Killian Calkert

Het gif van Helheim

Ilona Poot

Killian Calkert, het gif van helheim

Ilona Poot

1e druk maart 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Illustraties: Anita Kok, Koktales

Vormgeving omslag: Ralph Bunschoten, Imber Studio

ISBN 978-94-6464-103-5

ISBN e-Book 978-94-6464-100-4

NUR 285/334

©2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

‘Is het niet genoeg dat jullie me de afgrond introkken?’

Het vuur deinst even terug, maar al snel kruipen de vlammen weer dichterbij, die verdomde vlammen met hun eigen wil.

Ik schreeuw nogmaals dat ze van me af moeten blijven. Een diepe zucht verlaat mijn mond en ik staar woedend naar het vuur. Het werkt, de vlammen blijven op afstand. Ze trekken zich zelfs terug. Voor hoelang? Hoelang duurt het voordat het vuur weer aan mijn voet likt? Notitie aan mezelf: Voorkom dat kruipende vlammen je voeten likken door je schoenen niet te verliezen.

Pijnlijk en geïrriteerd trek ik mijn voet naar achteren en staar naar de blaren die het vuur eerder achterliet. Ik zou zweren dat normaal vuur een tweedegraads brandwond zou geven en ik nu op sterven na dood moet zijn. Niet dat het nu veel beter met me gaat. De brandblaren lijken zich te vormen tot pusachtige, gladde bulten, waar je misselijk van wordt alleen al door ernaar te kijken. De huid om de wonden ziet er onaangetast uit. Iets zegt me dat dit geen normale verwondingen zijn. Hoelang zit ik al in deze kloof? Twee, drie dagen? Belangrijker: Hoe kom ik hier weg? Waarom houden ze me hier gevangen? En waarom laten ze mij hier verpieteren? Mijn keel voelt aan als schuurpapier en het verbaast me dat het gerommel in mijn buik nog geen lawine veroorzaakt heeft.

De rotsen zijn steil en hoog. Mijn rug kraakt. Wrijvend over de wonden op mijn elleboog denk ik aan mijn klimpoging van een paar uur geleden. Ik heb me, met alle kracht die ik in me had, omhooggewerkt. Hoe hoog was ik gekomen? Drie meter. Niet eens op een kwart. De val waardoor ik door mijn enkel ging, deed me besluiten om het voor vandaag op te geven. Mijn enkel is dik en elke keer als een van de vlammen aan mijn voet likt, ontstaat er een nieuwe blaar. Het is al een wonder dat mijn kleding niet in de fik is gevlogen. Ik moet hier weg. Al weet ik niet eens waar “hier” is. Ik ben omringd door vuur dat me wil aanvallen en ik heb niets te eten of te drinken. Mijn naam is Killian Calkert en ik heb een verschrikkelijke groene trui aan. Wat er voor de val in de kloof gebeurd is, weet ik niet meer. Ik stroop mijn mouw op en zoek naar de zwarte tatoeage die af en toe op mijn arm verschijnt. Niks. Geen teken van de drie ineengevlochten driehoeken. Waarom verschijnt die af en toe? De vlammen zijn ongemerkt dichterbij gekropen en een brandende scherpe pijn schiet door mijn enkel zodra het vuur mij raakt. ‘Au!’

Van achter de vlammen springt ineens een gedaante tevoorschijn. ‘Laat hem met rust!’

Waar komt zij vandaan? Het meisje – want ook al is ze ruim anderhalve keer groter dan ik, het is duidelijk een meisje – stapt met grote passen op mij af. In haar rechterhand houdt ze een lasso en met elke slag op de grond springen de vlammen opzij. Stukje bij beetje drijft ze de vlammen van me weg. Opgelucht haal ik adem.

‘Ik heb je gevonden.’ Ze staat recht voor me en knoopt haar lasso om haar middel. In een soepele beweging trekt ze me overeind. Een pijnscheut schiet vanuit mijn voet omhoog. Om mijn blaren te ontzien, verplaats ik mijn gewicht naar mijn andere voet, met schoen.

‘Ik… jij… uh…’ Ik bekijk haar van top tot teen. Haar verwilderde, zwarte haren vallen net over haar schouders en haar karamelkleurige huid lijkt op te lichten in de gloed van de vlammen. De lasso om haar middel heeft iets stoers. Vol ongeloof blijf ik Lasso-girl aangapen.

‘Ja, ja, ik weet het. Mijn verschijning is niet wat je noemt groots. Ik ben ook maar een halfreus. Laten we het daar een andere keer over hebben.’

Niet wat je noemt groots? Hoe bedoelt ze “niet groots”? Ze is mega. Ze gooit me een lederen buidel toe, draait zich in een beweging om en slaat soepel een dichterbij kruipende vlam in tweeën. ‘Laten we zorgen dat we hier weg komen.’

De buidel in mijn handen is harig en ik produceer een geluid dat meer weg heeft van een hijger dan van iemand die blij is om gered te worden.

‘Drink!’ beveelt ze.

Gehoorzaam trek ik de kurk eraf en zet de tuit aan mijn lippen. Het koele vocht verspreidt zich door mijn droge mond. De bittere nasmaak, die het spul heeft, negeer ik en ik klok de buidel voor de helft leeg. Het is alsof er een energiestroom door me heen gaat en elke cel in mijn lichaam zich vult met dit magische vocht.

‘Niet alles tegelijk.’ Lasso-girl trekt de buidel uit mijn handen. ‘We gaan.’

Stuntelig als Bambi strompel ik achter haar aan. Bij elke stap schiet er een pijnscheut door mijn lichaam. Telkens als mijn rechtervoetzool de grond raakt, krimp ik in elkaar. Kleine, scherpe stenen versieren de bodem van de kloof en boren zich regelmatig in mijn beblaarde voetzool.

Ze had beter een drankje kunnen meenemen dat mijn wonden genas, in plaats van een energiedrankje. Dat zou het een stuk makkelijker maken.

