CHARLATANS

Verhalenbundel

Charlatans

1e druk: maart 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

Redactie: Johan Klein Haneveld

De verhalenbundel ‘Charlatans’ is het resultaat van een schrijfwedstrijd. De beste vijfentwintig verhalen zijn door een vakkundige jury gekozen.

Jury: Elly Godijn, Johan Klein Haneveld, Esmeralda van Belle en Laurens Wittevronghel

ISBN 978-94-6464-097-7

ISBN e-book 978-94-6464-098-4

NUR 303/333/334

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen Fantasy/Scifi bundels:

Afvalligen – 2022

Nevelkinderen – 2021

Zonderlingen – 2020

Nachtwakers – 2019

Achterblijvers – 2018

Inhoud

1 Dominique Heuff

Apathie

2 Erwin Colson Thimister

Alleen

3 Daniel Warmoeskerken

Moedervlek

4 Karen van Soomeren

Gedachtegoed

5 Miriam Ootjers

De wolf en Roodkapje

6 Erik van der Velden

De like-schouwer

7 Jurrian Kuit

Bloedbroeders

8 Niels van Eekelen

Alleen de levenden liegen

9 Charles van Wettum

De markt van honderd werelden

10 Ronald van Assen

Vlucht AK1689

11 Reinder Veelinx

De haperende zonnewijzer

12 Anika Riemens

De oversteek

13 Christian Deterink

De glorieuze terugkeer

14 Michiel Richards

Het huilverbod

15 Gitta Van Reeth

Heer van de berg

16 Elise Schuijtvlot

Kattenkwaad

17 Heidi Tijms

De koffie-faal

18 Tom Kruijsen

De tijd nemen

19 Daniel Warmoeskerken

Wit als sneeuw

20 Nic Magis

Hoe de kaarten vallen

21 Wytske Brouwer

Godspreker

22 Leo Eijkhout

Sympathie voor de duivel

23 Heleen van den Hooven

De glasblazer

24 Sybren Hilgen

De landloper van Ikari

25 Mariëlle Douma

De mangodief

Bonusverhalen

Laurens Wittevronghel

De dromenvanger

Johan Klein Haneveld

Allemaal trucage

Apathie

Het was een paar dagen nadat ik mijn been had verloren, dat ik besefte dat ik aan de voet van onomkeerbare veranderingen in mijn leven stond. Die ochtend werd ik wakker met de geur van koffie.

Ik voelde direct mijn hartslag versnellen. De afgelopen dagen in de kliniek was ik slechts omringd geweest door de zorgbot Systema en diverse monitoringsmachines die mij moesten oplappen. Machines dronken geen koffie.

Door mijn wimpers werd ik een gestalte gewaar op een stoel naast mijn bed die er tot voor kort nog niet had gestaan. Twee ogen die door overmatige wodkaconsumptie waren gekrompen, sloegen me gade, diep weggezonken in een rond gezicht dat vooral uit vlees leek te bestaan. In zijn handen had hij een kartonnen houder met daarin twee walmende bekers.

Morozov. Ik blies mijn adem uit alsof ik een stomp in mijn maag had gekregen. Morozov was nota bene bij ons op het hoofdkwartier geweest toen het gebeurde. Hij was de ruimte uitgegaan om – ik herinnerde het me met een schok – koffie te halen.

Hij glimlachte schuldbewust. ‘Volgens mij ben ik je deze nog verschuldigd.’

Ik zei niets en bleef naar de aangeboden beker staren, vechtend tegen het water dat me in de mond liep bij deze geur. De schreeuwende behoefte aan cafeïne in mijn lijf won het van de associatie met het ongeluk. Ik voelde weer mijn trommelvliezen trillen bij de enorme knal, rook de geur van brandend kunststof en nog iets dat ik krampachtig geen herinnering wilde laten worden. Vervolgens het verblindende witte licht, dat in intensiteit werd overtroffen door het verdriet.

Ik pakte met een trillende hand de beker aan en nam een slok. Ik besefte als nooit te voren hoe bitter koffie smaakte. Het overheerste in mijn mond, ook lang nadat had doorgeslikt.

‘Wat wil je van me?’ vroeg ik. In zakenland bestond er niet zoiets als gratis koffie. Dat was een belangrijke les die mijn vader me had geleerd.

Mijn vader. Ik verbeet de tranen die opwelden. Al nachten werd ik wakker gehouden door dezelfde angstvallige gedachte. Was mijn vader dood?

‘Kijken hoe het met je gaat, natuurlijk. Het is verschrikkelijk, wat er is gebeurd, echt verschrikkelijk.’ Morozov streek zuchtend een hand over zijn gezicht Zijn “r” klonk net te zwaar om authentiek te zijn, en die tweede “verschrikkelijk” was er een te veel.

Ik durfde het hem niet te vragen. Als bestuurssecretaris van Rosintel had Morozov ongetwijfeld het antwoord, maar ik wilde het niet horen. Niet van hem.

‘Waarom leef ik nog?’ wist ik met een beknepen stem uit te brengen.

‘Omdat je geluk hebt gehad. Heel veel geluk.’

Dat betwijfelde ik. De Doctorales waren onverbiddelijk in hun wetten. Verlies van een been was mobiliteitsverlies en daarmee was ik vanaf heden waardeloos voor het moederland. Ze hadden me moeten amortiseren. Dát was geluk geweest, als ik mijn leven had mogen geven om mijn broeders en zusters niet tot last zijn.

Om mij onbekende redenen was ik echter hier wakker geworden, in een lege kliniek met slechts machines om me heen. Onder het laken – dat ik tot nu had geweigerd op te tillen – voelde ik iets trillen en zoemen op de plaats waar mijn onderbeen voorheen had gezeten. Iets dat was verankerd met mijn eigen vlees en bloed, vreesde ik.

Ik was een halfmens.

‘Ik had moeten sterven,’ mompelde ik.

Morozov trok zijn wenkbrauwen op, maar herstelde zich toen. ‘Dat is waar ook. Ivan heeft laten geloven dat er mensen zijn die beslissen of miljoenen burgers leven of sterven.’

Weer een stomp in mijn maag. De medicijnen verdoofden de ergste pijn, maar het begon me te duizelen.

Morozov ging niet verder, maar liep naar het voeteneinde. ‘Heb je het al gezien? Het schijnt echt een technisch hoogstandje te zijn.’ Hij stak zijn hand uit naar het laken. ‘Zou ik …?’

Ik voelde dat mijn maag zich begon om te keren. Ik had me nooit aan die koffie moeten wagen. Natuurlijk had ik zelf al gemerkt dat dit niet het staatshospitaal was. Systema, de bot die mij verzorgde, droeg overduidelijk een Rosintellogo. Het had me troost geboden in die eerste dagen. Nu, na die quasi nonchalante opmerking over mijn vader, wekte het ineens mijn achterdocht. Ik wilde niet weten wat Morozov met mijn lijf en leden had gedaan om me aan zich te binden.

