De ontdekking van

20223

Verhalen van Vlieland

De ontdekking van 20223

Verhalen van Vlieland

1e druk: maart 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverfoto: Jeroen Mies

Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-6464-104-2

ISBN E-book 978-94-6464-095-3

NUR 303

©2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Eerder verschenen Verhalen van Vlieland:

De ontmoeting van 2022

De stilte van 2021

De storm van 2020

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Al zes jaar gaat Elly Godijn als schrijver naar het prachtige Vlieland om te werken aan haar romans. En sinds vier jaar ook aan korte verhalen, samen met andere schrijvers, Verhalen van Vlieland.

Na de storm, de stilte en de ontmoeting ging zij samen met Ilona, Joseph, Inge, Guido en Peter op zoek naar ontdekkingen. Onderweg kwamen ze drenkelingen tegen en zo sloten Laura, Babette, Pauline, Nel en Frans zich aan en trokken zij verder op ontdekkingstocht over Vlieland ...

De verhalen zijn niet op bewoners van Vlieland gebaseerd, maar ontstaan uit de fantasie van de schrijvers.

Inhoud

Dode meeuwen

Elly Godijn

Het wordt tijd

Joseph Roelands

De hoogste tijd

Joseph Roelands

Sanne

Inge Reijnen

Laura

Inge Reijnen

Wandelen is nog altijd gezond

Guido Mortelmans

De dode kraanvogel

Peter Hilgen

De zwarte ibis

Peter Hilgen

Een overlevende van Lutine

Ilona Poot

De foto

Laura van Hofwegen

Kleren maken de man

Babette van den Heuvel

Vogelen

Pauline Jansen

Thuiskomen

Nel Goudriaan

Hoe je een bultrug op zijn buik rolt

Frans van der Eem

§

Vlieland

Laat mij gelukkig zijn ...

Elly

Dode meeuwen

Haar lange, zwarte haren dansen op de wind. Boven haar krassen meeuwen die zich laten dragen naar waar de wind ze brengt. De zee slaat zijn golven stuk op het eiland. De wind raast. En toch is het stil … In haar … De geluiden uit de natuur lijken haar te omringen als een vacuüm, totdat ze alleen is met de elementen. Alles vervaagt.

‘Kijk daar,’ roept Joris. Met zijn ruim twee meter lengte kun je niet om hem heen en toch is hij ook nietig. Net als zij. Klein. Nederig. ‘Daar is mijn thuis.’ Hij wijst over de zee naar het naastliggende eiland. Een zweem van heimwee klinkt door in zijn stem.

Zij staat daar, naast hem, en kijkt net als Joris naar het eiland, daar verderop in de zee. Een rilling trekt door haar lijf, maar niet van de kou.

‘Komen jullie?’ Iris zwaait enthousiast naar Eva. ‘We willen verder fietsen. Pieter is vogelspotter en hij wil graag naar de vogelkijkhut even verderop, vlak bij “Het Posthuys”. Kan dat?’

‘Eh … ik kom naar je toe.’ Ze rukt zich los van het uitzicht.

Joris blijft nog heel even staan, behoedzaam veegt hij met de mouw van zijn trui zijn vochtige ogen droog. Niemand ziet het, maar het beeld van zijn “thuis” raakt hem.

‘Pieter wil naar de vogelkijkhut? Dan gaan we improviseren! Vogels spotten in plaats van het strand.’ In haar hoofd maakt Eva een plan voor een andere invulling van de inspiratie fietstocht die ze met acht schrijvers hier op het eiland maken.

Acht fietsen worden bij “Het Posthuys” neergezet. Vandaar is het een klein stukje lopen naar de vogelkijkhut, volgens een local. Op het terras zit iemand enthousiast te zwaaien. Het is de schrijver-van-wie-ze-de-naam-niet-weet.

Verbaasd loopt Eva het terras op. ‘Dat is toevallig. Als we op Vlieland zijn, komen we jou tegen. Geen Vlieland, zonder jou, lijkt het. Eh …’

‘Frank, noem me maar Frank,’ grijnst de man. Hij heft zich op en kijkt vol verlangen naar de andere schrijvers.

‘Ze is niet mee. Annabel is er niet.’

‘Ze heet Annechien.’

‘Die ken ik niet.’

‘Ze schrijft ook.’

‘Vast in een andere schrijfgroep. Ik ken geen Annechien.’

Zichtbaar teleurgesteld laat de man zich weer in zijn stoel zakken.