‘Kom op doorbijten, je vrienden zijn in gevaar.’ Lasso-girl wenkt dat ik moet voortmaken.

Vrienden? Welke vrienden? Waar heeft ze het over? Het beeld van een meisje met een speer in haar handen verschijnt voor mijn ogen. Ze knippert, laat het wapen los en verdwijnt. De speer blijft achter en valt op de grond. Tijd om erover na te denken heb ik niet, want Lasso-girl sleurt me alweer mee. Hoe verder we de kloof in gaan hoe hoger de vlammen worden. Het vuur is het duidelijk niet eens met ons vertrek.

De grond onder onze voeten wordt steeds heter en ik doe een hink-stap-sprong om mijn voet vol blaren te ontzien. Waar is mijn rechterschoen? Ik zou een moord doen om hem terug te krijgen. Lasso-girl blijft abrupt staan en ik bots tegen haar op.

‘Wat is er?’ vraag ik hinkelend.

‘We kunnen niet verder.’

De doorgang is niet breder dan veertig centimeter. Ik kan me er doorheen proppen, zeker het eerste stuk.

‘En nu?’ Ik kijk naar de bouw van Lasso-girl, die komt er nooit doorheen. Kan ik haar hier achterlaten en zelf verder gaan? De gedachte is aanlokkelijk. De vraag is waar ik heen moet.

‘Nu moeten we vechten.’

Geschrokken staar ik haar aan. ‘Vechten!?’

‘Weet jij iets beters?’ Ze zwaait met haar lasso boven haar hoofd. Het kletterende geluid weerkaatst tegen de rotsen.

‘Waar komen die vlammen vandaan? Waarom vallen ze ons aan? Ik bedoel… ik zit hier al een tijdje en zo woest heb ik het vuur nog niet eerder gezien.’

De donkerrode gloed verandert naar lichtrood en vervolgens naar fluorescerend oranje en klimt via de rotsen omhoog.

‘Vlammen zijn gewoon grillig. Ze reageren op jouw acties.’ Lasso-girl staat met haar rug naar me toe. Ze dresseert een naderende vlam.

Mijn ogen volgen het fluorescerende gevaarte dat zich nu vlak bij mijn hoofd bevindt. Mijn hartslag schiet met een ondenkbare snelheid omhoog. Gaat het vuur mij bespringen? Met mijn blik strak op de vijand gericht piep ik: ‘Help…’

Het is te laat. Als een poema die zijn prooi bespringt, grijpt het hete gevaarte zich vast. Schreeuwend sla ik om mij heen en probeer het vuur met mijn handen te doven. Het heeft geen zin, er verschijnen meteen blaren op mijn handen en een vlam haakt zich vast aan mijn trui en kruipt naar mijn hals. De hitte straalt door mijn kleding en ik verwacht dat mijn trui elk moment vlam kan vatten. Dat gebeurt niet en de vlam glipt mijn trui in. Langzaam glijdt het vuur over mijn huid. Alsof er een rat in mijn kleding is geschoten en zijn nagels in mijn lichaam zet. De tranen springen in mijn ogen en ik begin nog harder te schreeuwen. De blaren schieten als paddenstoelen tevoorschijn en laten een pijnlijk spoor na. De geur van verschroeid haar dringt mijn neus binnen.

Met een smak word ik tegen de rotswand geduwd, waardoor mijn hoofd pijnlijk tegen de stenen knalt.

‘Sorry,’ zegt Lasso-girl terwijl ze hard tegen mijn buik slaat. Er gebeurt van alles tegelijk. De hitte, de pijn, de opkomende blaren. In paniek sla ik om mij heen. ‘Wat doe je?’ Mijn stem schiet omhoog.

Nogmaals geeft ze een klap in mijn buik. ‘Blijf staan.’ De vlam die zich nog steeds als een rat aan mijn huid hecht, schiet naar mijn zij. Happend naar adem krimp ik ineen.

‘Ik krijg hem wel uit je trui!’ Met twee handen omsingelt ze de rattenvlam. Hij kan geen kant op en het lijkt erop alsof hij zich dwars door mijn lichaam wil knagen. Tranen stromen over mijn wangen. In een luttele seconde weet het vuur zich terug over mijn heup naar mijn buik te verplaatsen en dan, vanuit het niets, begint het vuur te krijsen. Een hoog schel geluid vult de ruimte. Met mijn handpalmen druk ik tegen mijn oren. Lasso-girl zet een stap achteruit en volgt mijn voorbeeld. Krijsend kruipt de vlam mijn trui uit. Terwijl hij steeds kleiner wordt, glijdt hij over mijn broek naar beneden. Zijn licht wordt zwakker en als hij de grond raakt, is hij opgelost.

‘Wat…? Hoe…?’ Lasso-girls ogen worden zo groot als tennisballen. Ze haalt haar handen van haar oren en trekt mijn trui omhoog.

Half versuft van de pijn en de schrik van wat me overkomen is, trek ik mijn trui uit haar handen en val opgelucht op de grond. De stenen zijn nog heet, maar dat is niks in vergelijking met wat er net over mijn lichaam trok. Mijn huid gloeit na en de geur van verbrande haren zit diep in mijn neusgaten geworteld.

‘Hoe deed je dat?’ Lasso-girl doet een paar stappen achteruit en torent boven mij uit.

‘Ik deed niets!’ Een diepe zucht ontsnapt en ik haal mijn schouders op. Door rustig in en uit te ademen, probeer ik mijn op hol geslagen hartslag weer tot bedaren te brengen. Het kan me niet schelen waarom het vuur verdween, zolang het maar niet terugkomt.

‘Hoe deed je dat? Vuur uit Muspelheim dooft niet zomaar!’

‘Noem je dat zomaar? Ik heb blaren over mijn hele lijf! Dat ding wilde zich door mijn lichaam vreten. En dan begin jij ook nog te slaan.’ Geïrriteerd kijk ik haar aan. ‘Ik hoopte dat je mij kwam helpen!’ Ik schuif bij haar vandaan. ‘Volgens mij probeerde jij die vlam dwars door mij heen te duwen!’