Zonder mijn reactie af te wachten, trok Morozov de deken van me af. Wat zich openbaarde, was een spektakel waar ik mijn ogen niet van af kon houden.

Waar ooit mijn knie had gezeten, begon een buigzaam verbindingselement, waaraan allerlei blauw oplichtende kabels waren geschroefd. Die kabels omringden een staaf van dezelfde kleur die duidelijk een vervanger van mijn botten was. Daarna volgde weer een verbindingselement, ditmaal in de vorm van een voet. Die was opgebouwd uit meerdere zwarte staafjes omringd door kabels. Ze eindigden in vijf beweegbare uitstulpingen die verdacht veel op tenen leken.

De kabels en staven leken in elkaar over te vloeien als het water van de Middellandse Zee dat ik kende van foto’s op internet. Ik voelde me een meisje in een schatkamer, ik kon niet anders dan naar dat geglitter staren.

‘Apatiet,’ vulde Morozov aan, die de glinstering in mijn ogen moest hebben gezien. ‘Een van de sterkste stoffen van de planeet. Daar kunnen die pseudo-Dimitri’s op de maan hun vingers bij aflikken.’

Ik probeerde mijn plaatsvervangende voet te bewegen. Een bizarre sensatie volgde: ik zag de kabels aantrekken en ontspannen en de voet precies de beweging maken die ik in gedachten had. Ik voelde er echter niets bij. Geen samentrekking van spieren, geen piepend kraakbeen of zuchtend weefsel.

Deze prothese was van zulke topkwaliteit, dat het me angst inboezemde. Men deelt geen kunstbenen van apatiet uit zonder er iets voor terug te willen.

Morozov kon zijn voldane blik niet onderdrukken. ‘Je hoeft me niet te bedanken.’

Hem bedanken? Ik haalde met trillende neusvleugels adem. De tranen lieten zich bijna niet temmen, maar ik wilde Morozov niet het plezier gunnen mijn wanhoop voor dankbaarheid aan te zien. De brok in mijn keel belette het me iets te zeggen.

‘Je bent uitgeput, begrijpelijk.’ Morozov stond op en gaf een vaderlijk klopje op mijn been, alsof het zijn nieuwste ruimtesonde was. ‘Voor nu moet je je focussen op je herstel. Daarna zullen we eens kijken hoe we Rosintel weer op de kaart zetten na dit drama.’ Vlak voordat hij de deur uit wandelde, draaide hij zich nog even om met zwierende jaspanden. ‘Zet je beste beentje voor.’

Hij moest lachen om zijn eigen woordgrap. Ik barstte in tranen uit.

De dagen na Morozovs bezoek zat ik klem tussen mijn panikerende geest enerzijds en mijn spiksplinternieuwe been anderzijds. Het aanschouwen van het pulserende materiaal was het enige dat de ineenstorting in mijn hoofd leek te dempen, waardoor ik me er hevig tegen verzette. Ik wilde geen slaaf van deze indringer in mijn lichaam worden.

Na een onrustige droom waarbij ik op de hielen werd gezeten door figuren in lange mantels wier gezicht ik niet kon zien, maar die me met mijn vaders stem nariepen dat ik bij hen in het krijt stond, werd ik zo koortsachtig wakker dat ik besloot dat het been eraf moest. Ik begon wild te trekken aan allerlei kabels, maar zij zaten stevig vastgeschroefd in het vlees dat ik nog overhad. Systema arriveerde voordat ik erin slaagde mezelf nog meer schade te berokkenen. Hoewel het een slanke cyborg was, was ze sterk genoeg om me aan mijn bed vast te ketenen. Ik moest me twee dagen voorbeeldig gedragen om mijn mobiliteit te herwinnen. Twee dagen waarin ik zonder genade aan mijn gedachtestormen was overgeleverd.

Mijn vader. Leefde hij nog?

De toekomst van Rosintel. Wat wilde Morozov daarmee?

De Doctorales. Was het een mythe?

En als zij wel bestonden, wat maakte dat van mij?

Na me lang genoeg gedeisd te hebben gehouden, ontketende Systema me. Het was niet goed voor het been als het te lang niet werd gebruikt, zei de machine.

En zo begon mijn training. Systema ontpopte zich tot coach. De prothese bevatte kunstmatige intelligentie, waardoor lopen me al snel weer goed afging. Ik oefende rennen, springen, trappen, en verbaasde me over het vermogen. Mijn nieuwe been kon alles beter, sneller en was daarbij vrij van pijn. Het bevatte prikkels die de zenuwen vervingen, om mij te waarschuwen voor ongewenste omstandigheden, zoals oververhitting, maar het blokkeerde hevige signalen.

De robot hield me een kunststof plaat voor en daagde me uit om deze te raken met mijn kunstmatige wreef. Niet alleen wist ik het met ultieme beheersing precies in het midden te raken, ook raakte ik het zo hard dat de plaat uiteenspatte. Probeerde ik dit vervolgens met mijn linkerbeen, dan hield ik er een pijnlijke voet aan over.

‘Je vooruitgang is bovengemiddeld,’ meldde de bot na een intensieve trainingssessie. Mijn haar plakte aan mijn gezicht, mijn hart bonsde. Hoewel al mijn ledematen top presteerden, was mijn conditie nog ver te zoeken. Ik had immers niet veel bewegingsruimte; in de kliniek had ik alleen de ruimte waar mijn bed stond en deze trainingsruimte. Ik durfde niet te vragen wanneer ik naar buiten mocht.

‘Dank, Systema,’ zei ik tegen de bot, terwijl ik met een handdoek mijn gezicht schoonveegde. Ondanks mijn gebrek aan conditie waren de trainingen het hoogtepunt van mijn dagen. Mijn lichaam maakte genoeg endorfine aan om de wervelstorm in mijn hoofd even het zwijgen op te leggen.

Het was in die helderheid van geest dat ik op het idee kwam.

‘Systema?’

‘Zegt u het maar, Arankova.’

‘Heb je toegang tot het Rosintelnetwerk?’

De bot antwoordde staccato: ‘Ik ben eigendom van Rosintel en heb de mogelijkheid geautoriseerde medewerkers bepaalde informatie te verstrekken.’

Ik aarzelde. ‘Kun je me toegang geven tot de persoonlijke schijf van Ivan Arankov?’

‘Het spijt me,’ begon Systema, ‘de datasets van Ivan Arankov zijn versleuteld met zijn persoonlijke genoom. Aangezien zijn lichaam compleet is vernietigd, zijn deze data voorgoed onbereikbaar.’

