Het lot van de storm

Geert-Jan Volp

Het lot van de storm

Geert-Jan Volp

1e druk maart 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-092-2

ISBN e-book 978-94-6464-093-9

NUR 334

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Moeder, luister naar mij.

We hebben de jonge volkeren lang genoeg onderschat.

Laat me u vertellen wat ik Zag.

Hoofdstuk Een

Keuzes

~ ~ ~ ~ ~

Loom openden de zware, houten poorten van Stormslot zich voor de drie ruiters. Het bleke, grijsblauwe silhouet van Lunos vormde een perfecte cirkel, waarachter de zon zich verborg. De grootste van de twee manen bracht een nacht die nog zeven uur zou duren. De massieve muren van de stad torenden uit boven het landschap, hun einde verborgen in het duister van de nacht.

Heftars paard brieste ongeduldig en schudde haar hoofd. Het gerinkel van het paardenharnas stierf langzaam weg, te zacht om het geklik van het laden van een kruisboog te verhullen. Heftar hief zijn linkerhand. Zijn andere arm lag handloos in zijn schoot.

“Dat zal niet nodig zijn,” sprak hij vanonder zijn gevleugelde helm. “Wij Schilden vechten alleen met wetteloos gespuis.”

De man met de kruisboog stapte naar voren, in het toortslicht naast de wachtershut. Met duidelijke, kalme bewegingen ontspande hij de boog en zette hij het wapen neer naast de deur van het eiken hutje, met de ijzeren pijl maanwaarts gericht. Met een stalen gezichtsuitdrukking keek hij op naar de ruiter. “Goede vangst?”

“Twee dozijn. Misschien meer, we hebben nog niet de moeite genomen de koppen bij elkaar te steken.” Een brede glimlach verscheen op Heftars gezicht. Een van de mannen achter hem kon een lach niet onderdrukken. “Is de Valk nog open, Taruk?”

De poortwachter zuchtte en schudde zijn hoofd. “Nee. Goblins hebben de herberg afgebrand tijdens hun laatste aanval. Kleine schurftlijers zijn het. Het zal niet lang duren voor we ons wreken. Deft Landgoed en zijn honden hebben namelijk het kamp van de hele stam gevonden. Misschien willen jullie mee? Heer Drachenend zal er vast een goede prijs tegenover zetten …”

Heftar antwoordde met een trage, nauwelijks zichtbare knik.

“Jullie kunnen je geluk beproeven in de Blauwe Dolk,” vervolgde Taruk. “Die herberg is gespaard gebleven en kan jullie een bed en een maal bieden. Doe Helena de groeten van me.”

De drie ruiters knikten en spoorden hun rijdieren aan. Zwijgend reden ze Stormslot binnen, hun blik op zoek naar sporen van de goblinoverlast. Het zachte klakken van de hoeven stierf langzaam weg, definitief afgekapt toen de poorten weer dichtvielen.

“Xander? Blijf je daar de hele nacht staan?” vroeg Taruk, terwijl hij zijn zoon gebaarde uit de bosrand te komen.

Xander, de tweede en jongste zoon van Taruk, was lang en slank. Zijn haar, net zo donkerbruin als dat van zijn vader, hing in een paardenstaart tot net voorbij zijn nek. Met een zucht en een korte sprint voegde Xander zich bij de man, die hem gebaarde ook zijn kruisboog tegen de hut te zetten.

“Heftar, Arthor en Felix …” Afwezig streek Taruk door zijn haar. “Ik vraag me af wat er met Lelianne gebeurd is. De Schilden van de Hertog reisden eerder altijd met zijn vieren …”

“Wat als ze haar eigen opdracht heeft?” vroeg Xander, terwijl hij in de hut verdween. Een ademteug later verscheen hij weer in de deuropening met een donkerblauwe wollen cape over zijn schouders. De ring van Lunos’ licht weerspiegelde in Xanders grijze ogen toen hij zijn hoofd in zijn nek legde en verder dacht. “Zal ik hen volgen? Het lijkt me dat we vannacht niet veel andere reizigers hoeven te verwachten.”

Zijn vader knikte. “Het is zeker wijs om een oogje op de Schilden te houden.”

Hun ogen vonden elkaar, ze knikten en spraken tegelijkertijd. “De Blauwe Dolk.”

De herberg was gevuld met de gebruikelijke nachtelijke stamgasten; mannen en vrouwen, die het ongebruikelijke duister het liefst verdreven met de warmte van goed gezelschap en een dampende maaltijd. Helena, de voornaamste minstreel van Stormslot, trok het grootste deel van de aanwezigen naar haar podium met haar verhalen en geruchten uit de wijde omtrek. Tussen de aandachtige luisteraars bevonden zich ook de drie verreisde Schilden.

Xander liet zijn blik over hen gaan. Hij kende Heftar goed. De man kwam uit Stormslot en was al in dienst van de Hertog sinds Xander kon lopen. Het Schild had een zware kaaklijn en een permanente frons boven zijn groene ogen. Zijn donkerbruine haar begon tekenen van grijs te kennen, iets wat de man tevergeefs probeerde te verbergen door het zo kort mogelijk te dragen. Men zei dat de strijder zijn rechterhand had opgeofferd in een gevecht met een Drach, het neefje van de mythische Draken.

Rechts van Heftar zat de boogschutter Arthor, die dankzij zijn talent met de boog nu de trotse eigenaar van de bijnaam “Haviksoog” was. Zijn zwarte krullen deinden rond zijn gezicht, terwijl hij eenzijdig een gesprek voerde met het laatste Schild, zonder zijn blik langer dan drie tellen van Helena te houden.

Felix was dit duidelijk gewend. Deze Schildman was haast breder in zijn schouders dan dat hij lang was. Zijn compacte bouw deed, samen met de zware baard, al snel denken aan een paar druppels dwergenbloed in zijn stamboom. Arthors vrolijke vragen werden met korte knikken of onduidelijk grommen beantwoord, terwijl Felix het snijvlak van zijn bijl wette.

De knusse taveerne, de Blauwe Dolk, was vernoemd naar het geliefde wapen van Nefros de Slinkse, de oorspronkelijke eigenaar van de herberg. De ponjaard in kwestie was gesmeed uit zinor, een metaal dat niet meer gevonden werd sinds de eilanden van Panthea uit elkaar gereten waren. Het metaal had dezelfde kleur als Lunos, een helder zilverblauw, en lichtte zacht op wanneer die maan aan de hemel stond. Nefros was ruim tweehonderd jaar geleden begraven toen Xander in de herberg plaatsnam, maar de gloed van de dolk boven de haard was zo helder als altijd.

Xander bestelde nonchalant een mok bier en een met warm vlees gevuld brood. Rustig zocht hij een plek uit aan een van de vijf lange eettafels, waar hij goed zicht had op de Schilden en de minstreel. Hoewel iedere tafel voor ruim twintig man plaats had, deelde Xander deze tafel slechts met één andere herbergbezoeker. Ze was een blonde, jonge vrouw, ruwweg zo oud als hijzelf, iets jonger dan twintig. Het duurde even voordat het tot Xander doordrong dat zijn tafelgenote Heralda Landgoed, Defts dochter, was. Ze had enkel oog voor Helena en leek pas te beseffen dat Xander plaats had genomen toen hem het gevulde brood werd gebracht.

Tegen de tijd dat een tweede mok bier zich voor driekwart in Xanders maag bevond, werd Helena’s laatste gedicht beëindigd. De troubadour nam plaats bij de Schilden, waarschijnlijk om te proberen hun het laatste nieuws van buiten de stad te ontfutselen. Ze was niet de enige met honger naar geruchten, want Heralda schoof over de lange bank een paar plaatsen dichterbij.

“Is het een rustige nacht?” Hoewel haar poging om een gesprek aan te knopen enigszins geforceerd voelde, klonk in haar stem de interesse oprecht door.

“Ja, erg rustig.” Xander gebaarde naar de herbergier voor drinken voor hen beiden. “Een paar dappere marktlui en gelukkig geen teken van goblins. Dat moet wel te maken hebben met hen daar.” Wijzend met zijn kin richtte hij Heralda’s aandacht even op de Schilden.

“Weet je waarom ze zo snel terug zijn?” Haar toon weerspiegelde het wantrouwen dat haast iedere stadsbewoner voor de Schilden voelde. Hoewel de betitelde strijders voornamelijk vochten om de beschaafde landen te beschermen tegen grijshuidige bedreigingen, waren ze niet veel meer dan veredelde huursoldaten.

“Ik heb begrepen dat ze een flinke slag hebben geleverd. Ze hebben zo’n twintig hoofden meegebracht. Dat zal een klein goblinkamp zijn geweest. Ik denk dat ze Lelianne achter de weggevluchte overlevenden hebben aangestuurd. Dat zou haar afwezigheid verklaren.”