‘Ik had me voorgenomen een volgende keer samen koffie te drinken, maar de groep wacht op me. We gaan vogel spotten.’

‘Klinkt als een goed plan. Een andere keer dan …’

‘Je komt hem ook overal tegen op Vlieland,’ lacht Iris. ‘Een volgende keer kan hij beter met ons meegaan op schrijfavontuur.’

Ze lacht. Vlieland doet haar goed. Enthousiast loopt ze achter de groep aan naar de vogelkijkhut. Joris loopt naast haar en deelt zijn vrees over de overbevolking en hoe je die zou kunnen oplossen.

Hij is nog niet uitgesproken of er ligt een dode meeuw langs het pad.

Ze wendt haar hoofd af, het beeld van een dood dier raakt haar enorm.

Even verderop ligt een volgende dode meeuw langs de kant van het pad, en daarna nog een en nog een. Het pad ligt vol met dode meeuwen.

De overbevolking waar Joris over sprak geldt duidelijk niet voor meeuwen, die lijken met bosjes dood neer te vallen. Het zijn er zo veel, dit heeft niets meer te maken met een natuurlijke dood.

‘Op dat moment valt een vogel uit de lucht dood voor de voeten van Pieter neer. Gevolgd door een tweede, een derde en …

‘Dit is niet goed, dit is niet goed,’ gilt Pieter. De vogelliefhebber is duidelijk over zijn toeren. Snikkend kijkt hij om zich heen.

De rest van de groep is stil. Geschokt.

Zij kijkt naar Iris, ze hebben geen woorden nodig.

‘Het plan is gewijzigd, we gaan lunchen op het strand,’ dirigeert Iris de groep rechtsomkeert. Voorzichtig pakt ze Pieter bij de hand en neemt de arme man huilend mee. Weg van dit tafereel. De anderen van de groep volgen, behalve Joris. Hij blijft achter bij Eva.

Waarom ze daar blijven, weten ze niet. Maar Iris draait zich nog een keer om en knikt Eva bemoedigend toe; zij redt het wel met de schrijvers.

‘Er is iets goed mis.’ Joris kijkt fronsend naar de hemel waar nog slecht een enkele meeuw vliegt.

‘Ik kan het niet, ik kan niet doen alsof er niets aan de hand is. Dit klopt niet. Ik weet dat we geen eilandbewoners zijn, maar iets in mij zegt me dat ik moet blijven. Noem het vrouwelijk intuïtie.’

‘Nou, dan ben ik zeker een vrouw. Mijn intuïtie zegt precies hetzelfde,’ lacht Joris wrang. ‘Laten we verder lopen.’

‘En dan?’

‘Geen idee, dan zien we wel wat we tegenkomen. Bovendien lijkt het wel dat hier meer dode meeuwen liggen.’

Het pad buigt af naar rechts waar de vogelkijkhut staat. Hoe dichter bij de hut, hoe meer dode meeuwen er langs het pad liggen. Het is onwerkelijk. Alsof ze liggen te slapen en ieder moment kunnen wegvliegen. Ze zijn omringd door dode meeuwen.

‘Ik weet het niet,’ zegt hij. ‘Wat als ze een ziekte bij zich dragen? Worden wij dan ook ziek?’

‘Geen moment aan gedacht. Als je wil teruggaan, voel je niet bezwaard. Ik loop nog heel even verder. Het is alsof iemand mij roept.’

‘Je muze?’ grijnst Joris. ‘Ik hoor niets, alleen de wind die in mijn oren suist.’

‘Als je heel stil bent, dan hoor je haar. Sluit je ogen, ik weet zeker dat jij haar dan ook hoort.’

Met gesloten ogen staan ze enkele minuten roerloos naast elkaar.

Ze horen de wind, het ruisen van de zee, een enkele schelle klank van een achtergebleven meeuw in de lucht. Ze horen …

‘Ik hoor niets …’

‘Concentreren, Joris. Dan hoor je haar. Ze is als een roepende in de woestijn, ze heeft ons nodig.’

Ze sluiten nogmaals hun ogen. Hoe goed Joris ook zijn best doet, hij hoort niets. Zij wel. Ze wordt geroepen en als vanzelf loopt ze richting de hulpkreet van een vrouw. Ze heeft iets vertrouwds in haar stem.

Joris heeft zijn ogen nog gesloten als er plots weer een dode meeuw naast hem op de grond smakt. ‘Ik hoor niets, ik hoor alleen een neerkwakkende meeuw,’ moppert hij. Maar Eva is al verdergelopen. ‘Wacht op mij!’ Snel zet hij de pas erin en al gauw loopt hij naast haar.