Dus het was waar. Ik kneep mijn ogen dicht. Laat het aan de robots over om slecht nieuws te brengen. Ik pakte de handdoek weer op om mijn tranen weg te vegen.

‘Mijn deelneming,’ hoorde ik de koele robotstem zeggen. ‘Aan de verhoging van uw bloeddruk detecteer ik dat u verrast bent door dit nieuws.’

Ik moest onverhoopt glimlachen. Deze zorgbot had toegang tot al mijn biomedische gegevens. En dus ook …

‘Systema?’

‘Zegt u het maar, Arankova?’

‘Hoeveel procent match is er tussen mijn genoom en dat van mijn vader?’

Het was even stil toen de robot de calculaties maakte.

‘73 procent, Arankova.’

Ik haalde diep adem. ‘Systema, voer mijn genoom in op de encryptiesleutel van Ivan Arankovs schijf.’

Systema bleef stil. Een groot deel van de middag en avond bleef ze stokstijf op dezelfde plek staan waar ik haar mijn verzoek had gedaan. Ik vreesde dat ik zelfs naar mijn warme maaltijd kon fluiten nu ik haar zo’n complexe opdracht had gegeven.

Totdat ze in de deuropening van mijn slaapkamer verscheen. ‘Opdracht succesvol. U heeft nu toegang tot Ivan Arankovs persoonlijke datafiles’

Die nacht sliep ik niet. Wat ik die avond had gezien, zou mij voorgoed van mijn nachtrust beroven.

Mijn vaders dataset was de masterschijf van het hele bedrijf. Meer dan dertig jaar geschiedenis van Rosintel had ik tot mijn beschikking. Ik had de touchscreen op mijn schoot en bladerde door zoveel beeldmateriaal dat mijn hand zo erg verkrampte dat ik begon te vrezen dat ik ook nog een kunstmatige hand nodig had.

Het eerste wat mijn aandacht trok, was een map genaamd Luna. Een van de eerste bestanden was een filmpje van de aankomst van de eerste pseudo-Dimitri’s op de Lunabasis. Ze lachten, ze aten gezamenlijk, hun kinderen gingen naar school. Ik verdronk in het beeld. Nooit had ik video’s gezien van mijn broeders en zusters die het moederland de rug hadden toegekeerd. Althans, niet deze. Ik kende alleen de beelden waarin zij als uitgemergelde zombies doelloos over het maanlandschap liepen.

In de map Grote Vaderlandse Oorlogen 2022-2043 vond ik beeldmateriaal dat ik wel herkende. Trotse jongemannen in uniform met de vlag van ons moederland trokken opwaarts tegen tanks met hakenkruizen.

‘Bevrijd Oekraïne van het nazisme,’ mompelde ik.

Alle video’s werden voorafgegaan door de stier uit het Rosintellogo. Zo ook het volgende filmpje van een standbeeld van een molecuul waarvan de grondvesten door een schokgolf werden vernietigd. Ook dit wist ik nog. Dit vierden wij nog steeds op de 9e van juni, ieder jaar.

Toen opende ik de map met het grootste aantal data. Hij droeg de titel 21530421. Mijn hart verkrampte.

Het was mijn geboortedatum.

Met trillende handen tikte ik een willekeurig filmpje aan. Er volgde geen bombastische historische gebeurtenis, slechts een jong meisje dat met haar blik gekluisterd zat aan een tablet. Het meisje had mijn haarkleur.

Mijn vader, nog een jongeman, liep het beeld in en streelde het meisje over haar haren. ‘Wat leer je vandaag, Thora?’

‘Zombies!’ riep ik – het meisje, mijn jongere zelf – enthousiast uit.

Huiverend klikte ik het filmpje weg en opende een ander. Mijn vaders gezicht verscheen in beeld.

‘Proefpersoon adopteert het aangeboden materiaal goed. Vandaag heb ik toestemming gehad van Rosmednadzor om de pilot uit te rollen naar alle kinderen die in januari 2158 in Petrograd worden geboren. Zij stellen een commissie Doctorales aan om de proefpersonen te monitoren. Als het programma faalt, zal de proefpersoon voortijdig uit het traject worden gehaald. Dit zullen we vanaf nu amortiseren noemen.’

Ik smeet de touchscreen naar het uiteinde van mijn bed. Het knalde op mijn kunstbeen, wat het scherm uiteen deed spatten. Scherven regenden op het apatiet. Ik voelde de impact, maar het deed geen pijn.

Het glas knisperde onder Morozovs onberispelijke schoenen. Hij keek verstoord naar de vloer, toen naar mij.

‘Je hebt je vaders bestanden gevonden,’ concludeerde hij.

Ik haalde hevig adem, mijn neusvleugels trilden. ‘Jij … jij hebt hieraan meegewerkt,’ siste ik.

‘Wij allen.’ Morozov deed nog een stap voorwaarts. ‘Je vader, jij en ik, wij hebben onze broeders en zusters weer in het moederland laten geloven.’

‘Blijf uit mijn buurt.’ Mijn stem trilde.

‘Ik snap je woede, oprecht. Maar daarnaast ben ik blij dat je de waarheid weet.’ Krakend glas. ‘Nu kunnen we praten als zakenpartners onder elkaar. Nu je weet hoe de wereld in elkaar zit, is het tijd voor de volgende stap.’

‘Leugens… het zijn allemaal leugens!’

Morozov stond nu binnen fluisterafstand. ‘Nee, Thora, het is de waarheid. Onze waarheid. Zoals jij en ik willen. Met je vaders programma kunnen we ons moederland weer groot maken!’

Ik hoorde die dikke “r” opnieuw. ‘Dus daar gaat het je om. Mijn vaders data, mijn vaders bedrijf … Heb jij ons opgeblazen? Ben je een pseudo?’

De kleine oogjes van Morozov vernauwden zich. Het was nauwelijks merkbaar in het ronde vlees van zijn gezicht. Hij stak zijn handen in de lucht. ‘Heel eerlijk, Thora, geloof je zelf nog wat je zintuigen je vertellen? Met wat je nu weet?’

‘Houd je kop.’ De aanzwellende druk op mijn borstkas deed me overeind vliegen. ‘Je hebt misschien gelijk. Misschien is alles nep. Mijn leven, mijn lichaam. Dit …’ Ik stampte met mijn kunstvoet op de vloer. De glasscherven sprongen op en dansten even boven het oppervlak. ‘Dit is het enige deel van mezelf dat ik nog vertrouw.’

Ineens moest ik lachen. Ik kon het niet helpen, de grijns brak mijn gezicht doormidden.

‘Dus ja, ik ben je toch mijn dankbaarheid verschuldigd. Jij hebt me het enige deel van mezelf gegeven dat ik nog durf te vertrouwen.’

Ik stond nu vlak voor hem. Morozovs kraaloogjes waren nog nooit zo groot geweest.