Heralda keek hem scherp aan. “Je praat alsof het uitmoorden van een stam je niets doet!”

Xander haalde zijn schouders op. “Jij hebt toch ook de ravage gezien, die ze vorige keer hebben aangericht? Of de keer daarvoor? Het geeft me alleen maar voldoening om van hun dood te horen!”

Een zware hand landde zacht op Xanders schouder. De jongen draaide zich geschrokken om en keek daardoor recht in het breed lachende gezicht van Heftar.

“Alleen maar voldoening?” herhaalde de man met een serieuze toon, die zijn lach tegensprak. “Dat wil ik je wel zien bewijzen. Jij bent Taruks zoon, toch?” De man knikte vriendelijk tegen Heralda en stak zijn enige hand uit naar Xander. Na een stevige handdruk liep hij om de tafel heen en plofte hij neer op de bank tegenover de twee. “Ik ben Heftar, een Hoorndrager. Je vader heeft ons gevraagd om de belagers van Stormslot, die goblins, aan te pakken. Dat is een aanbod dat wij Schilden niet snel afslaan. We zijn alleen net terug van onze vorige rit, eigenlijk toe aan wat rust of vermaak … Laten we het dus wat interessanter maken.”

“Wat heb je in gedachten?” vroeg Xander, één wenkbrauw geïnteresseerd geheven.

Heftar richtte zijn blik op Heralda. “Jouw vader, Deft, heeft met zijn honden een kamp gevonden, niet? Dat zal niet meer dan twintig uur van de stad liggen. Als Felix gelijk krijgt, hebben we het over zo’n honderd Grijshuiden. Met tien man en wat vuur moeten we een eind kunnen komen. De vraag is …” Hij keek opnieuw Xander aan, met wederom een grijns op zijn gezicht. “Hoe komen we aan tien man?”

Gezeten op de rand van zijn bed masseerde Xander zijn slapen. Hoewel de jongen een goede poging had gedaan zich onder Heftars voorstel uit te wurmen, had de man geen genoegen genomen met een “nee”. Er was besloten dat Xander zich bij de groep mannen zou aansluiten, om zowel de goblins als de jongeman een lesje te leren.

Wanneer Zora, de rode maan, de zon niet langer verduisterde, werd Xander bij het Poortplein verwacht. De twee daarop volgende dagen zouden lang zijn en ieder rond de dertig uur duren. Slechts een korte nacht zou tussen beide dagen vallen, waarbij eerst Zora en daarna Lunos voor de zon langs zouden reizen.1

Met een zucht schoof Xander zijn zelfmedelijden aan de kant. Er zou een zeker respect horen bij de titel Goblindoder en dat kon Xander wel gebruiken. De afgelopen jaren had Xander als zoon van een poortwachter gemerkt dat ieder greintje respect welkom was.

Terwijl zijn vader en broer nog diep in slaap waren, verzamelde Xander de spullen die hij mee zou nemen. Hij begon met zachte sokken en stevige laarzen. De goblins hadden immers een slachting aangericht onder de rijdieren, waardoor de kans groot was dat de jagers het hele eind naar hun kamp moesten lopen. Zijn verdere bepakking was minimaal: een grote waterzak en eten voor onderweg. Voordat hij vertrok, plukte Xander een appel van de keukentafel en gaf hij zijn moeder een haastige afscheidskus, met de belofte snel terug te keren.

Bij de deur keek hij nog eenmaal om naar de vrouw. Terwijl ze een zak kippenvoer klaarzette, werd ze voor het raam door de langzaam verkleurende hemel als op een schilderij afgetekend. Opnieuw zuchtte Xander. Zonder de toewijding van deze vrouw zou dit gezin meteen uit elkaar vallen. Hij knikte naar haar en duwde met een grijns de deur open.

Terwijl Xander naar het Poortplein liep, verdween de schaduw van Zora als een laken die van een bed getrokken werd. Langzaam ontstond reuring in de huizen van hout en klei. Een nieuwe dag begon, en dezelfde dagelijkse taken vroegen om aandacht. De appel was op voordat Xander het plein opliep en hij wierp het klokhuis naar een groep geiten. Hun hoeder tikte even zijn rieten hoed aan en keek de jongen na. De man krabbelde door zijn grijze sik, zich duidelijk afvragend wat de poortwachterszoon deze ochtend zo ver van Taruks post bracht.

De vrijwilligers, die door de Schilden bij elkaar waren gebracht, vormden een vrij eenzijdig gezelschap. Bijna allemaal waren het mannen met brede schouders en lage voorhoofden, wiens smeulende ogen nauwelijks hun wraaklust verhulden. Behalve de Schilden hadden slechts twee andere aanwezigen niet een soortgelijk uiterlijk. Een van hen was Heralda’s vader, Deft Landgoed, de ander een slanke vrouw, gehuld in een harnas van stevige dierenhuiden. Het duurde even voordat Xander haar kon plaatsen als Gondra, Defts zus, en de reden dat hun familie de bijnaam Landgoed had gekregen.

Gondra besteedde namelijk meer tijd in de heuvels rond Stormslot dan alle andere jagers tezamen. Niemand kende het eiland zoals zij. Er waren slechts enkelen op Shaemuut die ooit een reis van kust tot kust hadden gemaakt, maar Gondra kon met haar ogen dicht de randen en rivieren van het eiland tekenen. Veel van haar uiterlijk deelde ze met haar broer Deft. Beiden hadden hoge jukbenen en zwaar, krullend haar. Allebei leken ze lenig als een kat, maar de familiegelijkenis was het meest sprekend in de vastbesloten trek rond hun mond.

Xander werd als eerste door Gondra opgemerkt. Met enkel haar ogen gidste ze Defts aandacht naar de jongeman, waardoor hun gesprek stilviel. Het abrupte einde van hun dialoog werd ook opgemerkt door de leider van de Schilden, die daarop de blikken van de Landgoeden volgde.

“Ha! Daar ben je!” bulderde Heftar over het plein. “We vroegen ons al af of je nog zou komen. Beetje aan de late kant, vind je niet?”

“Zo laat is hij niet,” sprak Gondra hem tegen. Haar stem was kalm, maar was zelfs op Xanders afstand helder te verstaan. Ze keek omhoog, waar de uiterste rand van Zora nog voor de zon stond. Bij Xanders laatste stappen naar de groep gleed de maan voor de zon weg. “Precies op tijd, zelfs.”

Heftar keek de vrouw aan, één wenkbrauw opgeheven. Hij leek niets te kunnen vinden om haar tegen te spreken, dus haalde hij zijn schouders op en keek hij naar alle verzamelde mensen. “Ik neem aan dat jullie elkaar kennen en dat jullie weten wat we gaan doen,” kwam hij grimmig ter zake. “Ik hoop dat jullie, net zo graag als ik, willen dat we allemaal weer heel thuiskomen. Jullie zullen dus iedere opdracht van mij, Arthor en Felix zonder morren uitvoeren. Bovendien houden jullie je ogen open en je zintuigen scherp.” Zijn blik bleef even hangen op twee donkerharige broers. “Dus geen drank. Niet onderweg. Niet ‘s avonds. En zelfs niet stiekem.”

De mannen gromden iets dat voor een akkoord kon doorgaan. Heftar wisselde een veelbetekenende blik met Arthor, die daarop het woord nam. Zijn stem was fluweelzacht, maar zijn donkerblauwe ogen stonden op onweer.

“Confrontaties met de Grijshuiden zijn nooit eenvoudig en nog minder vaak voorspelbaar. Hoewel vuur het meeste werk voor ons zal doen, zullen Felix en ik erop toezien dat iedereen goed bewapend is. Ik heb overigens van beide Landgoeden begrepen dat we erg dicht bij dwergenterrein gaan komen. Maak jullie borst maar nat.”

Toen besefte Xander hoe ver deze uitdaging hem van huis zou brengen. Het vooruitzicht van een conflict met de goblins gaf hem al een wee gevoel in zijn buik, de uitleg van Arthor maakte hem onrustiger. Hij had grootse verhalen gehoord over de compacte dwergen en had altijd verwacht om minstens een mijl van die wezens weg te blijven. De laatste toevoeging van Arthor drukte Xanders gemoed nog meer.

“Er hangt bovendien regen in de lucht. Regen en vuur mengen niet geweldig. Afhankelijk van wanneer de bui valt, hebben we een natte heenreis of, erger nog, een kamp vlak bij doorweekte en hongerige goblins.” De zwartharige man glimlachte even naar Xander. “Dat is precies wat de jacht zo leuk maakt. Een beetje uitdaging.”

Gondra en Xander waren in het gezelschap de enigen die de opmerking niet beaamden. Heftar gebaarde met zijn hoofd naar de stadspoort en de goblinjagers kwamen in beweging. Voor Xander het wist, lag Stormslot achter hen.

