dochter lag er stilletjes in te slapen, de knuffel van een worteldier in haar vuist geklemd. Ze was sterk, dat kon hij zien. Hij streek met zijn vinger langs haar wang, die nog zo zacht was. Ze was zo onbezorgd, zonder enig idee hoe fel zijn hart tekeerging.

Bijna tegelijk met het horen kraken van de vloer in de hal voelde hij een warme golf door zijn bovenlijf stromen. Het was als een vlam die ontwaakte en groeide en groeide, totdat deze vanuit zijn vingers een beweging in de lucht veroorzaakte. Hij stapte richting de deur en voelde een tweede golf uit zijn vingers komen. In gedachten zocht hij het grootste duister op dat hij in zijn verbeelding kon vinden en zond dat richting de vrouw met het ravenzwarte haar, die de deur zachtjes opende.

Ze bleef direct staan, haar blik werd glazig en haar mond zakte open in pure verbijstering. Die zou voorlopig niet ontwaken.

Hij keek naar de hoek van de kamer, zijn dochter gaf geen kik. Hij moest haar meenemen, naar een veilige plaats. Zijn vrouw kon hij later op de hoogte brengen, via vrienden. Vrienden die hij het leven van zijn dochter toevertrouwde. Kende hij die? Misschien was hij aan zichzelf overgeleverd …

Een beweging deed hem met een ruk omdraaien. De vrouw strekte haar hand uit, heel traag. Ze reikte naar iets, greep het met duim en wijsvinger vast en trok. In hem scheurde er ook iets. Alsof ze in zijn borstkas greep en aan zijn luchtpijp trok. Happend naar adem kon hij niets anders doen dan de illusie loslaten die hij op haar had afgeworpen.

Ze knipperde met haar ogen en keek hem aan. De geruchten vertelden de waarheid: haar ogen waren zo duister als het Dode Meer en toch kraakhelder. Het deed hem geschokt realiseren dat ze machtiger was dan ze leek. Zij was geen smokkelaar.

‘Waar is ze?’ vroeg de vrouw, haar stem gaf hem acuut kippenvel.

‘N-niet hier.’ Zijn ogen schoten heen en weer. Hij was de enige die zijn dochter kon zien. Kon hij verborgen houden wat hij zelf zag?

Ze bestudeerde de ruimte. ‘Ze is wel hier en ik ga niet weg, voordat ik haar heb. Maak het jezelf niet te moeilijk en overhandig je dochter aan mij. Je weet wat er op het spel staat.’

‘Je krijgt mijn dochter niet.’

Opnieuw bekeek ze de ruimte. ‘Je hebt een speciale gave. Ik had het geluk dat ik het van tevoren wist, zodat ik de enige weg uit je illusie vlug kon vinden.’

Hoe kon ze dat weten? Wie had het haar verteld? Wie had zijn gezin verraden?

‘Er is me echter niet verteld,’ ging ze verder, ‘hoe ver je macht reikt. Is de illusie verder gereisd dan het niets dat ik zag?’

Ze keek hem in zijn ogen. Hij verroerde zich niet. Met alle macht dwong hij zichzelf om niet in de richting van zijn dochter te kijken.

Ze liep traag door de ruimte, langs de zitplaats en een hoge boekenkast in de richting van de hoek. ‘Ben je in staat een dubbele illusie te creëren? Een illusie binnen een illusie?’

Hij voelde zijn gezicht kleuren en dankte de goden dat ze hem niet aankeek.

Ze bleef staan, haar blik op de grote, gele vaas gericht.

Hoe kon ze het weten? Een piepend geluid ontsnapte uit zijn keel. Hij kreeg geen lucht … Zonder het zich te realiseren, stapte hij naar voren. Hij moest haar tegenhouden met alle kracht die hij in zich had.

‘Een illusie naast een bestaande illusie?’ Ze keek hem aan en hij bleef stokstijf staan. ‘Je angst voor mij is overduidelijk. Je hebt ook over mij gehoord.’

‘Jij ontvoert onschuldige kinderen,’ wist hij met een hoog stemmetje uit te brengen. ‘Dat gaat rond als de legende van TikTik.’

‘Als ik mijn gave op die lelijke vaas loslaat, wat zou je dan doen?’

Hij zweeg, zijn mond half open. Zijn vingers bewogen spastisch, alsof ze de zwarte webben nabootsten die zich vanuit haar ogen door haar gezicht verspreidden. Ze richtte beide handen naar voren, gericht op het wiegje dat hij voor haar zicht had omgetoverd tot een prachtige, gele vaas.

‘Neeee!’ De stem klonk niet als de zijne, maar was dat wel. Hij kwam uit het diepste van zijn wezen en gaf hem de kracht om naar voren te springen, zijn armen voor zich uitgestrekt. Hij voelde haar haren tussen zijn vingers door glippen toen ze opzij bewoog. Een glimp van een stralend, metalen blad. Een stekende pijn in zijn buik.

Zijn bewustzijn werd sneller zwart dan hij had gehoopt. Veel te snel. Zijn lieve meisje was verloren.

1

Een ijzige kou drong door de openingen van zijn berbragtswollen trui als om hem te waarschuwen dat hij deze dag beter thuis kon blijven. Rillend trok Tikolin Partanti zijn jas om zich heen en hij ritste hem dicht, waarna hij het klokhuis van zijn appel naar de vogels in de tuin wierp en de voordeur achter zich sloot. Hij moest hard trekken om de deur in het slot te laten vallen. De oude, donkergroene verf op het stevige hout vertoonde scheuren en dankzij het licht van de buitenlamp ontdekte hij een zwarte plek in de hoek links onderaan, alsof schimmel zich daar had genesteld. Dat kwam waarschijnlijk door de lekkende dakgoot, die hij een jaar geleden al wilde repareren. Waar haalde hij de tijd vandaan? Hij reisde veel voor zijn werk als Halusir, voornamelijk naar een van de ontvangstpoorten voor trainingen of om een Aardling te ontvangen. Daarnaast was hij altijd in de weer voor zijn andere baan, waarbij hij op zoek ging naar onontdekte Lûdse stammen.

Naar schatting had het Lûdse vorstenhuis inmiddels bijna tweehonderd stammen in kaart gebracht, waaronder de kannibalistische Gahol Alma, de onvoorspelbare Noordelijke Stam, de Tòmin en de Latohn. Met dank aan Tikolin hadden ze daar de Tjilla’ön en Nonos Tordos aan toegevoegd. Men vermoedde dat er nog minstens tweehonderd stammen waren die zich goed verborgen hielden voor de rest van de Lûdse bevolking. Sommige stammen bevonden zich op onmogelijke plekken, zoals hoog in de Bergen van Curlior of in diepe grotten in de rivier Garlaïn. Details over het soort mens waaruit deze stammen bestonden en de reden van hun bijzondere woonplaats waren moeilijk te achterhalen.

Terwijl Tikolin het met zwarte grondbloemen overwoekerde pad afliep, keek hij naar de vogels waarvoor hij vlak na het opstaan zaden en noten had gestrooid. Een ervan trok een witte worm uit de grond, vermoedelijk een van de laatste voordat het vriesseizoen begon. Het deed Tikolin denken aan de Tjilla’ön, die hij twee jaar geleden had bezocht. De stam leefde van alles wat zich ondergronds bevond: wormen, dieptegravers, gras- en steenmollen, bolle mieren en andere insecten. Hij gruwelde bij de herinnering aan het bordje voedsel dat ze hem gaven om hem te verwelkomen. Hij had beleefd geweigerd en duidelijk gemaakt dat hij dit soort voedsel niet gewend was. Ze begrepen dat en dankten hem voor zijn eerlijkheid, waarna ze hem vriendelijk doch dwingend verzochten om een paar happen te nemen.

Het metalen hekje dat zijn tuin afsloot, liet hij open. Het was vlak voor zonsopkomst en hij wist dat het schelle knarsen van de verroeste scharnieren zijn buren zou wekken. Hij volgde het smalle zandpad door de woonwijk heen, een kalm, gelukzalig gevoel in zijn buik. Hij hield van deze plek, waar hij was opgegroeid. Het huis waarin hij woonde, was van zijn grootouders geweest die het aan hun jongste kleinkind hadden nagelaten. Tikolin wilde dat hij er beter voor kon zorgen, zoals zijn grootvader had gedaan. Dat zou betekenen dat hij meer thuis moest zijn, maar hij hield ervan om door de wereld te reizen en kennis te maken met andere stammen en culturen.

‘We zien je nooit, Tikolin,’ had zijn moeder gezegd toen hij bijna een half jaar geleden, na de zware strijd tegen Giarna, terugkeerde. ‘Ik weet dat je een belangrijke rol hebt bij de Halusir, maar er moet ook een dag zijn waarop je thuiskomt.’

‘Ik ben thuis,’ reageerde hij, ondanks dat hij begreep waar zijn moeder op doelde.

Ze keek hem indringend aan met haar paarsblauwe ogen. ‘Voorgoed thuis. Je hebt je plicht gedaan, het is nu je taak om iemand te vinden met wie je de rest van je leven door zult brengen. Wij hebben wellicht niet lang meer, jongen. Je ziet het aan je vader.’

Tikolins vader zat al die tijd stil in de leunstoel in de hoek van de kamer een boek te lezen, maar keek nu vragend op. Zijn blik gleed van Tikolin naar zijn vrouw, die onschuldig uit het open raam naar buiten keek en haar lippen aan haar kruidenpijp zette. Met een ingetogen grijns richtte zijn vader zich weer op zijn boek.

Tikolin knielde neer aan de rand van het grote park en scheen met een zaklamp over de bloemen. Zelfs in het vriesseizoen groeiden die er, zorgvuldig geplant door de buurtbewoners. Ze hadden er een dagtaak aan in deze koude tijd, wat er de reden van was dat Tikolin zo vroeg was opgestaan. Hij haalde een schepje uit de zak van zijn knielange, gevoerde jas en stak dat in de aarde onder een weelderige, roze bloem. Hij ging diep, zodat hij zoveel mogelijk wortel meenam, trok de bloem uit de grond en schudde haar om de wortels van aarde te ontdoen. Met de punt van zijn rechterschoen duwde hij wat aarde terug in het gat en hij trok de bladeren van nabijgelegen planten zo opzij dat het gat werd verscholen. Hetzelfde deed hij met andere bloemen, van elke kleur één, en hij stond daarna voldaan op met een flinke bos in zijn handen.

‘Tikolin?’

Geschrokken draaide hij zich om, waarbij hij de bloemen achter zijn rug verborg. Dankzij het zachte licht van de ronde lantaarns die aan de bomen hingen, zag hij dat het Frieda was die hem naderde, een jonge vrouw die een paar straten verderop bij haar moeder inwoonde. Ze had Tikolin twee maanden terug al gevraagd of hij een keer langskwam voor een beker thee of een glas roebi.

‘Op verzoek van mijn moeder,’ zei ze toen. Haar moeder had het moeilijk met het verlies van haar partner, bijna een jaar geleden. ‘Ze kan wat gezelligheid gebruiken.’

Tikolin voelde zijn wangen nu kleuren. Hij had haar beloofd te komen, maar was nog steeds niet langsgegaan. Dat was niet hoe hij normaal gesproken was: als hij zei dat hij iets zou doen, deed hij het. De onrust van de afgelopen maanden had ervoor gezorgd dat hij haar verzoek compleet was vergeten. ‘Hallo, Frieda.’

Frieda droeg handschoenen en een lichtblauwe, wollen muts, waaronder haar witte piekhaar uitstak. Een sjaal was om haar nek geslagen. Tikolin gaf toe dat het fris was, hoewel hij zelf enkel een dikke jas had aangetrokken en niet had gedacht aan een sjaal of een muts. Daar had hij ineens spijt van toen Frieda glimlachend naar iets boven zijn voorhoofd keek. Als zijn handen niet om de bloemenstelen gevouwen waren, had hij ze door zijn koperblonde haren gehaald, die nu omstreeks tien centimeter lang waren en die hij voor het gemak achterover had gekamd. Een beetje extract van de grusbloem zorgde ervoor dat zijn haardos volumineus was en op zijn plek bleef.

Hij kon niet wachten tot het moment waarop zijn haren tot halverwege zijn rug kwamen, zoals voorheen. Het duurde lang; het was al ruim een half jaar geleden dat de tovenares Xiczyndre ze eruit trok toen hij in haar grot op zoek was naar een elfensteen om Valog terug te brengen uit de dood. Het was een bizar avontuur geweest, waar hij vaak aan dacht. Iedere keer dat hij in de spiegel naar zijn haren keek of zijn kam er routinematig doorheen haalde. Of als een dorpsbewoner hem niet direct herkende, een verontrustend gegeven. Blijkbaar zagen de meeste buren hem als een wandelend kapsel.

‘Het groeit gestaag,’ merkte hij op. ‘Nog niet zo lang als ik zou willen.’

Frieda kneep haar ogen samen, haar blik werd wazig. ‘Oh, je bedoelt je haar!’ Ze glimlachte nogmaals, breder dit keer. ‘Het staat goed, Tikolin. Misschien moet je overwegen om het zo te laten.’