‘Stil zijn, ik hoor haar. Ze roept mij.’

Plots staat er op het pad een desk met daarop een rode knop. Joris trekt lijkbleek weg. ‘Dit is hem. Hoe kan dit?’

‘Wat is dit? Wat doet dit hier? Ik zei het toch, dit klopt niet. Nu staat er ineens een rode knop op ons pad. Wat zou er gebeuren als ik erop druk?’

Terwijl zij haar hand heft om een mep op de knop te geven, grijpt Joris haar bij de pols. ‘Niet doen!’

‘Waarom niet?’

‘Levensgevaarlijk.’

‘Waar heb je het over?’

‘Dit is de allesbepalende knop. Deze knop gaat over leven en dood. Als je hierop drukt, kleeft er bloed aan je handen.’

‘Hoe bedoel je? Wat weet jij hiervan?’

Er volgt een bizar verhaal over een rode knop die de oplossing is voor de overbevolking. Een druk hierop en de helft van de wereldbevolking valt ter plekke dood neer. Net als de meeuwen. Joris vertelt dat hij hierover heeft gefantaseerd en nu hij de kans krijgt om de overbevolking op te lossen, slaat de twijfel toe. Wat als … Hij is niet bang om zelf dood te gaan, maar wat als hij thuiskomt en zijn geliefde ligt dood op hem te wachten?

‘We lopen er met een boog omheen, we gaan verder,’ zegt hij beslist.

Zij kan niet anders dan hem volgen. Ook zij denkt aan thuis en de gedachte om de helft van het gezin kwijt te raken, zorgt voor een misselijkmakend gevoel. Zure gal stuwt onwillig door haar slokdarm omhoog, welke ze nog net op tijd kan wegslikken. ‘Je hebt gelijk, we gaan er met een grote boog omheen.’

Nog voordat ze een stap kunnen zetten, komt er een vrouw op hen af. Zwaaiend met een glinsterende toverstaf.

‘Het moet niet gekker worden.’

‘Zeg dat wel, Joris. Wat is dit?’

Vol verbazing kijken ze naar de vrouw die op hen afkomt. Ze draagt een paarse jurk vol stras steentjes. Op haar hoofd een zilveren tiara. Haar toverstaf zwaait gevaarlijk heen en weer, alsof ze op dat moment een bezwering uitspreekt.

‘Is dit de plaatselijke dorpsgek of …’

‘Geen idee, wat me wel opvalt is dat hier geen dode meeuwen meer liggen.’

‘Verrek, je hebt gelijk. Zat er iets in de koffie die wij eerder dronken waardoor we in een slechte trip zijn terechtgekomen?’

‘Dat zou veel verklaren.’

De vrouw komt naderbij en kijkt Eva strak aan. ‘Weet je wie ik ben?’

Ineens realiseert zij wie hier op het pad met een toverstaf staat te zwaaien. Hoe dan?

‘Simone? Ben jij het?’

‘Ja! Waar bleef je zolang?’

‘Wie is Simone?’

‘Simone is een van de hoofdrolspelers uit een roman van mij. Daarom kon ik haar natuurlijk wel horen en jij niet. Het is een personage uit een eerder geschreven Vlieland verhaal.’

‘Even serieus. Jouw hoofdpersonage is uit het boek gestapt?’

‘Het klinkt bizar, maar het lijkt er wel op.’ Ze kijkt Simone vragend aan. ‘Hoe kan dit? Heb jij iets te maken met de dode meeuwen?’

Simone vertelt dat ze een nieuw verhaal wil. Dat ze alles heeft gedaan om de aandacht van haar geestelijke moeder opnieuw te trekken, maar dat het niet is gelukt. Ze eist een nieuw verhaal, voor haar!

‘Wacht even, dit is allemaal ontsproten uit jouw brein? Wat is dit voor idioterie. Wie bedenkt zoiets?’

‘Joris, jij weet toch net zo goed als ik dat de meeste schrijvers een beetje raar zijn? Wij hebben een bizar fantasieleven in ons hoofd. Ze noemen het creatief, maar hebben wij schrijvers niet gewoon een kronkel in ons brein? En is het niet zo dat veel wat in jouw verhaal gebeurt, gebaseerd is op ontmoetingen in je leven, maar ook op ontdekkingen die je doet tijdens je schrijfreis? Jij, Joris, jij gaf mij bij de start van deze wandeling naar de vogelkijkhut een prachtig verhaal over de oplossing van de overbevolking. Jij bent medeverantwoordelijk voor het bizarre verhaal dat Simone hier laat zien.’