Het eerste gedeelte van de reis gaf de mannen valse hoop. Enthousiaste grootspraak vulde de eerste ochtend en middag, maar tegen het vallen van de nacht waren de eerste regenbuien aan de horizon zichtbaar. Het licht van de zon tekende in de verte de bovenste lijnen van de wolken in tinten van grijs en zilver. Langzaam schoven beide manen voor de zon, terwijl het gezelschap moe en mopperend een kamp opsloeg in de rand van een bos. Het bosje telde misschien dertig eiken en de loofbomen zouden het gezelschap tegen heel wat hemelvocht beschermen.

Het was al snel duidelijk dat bij het opzetten van het kamp Xanders hulp niet wenselijk was. Felix had de jongen daarom de weinig nobele taak van het verzamelen van brandhout toegewezen. Xander stond nu aan de bosrand en liet zijn blik over de omgeving gaan.

Op het pad voor hen lagen de eerste uitdagingen. Het amper verlichte landschap glooide als een ongestreken hemd. De heuvels en grasvelden liepen tegen de gekantelde bergen aan. Ooit, zei men, hadden de stenen massa’s recht omhoog gewezen, hun toppen naar de zon gericht. De oude goden hadden de bergen echter omvergeworpen toen hun oudste kinderen in opstand kwamen. Dat was het laatste wat ze deden, voor ze stierven.

Nu lagen de bergen zijwaarts, hun bergtoppen starend naar de horizon. Het land onder hen was gehuld in eeuwige schaduw. Het duister waar de dwergen leefden.

Xander voelde de beweging achter zich, voor hij haar hoorde.

“Weet je zeker dat we de jongen mee hadden moeten nemen?” vroeg Arthor aan Heftar, terwijl hij voor de tweede maal de knopen van de tenten controleerde.

Heftar legde de laatste wapens klaar voor de oefeningen die later die avond zouden volgen. “Waar komt die vraag zo ineens vandaan? Je hebt gezien hoe hij loopt, hoe hij om zich heen kijkt. We moeten hopen dat Lelianne hem niet te pakken krijgt. Die jongen is gemaakt om het wild te verkennen.”

“Maar zie je hem ooit iets doden? Laat staan fatsoenlijk vechten …?” Arthor zuchtte en schudde zijn krullen uit zijn gezicht.

“Dat zeg jij.” Felix kwam vanachter de tent tevoorschijn en plantte de schep, die hij zojuist had gebruikt om een latrine te graven, in de aarde. Het kostte de man duidelijk weinig moeite om het blad bijna tot de steel in de grond weg te doen zinken. “Geef hem het juiste wapen en hij kan duizenden doden.”

“Oh, en aan wat voor wapen denk je dan?” grinnikte Arthor. “Een zwaard?”

Felix hief een wenkbrauw. Zijn gedachten hadden in een andere richting gelegen. Hij grijnsde breed. “Woede.”

Xander draaide op zijn hielen, ogen wijd open. Hij kon een zucht van opluchting niet onderdrukken toen hij besefte dat het Gondra was die hem in alle stilte had benaderd. Ergens verbaasde het hem weinig dat de Landgoed hem opzocht. De afgelopen dag had Xander het gevoel gehad dat hij geen beweging kon maken zonder dat het de vrouw opviel. Gondra keek hem met een kleine frons aan.

“Liet ik je schrikken?” vroeg ze.

De jongen haalde zijn schouders op, zich bewust dat ze allebei de waarheid al wisten.

Gondra liep langs hem. Ook haar blik bleef rusten op de omvergeworpen bergen. Na een korte stilte sprak ze opnieuw. “Ik vraag me vaak af hoe onze wereld eruit zou zien als ze nooit zulke vernietiging had gekend. Zouden de eilanden dichter bij elkaar liggen? Zouden we meer handel drijven? Meer harmonie kennen? Met elkaar, met de dwergen, als zij niet langer in het duister leefden?”

Opnieuw zweeg ze, haar blik ver voorbij de horizon. Xander, niet helemaal op zijn gemak bij deze vragen, vulde de stilte door naast haar te gaan staan. Hij volgde haar blik naar de heuvelruggen in het oosten.

“Zouden we het anders willen?” vervolgde Gondra. “Wanneer ik naar jou kijk, herken ik mezelf. Een ontzag voor de wereld, instinctief respect voor alles dat leeft. Voel je dat ook? Voel je de nieuwsgierigheid, de drang om te ontdekken?”

Xander beet op zijn lip en overwoog haar vragen. Hij dacht terug aan hoe zijn moeder die ochtend door het licht werd afgetekend. Hij dacht aan zijn broer, wiens opleiding tot stadswachter ieder vlak van zijn leven bepaalde. Ook Xanders lot leek in steen vast te staan. Hij zou ook poortwachter worden, een stadsmeid huwen en daarna het stokje weer aan hun kinderen overdragen. Xander keek opnieuw naar de bergen.

“Ja,” gaf hij toe. “Natuurlijk wil ik meer weten. Ik zou willen ontdekken wat de wereld zo veranderd heeft. Hoe wij nu onze wereld kunnen veranderen, verbeteren.”

Gondra glimlachte, terwijl ze de jongen nogmaals in zich opnam. “Dus ik had je toch goed ingeschat. Morgen kunnen we verder praten, ontdekken of je verder kan zien dan dat je kijkt. Ik geloof dat de Schilden je nu willen zien. Je mag leren hun wapens te gebruiken. Bovendien zal mijn broer mijn hulp voor bij het koken zeker waarderen.”

Ze knikte even en haar lach vervaagde tot een schaduw, terwijl ze terug naar de andere mannen liep. Xander raapte haastig het brandhout aan zijn voeten bij elkaar en volgde haar.

Als hij iets langer had getreuzeld, dan had hij de schim van beweging op de heuvels vlak bij hen gezien.

Boven het vuur borrelde een geurige maaltijd die het midden hield tussen soep en stoofpot. Het gezelschap van elf man kreeg ieder een diep bord aangereikt, waarna Felix weinig enthousiast een paar scheppen van het avondmaal in de kommen kwakte. Uit het gezelschap klonk af en toe een knor van tevredenheid en een deel van de mannen pakte langzaam weer zijn gesprekken op. De meeste anderen stonden op voor een tweede portie.

Af en toe werd er fronsend omhoog gekeken en gestaag werd het getik van de regen op het bladerdak hoorbaar. Voordat de gesprekken konden omslaan in gemopper, kondigde Arthor opgewekt aan dat de oefeningen zouden beginnen.

“Nat zouden jullie jezelf toch wel zweten! En met een beetje beweging blijven jullie lekker warm.” Hij wees daarna twee mannen aan, hoogstwaarschijnlijk neven van elkaar, die na hun tweede portie om nog meer hadden gegrapt. “Laten we met deze twee vrijwilligers beginnen. Jongens, pak maar een wapen naar keuze en laat ons eens zien hoe jullie die zouden gebruiken.”

De breedste van de twee mannen greep meteen naar een knuppel, die in een dikke wollen doek was gewikkeld. Het was een beer van een man, met donkerbruin haar dat uit alle openingen van zijn kleding kroop. Hij keek vanonder zijn borstelige wenkbrauwen even naar de Schilden en zijn vraag klonk in lome bastonen. “Dit erom laten, of …?”

“Graag,” lachte Heftar. “Het is de bedoeling dat jullie de schedels van goblins kraken, niet die van elkaar!”

De tweede vrijwilliger, een man van zo’n vijfentwintig jaar oud met rood haar, een snor en een trotse sik op een zware kaaklijn, koos voor een lang zwaard dat ook in een stevige doek was verpakt. Dit wapen zou hem een duidelijk voordeel geven qua reikwijdte.

Zijn neef met de knuppel liep op hem af, hand uitgestrekt en een succeswens op zijn lippen. Nog voordat de roodharige jongen besefte wat er gebeurde, ontvlamde een hevige pijn in zijn maag. Het handvat van de knuppel was hard in zijn buik gestoten en hij klapte dubbel, terwijl het zwaard op de grond kletterde. Zijn neef bewoog in één vloeiende beweging door. De knuppel zwiepte omlaag, maar werd door de aanvaller vlak boven de rode krullen tot stilstand gebracht. De jongen, duidelijk verslagen, zakte op zijn knieën, waar hij een paar keer moest slikken om zijn maaltijd binnen te houden.

“Zo, die les is snel geleerd!” Heftar lachte opnieuw en bood de jongeman zijn enige hand aan. “Dat zal je nog wel even voelen, Barad. Maar, en dat geldt voor jullie allemaal, moge het je duidelijk zijn dat een verfijnder wapen niets betekent als je overvallen wordt.”