Goden, wat zou hij graag willen dat hij zijn hand erdoorheen kon halen. ‘Lang haar past beter bij mij.’

Ze schokschouderde. ‘Als jij het zegt.’

Er viel een ongemakkelijke stilte, ze keken elkaar zwijgend aan. Tikolin hoopte dat ze rechtsomkeert zou maken. Nogmaals ging haar blik naar iets boven zijn voorhoofd en ze begon weer te grijnzen. Hij had zijn haren enigszins gefatsoeneerd vanmorgen, misschien niet goed genoeg waardoor er nu iets omhoogstak dat er niet hoorde. Of had hij het extract van de grusbloem niet goed uitgesmeerd en zat er een vette klodder op zijn hoofd? Het gissen maakte hem onrustig.

‘Wat brengt jou hier, zo vroeg in de ochtend?’ vroeg hij vlug.

Frieda liep verder het park in, dat vol stond met bomen waarvan het blad nog niet was gevallen. ‘Ik kon niet slapen, dus ik staarde uit het raam naar een paar feeëntrappers en zag toen jou voorbijlopen.’

Tikolin liep langzaam achter haar aan. ‘Hoe gaat het met je moeder?’

‘Soms goed, soms slecht. Gisteren zei ze tegen me dat ze erover denkt om werk te zoeken. Misschien gaat ze terug naar de bakkerij.’ Frieda streelde met haar vinger zachtjes de blaadjes van een dichte bloem en keek naar de aarde.

Tikolin slikte. Dat was waar hij zojuist een bloem had uitgegraven. ‘De bakkerij? Ik dacht dat ze was gestopt, omdat ze een hekel begon te krijgen aan de geuren?’

Ze keek hem verrast aan, alsof ze zich afvroeg hoe hij dat kon weten.

‘Mijn moeder,’ verklaarde hij.

Haar blik ging weer naar de aarde en ze veegde met haar voet een blad van een plant opzij, zodat het kale gedeelte dat hij zo zorgvuldig had weggewerkt, werd blootgelegd. ‘Dat zei ik ook tegen haar, maar daar reageerde ze niet op. Ze heeft het altijd leuk gehad bij de bakkerij. Misschien vrolijkt ze daar weer wat op.’ Ze knielde neer en veegde met haar handen wat aarde opzij. ‘Er stond hier een roze terotrix. Zelfs de wortels zijn weg.’

Tikolin deinsde achteruit, zijn handen werden zweterig.

‘Ben je van plan om ze terug in de aarde te zetten?’

Hij bleef staan. ‘Wat? Ik?’

‘Een paarse … wat is het, een kokerbloem?’ Ze keek hem aan. ‘Die steekt boven je hoofd uit.’

Tikolin keek omhoog, hoewel hij de bloem niet kon zien. Met een zucht haalde hij de bos achter zijn rug vandaan.

‘Je zag er verdacht uit, zo met die handen achter je rug. Hoewel de bloem erg schattig stond.’ Ze giechelde achter haar hand.

Hij glimlachte waterig. ‘Sorry, ik weet dat het niet mag.’

‘Nee.’ Ze duwde de aarde terug en vouwde meer bladeren voor het kale stuk grond dan hij had gedaan. ‘Maar wat gaan ze doen als ze erachter komen? De wetsdienaren waarschuwen? Groothertog Omres?’ Terwijl ze hem veelzeggend aankeek, kwam ze overeind. ‘Als ze ergens anders in de grond gezet worden, is er niets aan de hand, lijkt mij.’

Tikolin zei niets. De buurtbewoners konden hem misschien niets maken, het voelde toch niet prettig als ze het wisten.

‘Jij hebt een gave, toch, Tikolin?’

Hij knikte, verrast door deze wending in het gesprek. Zijn gave, het beheersen van de elementen, was in het dorp algemeen bekend. Sommigen vroegen hem zelfs om die voor hen te hanteren, bijvoorbeeld voor het omwoelen van hun tuin of het halen van water uit de diepte van de grond. Voorheen gebruikte hij zijn gave om de bloemen uit te graven, maar sinds het vorstenhuis drie maanden geleden het hanteren van iedere gave verbood, hanteerde hij haar zo min mogelijk.

‘Haat je het niet dat je haar niet mag gebruiken?’

‘Nog niet. Ik heb geen last van het afkicken, omdat ik mijn gave vooral gebruikte in geval van nood.’ Hij bestudeerde de geërgerde uitdrukking op haar gezicht. ‘Wat is jouw gave, Frieda?’

Ze trok een handschoen uit en veegde met haar hand over de bast van een boom, een wit, schuimend spoor achterlatend. ‘Zeep. Kwam goed van pas als afwasser in De Grijze Toren. Ik had het klusje zo geklaard en heb niet eens handschoenen nodig om mijn huid te beschermen, niet tegen zeep en niet tegen het hete water.’ Haar ogen stonden fel. ‘Mijn huid is resistent, zie je. En een stuk dikker, waardoor ik altijd mijn handen kon gebruiken tijdens het afwassen. Sinds het verbod werk ik een stuk trager.’ Met haar andere handschoen veegde ze de zeep van de boom. Tikolin zag haar gezicht niet, maar dacht dat hij een snik hoorde. ‘Voor anderen lijkt het misschien weinig uit te maken, maar het is voor mij een groot verschil. Mijn werk is niet leuk meer. Ik denk er zelfs over om weg te gaan en had bedacht om bij de bakkerij te gaan werken. Maar ze hebben plek voor één persoon.’ Frieda gaf hem een flauwe glimlach en passeerde hem om haar weg terug door het park te lopen.

Tikolin keek ongedurig naar de bloemen in zijn hand en vervolgens naar haar rug. Met een paar stappen was hij bij haar en hij vervolgde traag naast haar zijn weg. ‘Het went wel. Zelfs met hulpmiddelen word je ongetwijfeld sneller dan menig ander.’

‘Ik weet het niet, Tikolin. Ik hoop het.’ Ze was even stil. ‘Het voelt gewoon alsof … Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Alsof het vorstenhuis iets van mij heeft afgepakt wat mijn recht is om te hebben. Ik vind het niet eerlijk dat ik mijn gave moet onderdrukken vanwege iets dat niet mijn schuld is. Snap je?’

Hij knikte. Hij begreep het maar al te goed. Voor hem, en voor de andere Halusir, was het alsof ze werden gestraft, omdat ze Giarna er niet van konden weerhouden om de verbannen magie vrij te laten. Ondanks dat ze zo veel hadden opgeofferd om Charret-Lûd veilig te houden en Giarna dankzij hen was verslagen, besloot het vorstenhuis dat het veiliger was voor iedereen om elke vorm van magie te verbieden.

Frieda bleef staan en draaide zich naar hem toe. ‘Denk je dat dit voor altijd is?’

‘Nee.’

‘Denk je dat ze een manier vinden om de verbannen magie weer gevangen te nemen?’ Haar grote ogen keken hem kinderlijk hoopvol aan.

‘Dat weet ik niet. Elfenstenen zijn schaars.’

Ze stootte een lach uit, alsof ze het hilarisch vond dat Tikolin de elfenstenen noemde. Slechts enkele Lûdsen geloofden dat de verbannen magie in een elfensteen opgesloten had gezeten. Het was als een fabeltje dat men graag doorvertelde, maar niet echt geloofde. Zelfs Tikolin wist niet wat hij moest geloven; dat de magie uit een steen kwam, was duidelijk, maar voor zover hij wist, was er nog nooit een elf gezien. De imkaço in Mampihor kwam er enigszins bij in de buurt, maar of die echt een kwaadaardige elf was, zoals Ger beweerde? Het kon net zo goed een wezen zijn van een van de onontdekte stammen.

‘Wat er ook gebeurt,’ ging hij verder, ‘ik ben ervan overtuigd dat er een manier gevonden wordt om met de verbannen magie om te gaan, zodat andere vormen van magie weer veilig worden.’

Knikkend dwaalde haar blik naar de bloemen in zijn hand. ‘Zijn ze voor een vrouw?’

Haar vraag verraste hem en hij keek haar vragend aan.

‘De bloemen.’

‘Oh. Uhm … ja.’ Hij wist niet waarom hij hier zo geheimzinnig over deed. Misschien omdat het zijn ritueel was, iets dat hij elke twee maanden deed. Iets voor hem en de twee personen om wie hij zielsveel gaf. Hij wilde daar niemand deel van laten zijn, vooral niet een vrouw uit zijn dorp die hij nauwelijks kende.

Frieda knikte gehaast en stapte achteruit, alsof ze ineens besefte dat ze hem had gestoord bij iets belangrijks. Ze keerde om en draaide vervolgens half terug. ‘Oh, voordat ik het vergeet. Mijn moeder wacht nog steeds op je.’ Ze knipoogde en vervolgde haar weg terug.

Tikolin ademde diep in en liep de andere kant op, door het bloemenpark heen. De zon begon inmiddels te stijgen en het zou niet lang duren voordat de eerste mensen naar buiten kwamen. Met stevige pas beende hij het park uit en een glooiende heuvel over, vanwaar hij uitkeek over een uitgestrekt grasveld met aan de horizon de opkomende zon. In het dal tussen deze heuvel en een volgende heuvel in werden monumentale gebouwtjes, beelden van overleden personen en grafstenen oranjegeel verlicht. Hij bleef een moment staan om naar dit tafereel te kijken. Elke keer benam het hem de adem, zowel aan het begin van de dag als aan het eind, wanneer de zon opnieuw op zijn laagst stond en vanaf de andere kant de begraafplaats verlichtte.

Hij daalde de heuvel af naar het enige graf dat hem iets kon schelen: die van zijn grootouders. Ze lagen pal naast elkaar en deelden één breed stuk grafglas. Het glaswerk was eigenhandig door Tikolins vader gemaakt en had verschillende pasteltinten met hun namen in zilverkleurige letters. Zijn vader zorgde ervoor dat het glas goed werd onderhouden. Bijna alle bloemen eromheen, die Tikolin twee maanden geleden had geplant, waren gestorven. Hij groef ze uit met zijn schep, woelde de aarde om en zette de nieuwe bloemen erin. Eén kleurige, lage rij voor en één hoge rij achter het doorzichtige glas. Tot zijn teleurstelling kwam hij erachter dat hij een bloem was verloren, de roze terotrix. Wellicht zou hij die straks terugvinden, op zijn weg naar huis. Dan zette hij haar thuis in een vaasje en plantte hij haar morgen.

Uit zijn zak haalde hij een doek en poetste daarmee het glas op. Hij stond op en keek neer op het graf, het gezicht van zijn grootouders in gedachten. Hij stelde hen zich altijd voor met een bemoedigende glimlach en sprankelende ogen, alsof ze zagen wat er in hem omging en wisten dat het goedkwam. Het waren wijze mensen, bij wie hij altijd graag kwam. De dood van zijn grootmoeder, omstreeks tien jaar geleden, had hem veel verdriet gedaan. Die van zijn grootvader, vlak voordat Tikolin bij de Halusir ging, had hem verscheurd. Nog steeds had hij het gevoel dat hij de dood van zijn opa niet goed had verwerkt.

Met tranen in zijn ogen gleed zijn blik langs het glas omhoog. Een beweging bij een stenen monument deed hem met zijn ogen knipperen. Zijn gedachten vervaagden. Er stond iemand achter het grafmonument. Het enige dat Tikolin zag, was de helft van een lichaam: een been, een arm en een deel van het gezicht. Het was een kleine man in donkere kleding die strak om zijn lichaam zat. Zijn huid was bijna zo grijs als het gesteente waarachter hij stond.

Tikolin bleef als bevroren naar hem kijken. De man droeg een zwaard en hoewel dat nog aan zijn riem hing en zijn hand er niet bij in de buurt kwam, voelde Tikolin zich bedreigd. Na Giarna’s dood had hij nog twee maanden dagelijks zijn boog en zwaard bij zich gedragen. Er waren nog steeds volgelingen van Giarna die uit het niets konden aanvallen, uit wraak voor Giarna’s dood. In de derde maand dat hij thuis was, nam hij alleen nog zijn boog mee op pad. Hij zei tegen de buurtbewoners die ernaar vroegen dat hij op jacht ging, in werkelijkheid voelde hij zich veiliger met de Gouden Splinter op zijn rug. Pas in maand vier voelde hij zich veilig genoeg om zonder wapen op pad te gaan en geloofde hij dat zijn gave voldoende zou zijn in geval van nood.

Hij raapte zijn schepje van de grond en hield die stevig in zijn hand geklemd, terwijl hij langzaam en met een grote afstand tussen hen in richting de man liep. ‘Mooiemorgen.’

De man volgde zijn bewegingen met zijn ogen die, zag Tikolin nu, een rode gloed hadden. Daarachter, achter die oppervlakkige gloed, zag Tikolin niets anders dan een leegte. Het was alsof hij in de ogen van een dode keek.