Lasso-girl schudt haar hoofd. ‘Ik wilde je helpen.’

‘Door mij te slaan?’

‘Ik wilde de vlammen uit je trui krijgen.’

‘Door ze dwars door mij heen te drukken?’

‘Dat was niet mijn bedoeling.’

‘Hoe kan het dat mijn trui geen vlam vatte? En dat ik alleen een spoor van blaren heb, in plaats van dat mijn hele huid eraf ligt?’ Mijn groene trui ziet er, op een paar verschroeide plekken na, normaal uit. In hoeverre je deze trui normaal kan noemen. Hoe ben ik ooit op het idee gekomen om deze verschrikking aan te trekken?

‘Het is vuur uit Muspelheim, grillig en eigenzinnig.’ Lasso-girl lijkt van de schrik te zijn bekomen. ‘Hoe kan het dat je de vlam versloeg?’ Ze kijkt me aan met een verwijtende blik. ‘Waarom deed je dat niet eerder?’

Een beetje verward haal ik mijn schouders op. ‘Ik deed niks.’ Ik bekijk haar nogmaals van top tot teen. Wie is dit vreemde meisje? Waarom weet ze zo veel over het vuur? ‘Heb jij soms die vlammen op mij afgestuurd?’

‘Natuurlijk niet! Waarom denk je dat?’

‘Voordat jij kwam, waren die dingen rustiger.’

‘Nee! Toen had je het fijn!’ Ze slaat haar armen over elkaar. ‘Je had het daar op de grond zó naar je zin.’

Ik zwijg en staar naar de plek waar de vlam doofde. Het moet haar schuld zijn. Pas nadat zij erbij kwam, werden de vlammen grilliger. Daarvoor had ik alles onder controle. Ik kon het vuur op afstand houden! Het is haar schuld!

‘Misschien had ik je moeten laten zitten.’

‘Misschien ja!’ zeg ik geïrriteerd. ‘Hoe wist je dat ik daar zat?’

‘Ik… nou… ik wist niet… dat moest wel.’ Met een plof zakt ze naast me neer. ‘Ik bedoel, na het toernooi was je nergens te vinden. Toen ik deze vond,’ ze haalt mijn rechterschoen uit haar broekzak, ‘wist ik dat je in de klif gevallen moest zijn.’

‘Mijn schoen.’ Ik gris hem uit haar hand en houd het vermiste voorwerp als een diamant voor me. Het gaat me te ver om haar, of mijn schoen te kussen. Snel trek ik mijn schoen aan. Wat niet zo makkelijk gaat met blaren. Notitie aan mezelf: trek geen schoenen aan als je megablaren hebt.

Eenmaal bekomen van de pijn dringen haar andere woorden tot mij door. ‘Toernooi?’ Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn wantrouwen. ‘Wat voor toernooi?’

‘Weet je dat niet meer?’ Ze houdt haar handen voor haar mond en slaakt een kleine gil.

Beschaamd kijk ik naar de grond. Maakt het nog iets uit? ‘Eigenlijk weet ik helemaal niets meer.’

‘Oh… echt…?’ Ze zwijgt.

‘Wie ben jij?’ Ik probeer vriendelijk te klinken. Misschien kan ze me wel uit deze kloof halen. Het klinkt eerder argwanend dan geïnteresseerd.

Ze haalt diep adem. ‘Ik ben Skadi.’ Haar stem klinkt ineens een stuk vriendelijker. ‘Maar als je denkt dat ik Skadi de dochter van Thjazi ben, de koning der steenreuzen, dan moet ik je teleurstellen.’

Schouderophalend kijk ik haar aan. ‘Ik ken geen Thjazi of koning der steenreuzen.’

‘Mooi.’ Ze gunt me een glimlach. ‘Ik krijg nogal veel stomme grappen naar mijn hoofd geslingerd van de andere reuzen. En daar ben ik een beetje klaar mee.’

‘Andere reuzen?’

‘Weet je dan helemaal niets meer?’

‘Nee,’ antwoord ik. De rotsen om ons heen zijn vuurloos. Kunnen we niet beter maken dat we wegkomen?

‘Je bent voorlopig veilig. De vlammen blijven nog even weg,’ zegt ze, zodra ze mij om me heen ziet kijken. ‘Het begon vorige week.’ Haar stem zakt een octaaf en ze heeft meteen mijn aandacht.

‘Surtr.’ Ze kijkt me uitdagend aan.

‘Ga verder,’ zeg ik.

‘De vuurreus uit de wereld Muspelheim. Hij kondigde een groot toernooi aan. Je had erbij moeten zijn, het zou het grootste spektakel ooit worden.’ Meteen slaat ze haar handen weer voor haar mond. ‘Oh sorry, je was erbij.’

Ik kijk haar niet begrijpend aan. ‘Hoezo?’

‘Surtr had een groep mensen uit Midgaard naar onze wereld gehaald. Die lui konden uitzonderlijke dingen. Ze moesten het opnemen tegen… tja… hoe zeg je dat, de pesterijen van de Jotun. Meestal vinden er gewoon toernooien tussen de goden van Asgaard plaats. Mooie gevechten, alleen zijn ze niet altijd even eerlijk.’ Ze haalt haar schouders op. ‘Er is geen Jot die daar naar kraait.’

‘Jot?’

‘Iemand uit Jotenheim,’ zucht Skadi geïrriteerd omdat ik haar verhaal onderbreek.

Een onaangenaam gevoel bekruipt mij.

‘Deze keer waren de gevechten of pesterijen te oneerlijk.’ Ze kijkt me aan met een blik die wil zeggen: Weet je het alweer? ‘De groep mensen werd gevangengehouden en was op sterven na dood. Zo oneerlijk. Eén iemand kreeg de opdracht om iedereen te redden. Niemand zou dat kunnen.’

‘Wie gaf die opdracht dan? En waarom?’ Het onaangename gevoel wordt sterker en beneemt mij de adem.