Felix stond op en zijn zware stem rolde door het kamp: “Zoek allemaal een wapen uit dat goed voelt. Jullie gaan leren dat een deel van je te maken.”

Xander stond op het punt om de hoop op te geven. De Schilden hadden hem de tijd gegeven om in zijn eentje te oefenen, aangezien de jongen nog nooit een wapen had vastgehouden. Xander had nu bijlen, zwaarden en dolken geprobeerd rond te zwaaien. De wapens die hij met één hand vast kon houden, brachten hem uit evenwicht wanneer hij ze probeerde te gebruiken. Met iedere zwaai die hij maakte, had hij twee stappen nodig om niet om te vallen. Felix had hem er kortaf op gewezen dat dit voortkwam uit zijn angst om zichzelf te verwonden. Xander moest dat toegeven, maar liep tegen hetzelfde probleem aan bij de wapens die hij met twee handen vasthield. Deze waren duidelijk zwaarder en zorgden dat Xander geen arm vrij had om zijn evenwicht te bewaren. Op het natte gras dwong ieder van Xanders serieuze aanvallen hem om zijn balans wankelend terug te vinden.

Nadat Xander voor de tweede keer meer dan drie stappen had moeten zetten om staande te blijven, keek hij beschaamd om zich heen. Gondra ving zijn blik. De vrouw glimlachte meelevend en knikte naar het laatste beetje wapenvoorraad.

“Jij en zwaarden zullen nooit vrienden zijn. Misschien kies je beter iets dat zich niet zo snel tegen je keert? Een speer, bijvoorbeeld, of een knuppel?”

Enigszins verslagen knikte Xander en hij liep naar de overgebleven wapens om een minder roemrijk moordmiddel uit te proberen. Alle illusies van heldhaftigheid werden met een zucht opzijgezet en knielend koos de jongen voor een staf die voor een wandelstok kon doorgaan. Het wapen was gemaakt van stevig eikenhout en was net niet anderhalve meter lang. Met één kop dubbel zo dik als het andere uiteinde lag de staf opvallend gemakkelijk in de hand.

Xander stond op en schudde zijn haar uit zijn gezicht. “En jij, Gondra, welk wapen gebruik jij?”

De vrouw was nergens te bekennen.

Arthor had nog even de tijd genomen om de stadswachterszoon te helpen met het vinden van zijn evenwicht. Hoewel hij de jongen liever had geleerd om zich te beschermen met een schild, moest hij erkennen dat Xander met de staf zijn wapen had gevonden. Intuïtief zette de jongen nu zijn gewicht achter het wapen. Behalve enkele simpele vervolgaanvallen, kreeg hij zelfs wat gevorderde aanvalsroutines onder de knie.

Toen de eerste regenbui, slechts de voorloper van een storm die in de nacht zou overtrekken, enigszins ging liggen, gaven de Schilden het einde van de oefeningen aan. De laatste tenten en een wachtersrooster werden opgezet en al spoedig lag het grootste gedeelte van het uitgeputte gezelschap te slapen.

Arthor en de neven die het voortouw voor het sparren hadden genomen, kregen de eerste wacht. De altijd goedlachse boogschutter had het wringende ongemak tussen de mannen al snel weggepraat. Barad, de roodharige jongen, had zelfs enkele woorden van vergiffenis kunnen sparen. Arthor had daarop de mannen hun plaatsen toegewezen en zijn eigen uitkijkpunt ingenomen.

Het daaropvolgende uur beloofde storm: in de verte werd gestaag onweer hoorbaar. Na een half uur begon opnieuw de regen te vallen. Aangezien het niet lang meer zou duren voordat hij afgelost zou worden, besloot Arthor onder het genot van het tikken van de regen zijn blaas te legen.

Terwijl hij zijn broek vastgespte en zijn positie opnieuw innam, zag hij een flits van beweging. Zijn reputatie als Haviksoog werd opnieuw verzilverd toen hij na enkele tellen twee kleine schimmige figuren in de nacht onderscheidde. De schimmen bewogen zich razendsnel door de regen. Ze lagen op koers naar Barads post.

Arthor twijfelde geen moment en sprintte tussen de bomen door. Nog geen twintig tellen later kwam hij aan op de plek die hij Barad had toegewezen. Het was een open plek iets lager op de heuvel, die goed zicht had moeten bieden. Van Barad zelf was echter geen spoor te bekennen.

Arthor vloekte en pakte een dolk uit zijn laars. Hij herkende de plek waar Barad had gezeten en zag de vertrapte planten. Duidelijk bewijs van een worsteling. Arthor liet zijn vrije hand door het gras bewegen, waar zijn angst bevestigd werd. Een grote plek was warmer dan het andere, door de regen doorweekte gras. Het zachte maanlicht bewees het. Bloed.

Hij vulde zijn longen om de waarschuwing te roepen, maar hoorde de beweging razendsnel op zich afkomen. Hij had maar één kans …

Heftar gooide de laatste stukken hout op het vuur. Het was beter om het op te stoken en nog even plezier van het vuur te hebben, voordat zijn wacht begon. Het zou toch niet lang duren voor het regenvocht in het hout kroop en het onbruikbaar maakte. De kreet die door de nacht klonk, kon hij haast niet geloven.

“Gobli…!”

Heftar sprong overeind. “Verdomme, Arthor!” Hij greep het eerste wat hij voor handen had, de pan waaruit ze hadden gegeten, en wierp het hard tegen een boom. De knal galmde door het kamp. “Wakker worden en wapens grijpen! Goblins!”

Een bliksemschicht gaf voor een paar tellen flikkerend licht aan de drukte in het kamp, die grensde aan het bezetene. Bijna meteen klonk de oorverdovende donder, maar dat leek de mannen alleen maar verder aan te sporen. Verschillende mannen waren deels ontkleed, maar hadden zich al van wapens voorzien. Anderen probeerden zich gehaast in hun meegenomen harnassen te hullen, in stilte biddend dat de leren wambuizen genoeg bescherming zouden bieden.

De stemmen van Heftar en Felix bulderden over de mannen, de enige orders in de chaos. Ze probeerden de diverse toegangen tot het kamp van ruwweg evenveel mankracht te voorzien, maar beseften allebei dat de uitgeputte mannen alleen met een godswonder stand zouden houden.

“Bij de vierde krater van Lunos! Veel kwetsbaarder kunnen we niet zijn …” gromde Heftar, terwijl hij over de pols wreef waar ooit een hand had gezeten. Hij had een verdomde Drach verslagen, maar zelfs toen had hij niet deze angst gekend. Hij zou verantwoordelijk zijn voor iedere man die hier zijn graf vond. “Jij, Xander! Versterk de Landgoeden! En doe verdomme een vest aan!”

Xander had in zijn haast het eerste vest binnen handbereik gegrepen. Tot zijn verbazing bleek dat een wollen jas te zijn die al jeukte voordat hij hem had dichtgeknoopt. Dat had hij scheef gedaan, besefte hij toen hij bij Gondra en Deft Landgoed tot stilstand kwam.

Deft keek hem kort aan, waarbij een glimlach op zijn lippen ontstond. Die lach verdween direct toen Gondra haar boog hief, een pijl in de aanslag. Het kabaal van de regen liet haast geen geluid vanbuiten het kamp tot hen doordringen, toch had ze stemmen gehoord. Deft wist genoeg en legde zijn vinger op zijn lippen. Het gebaar en zijn smeulende ogen smoorden ieder van Xanders onuitgesproken vragen.

“Er zijn er zeker vier, voor ons,” sprak Gondra, haar ogen gericht op het duister. “Maar ze praten … en bewegen sneller dan ik ooit heb meegemaakt. Wat denk jij, Deft?”

Deft zuchtte. “Ik heb ooit in Morrinhal geruchten gehoord. De goblins zouden zich voeden op de bliksem en …” Zijn ogen flitsten van links naar rechts, de beweging van een klein figuur volgend. “Zora’s zusters! Je hebt gelijk! Dat is … onnatuurlijk snel.”

Nog voordat het volgende woord zijn lippen had gevonden, had Gondra haar boog gespannen, gericht en geschoten. Een hoge, schelle gil klonk door de nacht, gevolgd door akelig gekerm van pijn. Gondra zette een paar stappen opzij en een tweetal speren vloog langs.

De wapens waren niet veel meer dan rechte takken met aangescherpte punten, die door Gondra’s reactie zonder schade te doen over de grond kletterden. Geschrokken staarde Xander naar de bron van de wapens. In het duister gloeiden gele pupillen op die het gezelschap in het vizier hadden. Vlijmscherpe tanden glansden op, terwijl de goblins hongerige grauwen uitten. Een van de hoofden van de wezens sloeg naar achteren door de kracht van een tweede pijl van Gondra. Xanders knokkels werden wit door de kracht waarmee hij zijn staf vastklemde, het angstzweet op zijn voorhoofd.