‘Doe geen domme dingen,’ zei hij weinig overtuigend.

‘Wees maar niet bang. Ik luister naar je.’

Hij slaakte een ijselijke kreet waarvan ik niet wist dat een man die in zich had. Ik had mijn kunstvoet vol op de zijn dure schoen geplant. Die was niet bestand tegen de druk van puur apatiet.

‘Ik zet mijn beste beentje voor,’ zei ik sarcastisch. Ik draaide de bal van mijn voet nog eens aan. Morozovs gezicht verkrampte in hetzelfde tempo.

‘Jobannaja Soeka!’ schreeuwde hij uit.

Meer had ik niet nodig. Ik trok mijn knie op, en trapte hem vol in zijn ballen. Zijn kreten veranderden in gegil. Hij klapte voorover en gaf mij vrij baan naar zijn kale hoofd.

Ik raakte hem met mijn voet met ultieme beheersing midden in zijn gezicht, zo hard dat het uiteenspatte.

‘Systema?’

‘Zegt u het maar, Arankova.’

Ik zat naast het ontmenselijkte lichaam van Morozov. Zijn verwondingen gingen verloren in de duisternis. Alleen de robot en mijn kunstbeen gaven licht. Meer hoefde ik ook niet te zien. Als ik lang genoeg naar het apatiet staarde, leek het net het oppervlak van de aarde, bezien vanuit de ruimte. Water en wolken, langzaam omwentelend, nooit stoppend, met een onweerstaanbare aantrekkingskracht.

‘Wis het interne geheugen van Thora Arankova.’

De bot zweeg even. ‘Wilt u een externe back-up maken?’

Ik gnuifde. ‘Zeker niet.’ Ik legde een hand op mijn prothese. Hij was troostend warm. Een nieuwe poot om op te staan.

Dit was pas het begin.

Alleen

De alfa en omega van de menselijke geschiedenis werden gekenmerkt door een lach en een traan. Het begon allemaal met een vreemde bezoeker.

De hominide voelde geen angst. Hij keek naar het vreemde wezen met belangstelling en voelde zich er zelfs toe aangetrokken. Met een gekanteld hoofd en tot spleetjes geknepen ogen nam hij het creatuur in zich op. Het zag er anders uit dan welk dier hij ooit gezien had. Een smal lichaam met zes poten waarvan de twee waar het op stond ingepakt leken. Niet dat de hominide kon tellen, maar kleine aantallen kon hij impliciet en onbewust bepalen. Zespotigen zag hij dagelijks hoewel die altijd veel kleiner waren en hij die gemakkelijk met zijn gespierde voeten kon verpletteren. Maar dit wezen was een kop groter dan hij. De vier armen eindigden elk in zes lange, slanke vingers en de huid had de witgrijze tint van laaghangende mist op een koude herfstochtend. Om de bleke hals hing een platte, gladde steen die spitant straalde. Slank, sieraad … woordeloze gedachten vertelden de hominide dat dit een vrouwtje moest zijn. De mensachtige wilde het hoofd van dit uitheemse schepsel bekijken, maar die stralen! Ze waren dwingend maar geruststellend, trokken aan zijn ogen maar versluierden die van het wezen en vertelden hem wat hij moest doen. Hij stond er nu vlak voor en het woud rondom hem leek niet meer te bestaan. Al wat bestond, was een goddelijk stralenbad waarin hij zich mocht baden, alsof hij zich na weken van honger en uitputtende jacht over besneeuwde velden eindelijk tegoed mocht doen aan het malse, dampende vlees van een overmeesterde mammoet. In de stralenzee verscheen een doorzichtig glimmend buisje, omklemd door zes bleke vingers. Door de wand van het buisje schemerde een groengrijze vloeistof. De hominide hief zijn harige armen en vouwde zijn ruwe, ruige handen samen alsof hij water uit de koude beek wilde drinken. De flacon viel in zijn vuile vingers die hij meteen sloot en tegen zijn gespierde borst drukte. Hij wist wat hij ermee moest doen en het wezen wist dat deze mensachtige hem begrepen had.

Onmiddellijk daarna stopte het stralenbad en werd de hominide het woud weer gewaar. Ietwat verdwaasd keek hij om zich heen en hoorde weer bladergeritsel en vogelgezang. Het warme smeuïge mammoetvlees verdampte als sneeuw in de warme zomerzon en hij begon te rennen, weg van het wezen, in de richting van de beek. Het wezen wist dat haar missie geslaagd was en draaide zich tevreden om, liep enkele passen en begon toen langzaam te vervagen. Even verderop keken twee ogen van een hijgende mensachtige vanachter een boom verbijsterd naar de struiken die door het schepsel heen steeds zichtbaarder werden. Een laatste glinstering en toen was er niets meer dat nog getuigde van de vreemde ontmoeting. Behalve de flacon.

De mensachtige rende door het woud richting de beek. De opdracht was helder. Hij moest naar het water en zou de inhoud van het doorzichtige buisje in de kabbelende kreek gieten. Karpers, forellen en ander zwemmend gewemel zouden ermee worden bezield. Bizons en wolharige neushoorns zouden drinken uit de beek en ermee doordrenkt raken en als zij ten prooi vielen aan grottenleeuwen of andere predatoren zou het tot in de kleinste cellen van de vleeseters penetreren. De beek conflueerde met andere stroompjes tot een rivier, die uitmondde in de zee die deel was van een veel grotere oceaan waarvan de golven op onbekende continenten aanspoelden. De oceaan zou het ultieme sperma vormen en via grondwater en regenbuien de kleinste grassprieten en hoogste bomen bezwangeren. Rijpe vruchten en geurige bloemen zouden als lamsvocht hun voedende moleculen laten doordringen tot in de tagmata van zelfs de kleinste insecten. Uiteindelijk zouden dieren over de hele wereld ermee worden geïmpregneerd en worden meegevoerd naar een glorieuze toekomst. Zo zou het gebeuren.

Zo had het moeten gebeuren, maar de stroom der geschiedenis vloeide een andere richting uit. Zonder het wezen in zijn buurt verviel de externe rem op het sympathisch zenuwstelsel van de hominide en versterkt door het rennen overmeesterde een driftig inotroop effect zijn hartspier. Krachtige contracties van het vuistgrote orgaan stuwden verkwikkend bloed van borst naar brein en een overdadige hoeveelheid zuurstof blies een ontnuchterend inzicht tot diep in zijn primitieve hersenkwabben. Waarom zou hij de inhoud van de flacon moeten delen met sabeltandtijgers die op hem en zijn troep jaagden? Wat was hij verschuldigd aan grottenhyena’s die zijn vlees stalen? Hij hief zijn arm en keek door zijn oogwimpers hoe het transparante voorwerp schitterde in de felle middagzon. Zijn bemodderde knuist hield de sleutel beet tot een imperium dat het natuurlijk koninkrijk van de grottenleeuwen deed verbleken. Zonder aarzelen nam hij een onscrupuleus besluit dat de toekomst van de hele aarde op haar grondvesten zou doen schudden.