‘Voor de lol en ze wilde dat die jongen een wapen maakte.’

Het voelt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. ‘Een wapen?’ komt er piepend uit mijn mond.

‘Gungnir de speer van Odin.’

Met die woorden schieten er flarden van herinneringen terug in mijn hoofd.

Hoofdstuk 2

De haartjes die nog niet verbrand zijn, schieten overeind bij de gedachten aan haar. Een roodharige vrouw op belachelijk hoge, rode hakken! Ze heeft een afgrijselijke lach, verwilderde haarknot en een blik die je kan verpulveren. Van die blik weet ik het niet zeker, maar het zou me niets verbazen. Elke stap die ze zet, dreunt na in je oren. Zij is de dochter van Surtr. Iets in mij zegt dat ik haar opnieuw zal tegenkomen, aangezien ik het heb opgenomen tegen haar vader. Ik probeer rustig te blijven, me op andere dingen te concentreren. Het meisje met de speer doemt weer op in mijn gedachten. Het gevoel dat ze belangrijk is, wordt sterker. Ditmaal verdwijnt ze niet, maar rent ze met de speer in haar handen weg. Zodra ze uit mijn zicht is, verschijnt er een jongen met dansende, donkere krullen. Hij steekt zijn hand naar me op en toont mij zijn vingers die zo krom staan dat ze duidelijk gebroken zijn. Zonder blikken of blozen trekken de vingers als vanzelf recht en lijken ze genezen. De jongen lacht en wijst naar boven. De speer van het meisje vliegt door de lucht en komt recht op mij af. Vlak voordat de punt mijn lichaam binnendringt, breekt het ding in tweeën en lost het op in het niets.

‘Killian.’ Skadi schudt aan mijn arm. ‘Gaat het? Herinneringen terugkrijgen kan pijnlijk zijn.’

Mijn hoofd bonkt en het zweet breekt me uit, alsof ik ter plekke in een oven word gestopt. Ik grijp naar mijn keel. Lucht! Ik moet lucht hebben. Mijn ademhaling hapert en mijn lijf trilt. Dan zie ik ze in gedachten voor me. Mijn vrienden. Ik weet het weer. Denzel, de vrolijke jongen met de zwarte krullen en helende krachten. Marijn, onze moraalridder met zijn merkkleding en een te kort lontje. De identieke tweeling Bart en Jort, waarvan je alleen door hun haardracht weet wie wie is. Yusarin, die alles al weet voordat het gebeurt, met haar zwarte kleding en een uitstraling waarvan zelfs reuzen bang worden en Lola, die elke vijf minuten van haarkleur wisselt en zich zonder problemen in een enge bewaker verandert en misschien in nog wel meer. Met mijn hoofd tussen mijn benen blijf ik naar adem happen. Er was nog iemand. Het meisje met de speer. Amber! Mijn zus! Hoe kan ik haar voor de tweede keer vergeten zijn? Ik zie haar gezicht kraakhelder voor me. Amber, het meisje dat jarenlang opgesloten zat in de speer. Dat was mijn schuld! Ik weet weer hoe ingewikkeld het in elkaar steekt. Doordat ik naar het verleden was gereisd en de speer had gesloopt, deed het ding niet altijd meer wat het moest doen. De speer – althans een deel ervan – haperde en in een flits zat Amber erin. Doordat ik de in tweeën gebroken speer in een gevecht heelde, kon ze er weer uitkomen. Ik kan een glimlach op mijn gezicht niet onderdrukken. Amber, ik heb haar gewoon gered. Waar is ze? Ik heb haar met de speer naar Odin gestuurd. Het kan niet anders, dan dat ze veilig is. Odin beschermt haar wel. Toch? En dan die Furie, en die vreemde dokter V. Ze deden proeven op ons. Langzaam stroomt de hitte mijn lijf weer uit en krijg ik het ijskoud. Kippenvel verspreidt zich razendsnel. Er was nog iets. Ik word misselijk. Er was nog iemand. Met de nadruk op was. Dexter! Hij is… Het was zijn eigen schuld, probeer ik me zelf te overtuigen. Hij stierf, omdat hij ons volgde door het portaal naar Muspelheim. Maar het was wel mijn schuld dat zijn longen eerst gekookt en daarna verbrand werden. De tranen schieten in mijn ogen. Ik wist dat hij ons volgde. Ik wist het. Waarom heb ik niets gezegd? Waarom heb ik niet geroepen naar dat afgrijselijk roodharig wezen, die… die… Furie. Ik had haar moeten zeggen dat er nog iemand in Muspelheim was. Nog iemand die niet tegen de brandende atmosfeer kon. Was het omdat ik Dexter niet mocht? Haatte ik hem dan zo erg? Nee, ik kan dit niet bewust gedaan hebben. Toch?

Skadi legt haar hand op mijn schouder en ik deins achteruit. Ik durf te wedden dat ze me in een beweging platdrukt als ze weet wat ik gedaan heb.

‘Rustig maar.’ Ze laat me los en slaat haar armen over elkaar. ‘Ik neem aan dat je je herinneringen terug hebt.’ Ze trekt afwisselend haar wenkbrauwen op.

Mijn herinneringen terug? Ja, dat kan je wel zeggen. Mijn hoofd tolt en het duurt even voordat ik alles op een rijtje heb. Toch heb ik het idee dat ik me nog niet alles herinner. Alsof er nog een zwart gat in mijn geheugen zit. Een gat waar belangrijke herinneringen in zitten.

‘We moeten naar je vrienden.’ Skadi staart naar de grond en lijkt de kiezels op de grond mega interessant te vinden.

Ze heeft gelijk, we moeten naar mijn vrienden. Ik krijg weer een beetje lucht. Dankbaar zuig ik verse zuurstof naar binnen. Als ze het dan al wist van mijn vrienden, waarom zei ze dat dan niet eerder? Dat kon ze toch meteen vertellen? ‘Kan jij me naar ze toe brengen?’