Zijn handen begonnen te trillen, zijn hart bonkte in zijn keel. Hij had nog nooit een levende dode gezien, maar sommigen beweerden dat ze bestonden. Vlug zocht hij naar meer aanwijzingen voor zijn vermoeden. De huid van de man was kleurloos, grauw en deels aan het vervellen. De blaren bij zijn lip en onder zijn linkeroog waren grillig en zaten zo diep in zijn huid dat ze die leken weg te vreten.

Tikolin stapte achteruit. De man bleef hem met zijn ogen volgen, de rest van zijn lijf was roerloos. Tikolin zag hem zelfs niet ademen.

Na nog een stap draaide Tikolin zich om en hij zette het op een lopen. Hij rende zo snel hij kon terug de heuvel over. In eerste instantie hoorde hij niets anders dan zijn eigen gehijg. Pas toen hij bij de top van de heuvel aankwam, klonken er duidelijke voetstappen achter hem. Ze waren klein en razendsnel. Een blik over zijn schouder leerde hem dat de man sneller was dan hij, waardoor Tikolin nog sneller probeerde te rennen. Heuvelafwaarts viel hij bijna voorover, zijn benen gingen zo snel dat hij ze amper kon bijhouden. Als de Halusir niet waren ontbonden, was hij getraind geweest. Nu begon hij buiten adem te raken, zweet barstte uit zijn poriën.

Een warme tinteling gleed via zijn buik naar zijn borst, zijn armen en de toppen van zijn vingers. Hij gebaarde wild naar achteren en veroorzaakte heuvels in het pad, in de hoop dat hij de man kon laten struikelen. Hij hoorde echter niets anders dan voetstappen met op sommige momenten iets grotere pauzes ertussen, alsof de man over de heuvels sprong. Vuur was niet in de buurt, dus dat kon Tikolin niet aanspreken. Hij was in staat tot sterkere natuurverschijnselen, waaronder een wervelwind of een tornado, maar daarvoor had hij zijn volle concentratie nodig.

Hij zag niemand in de buurt van het bloemenpark, niemand die hij om hulp kon vragen. Desondanks probeerde hij te schreeuwen, zijn stembanden produceerden enkel een schor geluid. Inwendig vloekend passeerde hij de eerste bloemen, zijn ogen gericht op de dichtstbijzijnde huizen. Hij zocht de verschillende paden af, die kronkelend door het park gingen, hopend dat er iemand was die hem kon helpen.

Ja, daar! Er stond iemand achter een boom. De kale man met het korstige hoofd en de gescheurde wangen gluurde om de hoek ervan naar Tikolin, zijn huid net zo bleek als die van de ander en zijn pak net zo donker. Het enige verschil was dat de man achter de boom een rood touw om zijn heupen droeg. Van hem kon Tikolin geen hulp verwachten.

Door een harde duw in zijn rug viel hij languit op de grond en schoof hij nog een stukje door. Hij stond maar kort stil bij de pijn aan zijn handen en draaide zich om, zodat hij zijn aanvaller kon zien. Met zijn handen duwde hij samengeperste lucht tegen zijn aanvaller aan die de man achterover wierp. Tikolin krabbelde overeind en gebruikte nogmaals zijn gave om de man, die overeind sprong, achteruit te gooien. Hij hoopte dat dit hem genoeg tijd gaf om in de bewoonde wereld te komen.

Op het moment dat hij zich omdraaide en wegrende, hoorde hij achter zich het onmiskenbare geluid van een zwaard dat uit zijn schede werd bevrijd. Het zond nog een stoot adrenaline naar Tikolins benen. De snelle voetstappen klonken opnieuw en Tikolin wist dat hij niet op tijd bij het dorp zou komen. Daarom draaide hij zich abrupt om en maakte hij zich klaar voor een nieuwe stoot magie. De man zette zich schrap door zich licht naar voren te buigen, waardoor hij slechts werd afgeremd. Hij hield stil op twee meter afstand van Tikolin, die zijn schepje tevoorschijn haalde, het enige dat hij had om zich mee te verdedigen.

Een ellenlang moment stonden ze zo tegenover elkaar, wachtend tot de ander in beweging kwam. Het wapen van de man was geen zwaard dat de meeste strijders in Charret-Lûd hanteerden. Dit was een gekromd en smal zwaard, een sabel.

De man deed de eerste aanval en Tikolin bracht het schepje opzij, zodat de sabel ertegenaan sloeg. Zijn vijand wachtte niet en haalde nogmaals uit, een aanval die Tikolin weer kon afketsen, terwijl hij achteruit stapte. De derde aanval volgde vlug. Te vlug. Hij sneed Tikolin in zijn hand, waardoor die een kreet slaakte en het schepje losliet. De man stapte naar voren voor zijn vierde slag en Tikolin struikelde achteruit en viel op de grond.

‘Wie ben jij?’ vroeg hij met overslaande stem.

De man keek zwijgend op hem neer en bracht in een korte beweging zijn sabel naar beneden.

Het laatste dat Tikolin voelde, was een scherpe pijn die zich binnen een seconde door zijn hals naar zijn borst verspreidde. Zijn ademhaling stokte onmiddellijk, terwijl zijn laatste gedachte door zijn hoofd schoot: ik ben dood.

2

Jidy

Gillend en stikkend door het zware duister dat haar bedekte, sloeg Jidy om zich heen. Ze trapte en maaide met haar armen tot de nachtmerrie van haar afgleed, waarna ze opzij rolde en viel. Ze landde hard.

Een licht werd aangeklikt en verblindde haar een moment. Nog een gil kwam haar keel uit en ze draaide zich verwilderd om, haar ogen stevig dichtgeknepen en haar handen geheven om zich te beschermen tegen haar belager. Tegen de man in de donkere kleding, met het vlijmscherpe zwaard. Zodra hij haar bij haar polsen pakte, deinsde ze schreeuwend achteruit en probeerde ze hem te schoppen.

‘Jidy!’ Hij nam haar in een houdgreep en pakte haar gezicht vast, dat ze angstig afwendde. ‘Jidy, kalmeer jezelf! Het was een droom. Een droom!’

Haar ogen schoten open en ze keek in geelbruine ogen. Ogen die ze de afgelopen vier maanden bijna dagelijks had gezien. Die meestal liefdevol naar haar keken. Nu waren ze vooral zorgelijk en bemerkte ze een vleugje ergernis.

Haar ademhaling kalmeerde en ze ontspande haar spieren. Bijna ging ze languit op de vloerbedekking liggen, uitgeput van haar laatste minuten slaap. Het was dat Brennik haar tegenhield, waardoor alleen haar hoofd naar achteren zakte.

Brennik knielde bij haar neer en streek haar ravenzwarte haren uit haar gezicht. ‘Gaat het? Wat heb je gedroomd?’

Ze dacht na. Elk instinct probeerde de herinnering aan de droom te blokkeren. Als de herinnering vervaagde, hoefde ze er niets mee te doen. Dan kon ze haar vergeten, als de nutteloze nachtmerrie die ze was.

Nachtmerrie. Een nachtmerrie was het zeker.

Kippenvel gleed over haar armen en ze duwde zich tegen Brennik aan.

‘Schatje?’ Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen, waardoor ze zich gelijk beschermd voelde. ‘Wat is er gebeurd?’

Haar lichaam beefde. Het zweet stond op haar rug, terwijl ze het ijskoud had. Het was maar een droom. Niets meer. Een droom!

Maar als het een droom was, waarom zag ze dan alleen Tikolin? Ze had hem al bijna een half jaar niet gezien of gesproken. Sinds Dalyrra haar en de andere Halusir had opgedragen terug naar huis te gaan, had Jidy geen van de Halusir meer gezien. Dalyrra sprak ze zelden, misschien eens per maand. Het was de bedoeling dat alle Halusir verspreid door Charret-Lûd uitkeken naar Samantha, de Aardling die was gevlucht voordat ze haar door de poort naar de Aarde konden sturen. Jidy moest van Dalyrra haar gave hanteren om Samantha’s toekomst in de gaten te houden. Dat probeerde ze de eerste twee weken dagelijks, maar feit bleef dat ze haar magische gave niet op die manier beheerste. Ze kon haar niet dwingen. Het enige dat ze een keer toevallig van Samantha zag, was dat die ergens in een voor Jidy onbekende stad converseerde met een vrouw met opgestoken blond haar. Eerst dacht Jidy dat de vrouw Alana was, een Halusir. Pas toen ze het gezicht van de vrouw zag, bleek deze niemand te zijn die Jidy kende. Samantha leek de vrouw ook niet te kennen en reageerde ontwijkend toen de vrouw aan haar vroeg of ze haar ware ouders probeerde te vinden. Het was een kort en onbeduidend gesprek dat Jidy niet aan Dalyrra had gerapporteerd.

Ze ademde diep in. De warmte van Brenniks lichaam tegen de hare kalmeerde haar en gaf haar de mogelijkheid om de chaos van de droomwereld van zich af te schudden en als een rationeel mens na te denken over de betekenis van wat ze had gezien. Het was een droom, dat kon niet anders. Niemand wilde Tikolin vermoorden, vooral niet op die manier. Bovendien droeg Tikolin altijd zijn boog bij zich, dat zag ze hem in de droom niet doen.

Terwijl ze hieraan dacht, zag ze opnieuw hoe hij vermoord werd. Ze zag het gezicht van de moordenaar haarscherp voor zich, het was iemand die noch leefde noch dood was en die niet sprak. Het weerzien van de doodsangst op Tikolins gezicht en het zwaard dat in zijn hals werd gestoken, benam haar de adem en ze begon weer te beven.

Brennik gaf haar een kus op haar hoofd, stond op en trok haar overeind. Net op haar voeten vouwde hij beide handen om haar gezicht en hij keek haar aan alsof hij haar ziel zag. Ze keek terug in zijn ogen. De herinnering aan de droom vervaagde en ze voelde haar knieën slap worden. Na al die maanden had hij nog steeds dat effect op haar. Ze glimlachte lichtjes om hem gerust te stellen. Er was niets aan de hand. Ook deze droom zou ze vergeten, net als de duizenden dromen die ze gedurende haar leven had gehad. Het was niet de functie van dromen om ze te onthouden. Ze bestonden om bepaalde ervaringen te verwerken. Wellicht was dat wat dit was: de zoveelste poging om de gevaarlijke strijd tegen Giarna in het vorstendorp, Ace Duraïn, een plek te geven. Haar zorgen ebden langzaam weg, tot Brennik ze met zijn woorden in één klap terugbracht.

‘Was het een droom, Jidy?’

Ze keek weg. Nog een rilling verkilde haar tot op het bot. Ze trok Brenniks handen van haar gezicht en stapte de koude gang in. In de badkamer trok ze haar ochtendjas aan en ze liep de woonkamer in, terwijl zijn vraag door haar gedachten stuiterde. Ze hoefde haar verstand niet te gebruiken om een antwoord op die vraag te vinden. Ze voelde het, zoals ze het elke keer voelde sinds die eerste op vijftienjarige leeftijd.

Ze draaide zich naar Brennik om en hij bleef afwachtend staan, zijn ogen groot, bijna gretig, alsof hij hoopte op een bepaald antwoord. Haar stem was schor en zacht. ‘Het was een visioen.’

Even later prikte Jidy zwijgend met haar vork in het geel van haar gebakken ei. Het buitenste vliesje barstte open en de inhoud vloeide over de witte massa eromheen. Ze bleef erin prikken, het gezicht van de moordenaar nog altijd op haar netvlies. Ze had Brennik alleen verteld dat een vriend van haar vermoord werd, geen details, geen namen. De afgelopen maanden was ze erachter gekomen dat dit de enige manier was om haar visioenen te vertellen zonder de gebeurtenissen te verergeren.

‘Je moet hier iets mee doen,’ zei Brennik nogmaals.

‘Nee, Brennik, dat heb ik al zo vaak tegen je gezegd! Als ik iets doe, wordt het erger.’

Hij zuchtte. ‘Hier hebben we het inderdaad vaker over gehad. Die keren dat jij er iets aan deed, gaf je alleen je visioen door aan anderen. Zodat zíj het op konden lossen. Wat als je zelf actie onderneemt? Kom op, Jidy, je kan meer dan dit.’

‘Jij weet niet hoe het is!’

Hij pakte haar hand vast. Ze wilde terugtrekken, maar zijn greep was te stevig; het deed bijna zeer. ‘Er is maar één manier om erachter te komen. Wat is er nou erger dan dat je vriend vermoord wordt?’

‘Dat meer vrienden sterven.’

‘Geloof je echt dat dat zal gebeuren als je probeert te helpen?’

Starend naar haar bord pakte ze met haar vrije hand haar beker thee op en ze nam een slokje. ‘Ik weet het niet.’

‘Jij bent niet degene die de moord pleegt, schatje. Het is dat monster dat …’

‘Noem hem geen monster!’ Het woord deed haar altijd aan Valog denken en Valog was een goede man. Zelfs getransformeerd tot Monster, zijn gave, probeerde hij goed van kwaad te onderscheiden.

‘Sorry. Het is die moordenaar die kwaad doet. Niet jij. Jij probeert de moord alleen te voorkomen. Zelfs als het erger wordt met jouw bemoeienis zal niemand jou er de schuld van geven.’