‘Bedoel je dat …’

‘Ja, Joris,’ fleemt Simone. ‘Ik wilde jullie aandacht trekken en dat is gelukt.’

‘En die dode meeuwen dan?’

‘Die zijn er altijd, ik heb er alleen wat meer van gemaakt. Maar vrees niet, met een zwaai heb ik ze zo weer in de lucht, behalve de exemplaren die al lagen te vegeteren.’ Simone zwaait een paar keer door de lucht en inderdaad een flink aantal meeuwen, dat voor dood op de grond ligt, stijgt weer op.

‘En de knop?’

‘Jij zult nooit weten wat er was gebeurd als jij daar op had gedrukt. Je had maar één kans, Joris. Die is nu voorbij.’

‘Waarom deze kleding?’

‘Ach, Eva. Wat ken jij jezelf toch slecht. Ieder oplettend mens weet dat jij van Fantasy houdt, dus ik dacht ...’

‘Jaja, het zal wel. Jij wilt dus een verhaal?’ vraagt Eva. ‘En dan is deze gekkigheid weer voorbij?’

‘Voorlopig wel.’

‘Beloof het.’

‘Ik denk dat ik het beloof.’

‘Ik zal ook een verhaal over je schrijven,’ biedt Joris aan. ‘Als dit maar voorbij is.’

Een zweem van een glimlach verschijnt op Simones gezicht. ‘Deal.’ Waarna zij in rook oplost.

‘Wat was dit? Ik wist niet dat er gestoorde personages bestonden die zo uit je verhaal kunnen stappen, Eva.’

‘Ik ook niet. Wij schrijven allebei een verhaal over haar en beloof me dat je haar aan het eind van het verhaal achterlaat op een onbewoond eiland.’

‘Vlieland?’

‘Nee, niet op Vlieland.’

Waarna ze in lachen uitbarsten.

Niet veel later zijn ze terug bij de groep. Over wat er werkelijk is gebeurd, praten ze niet. Ze hebben afgesproken het niet met anderen te delen, niemand zal hen geloven. Zelf twijfelen ze of het niet hun fantasie was die met hen aan de haal ging. Het is te bizar dat een van de hoofdpersonages zich zo kan manifesteren. Aan de schrijfgroep vertellen ze dat het erger leek dan het was, dat het wel meeviel. Er overlijden altijd meeuwen. Pieter is over de ergste schrik heen, maar is nog niet geheel gerustgesteld. Hij besluit alsnog zelf te gaan kijken en is de verdere middag van de radar.

Wanneer hij ’s avonds voor het avondeten terugkeert, vertelt hij dat het inderdaad minder erg was dan ze in eerste instantie dachten. Met blozende wangen vertelt hij dat hij een leuke vrouw heeft ontmoet, bij de vogelkijkhut. Ze houdt van verhalen en ze is erg geïnteresseerd in hem als schrijver. Ze hing aan zijn lippen toen hij vertelde over zijn schrijfcarrière. Ze wilde geen telefoonnummers uitwisselen, ze heeft geen mobiel, maar morgen ziet hij haar weer, bij de vuurtoren.

‘Oelala, er hangt liefde in de lucht.’ Iris smult van dit liefdesavontuur en vraagt hem het hemd van het lijf. Uiteindelijk wil ze nog één ding weten: ‘Hoe heet je vlam?’

‘Simone.’

§

De Waddeneilanden hebben me altijd al getrokken, en zijn al vaak een bestemming voor mijn vakanties geweest. Zo regelmatig zelfs dat ik sinds een aantal jaren op een van de eilanden ben gaan wonen. Oké, het is uiteindelijk Texel geworden, niet Vlieland, maar dat heeft zeker ook te maken met de “duur” van de overtocht. Ik werk namelijk nog steeds “aan de overkant”.

We zijn “buren” en, hoewel veel kleiner, Vlieland is een regelmatig bezoek meer dan waard!