Ze slikt, blijft naar de grond staren, even blijft het stil. Ik krijg het gevoel alsof ze alle voors en tegens afweegt. Zo moeilijk is de vraag toch niet? Ze ging naar mij op zoek, maar zou me dan uiteindelijk niet willen helpen? Na een lange stilte antwoordt ze: ‘Ik breng je erheen.’

Dat ze vreemd doet, druk ik weg. ‘We gaan,’ zeg ik, terwijl ik opsta.

De donkerrode vlammen komen terug en loeren naar ons, klaar om opnieuw aan te vallen.

‘Ze zijn sneller terug dan ik dacht.’ Skadi gooit een steen in hun richting. Het heeft geen enkel effect. Langzaam kruipen ze onze richting op. ‘We moeten hier weg.’ Ze komt overeind en trekt me mee. ‘Ik moet weten waarom die vlam net voor jou vluchtte.’ Ze kijkt me aan met een blik van: Zo indrukwekkend zie je er helemaal niet uit. Je bent niet meer dan een miezerige, vol-puisterige-blaren-zittende sterveling.

Ik schuif mijn mouw omhoog en zoals ik al verwachtte, is de tatoeage terug. De drie ineengevlochten driehoeken versieren in zwarte lijnen mijn arm.

Skadi deinst achteruit. ‘Dat… dat is het teken van Odin.’

Ik knik. Het teken is, zoals ik me ineens herinner, alleen te zien als ik de krachten van Odin recentelijk gebruikt heb. Ik zou niet weten welke dat dan zijn. Misschien heb ik daarmee de vlammen net gedoofd? Ze hadden me wel een handleiding kunnen geven bij het gebruiken van de krachten.

‘Hoe kom jij aan het teken van Odin?’

‘Dat maakt niet uit.’ Ik heb geen zin om het verhaal van dokter V. en zijn proeven te vertellen. Ik weet niet eens of ik me alles goed herinner. De herinneringen kwamen zo snel. Mijn arm houd ik naar het vuur gericht.

‘Wat doe je?’

‘Misschien is het vuur hierdoor gedoofd.’

‘Dat denk ik niet. Ik zei het al: vuur uit Muspelheim dooft niet zomaar. Zeker niet door een teken van een god. Ik denk zelfs dat het de vlammen nog meer uitdaagt. Doe je mouw omlaag en laat het aan niemand… en ik zeg niemand zien.’

Teleurgesteld doe ik wat ze zegt. Even dacht ik dat het iets tofs betekende. Dat ze me zou eren of in ieder geval benijden om mijn connectie met Odin. Ik snap nog altijd niet wat voor nut het had om ons een tatoeage te geven. Mijn handen glijden over mijn broek mijn zakken in.

Op wat kruimels en een half afgekloven croissantje na, dat ik meteen in mijn mond prop, zit er niets in mijn zak. Met veel kracht krijg ik mijn net gevonden maaltijd gekauwd. Skadi kijkt me met een afgrijselijke blik aan.

‘Ik heb dagen niet gegeten,’ verontschuldig ik me.

‘Heb je dan niet eerder in je zakken gekeken?’

Ik haal mijn schouders op, niet echt. Met moeite slik ik de droge en taaie stukken door. Ze schuren in mijn keel. Nu ik over eten nadenk, begint mijn maag weer te rommelen. Zeg gerust donderen, want ik denk dat ze het buiten deze kloof ook kunnen horen. Mijn keel wordt weer droog en ik krijg verschrikkelijke dorst. Hoe heb ik zolang zonder eten of drinken gekund? Skadi biedt me nog wat uit haar drinkbuidel aan en dankbaar klok ik nog een paar slokken naar binnen.

Ze zucht. ‘Ben je klaar met je lunchpauze?’

Ik knik en zoek snel verder in mijn zakken.

De vlammen worden grilliger. Op gepaste afstand blijven ze naar ons loeren.

‘Snel, doe iets waardoor ze weer verdwijnen.’ De paniek in Skadi’s stem is aandoenlijk, ware het niet dat ik ook in paniek raak. Stuntelig stap ik achteruit.

De vlam doofde op mijn buik. Waarom? Snel trek ik mijn trui omhoog en negeer de aanblik van de misselijkmakende blaren. Ik zou ook wegtrekken als ik die puisterige bulten zag.

Mijn hand glijdt langs de voering van mijn trui. Oh ja… ik haal een half gesmolten telefoon tevoorschijn. Die had ik ook nog.

Skadi pakt die uit mijn handen en bekijkt hem van alle kanten. Ze schudt en voelt met haar vinger aan de versmolten delen. ‘Wat is dit?’

‘Mijn telefoon.’

‘Je wat?’

‘Telefoon!’ Kom jij soms van een andere planeet? Je weet toch wat een telefoon is. Dan herinner ik me dat ze echt van een andere planeet komt. ‘Je kan hiermee op afstand met vrienden praten,’ zeg ik nu iets vriendelijker.

Ze lijkt geschrokken. Met trillende handen geeft ze me mijn mobiel terug. ‘Kan je hiermee echt met je vrienden praten?’

‘Hij is kapot.’

Skadi lijkt opgelucht. Wat doet ze toch vreemd. Zorgvuldig stop ik de telefoon terug in de dubbele voering van mijn trui. Wat is dit? Hier zit iets. Nog een geheime binnenzak. Waarom heb ik deze niet eerder opgemerkt? Ik haal een glazen buisje tevoorschijn. Het kan toch niet dat dat hier al die tijd gezeten heeft?

Skadi begint te gillen en trekt het uit mijn handen. ‘IJs? Hoe kom jij aan ijs uit Niflheim?’ Ze pulkt voorzichtig aan de kurk.

Niet wetend wat ik moet zeggen, staar ik haar aan. Hoe kan het dat het ijs in dit flesje nog niet gesmolten is. En hoe kan ik de kou of het flesje zelf niet gevoeld hebben? Ik kan moeilijk zeggen dat ik het gejat heb uit een kamer vol artefacten.