‘Echt wel.’

Hij trok vragend zijn wenkbrauwen op en nam een grote slok uit zijn beker. Ze wist niet of er thee in zat of iets anders. Brennik had de neiging om in de ochtend een beetje alcohol door zijn drankje te mengen.

‘Ik,’ voegde ze eraan toe. ‘Ik zal het mezelf nooit vergeven.’

Hij zette zijn beker met een klap terug op tafel. ‘Dat moet je dan maar proberen. Er is één manier om erachter te komen wat wel of niet werkt, Jidy.’

Ze wist dat hij gelijk had en toch kon ze het niet laten meer drempels op te werpen. Haar angst leidde haar, iets waar ze het met Brennik ook meerdere keren over had gehad. Hij probeerde haar te leren dat angst haar tegenhield, dat deed hij al vanaf het moment dat ze hem tegenkwam in het centrum van An-Hirdy, de kleine stad waarin ze woonde.

Brennik was op doorreis, een avonturier in bloed en botten. Zoals de meeste reizigers, door sommigen ook wel vrije landlopers genoemd, was hij deel van de Verzamelaars, een bijeengeraapte stam die geld verdiende met het “vinden” en doorverkopen van voorwerpen. Zodra hij Jidy zag, liet hij zijn laatste missie varen en deed hij alles in zijn macht om haar te veroveren. Tenminste, dat was hoe Brennik het zelf zou vertellen. Jidy was heel snel gevallen voor zijn charmes en grove postuur; binnen twee maanden woonde hij bij haar in. Soms vertelde ze zichzelf dat hij alleen bij haar woonde zolang hij zich moest verbergen voor iets dat hij, of een ander lid van de Verzamelaars, had uitgevreten. De meesten staken hun mening over het magieverbod niet in de schuilkelder.

‘Wat als de regering erachter komt?’ vroeg ze, haar gedachten bij het bericht dat het vorstenhuis via folders door het hele rijk had verspreid. Erop stond: “Wij zijn hen niet vergeten. Jullie wel?” Waarmee gedoeld werd op de slachtoffers van de verbannen magie, de magiesoort die zich door heel de wereld had verspreid en nu als het ware in de lucht hing. Er waren personen die hun gave of andere soorten magie hanteerden en gewond raakten, doordat de verbannen magie een ander plan had met hun magie. Er waren slachtoffers die getroffen werden door een plotselinge explosie, een instortend gebouw of een vreemde ziekte die een heel dorp ineens in zijn greep hield en op een dag abrupt oploste. Het vorstenhuis had nog niet volledig in kaart gebracht welke omstandigheden het grootste risico liepen op een reactie van de verbannen magie, waardoor iedereen was verboden enige vorm van magie te gebruiken. ‘We mogen geen magie meer hanteren,’ vervolgde ze.

‘Dat geldt niet voor gaven als die van jou. Jij kan er niks aan doen.’

Ze keek hem veelzeggend aan en hij schudde gelijk zijn hoofd.

‘En je gaat niet naar een of andere kwakzalver om je gave te blokkeren. Het heet niet voor niks een gave.’ Een grijns verscheen op zijn gezicht. ‘Moet ik je grijpen?’

Ze liet haar vork op haar bord vallen. ‘Nee.’

Hij boog over de tafel. ‘Weet je het zeker?’

Ze knikte verwoed en schoof haar stoel naar achteren. ‘Doe het niet, Brennik.’

‘Of wat?’ Hij gleed van zijn stoel, zijn bovenlichaam nog steeds laag. ‘Wat ga je dan doen?’

Ze hief haar handen op en onderdrukte een glimlach. ‘Dan ga ik … dan ga ik in je toekomst kijken en alles vertellen wat ik daar vind!’

Zodra hij haar kant op bewoog, sprong ze van haar stoel en rende ze gillend door de kamer en via de gang de slaapkamer in. Hij sprong op het bed, zijn armen wijd. Ze draaide zich vlug om en rende terug naar de woonkamer. Zijn vlugge en zware voetstappen achter haar deden haar opnieuw lachend gillen. Terwijl ze haar weg naar de keuken vond, bleef ze abrupt staan.

Voetstappen achter haar die steeds dichterbij kwamen.

Haar gedachten gingen gelijk naar Tikolin, die met dat geluid in zijn oren vluchtte voor zijn leven. Haar lach stierf weg, terwijl ze Brenniks aderen om haar middel en polsen voelde wikkelen. Dat was zijn gave: die glibberige, ondoordringbare aderen. Zachtjes trok hij haar naar achteren en hij vouwde zijn armen om haar bovenlijf, waarna hij haar in haar hals kuste. Ze voelde het nauwelijks en kon slechts voor zich uit staren.

‘Jidy?’ Hij liet haar los en draaide haar om.

‘We moeten gaan,’ zei ze zachtjes. ‘We moeten mijn vriend redden.’

Jidy verbaasde zich erover hoe snel ze eraan gewend was geraakt om veel spullen te hebben. Ze kon niet kiezen of ze een boek of tijdschrift zou meenemen voor het geval ze zich onderweg verveelde. Het weer was guur, er stond een straffe wind. Een windjack was geen overbodige luxe, helaas bezat ze die niet. Een regenjas wel.

Ze stond ermee in haar handen en bekeek zichzelf in de spiegel. Ze was niet ijdel. Toch vreesde ze dat Brennik onderweg een ander zou ontmoeten en er met die vrouw vandoor ging. Jidy moest ervoor zorgen dat ze er op haar best uitzag, hoe ver ze ook zouden reizen.

Eerlijkheidshalve moest ze bekennen dat ze geen idee had waar Tikolin woonde. Ze kende hem al bijna zes jaar, maar zag hem alleen tijdens de Halusir-trainingen en de gevaarlijke reis die daarop volgde. Hij was de enige van de nog levende Halusir bij wie ze zich volledig op haar gemak voelde en toch had ze hem nooit naar zijn adres gevraagd. Zelfs niet toen ze elkaar gedag zeiden buiten het huis van de familie Gronacx. Dat was zo’n vreemd moment: Samantha bleek te zijn verdwenen en er moest op stel en sprong naar haar gezocht worden. Dalyrra nam uiteraard de leiding en splitste de groep op, waarna ze in de omgeving een zoektocht startten. Jidy ging met Valog mee, die zijn neus volgde om Samantha’s spoor te vinden. Hij liep het weiland erachter op, waar hun paarden opgezadeld stonden te wachten, en draaide zich gelijk om.

‘Tirotess,’ was het enige dat hij zei, terwijl hij terug naar huis stampte.

Zodra Dalyrra dat hoorde, wierp ze andere bevelen rond. Jidy wist niet exact meer welke die waren. Ze wist alleen dat het haar opdracht was om naar huis te keren en niet meer terug te komen.

Terwijl ze hieraan dacht, kneep ze ferm in de regenjas. Vanaf het moment dat Dalyrra wist dat Jidy niet officieel door de kiv’anlo was toegelaten tot de Halusir had ze Jidy genegeerd. Ze was alleen welkom als ze informatie had over Samantha, verder deed ze er niet meer toe. Wellicht was dat waarom Jidy er niet aan had gedacht om aan iemand een adres te vragen. Alleen een magische bode zou Tikolin kunnen vinden, maar degenen met de gave om zo’n bode op te roepen, vroegen er verschrikkelijk veel geld voor. Dat kon ze niet veroorloven nu ze niet langer betaald werd voor haar werk als Halusir.

‘Niemand kan het schelen wat je draagt, schat.’

Ze liet de regenjas zakken en keek Brennik vanonder haar wenkbrauwen aan. ‘Zelfs jij niet?’

Hij leunde met zijn armen over elkaar tegen de deurpost en nam haar van top tot teen in zich op. ‘Je weet wat ik jou het liefst zie dragen.’

Hoewel ze een strak gezicht probeerde te houden, voelde ze toch haar lippen omhoog krullen. Ze wierp haar regenjas op het bed en ging ernaast zitten. Zuchtend bestudeerde ze de stapel kleding. ‘Ik weet niet meer hoe dit moet. Bij de Halusir had ik weinig en dat was genoeg. Natuurlijk miste ik weleens een jurk of mijn mooie blauwe hakken, maar dat vergat ik zodra we weer verder trokken.’ Met haar vinger streek ze over de warme, fluwelen jurk die volgens haar beste vriendin haar groene ogen zo mooi deden uitkomen. Ze dacht eraan om die mee te nemen. Bespottelijk, natuurlijk. Waar zij gingen, zou een jurk overbodig zijn. Maar, dacht ze, wat als we besluiten naar een restaurant van aanzien te gaan? Wat als we Tikolin van de dood redden en we dat willen vieren door middel van een feest? Dan heb ik toch een jurk nodig?

Ze keek naar Brennik. ‘Wat neem jij mee?’

‘Een paar sokken, een extra broek, een warme trui, een scheermes en regenkleding.’ Hij gebaarde met zijn hoofd naar de stapel op bed. ‘Een beetje veel, niet?’

Ze liet zich zuchtend achterover vallen.

‘Je bent aan het uitstellen, Jidy. Wil je je vriend niet meer redden?’

Ze schoot overeind. ‘Natuurlijk wel!’

‘Is het trouwens een Halusir waarover je het hebt?’

Ze aarzelde. Hoe minder ze hem vertelde, hoe beter.

‘Waar gaan we hem vinden?’

‘Ik heb niet gezegd dat het een Halusir is!’

Hij stapte naar achteren, zijn handen geheven. ‘Dat zei ik ook niet.’

‘Ik heb zelfs niet gezegd dat het een man was!’

‘Oké, Jidy.’ Hij wees naar haar rugzak die naast het bed stond. ‘Pak je tas in. Het lijkt me verstandig om zo snel mogelijk te vertrekken. Niet dan?’

Zodra ze hun straat uit waren, voelde Jidy zijn blik op haar branden. ‘Wat?’ vroeg ze.

‘Dus je hebt geen idee waar hij woont, maar je weet wel de weg?’

Jidy verschoof haar rugzak. Ze kreeg nu al last van haar schouders. ‘We gaan eerst paarden huren.’

‘En dan?’

‘Dat zie je wel, Bren.’

‘Ik kan je helpen om de beste route te bepalen. Je weet dat ik dit gebied ken als mijn eigen spiegelbeeld.’

Jidy groette een buurvrouw, die met een van haar huisdieren aan de lijn liep. Het beest was groen en geschubd, Jidy had geen idee wat het was. Ze hield niet van dieren, ze waren onberekenbaar en onhygiënisch. Het enige soort dat ze kon waarderen, was het paard, hoewel ze die ook liever niet bereed. Maar om te komen waar ze heen wilde, hadden ze vlug vervoer nodig. Moderne voertuigen op brandstof waren kort na de verspreiding van de verbannen magie verboden door de Lûdse regering. Ze kon zich goed herinneren hoe de eigenaar van de lokale slager woedend met zijn vlakke hand op de toonbank sloeg zodra het nieuws hem ter ore kwam. Een voertuig op wielen gaf hem de mogelijkheid om zijn vlees verder weg aan de man te brengen. Het had hem een fortuin gekost om zo’n voertuig aan te schaffen. Vanwege de schaarse brandstof waren auto’s tenslotte ook schaars. Wat ging hij daar nu mee doen? Zijn investering voor de toekomst was ineens niets meer waard.

Ook nu, op straat, hoorde Jidy de geluiden. Het was alsof iedereen het erover had: de verbannen magie en de maatregelen van het vorstenhuis. Magische gaven waren verboden te hanteren, uitgezonderd de gaven die men niet kon beheersen, zoals die van Jidy.

‘Heb je het gezien?’ hoorde ze een vrouw verbaasd roepen. ‘Was je erbij? O, goden, hoe is het nu met je?’

Degene tegen wie dit werd gezegd, zat verderop op een bankje aan de rand van het Hirdy Bos, zijn ellebogen op zijn knieën en een flacon in de hand. Zijn luide stem galmde door de straat: ‘Het nichtje van mijn overbuurman was erbij betrokken. Ze ligt al dagen in het geneeshuis.’ Met zijn ene oog dichtgeknepen, nam hij een flinke slok. ‘Grondverschuiving, dat is het verhaal dat de ronde doet.’ Lachend ging hij staan. ‘Het was de verbannen magie!’

De vrouw deinsde achteruit. ‘Zeg dat niet!’

‘Ik was erbij, ik zag haar vrijkomen. De verbannen magie koos ervoor om dat gebouw te laten instorten!’ Terwijl Jidy en Brennik hem passeerden, spreidde hij zijn armen. De vrouw liep gauw het bos in en dus richtte hij zich tot de rest van de aanwezigen. ‘Ze doet wat ze wil! Niemand houdt haar onder controle. De enige manier om met haar bevriend te worden, is door haar te omarmen. Door haar te hanteren zoals zij dat wenst. Het vorstenhuis laat zich leiden door angst. Zijn jullie bang? Ik ben niet bang!’