Toen hij bij zijn grot terugkeerde, uitte hij een rauwe kreet om de aandacht van zijn troep te trekken. Onderweg had hij grote eieren uit een loopvogelnest geroofd. Hij sloeg ze stuk op een platte steen en sprenkelde de groengrijze inhoud van de flacon eroverheen. Vele vingers wreven over de eiwitrijke, snotterige substantie op de steen, tientallen gulzige monden likten aan het voedzame, plakkerige goedje. Een zwerm vuile vingers ging heen en weer van steen naar mond en terug, net zo vaak tot de steen weer zijn maximale wrijving uitoefende op vingers die tevergeefs nog een laatste kleffe kwak probeerden op te strijken. De hominidenlichamen waren de enige waarin het buitenaardse goedje zich verspreidde tot in elke cel, om vervolgens via de ontelbare kernporiën een muterende en vitaliserende douche over hun DNA-moleculen te sproeien, hoewel deze mensachtigen nog geen benul hadden van wat buitenaards of zelfs de aarde was.

Vanaf dat moment veranderden de mensachtigen. Het was een langzaam proces en te gering om binnen één leven te bemerken, maar elke volgende generatie werd een beetje slimmer, een vleugje scherpzinniger. Zoals een rots in een eeuw ogenschijnlijk niet verandert, maar door verwering na vele aeonen tot regoliet verwordt, zo vormden de microsprongen van generatie tot generatie tenslotte een geheel nieuw geslacht. Toen het genus Homo was geboren, waren de verschillen met andere geslachten al onmetelijk groot en de afzondering van andere families, ordes en klassen van astronomische omvang. De mensachtigen waren mens geworden.

De mens ontwikkelde zich in razend tempo en na honderden keren duizenden generaties ontdekte hij de landbouw. En hield dieren in gevangenschap. Vervolgens construeerde hij stoommachines en begon wetenschappelijk te denken. En decimeerde het leefgebied van beesten. Hij bouwde computers en reisde naar de maan. En roeide diersoorten uit. Het waren stuksgewijs kolossale en kille prestaties die geen enkel ander aards organisme kon evenaren. Maar deze wel consequent onderdrukten. De flacon had de mens omhooggestuwd tot de dominerende soort op aarde, die heerste over flora en fauna en meren en oceanen. Maar terwijl de mens zich langzaam geïsoleerd had in de spitse top van de voedselketen, was er ook een onherstelbare splijting tussen hem en de rest ontstaan, een schisma dat de balans in de natuur volledig had verstoord. Zonder natuurlijke vijanden om hem in toom te houden, had de mens teugelloos bodem en lucht verontreinigd en oceanen geplastificeerd. De mensheid was ongeremd gegroeid naar het weerzinwekkende aantal van tien miljard, gelijk het aantal cellen in een forse kwaadaardige tumor. Het deed de aardkorst kraken als een kanker die door de lokale begrenzing van het zieke orgaan heen groeit.

Toen keerde het wezen terug.

Zij kwam van een aardachtige planeet die om een vrij normale ster cirkelde in een stelsel dat enigszins op het zonnestelsel leek. De dichtstbijzijnde ster gloeide voor beide werelden op ruwweg vier lichtjaren afstand. De buur van de zon, Proxima Centauri, was een zwakke rode dwerg, een stertype gezegend met een lang en stabiel leven. De buur van het wezen was echter van een geheel ander kaliber: een stervende rode superreus. Lang geleden, toen het wezen de jongste van haar soort was, was deze gigant met honderdmaal de straal van zon uit het leven gestapt met een spectaculaire maar catastrofale explosie. Vier jaar later arriveerde een kosmische deeltjestsunami bij haar wereld en had er het meeste leven weggevaagd, alomvattend intelligent leven dat de planeet in vrede deelde. Al wat overleefd had, was onvruchtbaar geworden door vernietigende gammastraling en reactieve deeltjes van deze supernova die de planeet overspoelden op een moment dat op aarde muskusossen, hominiden en holenberen co-existeerden. Tijd kroop voort, ouderen stierven en jongeren werden oud. Zonder nieuw kroost nam hun aantal gestaag af totdat het wezen de wereld voor zichzelf had en zij koningin was zonder volk, onwillig regerend over steriele bossen. Zo’n koningin is eenzaam en ongelukkig.

Maar deze alleenheerser tegen wil en dank wist van het bestaan van andere planeten. Eén daarvan deed haar hart springen van geluk, want die wereld herbergde een ongekende soortenrijkdom waarmee zij haar eigen wereld opnieuw zou kunnen bevolken en laten bloeien! Die planeet was de aarde. Ze dobberde onopvallend op een afstand van 60.000 lichtjaar in een andere spiraalarm van het melkwegstelsel, maar tijd en afstand waren voor dit wezen relatief en boetseerbaar als klei. Voordat zij haar thuis met aardlingen zou kunnen verrijken moest zij echter één belangrijke kreukel gladstrijken: het intelligentieverschil. Er mocht geen verschil in denkvermogen bestaan tussen haar en de nieuwelingen want een vreedzame samenleving waarin alle soorten elkaar respecteerden en liefhadden, kon slechts bestaan als breincapaciteiten gelijk verdeeld waren tussen allen. Op haar planeet was het altijd zo geweest en zo zou het altijd moeten zijn. Op aarde leefden anderhalf miljoen diersoorten met een zenuwstelsel dat in potentie intelligentie kon vertonen, mits de juiste stimulus werd gegeven. En dus had het wezen het eerste het beste schepsel op de verre planeet opdracht gegeven de gift van intelligentie over de aardbol te verspreiden. Dat was toen, en nu was het wezen teruggekeerd om de mondiale soortenomspannende esprit uit te nodigen met haar mee te komen.

Wat het wezen aantrof, was echter niet kreukloos maar een totaal verfrommelde wereld die gebukt ging onder oorlogen en onderdrukking. Een hebzuchtige soort had zich onwettig tot keizer van het aardrijk gekroond en in plaats van haar onderdanen te beschermen, had zij ze tot slaaf gemaakt, hun leefwereld vernietigd, in reservaten gestopt en gekweekt als voedsel. Deze inhalige soort had haar eigen nest van boven tot onder bevuild en als een hooligan haar eigen gemeenschap geschandaliseerd. De eens serene blauwe bol warmde op als een broeikas maar het wezen voelde slechts kilte. De flacon had een myriade aan soorten moeten bezoldigen maar er was er slechts één intelligent geworden. De missie was mislukt en het wezen realiseerde zich de verschrikkelijke waarheid: zij had miljoenen aardjaren geleden het foute organisme uitgekozen.