‘Dit is geweldig.’ Ze houdt het in de lucht. ‘Dit kan ons redden.’

Wil ze ons redden met ijs! Weet ze dan niet dat ijs smelt! Zitten er dan geen hersenen in dat grote hoofd van haar?

‘Hier. Het is van jou, dus jij moet het doen.’

Ja, ze is gek geworden. ‘Wat moet ik doen?’

‘Het vuur terugdringen. Gekkie.’

‘Je bedoelt dát vuur.’ Ik knik naar de donkerrode vlammen die op een steenworp afstand naar ons loeren. Tenminste, mijn steenworp afstand, want als Skadi een goede worp doet, komt die steen makkelijk aan het einde van de kloof.

‘Zie jij ander vuur dan?’

Om haar te laten zien dat we niks aan deze vondst hebben, trek ik de kurk eraf. ‘Bedenk vast een nieuw plan.’

Totaal onverwacht – voor mij althans, want Skadi heeft haar oren al bedekt – beginnen de vlammen te krijsen. De schelle kreten dringen mijn gehoorgang binnen en ik laat het buisje bijna uit mijn handen vallen. Met het buisje nog in mijn handen druk ik snel mijn oren dicht. Het vuur laait op, wordt hoger en groter, terwijl het achteruit deinst. Zijn donkerrode kleur vervaagt en het schrompelt ineen. Langzaam sterft het geluid weg en klinkt er alleen nog een zacht gesis. Ik haal mijn handen van mijn oren en steek mijn nieuwe wapen vooruit.

Sissend wijken de vlammen, of wat ervan over is, uiteen. Ze klimmen tegen de rotswand omhoog en banen ons een vrije doorgang.

Vol verbazing staar ik naar het vuur dat mij al dagen gevangen houdt. Waarom wist ik dit niet eerder?

‘Kom mee.’ Skadi duwt me vooruit. ‘Ik blijf achter je,’ zegt ze, terwijl we ons over het vuurloze pad begeven. Achter ons sluiten de vlammen weer aaneen, geen enkel vonkje durft in onze richting te komen.

‘Er moet een plek zijn waar we omhoog kunnen.’

‘Hoe ben jij hier gekomen?’ vraag ik. ‘Kunnen we die weg niet nemen?’ Ik volg haar blik omhoog en zie haar gezicht vertrekken. Wrijvend over haar billen schudt ze van nee.

Ze wil toch niet zeggen dat ze naar beneden is gevallen terwijl ze me zocht? Wat heb ik aan zo’n redster? Stel je voor dat ze boven op mij viel. Dan had ik waarschijnlijk een nekhernia door haar billen. ‘Je kwam me dus niet redden?’

‘Nou, eigenlijk.’ Bijtend op haar lip wendt ze zich van mij af. ‘We moeten verder,’ zegt ze snel.

Hoe langer we stilstaan, hoe meer tijd de vlammen hebben om terug op krachten te komen.

De kloof is eindeloos. Hoe verder we lopen, hoe smaller hij wordt. Het wordt steeds moeilijker om vooruit te komen. De enige uitweg lijkt recht omhoog. ‘Er zit niks anders op. We moeten klimmen.’ Ik weet ondertussen niet meer wat pijnlijker is: mijn enkel, de blaren of mijn verschroeide huid. Nu ik de kurk van het buisje heb gehaald, begint het ijs te smelten. Ik wil niet weten wat die vlammen doen, als ze dat doorhebben.

‘Psst.’

Hoopvol kijk ik naar Skadi. Riep ze me? Heeft ze een uitweg gevonden?

‘Psst,’ klinkt het weer en dit keer zie ik duidelijk dat het niet Skadi is die me roept. ‘Wie is daar?’ Mijn ogen schieten alle kanten op. Ik speur de richel boven ons hoofd af. Niets? Met samengeknepen ogen tuur ik in de vlammen. Praten ze? Nee, natuurlijk niet. Bang dat er elk moment een wezen uit de vlammen springt, druk ik mijn rug tegen de rotswand.

Ik hoef niet aan Skadi te vragen of ze het ook gehoord heeft, haar geschrokken houding zegt genoeg. Bevend houd ik het smeltende ijs voor me. Als het werkt bij de grillige vlammen, werkt het vast ook voor het wezen dat eruit springt.

Voor ik er erg in heb, word ik van achteren vastgegrepen en dwars door de koude rotswand getrokken.

Hoofdstuk 3

‘Skadi! Help.’ Terwijl ik me probeer vast te grijpen, schuren mijn vingertoppen over de stenen. Mijn linkerschoen blijft haken achter een rots en ik zak door mijn benen.

‘Hij is zwaarder dan ik dacht,’ bromt een donkere stem achter me.

Ik word over de grond gesleept en na een paar honderd meter tegen de grond gekwakt.

‘Hier zijn we veilig.’

Het is zo donker, dat ik niet kan zien wie de spreker is. Het enige straaltje licht komt van een fakkel in de handen van de achterste gestalte. Zijn gezicht is overbelicht en twee anderen staan met hun rug naar de fakkel, waardoor hun voorkant in de schaduw valt. Hun lengte doet me denken aan een stel kleine kinderen, hun zware stemmen vertellen het tegenovergestelde. Daarbij, de kracht past totaal niet bij hun lengte. Notitie aan mezelf: Kracht en lengte kan je niet aan elkaar koppelen.

De voorste man haalt een langwerpig voorwerp tevoorschijn, waarmee hij ongetwijfeld mijn hersens in zal slaan. Met een ruk sta ik recht overeind en stoot mijn hoofd.

‘Au!’ Met twee handen grijp ik naar de pijnlijke plek. Warm vocht bedekt mijn handen.

‘Nordri! Ik zei toch dat we de tunnel hoger moesten maken!’

‘Had dat zelf gedaan! Als dat joch niet overeind was gekomen, was er niets aan de hand geweest. Wat is er mis met bukken?’