Jidy was blij dat ze hem al waren gepasseerd. Desondanks pakte ze Brenniks arm vast. Er waren meer van dat soort idioten. Mensen die de verbannen magie zagen als een levend iets. Als een wezen met een ziel en een wil en de missie om iedereen uit te roeien die haar ontkende. Jidy wilde die gedachte wegwuiven, maar toch knaagde bij haar het gevoel dat de verbannen magie inderdaad leefde, dat ze handelde waar en wanneer ze wilde.

Brennik pakte haar hand vast, die ze bij haar gezicht hield om de nagels er nerveus af te kluiven. ‘We zijn hem al voorbij, maak je niet druk.’

Ze wierp een blik over haar schouder en zag dat de man nu in gesprek was met een politieagent. Sinds Giarna de wereld probeerde over te nemen, zagen ze die veel op straat, in kledij waardoor ze als agent te herkennen waren. Het was beangstigend. Vroeger zagen ze eruit als ieder ander.

‘Jij zag de verbannen magie vrijkomen,’ ging Brennik verder. ‘Denk je dat hij gelijk heeft?’

‘Ik weet het niet. Het enige dat ik zie, is haar vernielzucht.’

‘Misschien omdat dat het enige is waar je op let.’

Fronsend liet ze zijn arm los, waarna ze het pad naar de paardenhouderij op liep.

‘Ik denk dat we meer onderzoek moeten doen om haar te leren kennen. Meer experimenteren. Het verbieden van magische gaven was natuurlijk onzin.’ Zijn stem leek steeds luider te worden. ‘Hoe wil je anders informatie verzamelen? De magie is niet kwaadaardig, want ze leeft niet. Wat wij moeten doen, is haar beter leren kennen en haar voor ons eigen gewin hanteren.’

Jidy kromp lichtjes ineen toen ze een groep ruiters passeerden die verstoord naar Brennik keken. In deze stad, vol liefhebbers van het vorstenhuis, waren Brenniks woorden als vloeken in een gebedshuis.

‘Ik zeg: laat ons in auto’s rijden. Laat ons veelvuldig magie hanteren en laat ons zelf onderzoek doen. Des te eerder zijn we erachter wat er moet gebeuren om haar in bedwang te houden.’

Jidy gebaarde dat hij zachter moest praten. Dat bracht alleen maar een grotere glimlach op zijn gezicht. Hij sloeg een arm om haar middel en trok haar met zich mee naar de eigenaar van de paardenhouderij. ‘Je praat te hard, Brennik. Praat hier alsjeblieft niet over als we bij anderen zijn.’

‘Waarom niet? Zonder anderen verandert er niks.’

‘Maar je weet niet waarover je het hebt! Natuurlijk doet het vorstenhuis onderzoek, anders verbieden ze toch niet al die dingen?’

Hij lachte. ‘Ze zoeken al jaren een legitieme reden om alle magie te verbieden. Ze willen dat het hier wordt zoals op Aarde.’

‘Misschien is dat beter.’

‘Het gaat hier niet slechter dan op Aarde vanwege magie. Magie is juist wat het hier zo mooi maakt.’

De eigenaar, Vavenau Ibrar, draaide zich om en keek toe hoe zij en Brennik dichterbij kwamen, zijn ogen tot spleetjes geknepen. Vandaag droeg hij een strakke, beige broek met zwarte, nette schoenen eronder. Zijn colbert was net zo strak en hij droeg een groen sjaaltje dat perfect paste bij de kleur van zijn ogen.

‘Houd je mond dicht, Brennik,’ siste Jidy vlug. ‘Ik wil niet dat je de prijs opdrijft.’

Vavenau hief zijn kin en streek met zijn hand twee keer vlug achter elkaar door zijn golvende, blonde lokken. Hij knikte Jidy toe en gaf haar een scheef lachje. ‘Mevrouw Nistidi.’ Een moment lang hield hij haar blik vast. Daarna gaf hij Brennik een hand. ‘Mijnheer Omdabar.’

‘U kent mijn naam?’ vroeg Brennik.

Vavenau glimlachte. ‘Jidy heeft het weleens over je.’

Jidy voelde Brenniks blik op haar gericht en haar wangen werden warm. Hij vroeg zich ongetwijfeld af waarom ze hem nooit had verteld dat ze hier weleens kwam.

‘Ik begrijp je standpunt, Brennik. Mag ik Brennik tegen je zeggen?’

Brennik knikte.

‘Maar zulke praat houd ik liever buiten mijn erf. Het jaagt de mensen weg en dit is wel een bedrijf.’

Brennik keek Jidy kort aan. ‘Het klinkt alsof je met mijn vriendin hebt gesproken. Maar natuurlijk, ik snap het helemaal. Mijn mond blijft vanaf nu gesloten.’ Hij stootte Jidy aan. ‘Jouw beurt, schat.’

Jidy zuchtte inwendig. ‘Vavenau, mogen wij een tweetal paarden van je lenen?’

‘Natuurlijk, lieverd.’ Hij pakte haar bij de hand en begeleidde haar naar de stallen. ‘Ga je een reis maken?’

‘Ja.’ Ze keek achterom en gebaarde naar Brennik dat hij achter moest blijven. Hij knikte met een zucht, zijn wenkbrauwen boos gefronst.

‘Dat klinkt niet alsof je er zin in hebt,’ zei Vavenau.

‘Het is helaas weer iets … ingewikkelds,’ reageerde Jidy.

‘Ah, zo.’ Hij streek nogmaals met zijn vrije hand twee keer door zijn dikke haardos. Hij was ijdel, dat kon Jidy waarderen. Vavenau zag er altijd geweldig uit. ‘Hoe ver ga je? En binnen welk tijdsbestek? Ik heb snelle paarden voor korte afstanden en iets minder snelle paarden voor lange afstanden.’

‘Ik moet zo snel mogelijk in Nikash zijn. En daarna nog verder.’ Ze kon het niet laten weer te zuchten. Ze bleef zuchten. Het voelde als een enorme opgave om haar vertrouwde leven achter zich te laten, het leven waaraan ze nog maar net was gaan wennen. Vorige week bedacht ze nog hoe ontspannen ze zich voelde. Ze dacht zelfs dat het mogelijk was om een gezin te stichten, bevrijd van de onzekerheid die het bestaan als Halusir met zich meebracht. Nu was alles anders. Zou het ooit zijn zoals zij wilde?

‘Ik heb Miza en Spoek.’ Hij wees met zijn slanke, gebruinde hand naar twee donkerbruine paarden die een grote stal deelden. ‘Ze zijn snel, maar het is belangrijk om ze af en toe rust te gunnen. Niet alleen stappen, volledige rust. Anders worden ze zo traag als de pony’s van Parfeer.’

Jidy knikte dat ze het begreep. ‘Kan ik ze direct meenemen?’

‘Natuurlijk.’ Vavenau gebaarde naar twee jongens die de stal openden en de paarden meenamen naar de achterzijde van de stal. Ze volgden de jongens en keken toe hoe die de paarden opzadelden. ‘Ik geef je goede zadels mee, Jidy. Van het beste leder. En aanschouw deze teugels.’ Vavenau trok een hoofdstel van een haak aan de muur en liet de soepele teugels door zijn vingers glijden. ‘Leder van een Bavaalse rat.’ Met zijn neus tegen het leder gedrukt, snoof hij de geur op en hij zuchtte gelukzalig. ‘Heerlijk!’

Jidy voelde de soepele teugels uit beleefdheid. In werkelijkheid interesseerde het haar weinig, als ze maar deden waarvoor ze gemaakt waren: de paarden in bedwang houden. ‘Wat wil je ervoor terug?’

Vavenau overhandigde het hoofdstel aan een van de jongens en pakte Jidy zachtjes bij haar elleboog om haar bij de jongens vandaan te begeleiden. Hij wierp een blik over zijn schouder en boog zich naar voren om haar diep in de ogen te kijken. ‘Eén nacht met jou.’

Geschokt stapte Jidy achteruit, haar mond half open. ‘Vavenau …!’

Hij glimlachte met een zwoele blik. ‘Dat is mijn naam. Eén nacht is toch niet te veel gevraagd?’

‘Dat kan niet, ik ben nu met Brennik.’ Ze voelde haar wangen kleuren en niet omdat ze zich schaamde. Stiekem voelde ze de opwinding bij de gedachte aan een nacht met Vavenau. Ze had hem altijd een knappe man gevonden. Hij kleedde zich als een heer, hij rook fris – niet dat ze vaak zo dicht bij hem kwam dat ze hem kon ruiken, alleen af en toe – en hij had haar altijd als een begeerlijke dame behandeld.

‘Zie ik een aarzeling?’ Hij lachte zachtjes en pakte haar hand teder vast, waarna de vingers van zijn andere hand langzaam over haar arm liepen, steeds verder omhoog. ‘Je hoeft niet nu te beslissen, Jidy. Laat me weten wat je doet als je terug bent.’

Zijn gezicht kwam steeds dichter bij de hare. Haar ogen schoten opzij, naar de twee jongens bij de paarden en naar het pad dat terug naar de voorzijde van de stallen leidde. Als Brennik dit zag, wist ze niet wat hij zou doen. Met een sprongetje bewoog ze bij Vavenau vandaan en ze liep naar de paarden. Ze trok de teugels uit de handen van een van de jongens en liep met het paard door de stal heen naar de voorzijde, haar gedachten bij Vavenaus voorstel. Ze wilde niet vreemdgaan, maar als dat was wat nodig was om Tikolins leven te redden …

Voordat ze Brennik bereikte, draaide ze zich om naar Vavenau, die haar volgde met het tweede paard. ‘Wat als ik je aanbod afwijs?’ vroeg ze zachtjes.

Door zijn grijns lichtte zijn vlekkeloze gezicht op. ‘Dan is het beter dat je hier niet terugkeert, Jidy.’ Hij streek met zijn wijsvinger langs haar wang, wat een warme rilling langs haar ruggengraat zond. ‘Ik beloof je dat het een nacht wordt om nooit te vergeten.’

Zijn diepe stem deed haar terugdenken aan iemand die ze eens had gekend. Ze kon zich alleen niet herinneren wie het was, ze kende enkel nog het gevoel dat hij haar had gegeven. Ze was stapelgek op Brennik, maar dat gevoel gaf hij haar niet. Dat zat veel dieper en voelde lekkerder.

Ze opende haar ogen bij het horen van paardenhoeven op een stenen pad, zich nu pas realiserend dat ze haar ogen had gesloten. Vavenau liep voor haar uit naar Brennik. Ze was blij dat zijn paard ervoor zorgde dat Brennik haar niet kon zien en liep met gloeiende wangen achter hem aan.

Brennik had een kruik in zijn hand en nam een slokje, nadat hij de teugels van Vavenau had overgenomen en hem bedankte. Vavenau draaide zich om. Hij knipoogde met een glimlach naar Jidy en liep bij de twee vandaan.

‘Je hebt een goede afspraak gemaakt, zie ik,’ zei Brennik.

‘Wat?’ Jidy keek hem geschrokken aan. ‘Ik heb geen afspraak gemaakt met hem!’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Geeft hij de paarden gratis mee?’

‘Oh … Nee. Nee, ik uh …’ Vlug zocht ze naar woorden. ‘Ik heb hem betaald.’

Zijn ogen schoten langs haar lichaam. ‘Waarmee?’

‘Met geld, waarmee anders!’ Ze steeg op haar paard, het zweet brak haar uit terwijl er niets was gebeurd. Ze had het gevoel dat ze hem al had bedrogen. Hoe moeilijk was het om Vavenaus voorstel af te wijzen? Wat maakte het uit dat ze niet meer terug kon naar de paardenhouderij? Dan hoefde ze tenminste die vieze paardengeur niet meer te ruiken.

Gerinkel trok haar aandacht en Brennik hield een buidel vol munten omhoog. Het enige geld dat ze hadden meegenomen.

‘Ik betaal hem als we terug zijn, dat heb ik afgesproken.’

Hij knikte traag, alsof hij haar niet helemaal geloofde. Desondanks ging hij op het paard zitten, zijn aderen glibberden als lange, donkerrode slierten zijn armen uit en die gebruikte hij om de rugzak met tent en slaapzak achter zich aan het zadel te bevestigen. Hij deed het zonder te kijken, zijn aderen wisten wat ze moesten doen. Het waren net lange wormen.

Jidy rilde. ‘Brennik,’ siste ze met een schuin oog op Vavenau, die verderop met een kind op een pony stond te praten. ‘Hij ziet het!’

‘Het vorstenhuis niet,’ reageerde hij. ‘Wiens woord zullen ze geloven? De zijne of de mijne?’

Ze bestudeerde Brenniks grove postuur, zijn dikke leren jas en de beschadigde broek eronder. Hij had zich al even niet geschoren en de kapper was ook al maanden niet langs geweest, waardoor zijn haardos als dat van een woeste leeuw om zijn hoofd zat. Brennik kende bijna niemand hier en zei altijd precies wat hij dacht. Het was duidelijk wiens woord men zou geloven. Desondanks reageerde ze niet op zijn vraag. Eén ding had ze geleerd over Brennik: hij kwam overal mee weg.

Ze reed rustig naast hem het pad af.

‘Dus je komt hier vaker?’ vroeg hij.