“Rechts van je!” schreeuwde Deft, zijn wapen gericht naar iets naast Xander.

Instinctief haalde Xander uit met zijn staf, maar de grijze figuur hupste naar achteren, buiten zijn bereik.

Het wezen was slechts half zo groot als Xander, maar leek rechtstreeks uit zijn kwaadste dromen te komen. Terwijl het zichzelf klaarzette voor een nieuwe aanval richtte het zijn lichaam omhoog. De huid van het wezen was grijs en gebarsten, alsof het lang geleden gestorven was. Grote, gerafelde puntoren trilden in opgewekte verwachting. Monsterlijke ogen schenen met een groengele gloed. Als er iets was dat de beestachtige aard van de goblin zou weerleggen, zou het de fonkeling van voorpret in die onnatuurlijke ogen zijn. Het wezen ontblootte de puntige tanden in zijn veel te grote mond door zijn lippen strak naar achteren te spannen.

Ineens schoot het monster pijlsnel naar voren, sneller dan Xander kon reageren. De jongen werd gered, doordat een van Gondra’s pijlen het wezen in de zij trof en de goblin uit evenwicht bracht. Het zware uiteinde van Xanders staf sloeg hard tegen de nek van het beest. Zijn aanval werd gedreven door paniek en het doffe geluid, als het splijten van een rottend blok hout, vulde Xanders maag met een ziek gevoel.

Nog voordat het levenloze lichaam de grond raakte, sprongen twee andere belagers op Gondra’s onbeschermde rug af. Deft wist een van hen op te vangen, met de punt van zijn dolk in de nek van het wezen. De ander wist zijn tanden diep in de vrouwenarm te laten zinken. Gondra gilde en draaide van het wezen weg. De goblin probeerde zich verder vast te klampen, maar liet los om naar lucht te happen toen Xanders staf hem hard in de ribben trof. Direct daarna versplinterden zijn neus en jukbeen onder Xanders woedende kracht.

Slechts een tel had hij oogcontact met haar, maar voor Xander stond het vast: Gondra had zijn leven gered. Hij zou het hare tot zijn dood beschermen.

Felix had niet de adem om zijn woorden te verspillen aan vloeken. Al een half uur leken de goblins uit iedere hoek te verschijnen. “Hoeveel zijn er?” vroeg hij, zijn bijl uit de maag van een goblin scheurend.

“Veel te veel!” antwoordde Heftar. Hij had ook net afgerekend met zijn aanvaller en nam een moment om het aan zijn rechterarm gebonden schild beter vast te zetten. Binnen Felix’ reikwijdte had men tijd voor zulke luxe. Er was maar één hoop, besefte Heftar. Opnieuw bulderde zijn stem over de geluiden van de strijd. “Naar het hart van het kamp! Verzamel bij ons vuur!”

Het commando klonk ver weg voor het drietal. Gondra had onder de dekking van haar twee bondgenoten haar arm kunnen verbinden, wat het ergste bloeden had gestopt. Vier goblins stonden voor hen, tussen hen en hun pad terug naar het kamp. Een vijfde Grijshuid was opnieuw het duister van de nacht ingeschoten. Weer flitste de bliksem in de hemel. Gondra zag haar broer knikken en grijnzen, voordat de donder klonk. Ze wist meteen wat hij dacht: de storm trok bij hen weg.

Niet langer in staat om haar boog te gebruiken, greep ze naar haar sikkel. Wie weet had ze met de mannen zij aan zij een kans om zich bij de anderen te voegen.

Deft nam het initiatief. Met een zwaard in één hand stormde hij naar voren. Xander volgde vlak achter hem. Deft haalde woest uit naar een goblin, die naar achteren leek te glijden. Twee van zijn metgezellen kozen voor de aanval. Xander wist een van hen af te houden. De tweede dook laag en zijn vlijmscherpe tanden boorden door de leren laars om Defts been heen. Terwijl de man door zijn been zakte, haalde hij uit met zijn zwaard. Het stalen wapen sneed tot op het bot van de arm van zijn belager.

De vierde goblin dook op Gondra af, terwijl Defts oorspronkelijke doelwit zijn blik op Xander richtte. De jongen draaide zich naar Deft, die in een wilde worsteling verstrikt was, maar kreeg niet de kans om te hulp te schieten. Voordat Xander een stap had gezet, sprong de goblin naar voren, happend en klauwend naar de handen die de staf vasthielden. Xander beantwoordde de aanval met een harde schop en een snelle stoot. Met een slag van zijn staf verbrijzelde Xander de ribben van het monster.

Buiten adem raapte Xander zich bij elkaar. Deft had zijn handen vol aan zijn belager, maar leek aan de winnende hand. Gondra bevond zich in een benardere situatie. Met een gewonde arm en slechts haar sikkel om zich te verdedigen tegen de twee goblins die haar belaagden, zou ze zonder Xanders hulp geen stand houden.

Xander veegde donker bloed van zijn wang en begon een sprint naar de dappere vrouw. Pijn vlamde vanuit het niets op, alsof zijn rug in brand stond. Geschrokken keerde hij zich om, oog in oog met een grijnzende goblin. Het wezen had een kort zwaard in zijn handen, nu nat van Xanders bloed. Even rook het aan het glinsterende blad. Het ademde diep in, de geur van het bloed leek hem te bekoren. De goblin gromde hongerig.

Xanders zicht was wazig door de pijn. Hij wist dat hij in actie moest komen en probeerde door de pijn te duwen, om zijn staf tot aanvallen te dwingen. Maar het wezen was te snel. Nieuwe pijn verteerde hem toen de punt van het zwaard zich in Xanders rechterarm boorde. Xander stompte met links, wist zelfs te raken, maar de wilde beweging bracht hem uit evenwicht. Hij viel hard op zijn zij.

De goblin verscheen boven hem. Xanders poging om overeind te komen werd beantwoord met verblindende pijn. De belager had hem met de heft van zijn wapen hard op de slaap geslagen. Het wezen sloeg een tweede keer en Xanders wereld kantelde, vervagend. Het sloeg opnieuw. En nog een keer. En weer …

Rook, dikker dan een deken, rolde uit het sissende kampvuur. De regen hield aan één stuk aan en deed alles in zijn macht om het vuur te smoren. Ook de wilde dans van de mannen hield aan, in strijd voor hun leven tegen de onbevreesde vijanden. De rook en de regen hinderden beide partijen. Tergend langzaam trok de storm over hen heen.

Slechts vijf man hield stand. Twee anderen waren dicht bij het vuur gesleept, niet langer in staat zich te verdedigen. Langzaam maar zeker merkte Heftar dat de bewegingen van hun belagers trager werden. De aanvallen van de goblins werden lomer en hun aantallen lager.

Er waren schelle kreten, commando’s, hoorbaar vanuit de bosrand. Van het ene op het andere moment trokken de Grijshuiden zich terug, schichtig zoekend naar uitwegen uit het kamp. Twee laatste goblins verlieten het kamp niet levend: in hun vlucht werden ze in de rug neergestoken.

Een van de mannen slaakte een kreet van overwinning, maar Heftar en Felix keken elkaar bezorgd aan. Was dit een hergroepering? Met een half woord aan elkaar wisten ze genoeg. Felix instrueerde de laatste mannen hoe ze de wonden van hun stadsgenoten moesten verbinden. Heftar rende achter de goblins aan.

Binnen één adem was hij aan de bosrand. Het eerste wat hij kon duiden, was dat de regen was opgehouden. In stilte dankte hij zijn goden, waarna hij de heuvelruggen afspeurde. Weinig licht viel langs de beide manen, maar met een ingespannen blik kon Heftar voldoende herkennen. Duizenden fonkelende druppels water schitterden op de natte heuvels. De goblins waren te herkennen als een zwarte vlek die zich op dit donkere doek voortbewoog. Korte tijd leek de groep zich in het geheel naar het noorden te bewegen, het directe pad dat Deft had aangewezen naar hun broedplaats. Met een dieper wordende frons merkte Heftar op dat een deel van de groep zich afsplitste. Deze tweede groep was kleiner, trager, en bewoog richting de bergen.

Heftar slaakte een zucht van opluchting. Deze nacht zouden ze veilig zijn. Het was tijd om hun wonden te likken. Hij voegde zich terug bij Felix en de andere mannen, om de zwaarst toegetakelde van hen te helpen verzorgen. Een man zou zijn rechterarm een paar dagen niet kunnen gebruiken, een ander was twee vingers kwijt. Heftar hurkte naast de laatste neer.