Een van de mannen pakt me bij de kraag en trekt me omlaag. Zijn ogen zijn op tien centimeter afstand van de mijne en ik zie duidelijk de contouren van zijn rimpels en zijn bebaarde gezicht. De lucht die hij uitademt, heeft iets weg van rotte eieren gemixt met een drie weken dode muis. Ik durf mijn handen niet van mijn hoofd te halen om mijn neus dicht te knijpen. Het bloed sijpelt tussen mijn vingers door. De haartjes van zijn lange baard kriebelen.

‘Die wond ziet er niet best uit. Heb je nooit geleerd voorzichtig te zijn in grotten?’

Ik haal een paar keer diep adem, klaar om te schreeuwen. Wat denkt die grotkruipende opdonder wel? Alsof ik niet genoeg heb meegemaakt.

‘Rustig jongen, wind je niet zo op.’ De kleine man met de fakkel, pakt een hand vol bladeren uit zijn jas en stopt die in zijn mond. Hij kauwt er uitbundig op, alsof zijn leven ervan afhangt. In een beweging trekt hij mijn handen opzij en spuugt de bladermassa op mijn wond. Een mengeling van pijn en walging trekt door me heen. Het is dat mijn maag nagenoeg leeg is, anders had ik alles over hem heen gekotst.

‘Gatver!’ is het enige dat ik uitbreng. Ik wil schreeuwen, trappen, slaan en zelfs aan zijn lange baard trekken. Alles om te laten merken dat ik niet gediend ben van die gore smurrie op mijn hoofd. Ik durf het niet. Ik sta erbij en laat het gebeuren. De wond begint te tintelen. Het kriebelt en ik kan een glimlach niet onderdrukken. Ik wil niet glimlachen! De mannen voor mij zijn grappig. Zie ik het goed? Ze lijken te zweven. Het kriebelt vanbinnen. Het ziet er zo grappig uit, dat ik weer moet lachen. Nogmaals probeer ik mijn gezicht in de plooi te trekken. Het getintel voelt fijn en ik ontspan. Zo ver ik kan, spreid ik mijn armen. Ritmisch als een vogel beweeg ik ze op en neer. Het getintel trekt naar mijn maag, waarna mijn honger verdwijnt. De blaren op mijn buik verschrompelen. De pijn in mijn enkel is spoorloos verdwenen. Ik voel me als herboren. Zelfs de oude blaren op mijn voeten zijn weg. Zodra het tintelende gevoel zich in mijn tenen bevindt, schiet het terug naar mijn hoofd. Het lijkt zich in mijn geheugen te nestelen. Mijn gezicht hoef ik niet meer in de plooi te houden. De drang om te glimlachen is verdwenen. Mijn mondhoeken trekken als vanzelf naar beneden.

‘Is het nu al klaar?’ vraagt de voorste man die de bladeren kauwde.

‘Vestri zei al dat het een bijzondere jongen was.’

Vestri? Waar heb ik die naam eerder gehoord? Ik sluit mijn ogen en ga in gedachten naar het zwarte gat in mijn geheugen. Vestri? Zodra ik mijn ogen open, word ik door drie paar ogen aangestaard. De mannen staan vlak voor me en kijken dwars door mij heen.

‘Kijk, die verdwaasde blik. Ik denk dat hij nog een deel van zijn geheugen kwijt is,’ zegt de Bladerman.

‘Ah,’ zegt de andere man die ik voor deze gelegenheid Langbaard noem, omdat hij de langste baard heeft. ‘Geef de bladeren een paar dagen en alles is weer terug.’

Hun kleine postuur en lange baarden doen me aan iemand denken. Dan weet ik het weer. Verstri is Dokter V.. Hij is een nachtelf of beter gezegd een dwerg.

‘Dit is toch jouw handtekening?’ Langbaard klinkt serieus en duwt een rol papier onder mijn neus. Het staat vol vreemde tekens en onderaan het vel staat mijn naam.

‘Dat heb ik niet… niet gedaan!’ Mijn stem klinkt aarzelend. Het is mijn naam, mijn handschrift. Hoe is dit mogelijk, heb ik dit toch getekend?

‘Ben jij Killian Calkert?’

‘Ja.’

‘Is dit jouw handtekening?’

‘Ja.’

‘Dan is het duidelijk. Hierbij heb jij beloofd Gungnir te beschermen en hem terug te brengen naar zijn rechtmatige eigenaar!’

Gungnir? De speer van Odin. ‘Daar heb ik helemaal niet voor getekend!’

De laatste dwerg, ik weet nu zeker dat het dwergen zijn, geeft me een tik tegen mijn achterhoofd. Ik mag hem niet. Zijn norse uiterlijk en chagrijn irriteren me. Er verschijnen sterren voor mijn ogen en plotseling zie ik voor me hoe ik in een ziekenhuiskamer een leeg document onderteken. Meteen na mijn handtekening vult het blad zich met vreemde tekens. Ze hebben gelijk. Ik heb mijn handtekening gezet, alleen stond er nog niks op het papier. ‘Het papier was leeg!’ zeg ik met volle overtuiging.

‘Wie is er nu zo stom om een leeg vel te ondertekenen?’ zegt Chagrijn.

‘Uh… nou…’ Ik probeer een verklaring te geven. De woorden blijven uit.

‘Mensen kunnen zo dom zijn.’ Hij schudt zijn hoofd en veegt met zijn vingertoppen door zijn baard. Die handeling, sprekend dokter V..

Dokter V. liet mij een leeg vel ondertekenen. Alles komt terug. Hij ontvoerde mij en mijn vrienden, maar waarom? Alsof iemand mijn hart ter plekke fijn knijpt, krimp ik ineen. Hoe kon ik vergeten dat we in de shit zitten door mij? Ik zak op de grond en sla mijn handen voor mijn gezicht. De gedachten tollen door mijn hoofd.