Ze knikte.

‘Ga je dat uitleggen?’

‘Ik hoef niet alles met jou te delen.’

‘Oh?’ Hij was even stil. ‘Dat lucht me eigenlijk wel op, want ik deel ook niet alles met jou.’

Ze draaide vlug haar gezicht zijn kant op. ‘Wat? Wat bedoel je daarmee?’

‘Oh, niets. Ik dacht alleen aan die keren dat ik ‘s avonds naar “de kroeg” ga.’

‘W… Ga je dan niet naar de kroeg? Waar ben je dan?’

‘Dat hoef ik niet met jou te delen.’

Ze beet op haar lip en stuurde haar paard naar de overkant van de straat, waar ze het Hirdy Bos naderden. Aan de andere kant ervan bevond zich de vrije wereld. Ze had een hekel aan land zonder naam en kon niet wachten totdat ze Nikash binnenreden, de woonplaats van de familie Gronacx. Valog was vermoedelijk een van de weinigen die wist waar Tikolin woonde.

Door het knagende gevoel in haar buik reikte ze naar Brennik en pakte ze zijn pols vast, terwijl ze hem met grote ogen verleidelijk aankeek. ‘Alsjeblieft, liefje? Dan vertel ik jou wat ik bij de paardenhouderij doe.’

Hij glimlachte en boog zich opzij om haar een kus te geven. Hun paarden raakten elkaar bijna. Voordat Brennik zijn gezicht terugtrok, fluisterde hij: ‘Jij eerst.’

Ze keek weer vooruit en kuchte. ‘Prima. Ik … uhm … ik rijd daar geen paard, als dat is wat je dacht.’

‘Dat dacht ik niet, je hebt een hekel aan paarden.’

Ze zond hem een waterige glimlach. ‘Ik … praat met hem.’

‘Met wie?’

‘Met Vavenau. Hij was militair van Ellinbar en vocht mee in de strijd tegen Giarna.’

‘Hè? Die gelikte mijnheer?’

‘Niet iedereen die heeft gestreden, ziet eruit als een zwerver, Bren! Er zijn ook oud-militairen die zichzelf goed verzorgen. Daar kun jij nog iets van leren.’ Dat laatste mompelde ze zachtjes en ze hoopte dat Brennik het niet had gehoord. Ze wierp hem weer een glimlach toe. ‘Dat is het enige. Hij helpt mij om te verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt.’

Daarom verbaasde Vavenaus voorstel haar zo. Hij had niet eerder laten blijken dat hij meer wilde. Of was Jidy gewoon ontzettend naïef?

Brennik zuchtte diep. ‘Ik baal er nog steeds van dat ik die strijd heb gemist.’

‘Het is beter zo. Het is goed dat ik erover praat met iemand die verder van me af staat.’ Ze reikte opzij en kneep liefdevol in zijn arm. ‘Jij helpt me op andere manieren.’

Hij pakte haar hand en gaf er een kus op. Zijn opgeslagen blik zond kriebels door haar buik.

‘En jij?’ vroeg ze. ‘Wat wilde jij zo graag met mij delen?’

Zijn blik werd ernstig. ‘Elke avond dat ik zeg dat ik naar de kroeg ga …’ Hij aarzelde even. ‘… dan wandel ik. Ik wandel het bos in en loop en loop en loop, tot ik er ergens weer uit kom.’

Jidy wist even niet wat ze moest zeggen. Wilde Brennik haar verlaten? Had hij het niet meer naar zijn zin met haar? ‘Waarom kom je terug?’ Haar stem was klein, bijna een fluistering.

‘Elke keer dat ik ergens in de vrije wereld het bos uit kom en de frisse natuur ruik, het mensloze bestaan, dan besef ik dat ik iets mis.’

‘O ja?’

‘Ja.’ Hij grijnsde en kneep zachtjes in haar hand. ‘Roebi. Daarom maak ik rechtsomkeert en duik ik nog een uur de kroeg in.’ Hij lachte hartelijk.

Ze lachte geforceerd met hem mee, haar gedachten waren al snel weer bij Vavenau.

3

Micolo

Vogels zo fel als de zon. Insecten die boven zijn gezicht zoemden. Een heerlijke zoete geur, verspreid door de bloemen om hem heen. Enorme bladeren van een aangrenzende boom voor een verkoelende schaduw. De temperatuur perfect. Hij lag zo zacht, zo zalig. Dit was het leven.

‘Mic, ik ga zo.’

Alana’s stem haalde hem uit zijn droom. Smakkend draaide hij op zijn andere zij, weg van haar. Ergens tussen slapen en waken zag hij haar staan: haren netjes gekamd, een strakke jurk tot haar enkels, handen op de heupen.

‘Mic?’

De gedachte aan haar geërgerde uitdrukking deed hem zijn ogen openen. Hij staarde naar een lichtblauwe muur. Het schilderijtje dat haar moeder had gemaakt hing op zijn kant. Dat was hem niet eerder opgevallen. Het verbaasde hem dat het haar blijkbaar ook niet was opgevallen.

Hij schrok toen een kussen op zijn hoofd terechtkwam. Het balanceerde daar netjes, waardoor de ontspanning zijn lijf weer overnam, zijn ogen vielen dicht.

‘Micolo!’

Hij schoot overeind. ‘Ik ben wakker!’ Gapend wreef hij de slaap uit zijn ogen. ‘Ik ben wakker.’

‘Ik vertrek naar mijn moeder.’ Ze legde een briefje op het nachtkastje aan haar kant van het bed en tikte er met haar wijsvinger op. ‘Haal jij deze boodschappen? Graag voor ik terug ben, zodat ik de taart kan maken voor het diner met mijn vader vanavond.’

Hij knikte en bedekte zijn ogen weer met zijn vuisten. De helft van haar woorden vergat hij. Door een tik tegen zijn blote arm keek hij haar aan. ‘Au.’

Alana’s prachtige verschijning verdreef de boosheid die hij even voelde. Ze was nog mooier, haar goudblonde haren nog stralender dan hij zich half slapend had voorgesteld. Haar houding was precies zoals hij had gefantaseerd.

Haar vinger tikte nogmaals op het briefje. ‘Boodschappen, Micolo. Niet vergeten!’

‘Hoe laat ben je terug?’

‘Tegen het middaguur, waarschijnlijk.’ Ze liep naar de plafondhoge, betegelde kledingkast tegenover het bed en trok er een winterjas uit.

‘Nee, is het zo koud buiten?’ vroeg hij. Kippenvel schoot gelijk over zijn armen. Het was ook eigenlijk best koud in hun slaapkamer. Hij keek uit het raam aan zijn kant van het bed. De takken van de enige boom in hun kleine tuin waren kaal. Weemoedig dacht hij aan zijn droom: het zachte gras, de heerlijke temperatuur. Hij was niet geboren voor een streng vriesseizoen. Hij liet zich achterover vallen. ‘We kunnen ook blijven liggen, Aal.’

‘Ik heb het mijn moeder beloofd.’

Hij wuifde haar woorden met een slap armgebaar weg, terwijl hij toekeek hoe ze haar haren voor de spiegel fatsoeneerde, haar winterjas al aan. ‘Je moeder is zo gek als een imkaço, die zal je niet missen.’

Via de spiegel zag hij haar gezicht betrekken. Ze had nog steeds moeite om te accepteren dat haar moeder niet meer de oude zou worden. Bijna tien maanden geleden was Safire Monet door volgelingen van Giarna magisch gebrandmerkt. Met behulp van een speciale steen, de amathes, kon Giarna iedereen met dat brandmerk haar wil opdragen. Safire had maandenlang gedwee gedaan wat Giarna van haar wilde; het gerucht ging dat ze zelfs een aantal buurtbewoners had gedood bij wie het brandmerk was mislukt. Alana was woedend toen ze dat hoorde. Ze geloofde er heilig in dat haar moeder, brandmerk of niet, nooit tot moord in staat was. Micolo had daar zijn twijfels over, hoewel hij dat niet tegen Alana had gezegd.

Zodra Ateravon Toreg, ook wel de Grote Tovenaar genoemd, de amathes had vernietigd – en daarbij zichzelf – verloor Giarna haar macht over het brandmerk. Alle gebrandmerkten ontwaakten uit hun slaafse toestand, al keerden sommigen niet terug naar wie ze eens waren.

‘Ze wordt weer zichzelf,’ mompelde Alana tegen haar spiegelbeeld.

Micolo wierp de deken van zich af en zwaaide zijn benen over de rand van het bed, zijn rug naar Alana toe. ‘Wat als dat niet zo is?’ Het bleef akelig stil. Zo akelig dat hij overeind sprong. ‘Grapje, schatje! Natuurlijk wordt ze weer zichzelf, in welke vorm dan ook.’

‘Exact!’ Ze draaide zich met een ruk om. ‘Daar draag ik zorg voor, hoelang het ook duurt, hoeveel het me ook kost.’ Ze beende de smalle trap af, Micolo in haar kielzog.

‘Betaalt je pa niet voor haar vakantie?’

‘Hoe vaak moet ik het zeggen? Noem het geen vakantie!’

Alana was blijkbaar niet in de juiste stemming. Ze wierp haar lange haren over haar schouder, beende de woonkamer door en opende de voordeur. Voordat ze vertrok, plakte ze een briefje aan de binnenzijde ervan en keek om. ‘Kleed je fatsoenlijk, de buren zien je!’ Met een klap sloot ze de deur.

Micolo keek omlaag naar zijn naakte lichaam en wierp een blik uit het woonkamerraam. Hij zag een aantal mensen op straat lopen, niemand keek naar binnen. Waar maakte Alana zich druk om? Een moment bleef hij staan waar hij stond, zijn handen in zijn zij, luisterend naar de stilte die ze achterliet. Hij haatte die stilte en verlangde altijd naar het moment waarop ze thuiskwam. Alana was geen prater, meestal was hij degene die de oren van haar hoofd kletste. Toch voelde het leeg in huis als zij er niet was en duurde het lang voordat hij zijn draai had gevonden in de eenzaamheid.

Hij sjokte naar de voordeur om te zien wat er op het briefje stond. Boodschappen. Natuurlijk. Ze liet altijd op twee plekken hetzelfde briefje voor hem achter. Hij trok het van de deur. Eieren. Zwijnsmelk. Yagobrood. Vier blauwe appels. Verder dan dat keek hij niet.

Zuchtend draaide hij zich om en bleef weifelend staan, terwijl hij aan zijn bil krabde. Waar kon hij het briefje het beste achterlaten, zodat hij niet zou vergeten dat hij boodschappen moest doen? Op zijn voorhoofd plakken, misschien? Hoewel hij het vermoedelijk zelfs dan zou vergeten. Dat zou Alana hem niet in dank afnemen.

Met het lijstje in zijn hand liep hij de trap op om zich aan te kleden. Het beste dat hij kon doen, was direct vertrekken. Hij grinnikte. Altijd als hij dacht aan “direct vertrekken” popte Dalyrra in zijn gedachten op. De leider van de Halusir was onvermurwbaar als ze haast had, wat vrijwel altijd het geval was. Hij kon niet zeggen dat hij dat miste. De afgelopen maanden waren een zegen.

Boven begaf hij zich op zijn gemak naar de douche, waar hij net onder kon staan. De cabine was krap, in feite net zoals het hele huis dat ze huurden in Ace Duraïn, het vorstendorp. De huurprijs lag hoog, vooral zo dicht bij het vorstelijk paleis. Alana had geëist dicht bij het gesticht te wonen waar haar moeder verbleef. Ze wilde niet het hele dorp door moeten rennen om bij haar moeder te komen wanneer er iets met haar aan de hand was, wanneer ze een epileptische aanval had of een manische bui. Het huis was zo duur dat ze niet konden leven van het geld dat Alana’s vader, Ruphol Monet, een raadsheer van de kiv’anlo, haar geregeld schonk, gewoon, omdat hij haar zo lief vond. Daarom was Alana aan het werk gegaan en had ze Micolo gedwongen om een baan te zoeken. Dat was niet moeilijk: er was genoeg te repareren in het vorstendorp na de strijd tegen Giarna en haar leger aanhangers. En repareren was waar Micolo goed in was. Maar niet vandaag. Vandaag deed hij boodschappen en bleef hij de rest van de dag binnen om te relaxen.

Die gedachte maakte hem zo blij dat hij automatisch begon te zingen. Zijn baritonstem galmde door het krappe huis en was ongetwijfeld bij de buren aan de overkant van de smalle straat te horen.

Zijn gemoed daalde snel zodra hij naar buiten stapte. Het was bar koud en hij knoopte zijn sjaal strakker om zijn hals. Zijn halflange krullen beschermden hem enigszins en hij was blij dat hij die niet op Alana’s verzoek had laten knippen.

In elkaar gedoken liep hij over de keien, zijn handen diep in zijn zakken, een kleine rugzak om zijn schouders. Hun straat was relatief rustig en liep uit op een pleintje dat omringd was door winkels. Alana wilde dat hij hun boodschappen op de markt haalde die zich wekelijks bevond rondom het vorstelijk paleis. Iets over het “steunen van de rest van de wereld”. Schijnbaar kwamen de marktgoederen overal vandaan.