“Kom hier en laat eens zien? Hm … Dat ziet er lelijk uit. Niet zo erg als Felix’ smoelwerk …” Grijnzend wisselden de Schilden een blik. “Maar hier moet toch wat gebeuren. Afgebeten, zo te zien? Dan gaan we dat even goed laten bloeden. Al dat goblinvuil moet eruit.”

Heftar viel stil toen Deft in het licht van het kampvuur verscheen. De man keek verwilderd en zat onder een dikke laag modder en bloed. Zodra zijn ogen die van Heftar vonden, veranderde zijn gezichtsuitdrukking tot een smekende blik.

“Heftar! Ze hebben …” Met een kreet drukte hij zijn linkerhand tegen zijn schouder, waar een wond opnieuw begon te bloeden. “Ze hebben Gondra!”

Heftar schoot overeind om de man te ondersteunen. “En de jongen? Xander?”

Deft schudde traag zijn hoofd. “Nee, ik ben bang dat …”

“Waar is hij?”

De Landgoed gebaarde vaag naar waar hij vandaan was gekomen. Heftar haastte zich naar de plek waar de jongen was gevallen, een verwensing bij iedere stap.

Met neergeslagen ogen en het roerloze jongenslichaam in zijn armen voegde Heftar zich bij het gezelschap. Elke stap was behoedzaam en voorzichtig afgemeten. Xanders gezicht was bedekt met bloed. Een paar vlokken modder vielen van de gescheurde wollen jas en Heftar legde het lichaam bij het vuur, op een deken die Felix had klaargelegd.

“Goed,” klonk de basstem door de baard van het korte, brede Schild. “Hij leeft dus nog?”

Heftar glimlachte naar hem, de vermoeiing van de helse nacht zichtbaar op zijn gezicht. Hij wees naar de wond in Xanders onderarm. “Wel, hij bloedt nog. Of hij nog wil leven, is aan hemzelf. Help Deft zichzelf verbinden en breng daarna het verband hierheen. Ik zal de poortwachter wassen, dan kan ik meteen zien hoe erg die andere wonden zijn.”

Felix knikte en gromde een bevestiging. Heftar had zijn respect, iets dat de man niet gemakkelijk weggaf. Opnieuw moest Felix erkennen dat het een goede keuze was geweest het leiderschap van de Schilden aan de eenhandige man af te staan. Aan Heftar, die altijd een plan had.

Arthor haalde scherp adem. De schreeuwende pijn in zijn ribben bracht hem direct bij volledig bewustzijn, terwijl een schele hoofdpijn zich zijn hoofd in boorde. Hij was duizelig en lag met zijn gezicht in het koele gras. Er zaten gaten in zijn geheugen. Hij duwde zich omhoog, maar acute misselijkheid dwong hem zijn maag te legen. Was dit de ochtend na een kroegentocht?

Nee, want ze waren ver buiten de stad, herinnerde de man zich. Hij ging zacht tegen een boom zitten. Met voorzichtige aanrakingen kwam hij tot de conclusie dat zijn linkeroog dik en waarschijnlijk blauw was. Zijn hoofdpijn was het gevolg van een dikke bult op zijn achterhoofd, precies bij de basis van zijn schedel. Hij had dus gevochten …

Ineens stroomden de herinneringen terug, helder op zijn netvlies. Ze waren overvallen. Had het kamp zijn waarschuwing gehoord? Hij dwong zichzelf overeind om naar het kamp te lopen. Onderweg stopte hij slechts tweemaal om te braken.

Langzaam gleed Zora achter Lunos weg. De nacht zou nog maar een paar uur duren.

“Maar ze hebben mijn zus!” Defts ogen smeulden van woede.

“En wij hebben gewonden.” Heftar had deze reactie op zijn voorstel verwacht. Bij het ochtendlicht had hij zijn plan uiteengezet. Hij had voorgesteld om hun groep op te splitsen. Felix en Arthor zouden de aanval op het goblinkamp begeleiden, waarvoor zij vrijwel alle mannen mee zouden nemen. Heftar, Deft en, als de jongen nog kon lopen, Xander zouden achter de kleinere groep Grijshuiden aangaan. Heftar had echter gecommandeerd dat ze pas laat in de ochtend zouden vertrekken. “We hebben deze rust hard nodig.”

“Hoeveel uur wil je ze voorsprong geven? Iedere tel die verstrijkt, kan Gondra’s laatste zijn!” Deft balde en ontspande zijn vuisten herhaaldelijk terwijl hij sprak. “Je hebt gezien wat ze met Barad hebben gedaan!”

Het beeld van Barads lichaam, of wat daarvan over was, verscheen levendig op Heftars netvlies. De goblins hadden de man tot aan de voet van de heuvel gesleept en zich als verhongerde, wilde honden aan hem tegoed gedaan.

Heftar wreef over de stomp aan zijn rechterarm. Daarna maakte hij met zijn open linkerhand een wijd gebaar, ten teken van de acceptatie van Defts frustratie. “Als ze haar willen doden, als ze honger hadden, dan hadden we haar al gevonden. Dan was ze er net zo aan toe geweest als Barad. Maar ze hebben de moeite genomen om haar mee te nemen. Een gevangene die van elke stap een strijd zal maken. Daar moet een reden achter zitten.”

“Hoe bedoel je?” Deft moest de waarheid in Heftars woorden erkennen, maar was niet bereid zijn eigen standpunt zomaar te laten gaan. Als hij het Schild zover kreeg om een half uur eerder te vertrekken, kon dat voor Gondra het verschil tussen leven en dood zijn.

“Hun gedrag is vreemd,” antwoordde Heftar. “Ik heb vaak genoeg met goblins gevochten om te weten dat iedere afwijking van hun normale doen een tastbare reden heeft. Nooit nemen ze gevangenen. Nooit dwalen ze in dwergenterrein. Toch brengen ze Gondra nu naar de schaduw onder de bergen …” Heftar kneedde met zijn hand zijn voorhoofd, om de spanning van zijn zorgen te verjagen. “We kunnen niet vertrekken voordat Xander bij bewustzijn is.”

“Wel,” klonk de jongensstem, schor maar opgewekt, “wanneer gaan we?”

Xanders linkeroog was blauw en bijna dicht door de zwelling. Zijn wenkbrauw en voorhoofd kenden diverse sneden en scheuren, souvenirs van het goblin-geweld. Zijn linkerarm was stevig verbonden. Met een doek om zijn nek kon hij zijn arm gemakkelijk tegen zijn borst houden, zodat de arm niet zwaaide tijdens het lopen. Hij zag bleek door het verloren bloed, maar hij stond glimlachend rechtop.

Het kamp was reeds afgebroken en de groep die de goblins zou opsporen, was zojuist vertrokken, ruim voor het midden van de dag. Deft en Heftar stonden hoger op de heuvel, naar elkaar gebarend, op zoek naar het meest directe pad naar de bergen. Xander liet zijn tot wandelstok gedegradeerde wapen tegen zijn schouder leunen en trok aan de schouderbanden van zijn rugtas. Hij vroeg zich af of hij de mannen onnodig op zou houden. Toch schatte Xander in dat hij met de mannen mee zou kunnen komen. Het was duidelijk dat Deft last had van zijn gebeten been, al deed de man zijn uiterste best daar niets van te laten blijken. Xander verwachtte dat de Landgoed een behapbaar tempo zou aanhouden, ondanks zijn verwonding.

Hij hoorde de mannenstemmen dichterbij komen en keerde zich naar het geluid. “Jullie zijn eruit hoe we het snelste bij de bergen komen?” Zijn toon hield het midden tussen een vraag en een conclusie. “Weten jullie ook al wat we tegen de dwergen gaan zeggen, wanneer we ze tegenkomen?”

“We hoeven niets te zeggen,” antwoordde Deft grimmig. “Ook de dwergen komen vaak in aanraking met goblins. Dat is altijd bloederig.”

“Iedereen kent de wijsheid om bondgenoten te zoeken. ‘De vijand van mijn vijand is mijn vriend’.” Heftars mond glimlachte, maar in zijn ogen schemerde haat door. “Dus we laten hun zien dat we dezelfde vijanden hebben. En dat het menens is.” Hij wees met zijn duim naar een zak op zijn rug. Xander besefte dat het dezelfde zak was als die Heftar bij zijn binnenkomst op Stormslot omhoog had gehouden. De zak was nu minder vol, maar Xander kon drie bolle vormen herkennen.

Heftar benadrukte zijn gebaar. “Ik voer ze nog liever even niet aan de vliegen. Maar in de schaduw van de bergen zullen we duidelijk kunnen aantonen dat we Goblindoders zijn.”

Ineens klonk die titel Xander minder glorieus in de oren.

Pas tegen het middaguur hield de kleine groep stil. Ze waren een steile heuvel opgeklommen en namen een korte adempauze. Deft pakte uit zijn tas een aantal bladeren die hij voor de reis had meegenomen. Kalm gebruikte hij een vijzel om een dikke kruidenpasta te maken. Met een zucht van verlichting wreef hij deze over de tandafdrukken in zijn been. Wat van de pasta overbleef, bood hij aan Xander aan.