Het wezen wist wat zij moest doen. De balans in de aardse natuur moest hersteld worden om haar van vernietiging te redden en de enige manier daartoe was het vlakschuren van de extreme intelligentieplooi die deze mens van de rest scheidde. Dit keer moest het goed gaan. Dit keer moest het veel sneller gaan. De platte gladde steen om haar hals lichtte op en de stralen troffen een klont bijen die aan een boomtak hing. Ze vlogen niet weg, ze voelden geen angst maar kwamen los van de tak en gonsden met de koningin in hun midden langzaam richting het wezen, aangetrokken door het hemelse stralenbad. Niet veel later zoemden duizenden bijen met groengrijze druppeltjes tussen de haren op hun lijfjes en in de pollenkorfjes aan hun achterpoten weg naar vijvers en beken, sloten en poelen. Herten en vogels dronken uit de beken en verspreidden het teelvocht van dichtbij tot ver weg. Het water verdampte tot regenwolken en hemelwater sproeide sprankelend over de dierenwereld als hom dat over kuit wordt gespoten. Dit zaad was veel potenter dan toen. Tevreden draaide het wezen zich om, liep enkele passen en begon langzaam te vervagen. Door haar heen werden de bomen steeds zichtbaarder. Een laatste glinstering en toen was er niets meer dat nog getuigde van de bijzondere gebeurtenis. Behalve een leeg flacon.

Een paar miljoen jaar later dan gepland, werden de oceanen alsnog bezwangerd en was moeder aarde eindelijk in verwachting van het nakomertje dat haar oudere intelligente broer, de mens, weldra naar de kroon zou steken. De dracht verliep voorspoedig, het nakomertje groeide gestaag en stormde met zevenmijlslaarzen over het evolutionaire pad. Het zaad was zo potent dat de bestemming niet eens zo ver weg leek, alsof er sprake was van lengtecontractie van het ontwikkelpad door een ontwikkeltempo dat de lichtsnelheid benaderde. Eén voor één bereikten de dieren de top van de ontwikkelberg, als wijze goden boven op de Olympus.

Eerst kregen psychologen het drukker. Mensen begonnen bij hun huisdieren en in de natuur vreemde dingen te zien. Maar dat waren allerminst hersenschimmen, dus viel er weinig te knijpen voor de zielenknijpers. Onrust volgde en er werd een toenemend beroep gedaan op de politie. Onbegrip en angst voor het onbekende maakten van mensen nog grotere onderdrukkers en de dieren kwamen in opstand. Chaos nam toe en ordehandhavers konden het niet meer aan. Tenslotte werd het leger ingezet, dat beestachtig vocht. De dieren waren in het begin goedhartig geweest maar voelden zich nu in een bloedig nauw gedreven. Hun minzaam uitgestoken poten en vleugels waren ruw weggeduwd, werden bruut gebroken en uiteindelijk zagen de dieren nog maar één manier om een mondiale zoöcide te voorkomen. Ze ontblootten hun scherpe tanden, richtten hun angels op de agressor en ontketenden een stampede waarvan de schokken het fundament van de menselijke wereldheerschappij deden afbrokkelen. Gebaseerd op aantallen was duidelijk dat de mens geen schijn van kans had. Alleen al de mieren waren met meer dan twintig biljard ofwel tweeënhalf miljoen mieren voor ieder mens op aarde. Later zou deze tijd de geschiedenisboeken ingaan als het grote bloedvergieten of de tweede humanimale wereldcrisis. De eerste crisis had plaatsgevonden tijdens de vele duizenden jaren daarvoor toen het schisma tussen mens en dier pijnlijk toenam, als een splijtzwam die een boom vanaf de wortels in twee uit elkaar groeiende stammen dwingt.

In het heetst van de strijd arriveerde het wezen voor de derde keer op aarde.

De brandende wereld deed haar adem stokken en de vele witgrijze vingers waren niet in staat al haar tranen weg te pinken. Vogels, kevers en dassen omringden haar en vertelden wat er was gebeurd. Ze luisterde aandachtig, bezon zich en nam een besluit: ze opende de poorten, maar niet voor iedereen. Het nieuws verspreidde zich snel en overal ter wereld bewogen dieren zich naar de vele duizenden plekken vanaf waar ze voor buitenstaanders langzaam vervaagden totdat ze in een laatste glinstering verdwenen. Zo stroomde de aarde leeg en werd de thuiswereld van het wezen gaandeweg gevuld met vredig, zelfbewust en intelligent leven. Mensen zagen wel dieren verdwijnen, maar begrepen het niet. De poorten werkten niet voor hen. Het duurde niet lang voordat alle dieren waren vertrokken en de strijd eindelijk voorbij was. Maar de ellende was allerminst afgedaan.

In een verre uithoek van de Melkweg verschenen op een aardachtige planeet ontelbare dieren in een wekenlang fonkelingenorkest. Het was gedierte dat vreemd was voor deze wereld, een veilige en vredige wereld waarin een oud wezen hen vriendelijk en opgetogen ontving. Het was een wereld zonder oorlog of onderdrukking, waar vervuiling noch verlakkerij voorkwam en zelfs parasieten niet parasiteerden. Diersoorten co-existeerden en evolueerden daar in voorspoed en vreugde in een era zonder einde.

Op een aarde zonder fauna verlepten de planten en werden de bomen ziek. De kleinkinderen van de generatie die zich het grote bloedvergieten nog kon herinneren, waren de laatsten die opgroeiden op een planeet waar de kleur groen nog niet vergeten was en zuurstof nog niet waardevoller was geworden dan goud. Het daaropvolgende verval leidde van generatie op generatie tot een steeds verdere afname van de menselijke wereldbevolking en de herinnering aan dieren, struiken of gras verwerd tot een vage mistflard die afkomstig leek uit een surrealistische en lang vervlogen droom.

Twee miljoen jaar geleden had het wezen voor het eerst de aarde bezocht. Achttienhonderd millennia later had de moderne mens zich over Afrika en daarna de hele wereld verspreid, een tocht die tot vervreemding van de eigen habitat had geleid. In tienduizenden jaren tijd had de mens diersoorten uitgeroeid, wouden geasfalteerd, vis verruild voor plastic en de atmosfeer vervuild. Het wezen had de dieren voor een fatale ondergang behoed en daarmee de mens een laatste zet richting diens zelfgekozen einddoel gegeven: een kale, afgetrapte en ontbladerde planeet. Die Mens had loon naar werken gekregen en boette nu voor al zijn verrichtingen.