‘Dat geldt toch ook voor de winkels,’ had hij eens tegen Alana gezegd.

‘De winkels zijn van Ace Duraïn. Alles wat rondom het dorp verbouwd wordt, gaat naar de winkels. De marktkoopvrouwen en -mannen komen van ver, zij werken er harder voor.’

Micolo was het daar niet mee eens, hoewel hij dat nooit toegaf. Zelfs nu, in zijn gedachten, weigerde hij Alana tegen te spreken. Natuurlijk, schatje, dacht hij. Maar dat betekent dat ik in deze kou minstens twintig minuten moet lopen. Heen én terug.

Terwijl hij het plein overstak, dacht hij na over het excuus dat hij zou gebruiken als Alana hem met de plaatselijke producten confronteerde. Hij kon zeggen dat er een noodgeval was, waardoor hij vlug terug naar huis moest en alleen dichtbij wat boodschappen kon halen. Welk noodgeval kon dat zijn? Kwam hij een buurman tegen die hem vertelde dat hij zijn deur open had gelaten? Was er een inbraak geweest? Nee, dat zou ze niet geloven. Er waren al tientallen jaren geen criminele activiteiten in Ace Duraïn, op Giarna’s stiekeme bezetting na. Had hij het water laten stromen? Dat was een mogelijkheid, het doucheputje zat al een tijdje zo vol dat het water moeilijk wegstroomde. Ook iets dat Alana hem had opgedragen te doen: het putje legen. Het was niet verstandig om haar daaraan te herinneren.

Hij duwde de deur naar de groentewinkel open.

‘Mooiemorgen, meneer,’ zei een jongedame naast hem, die een schap stond te vullen. ‘Prachtige dag, niet?’

‘Als je kou prachtig vindt, is dat het zeker,’ reageerde hij. ‘Een hele prachtige dag!’

Soms irriteerde het optimisme van de bewoners van het vorstendorp hem. Hij vroeg zich iedere keer af of het schijn was of dat ze werkelijk altijd de zon zagen schijnen. Op sommige momenten verlangde hij terug naar Ellinbar, de plaats waar hij was opgegroeid en waar mensen amper de schijn ophielden, tenzij ze zich ten overstaan van de militie bevonden.

Terwijl hij een kwavaplant op de toonbank zette, viel zijn blik op het achterhoofd van een bekend persoon die tot Micolo’s vreugde zelden de zon zag schijnen. Hij liep gelijk met een grote grijns op de man af. ‘Kiren!’

Kiren draaide zich om, een boze frons tussen zijn wenkbrauwen die hij er pas afveegde toen hij Micolo herkende. ‘Mic, wat doe jij hier?’

Micolo spreidde zijn armen en maakte een wilde beweging met zijn voeten. ‘Dansen, en jij?’

De boze frons verscheen weer. ‘Boodschappen.’

‘Hè?’ Micolo keek quasi-verbaasd om zich heen. ‘Is dit geen etablissement?’

‘Jij kunt ook nooit serieus antwoorden, hè?’ Kiren keerde zijn rug naar hem toe en stopte een paar appels in het houten mandje dat aan zijn onderarm hing.

‘Wie heeft jou hiertoe aangezet?’

‘Niemand. Onze appels waren op en we hebben eten nodig voor vanavond. Loan is aan het werk.’

Micolo bestudeerde hem en bedacht zich hoe vreemd het was dat zij beiden, als voormalige Halusir, boodschappen deden. In de tijd dat ze als Halusir de ontvangstpoort, de enige poort via welke Aardlingen in Charret-Lûd terechtkwamen, in de gaten hielden, waren het de vrouwen die zich bezighielden met het bereiden van voedzame maaltijden. De mannen gingen op jacht, waarna Valog of Omeli de dieren stripten die ze hadden gevangen. De rest van de tijd stonden ze op wacht of ze reisden naar nabijgelegen dorpen of steden om inkopen te doen. Micolo wist hoe ouderwets de rolverdeling was en toch hadden ze deze automatisch aangenomen. Alana was de enige die zich er zelden aan hield: ze trok zich meestal met een smoes terug, waarna ze haar met een boek op haar schoot elders terugvonden.

Nu, ruim een half jaar na de ontbinding van de Halusir, waren de rollen omgedraaid. De mannen zorgden voor het eten en de vrouwen zorgden voor het inkomen. Micolo begreep er niets van: als hij een vrouw was geweest, had hij die rolverdeling in stand gehouden. Weinig werken en wat boodschappen doen? Wat een leven!

‘Heb jij nog iets nodig?’ vroeg Kiren zodra hij zich omdraaide. ‘Ik ben hier klaar.’

‘Geen idee …’ Micolo tuurde op zijn lijstje. ‘Oh, ja. Blauwe appels.’

‘De rode zijn lekkerder als je het mij vraagt.’

‘Alana zegt blauwe appels, dus dan neem ik blauwe appels.’ Hij verzamelde er een paar in zijn handen en liep achter Kiren aan naar de toonbank. ‘Hoe is het met het vrouwtje? Is ze nog blij dat je bij haar inwoont? Niet, zeker? Ik wist het wel. Op een dag krijgt iedere vrouw genoeg van Kiren Parslan.’

‘Bedankt, Micolo. Het gaat prima tussen Loan en mij.’ Hij draaide zijn hoofd en keek Micolo met toegeknepen ogen aan. ‘Ik neem in elk geval aan dat je Loan bedoelde met “het vrouwtje”?’

Micolo grijnsde. Hij had regelmatig met het woord “vrouwtje” naar een van Kirens vogels verwezen die hij vrij in zijn appartement liet rondvliegen. Kiren was gek van die beestjes. Hoewel Micolo het hem niet had zien doen, vermoedde hij dat Kiren geregeld zelf met behulp van zijn gave in een vogel veranderde om samen met zijn vrouwtjes rond te vliegen. ‘Ja, ik bedoelde dat vrouwtje.’ Hij liet zijn appels iets te hard op de toonbank vallen. Eén rolde er aan de andere kant vanaf en viel met een bonk op de grond. De andere kon hij net op tijd tegenhouden met zijn armen. ‘Oeps.’

‘Het gaat in feite zo goed tussen ons dat we morgenochtend vertrekken om haar familie op te zoeken.’

Micolo’s glimlach verdween. Hij liep terug naar de bak appels en pakte er een nieuwe vandaan die hij bij de andere op de toonbank legde. Inmiddels was de verkoopster erbij komen staan en bekeek ze Kirens boodschappen. ‘Ga je weg? Waarheen?’

‘Het westen van Oost-Dakratus. Haar familie woont daar en die heeft ze al vier jaar niet gezien. Het wordt een leuk uitje.’ Zijn ogen glommen. ‘Ik denk dat we een boot nemen over de Garlaïn. Zo’n kleine boot, privé, een diner bij kaarslicht, in slaap dobberen met haar in mijn armen.’

Zijn laatste zin verdween voor Micolo in vergetelheid. ‘Oost-Dakratus? Hoelang blijf je weg?’

‘Geen idee. We hebben genoeg gespaard voor een aantal weken. Ik heb zelfs een paard en wagen geregeld. Hoe vind je dat?’

‘Hobbelig als je de hoofdweg niet neemt om de Garlaïn over te steken.’ Micolo wist niet of Kiren zijn mompelen kon verstaan. Luider kon hij echter niet spreken, zijn gedachten opnieuw bij de Halusir. Hij miste het. Het reizen, het saamhorigheidsgevoel, maar vooral de vrijheid. Niemand verlangde iets van hem, op de trainingen na. Bij het passen op de poorten was er altijd een ander op wie hij kon leunen, zodat niemand, vooral Dalyrra niet, merkte dat hij zijn taken enigszins verzaakte om te luieren. Op reis zijn, met een doel, zorgde ervoor dat zoveel van de maatschappelijke verplichtingen vervielen.

Bijna vergat hij dat de strijd tegen Giarna hem meerdere keren bijna het leven had gekost.

‘Mic? Jouw beurt.’

Micolo perste een glimlach op zijn gezicht en legde wat munten op de toonbank. ‘Dan moeten we daar nog maar een glas doigar op drinken, man!’ Hij schoof zijn boodschappen in het zakje dat hij had meegenomen en liep achter Kiren aan naar de deur, waar hij over zijn schouder riep: ‘Sorry voor die ene appel, mejuffrouw.’

De verkoopster keek hem verbaasd aan.

‘Die ligt bij je voeten. Tot de volgende keer!’ Hij haastte zich de winkel uit.

Zodra hij op het plein afscheid had genomen van zijn voormalige mede-Halusir wandelde hij naar de volgende winkel. Alana had nieuwe sokken nodig. Berbragtswol, stond er op het briefje. Hij kende maar één winkel die dat verkocht en die bevond zich twee straten verderop.

Ace Duraïn was een doolhof van straten, de een nog smaller dan de ander. Sommige waren gedeeltelijk verwoest: de keien uit de grond geslagen, huizen ingestort en het groen dat in het dorp weelderig groeide, stond er doods bij. Veel mensen waren bezig met deze reparaties, maar het duurde lang. Dat zorgde ervoor dat sommige straatjes altijd uitgestorven waren. Vreemd genoeg waren ze ook donkerder, alsof zelfs het licht er moeite mee had om de schade te tonen die de oude heks had veroorzaakt met haar krankzinnige wens om de verbannen magie vrij te laten.

Micolo liep nu door zo’n straatje, zijn oren gespitst en zijn ogen op zoek naar elke vorm van verbannen magie. In de overige straten deed hij dat zelden, omdat daar andere mensen waren die ongetwijfeld opletten. Hier, alleen, was hij aan zichzelf overgeleverd. De verbannen magie bleef onvoorspelbaar. Waar ze zich in hogere concentraties bevond of waar mensen een of andere vorm van magie hadden gebruikt, kon ze zomaar opduiken; in welke vorm liet zich altijd raden. Het was er de reden van dat hij al maanden zijn gave, de tijd stilzetten, niet had gebruikt, hij wilde er niet de oorzaak van zijn dat Alana in een scheur tussen tijd en ruimte belandde en in een andere dimensie terechtkwam. Dat was in zijn beleving immers het enige dat de verbannen magie met zijn gave zou doen. Ze stond erom bekend van alles te vervormen. Natuurlijk werd Alana in die dimensie verliefd op een andere Micolo. Dat wilde hij niet laten gebeuren.

Met zijn blik scande hij een vervallen pand aan zijn rechterhand, vanwaar hij nog steeds stenen omlaag hoorde vallen. Dat was al een half jaar zo. Een buurtbewoner die binnen was geweest, had gezegd dat er continu stenen vielen uit een muur die niet kleiner werd. Het ging dag en nacht door en niemand wist hoe ze het konden stoppen.

Het einde van de straat kwam dichterbij. Nog een paar meter en hij zou een griezelige steeg passeren die nog donkerder was dan de meest afgelegen straten. Het was de enige steeg die hem kippenvel bezorgde, wellicht omdat alle huizen veranderd waren in pikzwarte karkassen, volledig verkoold, maar in stand gehouden door de verbannen magie. Het zag er spookachtig uit en toch wierp hij er altijd een blik in. De verbannen magie kon er zomaar een ander vreemd scenario afspelen dat hij zou moeten doorgeven aan de magiepolitie. Die was nu overal, om alle vreemde magische gebeurtenissen in kaart te brengen en om overtreders van het verbod op magiegebruik te arresteren.

Een vlugge blik in de steeg leerde hem dat er opnieuw niets aanwezig was. Tenminste, dat was wat zijn hersenen hem in eerste instantie wilden vertellen. Hoewel hij zichzelf altijd voorbereidde op een vreemde gebeurtenis ging hij ervan uit dat er niets zou zijn. Het duurde daarom even voordat hij de figuur in de steeg registreerde.

Micolo bleef staan. ‘Hé, het is daar niet veilig!’

De gedaante stond als bevroren, wijdbeens, zijn hoofd laag. Hij droeg een strak pak, te koud voor deze tijd van het jaar.

Micolo zette een stap naar de steeg toe, waardoor ook hij in het donker werd gehuld. Zodra hij zag dat de roerloze gedaante een sabel aan zijn riem droeg, ging Micolo’s hand automatisch naar zijn eigen heup. Uiteraard vond hij daar niets, zijn zwaard had hij maanden geleden in een kist in hun nieuwe huis gegooid. Het verraste hem dat hij deze neiging nog steeds bezat. ‘Hallo?’ Zijn stem klonk onzeker. Hij kuchte en zette nog een pas naar voren. ‘Bent u van de magiepolitie?’ Tegelijkertijd besefte hij hoe stom die vraag was. De magiepolitie droeg geen sabels.

De figuur reageerde niet. Micolo vroeg zich af of die hem wel zag. Was het iemand zoals Alana’s moeder? Gek gemaakt door een brandmerk? Of was deze persoon een stukje verbeelding dat de verbannen magie voortbracht?