“Het zal die zwelling bij je oog wat verminderen. Maar let wel op dat je het niet in je oog smeert! Dit spul prikt als een dwergenbaard.”

Deft moest erkennen dat hij Xander langzaam in hetzelfde licht begon te zien als waarin Gondra de jongen zag. Hoewel de jongen maar door één oog kon kijken en nog nooit ver buiten Stormslot was geweest, was het Xander die als eerste had gezien dat hun pad gekruist werd door goblinsporen. Hierop hadden de mannen hun koers bijgesteld en lagen ze de Grijshuiden dichter op de hielen.

Heftar had de gewonde mannen gevraagd om even rust te pakken en iets te eten. Hij was daarna de goblinsporen gevolgd. Na ongeveer tien minuten kwam de man opgewekt terug, zijn vuist gebald en opgeheven. “Je zus geeft niet zomaar op, Deft. Ze heeft zich zo te zien flink verzet, waardoor de goblins zich nu iets harder haasten. Nog steeds richting de bergen, ben ik bang. Maar …” Terwijl hij nog iets dichter bij de anderen ging staan, opende hij zijn hand met de palm naar boven. Hij had een klein, rafelig stuk oor vast. “Ik wist niet dat ze een bijter is.”

“Je kent het motto van ons Landgoeden, toch? ‘Alles wat nodig is’.” Deft keek naar de bergen, nu al veel dichterbij. “Alles wat nodig is.”

Zora’s rode silhouet stond dicht bij de zon toen ook Lunos opkwam. De lange dag was nu, na bijna vijfendertig uur, voorbij. In het laatste licht werd een klein, beschut kamp opgezet, dat nog voor de ochtend zou worden afgebroken. In het diepste van de nacht zouden de mannen verder reizen om bij het eerste licht de hellende bergen te bereiken. Met wat geluk zouden ze dan niet opnieuw aan het duister hoeven te wennen.

Xander kon de slaap niet vatten. Zijn arm en zijn gezicht deden pijn, al leek Deft nog zo optimistisch te zijn over hoe snel de wonden genazen. Xander had zijn linkerhand bij het eten alweer kunnen gebruiken, maar het nieuwe verband zat strakker en bleef kriebelen.

De jongen zuchtte en opende zijn ogen. Ze hadden geen wacht opgezet, waardoor Xander het ongemakkelijke gevoel had dat juist zij werden bekeken. Midden op de velden, tussen de hoge heuvelruggen, klonk ieder natuurlijk geluid als een onnatuurlijke bedreiging. Het gerucht van krekels klonk steeds luider in Xanders oren, alsof de beesten steeds groter werden, steeds dichterbij kwamen. Het geluid van een jagende vos deed zijn nekharen overeind staan.

De stadswachterszoon lag op zijn zij, de enige houding die zijn pijnlijke rug en arm ontzag. Hij haalde rustig nog een keer diep adem. Welke angsten of ongemakken hij nu ook ervoer, die van Gondra moesten ondraaglijk zijn. Iedere minuut zou hen dichter bij haar brengen. Met die gedachte dwong hij zichzelf in slaap.

1 Zie Appendix B voor meer informatie over de Dag-Nachtcyclus op Shaemuut.

Hoofdstuk Twee

Verweven

~ ~ ~ ~ ~

Xander had zich nooit kunnen inbeelden hoe kolossaal de bergen waren. Op iedere hellende rotswand zou men met gemak heel Stormslot kunnen leggen. Gigantische stenen tanden hingen dreigend voor hen en lieten geen enkele van de eerste zonnestralen doordringen tot de grond. De stille lucht was vochtig en droeg de geur van aarde en mos. Onwillekeurig kreeg Xander kippenvel, terwijl hij zich inbeeldde hoe eenvoudig hij door de stenen kolossus verslonden kon worden.

Zijn ogen waren nog altijd aan de nacht gewend, wat hem hielp om de eerste tekenen van bleek plantenleven te ontwaren. De bewegingsloze silhouetten van ronde, manshoge paddenstoelen en wollige vlakken mos staken duidelijk af tegen de harde, rechte lijnen van het gesteente. Hoewel hij zo vaak had gehoord over de eeuwige nacht onder de bergen, viel het duister Xander erg mee. Gloeiende schimmels en indirect licht zorgden tezamen voor een onaardse verlichting tussen de poelen van perfect duister.

Het gebrek aan een hemel en aan de eeuwige zon waren desoriënterend, iets waar ook de goblins last van leken te hebben. Op verschillende plaatsen kon Deft de sporen van verwarring aanwijzen, in platgetrapte mosbedden en door stukgelopen paddenstoelen. Echter, toen de man enkele lokken haar van zijn zus vond, sloeg zijn leedvermaak opnieuw om in koele woede.

Niet meer dan een uur later zagen de mannen hun doelwit. De drie hadden een scherpe helling met weinig houvast moeten beklimmen, maar hadden vanaf daar een uitzicht over hun directe omgeving. Xander staarde enige tijd verwonderd naar een waterval in de verte, die uit het stenen plafond omlaag stortte. Heftar wees hem echter op de kleine schaduwen die voor een zachtgeel, gloeiend stuk mos heen en weer dansten. Het leek alsof de wezens een kamp hadden opgeslagen waar ze nu een opzwepend ritueel uitvoerden. Hun figuren dansten op een onduidelijk, onbestemd ritme. Kreten van plezier en extase echoden tussen de wanden. De geluiden smolten samen tot een verwarrend geheel.

Deft balde zijn handen tot vuisten. “Als die vervloekte Grijshuiden mijn zus ook maar iets aandoen, zal ik niet rusten voordat heel Shaemuut van hun vuile soort verlost is!”

Heftar legde zijn hand op de schouder van de man en schudde zijn hoofd. “Ik denk dat ze haar nog verder mee willen nemen. Als ik het echter goed zie …” Heftar tilde zijn hand op en wees naar iets linksboven van de silhouetten. “Dan brengt dat pad ze naar de spinnennesten, daar. Wie weet is dat ook de reden voor dit ritueel. Om het gevaar af te zweren.”

Verbaasd volgde Xander Heftars gebaar. Hij zag niets waaruit hij kon afleiden dat er spinnen waren op het pad dat de goblins zouden volgen, laat staan dat die kleine achtpotigen een reden voor rituelen waren. Het enige dat hem opviel, waren de verzamelingen van lichtjes die zacht flakkerend, bijna doodstil in de lucht hingen. Deft leek Heftars gedachtegang echter te begrijpen.

“Gevangen vuurvliegjes,” beaamde hij. Om Xanders merkbare verwarring weg te vegen, vulde de Landgoed zijn opmerking aan. “Te klein voor de spinnen om te eten, maar een erg aantrekkelijk lokmiddel. Hier zijn de buitenste spinnenwebben er vaak mee gevuld. Je moet trouwens niet denken aan de spinnen die je rond Stormslot vindt. De beesten hier eten vogels en vleermuizen, en kunnen zo groot zijn als flinke honden.”

Xander slikte zijn opkomende angst weg, terwijl Heftar bevestigend knikte.

“De Grijshuiden doen hun uiterste best hier van het leven te genieten, bang dat een achtpotige dood hen zal vinden. Wat vinden jullie? Zullen wij de achtpoters aftroeven en hun driekoppige doem zijn?”

De drie mannen bewogen in stilte richting de Grijshuiden. Hoewel hun kamp kortgeleden duidelijk zichtbaar was, duurde de reis daarheen in het donker het grootste deel van een uur. De rituele kreten waren nu weggestorven en de mannen maakten haast, bang dat hun prooi de afstand tussen hen zou vergroten.

Het lichtgevende gele mos groeide tussen scherp opstaande randen van steen. Dat maakte het laatste gedeelte van het sluipen een gevaarlijke uitdaging. Sommige van deze randen stonden haast twee meter hoog en de groep gebruikte dit terrein om hun toenadering te verbergen. De ondergrond was door de scherpe rafels oneven en moeilijk begaanbaar. Regelmatig vreesde Xander dat hij zijn voeten zou verzwikken, waardoor hij steun moest zoeken aan de wanden. Om ook maar enige houvast te krijgen, was hij gedwongen om zijn verwonde arm te gebruiken. Hij hield zijn tanden op elkaar geklemd om uitingen van zijn pijn te onderdrukken. Ondanks alles hoopte Xander tegen beter weten in dat ook het goblinkamp deze gebroken ondergrond zou hebben. Hun bliksemse snelheid had de wezens in hun eerste ontmoeting het voordeel gegeven. Dit gevaarlijke terrein zou hen zeker dat voordeel ontnemen.