Vele aeonen later, lang nadat het wezen naar een ander universum was overgestoken, vertoonde een nietszeggende plek op een sleetse aarde plotseling een glinstering. Een dozijn dieren verscheen mistig uit het niets en werd steeds zichtbaarder. De intelligente dieren kwamen van een vreedzame wereld en wilden hun bakermat exploreren. Vlakbij zat een eenzaam schepsel naakt op billen en voeten op de kale koude grond, de armen om de benen geklemd en het gezicht tussen de knieën begraven. Het wezen keek op. Zijn ogen traanden. Dit was de rode lantaarn-drager van het genus Homo. De dieren beseften dat met diens uitsterven ook hun eigen geschiedenis zou heengaan, dus hielpen ze deze laatste boeteling barmhartig op de been en ondersteunden hem voorzichtig. Samen begonnen ze langzaam te vervagen en verdwenen ze in een laatste glinstering.

Zo was de geschiedenis van de mens begonnen met een lach, een snode lach vanwege een vreemd flacon, en geëindigd met een eenzame traan. Het bezwendelen van al het hem omringende leven had in die geschiedenis centraal gestaan. Van Australopithecus tot Paranthropus, van Homo erectus tot Homo sapiens, het waren allemaal variaties op dezelfde soort, loten aan dezelfde boom, takken aan dezelfde stam. Die stam was de Homo Charlatanus, het enige genus dat zelfs de grond waarin zijn eigen wortels groeiden had opgelicht. De alfa en omega van de menselijke historie waren te vatten in die twee woorden, lach en traan, en in het saillante anagram van hun combinatie dat de bedrieglijke aard van dit stamhuis grondvestte: charlatan.

Moedervlek

De rolstoel kwam vlak voor de auto tot stilstand. Claudia zag haar weerspiegeling in de ruit, schrok en keek weg. Het kwaad was al geschied. Ze zag er net zo verrot uit als dat ze zich voelde. Ingevallen ogen, droge lippen, onder haar slobberende trui een vale huid en haar blonde haren dof gewikkeld in een klitterige knot.

Björn opende het portier aan de passagierskant en liep naar Claudia toe. ‘Heel even maar,’ zei hij. Met gemak tilde hij haar op en zette haar in de auto.

Sinds wanneer is hij zo sterk? Ze dacht terug aan hun trouwdag en hoe hij had geprobeerd haar over de drempel te tillen. Misschien was hij niet sterker geworden. Misschien lag het aan haar.

Nadat hij de gordel bij haar omdeed, haar een kus gaf en het portier sloot, liep hij weg met de rolstoel. Claudia zat alleen en besefte dat ze voor het eerst in tien maanden alleen was. Ruim negen maanden had ze een kind bij zich gedragen, hoewel ze dat pas na anderhalve maand wist, en de laatste tijd had ze in het ziekenhuis doorgebracht. Altijd wel een dokter of familielid in de buurt of een snurkende patiënt op de kamer.

Björn stapte naast haar in en legde een hand op haar knie. ‘Klaar om naar huis te gaan?’ Ze knikte. ‘Mooi, vanaf nu wordt het beter. De mooiste tijd van ons leven.’ Hij kuste haar op haar wang en startte de auto.

Ze keek naar hem, naar zijn rossige haren, het sproetenspoor op zijn jukbeenderen en neus, en het baardje dat hij zo zorgvuldig trimde. Een warm gevoel verspreidde zich in haar en ze wenste dat hij gelijk had.

De zwangerschap zelf verliep prima en in die tijd had Claudia genoeg damesbladen gelezen om te weten hoe de ervaring zou zijn. Soms soepel, soms moeizaam. Toch had ze nergens iets gelezen over moeders die nerveus waren om hun kind te ontmoeten. Claudia zelf had haar hummel pas één keer gezien, net na de geboorte had ze een blik kunnen vangen. Toen was ze zoveel bloed verloren dat ze buiten bewustzijn raakte. Ze was zo zwak geweest dat ze het kind niet vast kon houden. Het lag in de buurt of in de armen van haar ouders en schoonouders. Alsof je een nieuw speelgoedje kreeg waar iedereen al mee gespeeld had. Zíj had er moeten zijn, die eerste paar dagen. Zíj had het kind moeten dragen.

Björn hielp haar uit de auto en ondersteunde haar naar de voordeur. Er brandde licht in het huis.

‘Wie is er?’

‘Mijn moeder. Ik wilde je in een rustig huis thuis laten komen, maar iemand moest op Sjoerd passen.’

Twee gedachtes schoten door haar heen en vochten om haar aandacht. Natuurlijk had hij zíjn moeder gebeld. Begreep hij dan niet dat het beter was om háár moeder te bellen? De woede ebde weg bij de gedachte aan de naam Sjoerd. Zo hadden ze hun hummel genoemd. De naam kreeg opeens een andere lading die ze niet goed kon omschrijven. Ze dacht aan hoe namen als Madonna, Rihanna en Prince zo verankerd waren aan een persoon. Dat was Sjoerd nu ook voor haar.

De deur ging open en Björns moeder stond al in haar jas klaar om te gaan. Ze sprak wat vriendelijke woordjes, zei wat over het wasgoed in de droger en dat de vaatwasser aanstond. Sjoerd lag met een schone luier in zijn wieg in de woonkamer. ‘Nu laat ik jullie met rust.’ Ze lachte vriendelijk en verdween. Dit was een schoonmoeder waar Claudia aan kon wennen.

Björn hielp haar naar de bank waar ze neerplofte en opgelucht zuchtte. Ze trok haar jas uit, terwijl Björn naar de wieg liep waarvandaan zacht gebrabbel klonk. Hij haakte zijn armen erin en kwam met hun kleine Sjoerd tevoorschijn.

‘Zeg eens hallo tegen mamalief.’ Björn kwam naar haar toe en boog zich voorover om het kind in haar armen te leggen.

Begerig stak Claudia haar handen uit. De deken waarin Sjoerd lag, was zacht en streelde haar ruwe huid. Ze pakte de cocon aan en keek naar het haast gloeiende gezicht van haar prachtige popster. Een klein beetje dons op zijn hoofd, samengeperste ogen, getuite lipjes en een neus die breed was als die van zijn vader. De zenuwen zonken weg en tranen welden op in haar ogen. Het kon Claudia niet schelen. Na alle ellende van afgelopen tijd had ze het verdiend om een potje te janken met haar kind in haar schoot.

Ze trok het dekentje wat verder open om de schouder te ontbloten, toen een rilling door haar heen schoot.

‘Alles goed?’ Björn was meteen alert en knielde bij hen neer om in te grijpen als ze flauwviel.

‘De moedervlek?’ Misschien een belachelijke vraag en toch moest ze eraan denken. In de luttele seconden na de bevalling had ze één ding heel duidelijk gezien. Een grote moedervlek op zijn linkerschouder, net als bij haar.

‘Die zit hier.’ Björn trok het dekentje verder open om de rechterschouder te onthullen en daar zat inderdaad de moedervlek in de vorm van een kidneyboon.