Een metaalgeluid galmde ineens door de steeg, veroorzaakt door Micolo’s voet. Er lag een metalen pijp op de grond. Met een schuin oog op de gedaante zakte hij door zijn knieën en vouwde hij zijn vingers om de pijp. Zijn reflexen traden gelijk in werking en hij liet de pijp met een kreet los. ‘Verdomd! Die is gloeiend heet.’

Die vervloekte verbannen magie. Hij trapte tegen de pijp en hoorde toen voetstappen door de steeg kaatsen. Geschrokken keek hij op, om te zien dat de figuur aan de andere kant de steeg verliet.

‘Hé!’ riep hij hem na, om gelijk de achtervolging in te zetten.

Wrijvend over zijn pijnlijke hand passeerde hij de verkoolde panden, zijn oren op steeltjes. Hij verwachtte half dat de gebouwen op zijn hoofd zouden instorten, dat de verbannen magie het op hem had voorzien. Hij zou niet de eerste gestoorde zijn die dat door de straten van Ace Duraïn blèrde.

Aan het eind van de steeg remde hij af en hij gluurde om de hoek een volgende verlaten straat in. Hij zag de figuur bij hem vandaan lopen. De zon kaatste als een groene gloed van zijn glanzende pak af. Zijn pas was kalm, zelfverzekerd, hij deed niet eens moeite om bij Micolo vandaan te rennen en verdween opnieuw links om de hoek.

Micolo deed wel moeite: hij sprintte zo hard als hij kon, zijn blik voornamelijk op de ongelijke keien gericht. Wie was die vent? Waarom droeg hij een sabel in het vorstendorp en waarom besloot hij het op een lopen te zetten, zonder te reageren op Micolo’s vragen?

Aan het eind van de volgende straat zag Micolo hem verderop rechtsaf slaan. Hoe kon hij lopend zo snel zijn? Mocht hij nog maar de tijd stilzetten, dan had Micolo hem zo ingehaald. Kon hij niet evengoed …? Nee, als de magiepolitie erachter kwam, was hij zijn vertrouwde leven niet zeker. Op dat moment besefte hij dat de richting die de figuur koos ervoor zorgde dat hij dichter bij het vorstelijk paleis kwam. Was dat zijn doel? Wilde hij het paleis binnendringen met zijn sabel en strakke pakje?

Micolo rende nog sneller en begon inmiddels aardig te hijgen. Wanneer had hij voor het laatst aan conditietraining gedaan? Zo lang geleden dat hij het zich niet eens kon herinneren.

Halverwege de straat kwam hij een ouder echtpaar tegen dat tegen elkaar stonden te smoezen.

‘Zagen jullie hem?’ riep hij. ‘Zagen jullie die vreemdeling in het zwarte kostuum?’

Ze keken hem verdwaasd aan, de man pakte de hand van de vrouw vast en duwde haar voorzichtig schuin achter hem. Micolo spurtte hen voorbij en vloog de volgende straat in, die bezaaid was met mensen. Het was een van de lange hoofdstraten die rechtstreeks naar het Vorstelijk Plein leidde. Micolo ritste zijn jas open en keek om zich heen, zijn ogen zochten naar de donkere gedaante tussen al deze mensen.

De figuur was verdwenen.

Onderweg naar het vorstelijk paleis vroeg hij meerdere mensen of ze de man in het zwart hadden gespot. Allemaal ontkenden ze of ze keken hem zo raar aan dat het antwoord duidelijk was. Aan de rand van het plein boog hij hijgend voorover, zijn handen op zijn knieën, en keek hij naar het paleis, dat ver boven hem uittorende. Het witte gesteente weerkaatste het zonlicht zo fel dat hij zijn ogen bijna dicht moest knijpen. Hij zocht naar verdachte handelingen, commotie, iemand die langs de muren naar boven klom. Hij zag niets.

Zodra hij enigszins was bijgekomen, liep hij het plein over, dat na de hevige strijd als eerste in volle glorie was hersteld. De enorme beelden van voormalige heersers stonden er net zo prachtig als voorheen omheen, op één na. Het beeld zat vast in een magische tijdlus en was afgezet met linten, zodat niemand er te dicht bij in de buurt kwam. Een onzichtbare explosie zorgde ervoor dat een deel van het beeld naar achteren werd geblazen, waarna het terug op zijn sokkel vloog. Keer op keer op keer.

Micolo liep naar de eerste wachter die hij zag. ‘Meneer? Ik heb een verdacht figuur ontdekt in een zwartgroen pakje en met een sabel aan zijn riem. Ik heb het vermoeden dat hij op het paleis uit is.’

De wachter fronste. ‘Heeft u een naam?’

‘Een … een naam? Nee, natuurlijk niet. Ik ken hem niet. Wat, denkt u dat het een bekende is van mij?’

‘Kunt u de betreffende persoon aan mij omschrijven?’

‘Dat heb ik net gedaan. Zwartgroen, strak pakje. Sabel.’

De wachter keek hem glazig aan. ‘Is dat het?’

‘Is het niet genoeg?’

‘We houden het in de gaten.’ Zijn blik dwaalde af naar het plein achter Micolo. ‘Geen zorgen, meneer. Een man alleen zal het paleis niet binnendringen.’

U heeft deze man niet gezien, dacht Micolo. Hij was beangstigend. ‘Ik hoop dat jullie dat doen. Het is niet de bedoeling dat de Halusir weer worden opgeroepen.’ Met een lach bestudeerde hij het gezicht van de wachter, die nog steeds langs hem heen staarde en duidelijk niet geïnteresseerd was in de Halusir. ‘We hebben anders wel de hele wereld gered,’ mompelde Micolo, alvorens zich om te draaien en de volgende wachter op te zoeken.

Drie andere wachters hadden ook geen idee waar Micolo over sprak en zeiden precies hetzelfde als de eerste: ze zouden het in de gaten houden. Micolo hoopte dat het genoeg was.

‘Micolo!’ Haar bulderende stem had hij zelfs op het dak van het paleis kunnen horen.

Alana schreeuwde zelden zo luid, dus hij stormde de keuken in, waar ze twee voedingsmiddelen in haar handen hield.

‘Wat is dit?’ vroeg ze.

Hij keek haar niet-begrijpend aan en bestudeerde de fles melk in haar ene hand en de meloen in de andere.

‘Dit is paardenmelk, geen zwijnsmelk. En waarom deze meloen?’

‘Oh, sorry. Die meloen leek me gewoon lekker.’

‘Dit is een siermeloen, die kun je niet eten.’ Ze legde hem met een klap op het aanrecht. ‘En je hebt geen meel gekocht. Het vlees is van de achterzijde, niet van de buik. En je bent mijn warme sokken vergeten!’

‘Die … hadden ze niet?’

Diep zuchtend wierp ze de appels in de schaal. ‘Zijn deze paar boodschappen werkelijk te veel gevraagd?’

‘Ik …’ Hij schraapte zijn keel. Sinds hij thuis was, twijfelde hij of hij haar moest vertellen over de figuur in de steeg. Hij kwam er niet onderuit. ‘Ik zag een man. Met een sabel. Hij gedroeg zich erg verdacht, dus ik ben hem het halve dorp door gevolgd.’

‘Een man met een sabel?’ Ze keek hem aan alsof hij in een imkaço was veranderd.

‘Het is waar! Ik zag hem in een steeg staan en vroeg wat hij er deed. Hij reageerde totaal niet en toen ging hij ervandoor! Ik dacht dat hij misschien het vorstelijk paleis wilde binnendringen, dus ik heb bijna alle wachters gevraagd of ze wilden opletten.’

Ze opende haar mond, haar boosheid verdween. ‘Dat is wat ik hoorde op mijn weg terug naar huis. Een aantal inwoners zijn zeer verontrust. Heb je ook anderen ernaar gevraagd? Mensen op straat?’

Hij knikte.

‘Oh, Mic …’

‘Hij had een sabel! En hij droeg een pakje dat veel te koud was voor dit seizoen. Wie doet dat?’ Hij zette de melk in de koelkast. ‘Ik spreek de waarheid, Alana.’

‘Was het geen demonstrant?’

Hij draaide zich naar haar om. ‘Ik heb geen vlaggen met lelijke woorden gezien en hij schreeuwde niet,’ hij stootte zijn vuist in de lucht op het ritme van zijn woorden, ‘magie is van het volk! Magie is van het volk!’

Ze leunde met haar armen over elkaar tegen het aanrecht, haar blik op de houten vloer gericht. ‘Weet je zeker dat het een sabel was, wat je zag?’

‘Natuurlijk! Dat zou ik niet zomaar aannemen.’

Met een medelijdende blik keek ze hem aan. ‘Je bent veranderd, Mic. Nee, luister alsjeblieft naar me! Ik wens je niet te laten schrikken, ik wens je te helpen.’

‘Helpen?’ Hij stond al in de woonkamer, waar hij steeds verder achteruitdeinsde, alsof de gedaante met de sabel tegenover hem stond. Hij besefte dat hij het deed en toch kon hij niet stoppen. Elk woord van Alana voelde als een messteek. Waarvoor had hij hulp nodig? Hij was niet veranderd! Als er iemand was die was veranderd, was zij het, met haar obsessieve gedrag rondom haar moeder.

‘Mic, stel je niet aan. Het enige dat ik duidelijk wens te maken, is dat je onrustig bent geworden. Je gaat steeds later naar bed en nog later eruit. Je verdiept je constant in dat spel dat je speelt met de buurjongen …’

‘Dat is een leuk spel. We moeten monsters afslachten en …’

‘Je bent bijna dertig! Is het werkelijk nodig om je nog als een kind te gedragen?’

‘Dat moet jij nodig zeggen, met je gezeur om je moeder!’

Ze liep zo snel en woest op hem af dat hij geschrokken over de salontafel struikelde en half op de bank viel. Hij ging gauw rechtop zitten.

‘Mijn moeder is ziek, ik tracht voor haar te zorgen!’ Haar gezicht liep rood aan. Hij zag haar zelden zo boos. ‘Goden, Micolo! Ik ben al twee keer aangesproken door de voorman dat je te laat op je werk verscheen. Wat is er toch gaande? Mis je de Halusir, is dat het?’

‘Nee, helemaal niet. Ik mis sommige Halusir, zeker niet allemaal.’

‘Geniet je dan niet van onze tijd samen?’ Haar stem brak, tranen schoten in haar ogen. ‘Ben ik niet langer voldoende voor je? Is dat het?’

Hij krabbelde overeind en ging staan op het moment dat zij ging zitten, haar kin en schouders laag en haar handen slapjes in haar schoot. Met een brok in zijn keel liet hij zich naast haar zakken. ‘Jij bent meer dan genoeg, Alana. Ik zou geen andere vrouw willen. Nooit meer!’

Ze stootte een spottend geluidje uit. ‘Dat kun je niet zeggen. Gevoelens veranderen.’

‘Niet de mijne. Ik weet wat ik heb.’

‘Daar gedraag je je niet naar.’

Hij was even stil, woorden weigerden te komen. ‘J-Je hebt gelijk. Ik … Het spijt me dat ik de verkeerde boodschappen heb gehaald. Ik ga zo gelijk nieuwe halen.’

‘Daar gaat het niet om.’ Ze keek hem van opzij aan.

Hij durfde bijna niet terug te kijken. Haar verdrietige, prachtige gezicht verscheurde zijn hart. Hij had haar dit aangedaan. Waarom was hij ook altijd zo’n stomme idioot?

‘Als je werk je geen plezier meer bezorgt, zoek dan iets anders.’ Ze vouwde haar handen om zijn gezicht. ‘Mic, ik wens iedere dag voor jouw geluk. De Halusir zijn echter ontbonden.’

‘Denk je dat ik er daarom van overtuigd ben dat ik die man met de sabel heb gezien? Zodat de Halusir weer bij elkaar komen?’

Ze keek hem veelzeggend aan.

Zijn blik dwaalde af, terwijl hij daarover nadacht. Hij had zich de afgelopen maanden amper beziggehouden met de Halusir. Soms dacht hij aan wat hij had meegemaakt, maar dat deed toch iedereen? Iedereen die een heftige tijd achter de rug had, dacht daar nu en dan aan terug. Soms met weemoed, soms met opluchting. Dat betekende niet dat hij daarnaar terug wilde. Toch?

‘Ik weet het niet, Aal,’ mompelde hij. ‘Misschien.’

Ze omhelsde hem. ‘Denk erover na, Mic. En als je ander werk wilt, kan ik altijd een verzoek neerleggen bij mijn vader. Hij heeft invloed.’ Ze glimlachte.

Hij knikte en glimlachte terug, hoewel hij haar nooit zou vragen om haar vader voor zijn werk in te schakelen. Dat zat niet in zijn bloed.

4

Jidy

Het geelgroene veld strekte zich zo ver voor haar uit dat Jidy het einde niet kon zien. Een paar groepjes kuddedieren stonden te grazen, het leken van die afstand repazwijnen, maar het konden net zo goed paarden zijn. Vormden de dieren een gevaar? Was dit wel de juiste route om te nemen?

Ze wierp een blik op Brennik, die haar bij het houten hek vergezelde. ‘Ik zie geen pad. Gaan we echt dwars door het veld?’