Deft was nu de leider van het gezelschap en bewoog met een geoefende tred enkele meters voor zijn medejagers uit. De man had zich gehuld in zijn donkere, leren harnas en had een dolk getrokken. Als hij nog last had van zijn been had hij die pijn weggestopt onder een deken van gedrevenheid.

Ineens stond hij stil, zijn vrije hand uitgestrekt om de anderen tot stilstand te gebaren. Deft drukte zich tegen een wand, zijn oren gespitst, iedere spier gespannen. Hij had het gekletter van kleine stenen gehoord. Met gestokte adem volgde hij de beweging vlak boven hem. Het waren zachte voetstappen, als het zachte tikken van hout op de rotsen.

Nog geen halve meter van de man vandaan verscheen er plots het ronde hoofd van een goblin over de stenen rand. Slechts een tel keken de beestachtige gele ogen rond in de geul, voordat Defts hand het wezen in de nek greep en omlaag trok. Geschrokken zoog het beest lucht in om te schreeuwen, maar het wegzinken van de dolk in zijn keel voorkwam voorgoed dat de kreet geslaakt zou worden.

Het lichaam kwam met een doffe tik op de grond terecht. Enkele tellen klonk er door de ontsnappende lucht een zacht, vochtig gegorgel.

Heftar wist in die ogenblikken de afstand tot Deft te overbruggen en vroeg hem, net boven zijn adem: “Wachter?”

Deft knikte en veegde zijn bebloede hand af aan het leer dat hij droeg. Met slechts zijn blik dwong hij verdere stilte af.

Heftar knikte terug. Daarna wees hij met twee vingers naar Deft, vervolgens naar zijn ogen. Hij hief zijn hand en met zijn horizontaal gestrekte vingers bewoog hij heen en weer. Deft glimlachte en knikte. Hij was zelf ook van plan geweest om over de rand te kijken.

Xander had de anderen in stilte weten te volgen. Voor hem was het plots dat Heftar zijn rug tegen de wand duwde, alsof de man op een onzichtbare stoel plaatsnam. Pas toen Deft zijn voeten op Heftars knieën zette, was hun bedoeling zichtbaar. Met het Schild als zijn ladder kon Deft eenvoudig over de stenen hindernis kijken.

Na een paar tellen klom de Landgoed weer omlaag. Hij gebaarde dat vier wezens zich aan de rechterzijde van de groep bevonden. Deft wees op zichzelf, waarna hij opnieuw vier vingers omhooghield. Daarna gebaarde hij naar links.

Xander zag de boodschap duidelijker in de ogen van Deft dan in zijn gebaren. De jongen had het gevoel dat zijn hart een sprong oversloeg. Blijheid en woede stroomden ineens door zijn lichaam. Deft had Gondra gezien, maar zijn zus werd door nog vier Grijshuiden bewaakt.

Heftar knikte en sloot even zijn ogen terwijl hij het nieuws verteerde. Op dit moment hadden ze maar één voordeel. Tegen zoveel goblins was dat voordeel meteen hun enige kans. Alleen een volledige overrompeling bood hun de mogelijkheid om Gondra te bevrijden. Met zijn vieren was er hoop op een ongeschonden overwinning. Het nieuwste probleem was dat de verrassing snel weg zou vallen wanneer de wezens beseften dat een van hen al te lang buiten het kamp was. Er was voor de mannen dus maar één pad open en dat was om direct tot de aanval over te gaan.

Heftar opende zijn ogen. Deft keek hem gespannen aan en Xander keek schichtig om zich heen. Kalm pakte Heftar zijn schild en hij bond het aan zijn handloze arm. Hij wees naar een plek een paar meter verderop, waar ze eenvoudig de geul uit konden klimmen. Hij haalde zijn schouders op, maakte een cirkelend gebaar met zijn vinger, bewoog daarna zijn vinger over zijn keel en wees naar het kamp. Deft knikte meteen. Xander had daarentegen eerst een dwingende blik nodig.

Gebarend onderstreepte Heftar de stille woorden die hij met zijn mond vormde.

“Zij, of wij.”

Nerveus knikte Xander. Zijn eerste ontmoeting met goblins had de jongen de diepe indruk gegeven dat het aanstaande gevecht met de goblins niet te winnen was. Deft had echter een brede glimlach op zijn gezicht en hij reikte de jongen zijn dolk aan. De man wees naar het levenloze lichaam op de grond. Met de verrassing aan hun kant zou Gondra snel bevrijd zijn.

Tussen de gele mosbedden waren negen figuren zichtbaar. Acht van hen waren klein en bewogen schichtig, verdeeld in twee groepen van vier. Een van deze groepen was in overleg over de tunnel die ze bij toeval ontdekt hadden. Achter hen stond de negende figuur, Gondra, doodstil. Haar gezicht was bleek en haar ogen stonden op oneindig, alsof ze dwars door het onbreekbare gesteente iets aan de horizon zag verschuiven.

Nog geen zeven meter van hen verwijderd, deed de tweede groep goblins zich te goed aan wat ooit een mansgroot, harig wezen was geweest. Hun wapens, bebloed en vergeten, hadden hun dienst gedaan om hun prooi te verzwakken. Met hun hongerige muilen scheurden de wezens het rauwe vlees van het nog warme lichaam. Afgeleid en bedekt onder het warme bloed beseften ze niet dat een van hen het eten staakte, stilgelegd door een door Deft geworpen dolk.

Een tel na Defts dodelijke worp zonk Heftars zwaard weg in de rug van een tweede Grijshuid. “Bevrijd Gondra! Ik hou deze twee af!”

Deft was al onderweg, zijn geworpen dolk alweer in zijn hand.

De goblins, vanaf hun mond omlaag rood besmeurd, doken naar hun wapens, toen ook Xander langs Heftar rende. Moordlust verscheen in hun ogen, terwijl ze zich richtten op de man met het schild. Hij kwam tussen hen en hun prooi in. Ze zouden het hem doen berouwen.

De goblins die Gondra bewaakten, dachten dat ze klaar waren voor de aanval. Zelfs Gondra keerde zich om, haar blik verdwaasd. Kleine stenen dolken verschenen in de handen van de goblins, maar dat deed Defts snelheid niet verminderen. Achter zijn dolken aan rende hij bijna struikelend door een goblin heen en wist hij zijn dolk in de nek van de Grijshuid daarachter te steken. Het wezen dat hij omver had gelopen, liet zich echter niet kennen. Woest stekend met zijn dolk dook het Defts zijde in.

De twee andere goblins twijfelden geen moment. Ze sprintten richting de tunnel. De snelste van de twee schreeuwde één woord. De nietsziende Gondra knikte en keerde zich naar hen. Met houten bewegingen liep ze achter hen aan.

Met drie harde slagen van zijn staf bracht Xander Defts belager blijvend tot stilstand. De man duwde zelf het stille lichaam van zich af en grimaste van de pijn. Hij zoog lucht door zijn tanden, terwijl hij de wonden in zijn zij betastte.

“Oh, och … Dat was verdomd stom.” Hij hield zijn hand omhoog en bekeek zijn bloed bij het zachte licht van het mos. Hij schudde zijn hoofd en probeerde overeind te komen, een poging die hij meteen opgaf. “Verdomme, Xander! Ik overleef dit wel! Maak dat je achter Gondra aangaat!”

Xander knikte. Hij zag dat de wond diep was en hard bloedde. Maar dit was de wens van een stervende man, een opdracht die Xander niet kon negeren. De jongen haastte zich naar voren.

Ver boven het gloeiende mos glansden twee kattenogen. Gapend keek het wezen, wiens contouren wegsmolten in het duister, naar het schouwspel zo laag onder zich. Lui strekte hij zijn zwarte tijgerlichaam uit. Wie weet stond er vandaag smaakvoller vlees op het menu.

Xander hurkte even voor de toegang van de tunnel, waar Gondra en de Grijshuiden in waren verdwenen. De gapende muil van steen was nog geen meter hoog en Xander merkte er twee dingen aan op. Allereerst was het gloeiende mos maar een paar duimlengten de tunnel ingegroeid, voordat het abrupt stopte en de tunnel overgaf aan haast volmaakte duisternis. Daarnaast zag Xander in het weinige licht dat hij had dat de tunnel zacht lucht aanzoog. De spinnenwebben, waarin het licht glansde, dansten in de luchtstroom op en neer.

Xander wierp een blik naar achteren, naar Deft die verwoed probeerde om het bloeden van zijn wond te stoppen. Heftar had afgerekend met een van de goblins en was tegen het laatste wezen aan de winnende hand. Xander verwachtte dat de man snel achter hem aan zou komen. Met die geruststellende gedachte zette Xander zich op handen en knieën en kroop hij het duister tegemoet.