‘Maar hij zat links.’ Haar armen voelden zwaar en even dacht ze dat ze het kind zou laten vallen. ‘Net als bij mij zat het links. Er moet een vergissing gemaakt zijn.’ Ze keek op in Björns bezorgde ogen en wist precies wat hij dacht. Dat kan je onmogelijk zeker weten, mamalief. Je viel flauw, je was veel bloed verloren en zelfs voor de zwangerschap was je vergeetachtig. Hij zei echter niets en dat maakte haar woest. ‘Ik zeg je dat dit niet ons kind is.’ Haar woorden waren hard en koud en de baby opende zijn mond om te huilen. Haastig stak ze het naar voren, ruw in Björns handen. Ze stond op, viel en strompelde de kamer door richting de trap. Voor ze die beklom, zag ze Björn naar haar kijken met de huilende baby in zijn armen en wanhoop in zijn ogen.

Dokter Houten sloot de deur van zijn kantoor en liep om Claudia heen naar zijn eigen kant van het bureau. Hij tikte haastig op een toetsenbord en keek haar toen met een vriendelijke lach aan.

‘Björn heeft me verteld dat je jouw zoon al een week niet hebt aangekeken.’

De week was voorbij gevlogen en elke dag probeerde Björn de baby bij haar te krijgen. Hun ouders waren al langsgekomen, Claudia’s zus ook, maar niemand kon haar ervan overtuigen dat wat zij had gezien, niet klopte. Björn hoefde niet eens aan te dringen toen hij begon over het praten met een dokter. Als iemand haar kon helpen, was dokter Houten het wel.

‘Het is mijn kind niet,’ zei Claudia stellig, haar armen defensief over elkaar geschoven.

De dokter klakte met zijn tong en vouwde zijn handen in elkaar. ‘Je lijkt erg zeker te zijn. Mag ik vragen waar dit door komt?’

Claudia duwde haar trui opzij en ontblootte daarmee de schouder met de kidneyboonvormige moedervlek. ‘Hierdoor. Na de geboorte zag ik dat mijn zoon op exact dezelfde plek een vlekje heeft. Dit kind heeft het op de verkeerde schouder.’

De dokter keek over de rand van zijn bril naar haar met een peinzende, afwachtende blik. Er lag ongeloof in zijn ogen en betutteling, waardoor ze zichzelf moest inhouden hem te slaan.

‘Tja, een moederinstinct is natuurlijk heel sterk,’ zei dokter Houten uiteindelijk heel toegeeflijk. ‘Wat stel je voor?’

Dat overviel haar. ‘Ik wil mijn echte zoon,’ zei ze haastig. Daarop knikte de dokter begripvol. Toch wantrouwde Claudia hem.

‘Dat kan ik natuurlijk begrijpen. Het gebeurt niet vaak, maar heel soms worden baby’s omgewisseld. Dat zou te achterhalen moeten zijn.’

Claudia schoot naar voren. ‘Waarom doet u dat dan niet?’

‘Die avond zijn er inderdaad meerdere baby’s geboren, maar geen met zoveel problemen als jóúw zoon.’ Het beviel Claudia niet dat hij zoveel nadruk legde op “jouw”. ‘Sjoerd is met zoveel beleid behandeld en verzorgd, dat het verwisselen, vanuit mijn professioneel oogpunt, een onmogelijkheid is.’

‘Maar de moedervl…’

Dokter Houten boog dichter naar haar toe en onderbrak haar. Zijn woorden waren als de kogels van een machinegeweer die razendsnel op haar afvlogen. ‘Sjoerd lag erg vervelend en ze hebben hem met grote moeite weten te halen. Baby’s zijn lenig, dus het is goed mogelijk dat hij zo gedraaid was dat je zijn linker- en rechterschouder verwisselde. Laten we niet eens beginnen over het bloed en de vuiligheid op zijn huid, waardoor elk brokje voor een moedervlek aangezien kon worden. Claudia, je hebt ontzettend veel bloed verloren en was verdoofd, dus je hersenen kunnen heel wat zelf ingevuld hebben om de gaten te vullen.’ Claudia wilde haar eigen verdediging afvuren, maar de dokter had nog één laatste troefkaart. ‘En als dat je niet overtuigt, kan ik altijd bloed afnemen voor een moederschapstest.’

De woorden wilden niet komen en Claudia keek dokter Houten met open mond aan.

‘Ik weet dat ik direct ben en wellicht een beetje fel, maar ik weet ook hoe goed jij en Björn voorbereid waren op jullie bevalling. Jij weet alles over postnatale depressie en mijn professionele mening is dat je in die put begint te glijden. Dit kan je voorkomen, Claudia.’

Ze stond op en klemde haar tas stevig tegen zich aan. Zonder gedag te zeggen, verliet ze het kantoor.

Het licht in de kamer ging aan en Claudia knipperde met haar ogen. Ze had te intens naar haar laptopscherm gestaard en had niet eens door dat de avond was gevallen.

‘Wat doe je?’ vroeg Björn. Hij stond in de deuropening met een boodschappentas in zijn hand. Zijn stropdas zat los en de donkere kringen onder zijn ogen vormden een vreemd contrast met de vrolijke sproetjes waar zij zo van hield.

Claudia klapte de laptop dicht en schoof die weg. ‘Niets, ik las gewoon wat artikeltjes.’

‘Over?’ Zijn stem klonk angstig.

‘Depressie,’ verzon ze, wat hem vreemd opgelucht deed lijken. Blijkbaar had iedereen in haar omgeving dezelfde conclusie getrokken. Wat was het toch met jonge moeders om hen direct een postnatale depressie in de schoenen te schuiven?

‘Ik ruim dit even op.’ Hij keek naar de wieg. ‘Heb je Sjoerd nog verschoond?’

‘Hij slaapt,’ zei ze koeltjes. Ze had geen blik meer op het kind geworpen en deed niet meer dan nodig was om het in leven te houden. Zo ging het al twee weken, sinds ze de uitslag kreeg van de moederschapstest. Björn zei niets en verdween in de keuken. Claudia opende haar laptop en klikte de tabbladen weg. Talloze verhalen over kinderen die verwisseld waren in het ziekenhuis. Eentje over een man die zestig was toen hij ontdekte dat zijn ouders niet zijn ouders waren. Hoe kon een moeder niet doorhebben wat Claudia zo zeker wist?

De artikelen hadden tot niets geleid en de bewijzen van het ziekenhuis en de test logen er niet om. Dus moest er een andere verklaring zijn. Eentje die elke logica tartte.

Uiteindelijk liet Claudia één internetpagina openstaan en ze noteerde een nummer in haar telefoon voor ze ook die sloot. Op dat moment begon het kind weer te huilen.