Joseph

Het wordt tijd

deel 1

zomervakantie

Mijn ouders zijn naar mijn broer in Australië. Ik mocht niet mee, al geef ik toe dat ook niet echt te willen. Desondanks vind ik het niet leuk dat ze zo veel weken weg zijn. Blijkbaar is Dirk toch echt belangrijker voor hen dan ik ben. Weliswaar kan ik bij Suzan logeren en mag ik met dat gezin mee, als ze morgen voor drie weken naar Vlieland gaan. Toch voelt het als in de steek gelaten worden. Een Waddeneiland, daar verheug ik me wel op. De site van de plaatselijke VVV ken ik inmiddels uit mijn hoofd, er zijn meer dingen te doen dan ik had verwacht, voor zo’n klein stukje Nederland.

Suzan is bijna twee jaar ouder dan ik, al zitten we nu in dezelfde klas. Zij is één keer blijven zitten en ik heb, op aandringen van mijn moeder, 2 havo overgeslagen. Zo kwamen we bij elkaar in de derde. Volgend jaar doen we samen eindexamen. Al vanaf dag één, in dat derde leerjaar zijn we onafscheidelijk. We worden vaak plagend de tweeling genoemd en we delen echt alles met elkaar. Alhoewel, eerlijk is eerlijk, zij deelt vooral alles met mij. Ik ben toch net iets te veel een tutje. Meer met school en pianoles bezig, dan met uitgaan en jongens.

Regelmatig steekt jaloezie de kop op, maar bij de meeste verhalen die ze me vertelt, geniet ik gewoon met haar mee en ben ik ergens stiekem wel blij dat zij het allemaal meemaakt en niet ik. De gedachte aan het zoenen van een jongen, die net een glas bier heeft gedronken, laat de rillingen over mijn rug lopen. Volgens Suzan went dat snel en is het heerlijk om te doen. Ik gruw nog een beetje en denk dat ik veel te zenuwachtig zou zijn.

‘Komt wel Dré,’ is haar antwoord meestal, ‘je bent mooi en de jongens zullen op je gaan jagen.’

‘Dré’ … die naam heb ik aan moeten wennen. Maar Suzan, die zelf ook liever Suus genoemd wordt, vindt Désiree een veel te lange naam. Dus noemt ze me al twee jaar bij de afkorting die ze voor me heeft verzonnen. Zij is de enige die dat mag. Maar elke keer als ze me een compliment geeft, over mijn uiterlijk, kleding of iets anders, ga ik blozen. Dat lijkt in die twee jaar vriendschap nog helemaal niet minder te zijn geworden. Persoonlijk vind ik haar veel mooier dan mij, dat zeg ik haar ook vaak, maar dan schiet ze steevast in de lach.

‘Dat is lief van je,’ grinnikt ze dan, ‘maar als je het aan honderd jongens vraagt, zullen meer dan negentig jou aanwijzen.’

Daarna moet ik haar snel tegenhouden om niet telkens weer op te sommen wat ze allemaal mooi aan mij vindt. Al kan ik het lijstje inmiddels wel dromen. Hoe ik ook mijn best doe, als ik ’s avonds voor de spiegel sta, ik zie het niet bij mezelf. Bij haar wel! Al haar complimenten kan ik dan ook, zonder één keer te hoeven liegen, naar haar terugkaatsen. Op die “schitterende lichtblauwe ogen” na. Haar mooie kijkers zijn bruin.

Nu zitten we op de achterbank van hun auto, op weg naar Harlingen. Haar vervelende broertje zit aan de andere kant naast haar. Ik ben blij dat ik niet in het midden hoefde. Hoewel we af en toe praten, doen we het meeste via de app op onze telefoons. Zodat haar broertje, maar vooral haar ouders, niet mee kunnen luisteren.

- Frans komt overmorgen ook naar Vlieland. Toen hij hoorde dat ik twee weken ging, heeft hij meteen een camping geregeld.

- Je hebt het je ouders niet verteld, neem ik aan?

- Nee joh, dan mag ik ’s avonds het huisje niet uit, als ze weten wat ik in zijn tent ga doen!’

- ‘Lekker dan, laat je mij weer bij je broertje achter.

- Haha, je mag mee hoor! Graag zelfs, dan hebben pap en mam minder argwaan. Hij is samen met Diederik, die heeft een eigen tent! Haha.

- Die blonde jongen van Wiskunde?

Precies, die. Hij heeft sinds vorige week geen vriendinnetje meer. Volgens Frans maak je wel kans bij hem, met jouw figuur … Diederik & Désiree, als daar geen intelligente kinderen uitkomen, weet ik het ook niet meer.

‘Nou ja, Suus!’ roep ik het uit na die laatste zin.

Haar broertje kijkt verstoord op van zijn Gameboy en hun vader werpt via de spiegel even een blik naar achteren.