Ik had die speer naar Surtr de vuurreus gegooid. Waarna de Surtr doorkliefd werd en Gungnir in tweeën brak. Dokter V. en die Furie deden er alles aan om mij te vinden. Beiden met een andere reden. Ik gruwel bij de gedachte aan al het leed dat mijn leeftijdsgenoten doormaakten terwijl de Furie en dokter V. op zoek waren naar mij, het kind uit de toekomst dat Surtr verwondde. Ze moeten een standbeeld van mij maken. Mij eren. Een dag naar mij vernoemen. Ze ontvoerden in al die jaren honderden kinderen en gaven ze de krachten van de goden om mij te vinden. Mij… ik schuif mijn mouw omhoog en wrijf over de tatoeage op mijn arm. Hoe langer ik blijf zitten, hoe meer er terugkomt.

‘Wat is er met hem?’ zegt Bladerdwerg

‘Waarom zeg je niets?’ Chagrijn schudt aan mijn schouders.

‘Dokter V. heeft het mij laten ondertekenen,’ roep ik.

De dwergen kijken me stuk voor stuk aan, waarna ze keihard in lachen uitbarsten. ‘Dokter V.,’ piept Bladerdwerg. Tranen rollen inmiddels over zijn wangen. ‘Dokter V.,’ herhaalt hij nogmaals.

Langbaard slaat hard op de schouders van de ander en proest het uit. Hij verslikt zich en haalt piepend adem. ‘Hij noemt zich dokter V..’

‘Laat de jongen met rust.’ Vanuit het niets weerklinkt Skadi’s stem. Het meisje dat al een paar koppen groter is dan ik en zeker twee keer zo groot is als de mannen voor me, kruipt op handen en voeten naar me toe.

‘Wat doet zij hier?’

‘Laat hem gaan, jullie onbenullige dwergen. Hij heeft jullie niets gedaan.’

‘Niets gedaan!?’ Chagrijn recht zijn rug en stapt op haar af. ‘Hij is de sloper van Gungnir. Hij heeft beloofd dat hij het wapen, eenmaal geheeld, terug zou brengen.’

‘Ziet het eruit alsof hij het wapen nu bij zich heeft?’ Ze spuugt de woorden er uit. Ik ken haar een paar uur. Ik schrik ervan dat ze zo giftig kan klinken.

‘Hij heeft het wapen geheeld!’

‘Ja, en hij is het weer kwijt! Dus hij kan het niet terugbrengen.’

Bij de woorden “hij is het weer kwijt”, wordt mijn hart er uitgerukt en vermorzeld.

‘Hoe kan hij zo’n belangrijk wapen nu voor de tweede keer kwijt zijn?’ De afgunst druipt van Chagrijns stem en in gedachten ga ik terug naar het moment dat ik Gungnir heelde.

Ik stond oog in oog met Surtr, de vuurreus. Nou ja, stond. Hij tilde me op en hield me meters ver boven de grond, als een stressbal kneep hij me samen. Om mezelf te redden, moest ik de in tweeën gebroken speer helen. Ook al zou dat betekenen dat Surtr het dan weer machtige wapen te pakken kon krijgen. Ik wist… ik voelde, dat als ik de speer nogmaals in zijn hart gooide, we van hem verlost waren. De blijdschap die ik voelde toen Amber uit Gungnir kwam, maakt me nog warm vanbinnen.

‘Amber,’ zeg ik opgetogen. ‘Amber, zou de speer naar Odin brengen.’

‘Ten eerste,’ zegt Bladerdwerg, rustig en met nadruk. Hij steekt zijn vinger op. ‘Het is óns wapen, en niet dat van Odin.’ Hij klopt op zijn borst.

‘Niet van Odin? Ik was erbij toen hij het kreeg!’

‘Daar gaat het niet om. De zonen van Ivaldi hebben het gemaakt. Dus Gungnir blijft te allen tijde van de nachtelven.’

‘Ten tweede,’ zegt Langbaard die het gesprek overneemt. ‘Gungnir is nooit bij Odin aangekomen. Hij is vermist!’

‘Vermist?’ Ik slik. ‘En Amber dan?’

‘Wie weet wat er kan gebeuren nu hij geheeld is?’ gaat Langbaard verder, zonder antwoord te geven op mijn vraag.

‘Waarom heb jij het wapen in het bijzijn van Surtr gemaakt?’ Chagrijn gaat voor me staan en kijkt me woedend aan. Dat maakt zijn gezichtsuitdrukking niet alleen chagrijnig, maar ook erg lelijk. Door zijn geringe lengte ben ik niet echt onder de indruk en ik heb gelukkig Skadi als vriend. Een slag van haar en hij is moes.

‘Weet je niet dat als Surtr het wapen in handen krijgt, het Ragnarok kan veroorzaken?’ Chagrijn zet zijn handen in zijn zij.

‘Hij wilde me doden.’

‘Dus jouw leven is belangrijker dan de negen werelden?’ vraagt Bladerdwerg.

Ik slik. Natuurlijk is mijn leven belangrijker. Ik zwijg en kijk de dwerg aan.

‘Weet je wat je hebt gedaan?’

‘De speer gemaakt,’ zeg ik op gedempte toon.

‘Zeg nooit meer speer in mijn bijzijn jongen. Het is Gungnir. Een van de machtigste wapens die de zonen van Ivaldi hebben gemaakt.’ Met zijn wijsvinger tikt Langbaard op zijn borst. ‘Jouw contractbreuk komt je duur te staan.’

‘Wat, ik heb niet…’

‘Contractbreuk! Wat heb je gedaan?’ Skadi trekt het document uit de handen van de dwerg en bekijkt het aandachtig.

‘Heb jij dit ondertekend?’

‘Het vel was nog leeg,’ mompel ik zacht terwijl ik mijn schouders ophaal.

‘Zet jij je handtekening op een leeg vel?’ Haar stem schiet een octaaf de lucht in. ‘Hoe dom kan je zijn?’

Voor de tweede keer word ik voor dom uitgemaakt. Ik moet toegeven dat, als je het zo bekijkt, het niet erg slim was. Alleen wist ik toen nog niks van deze vreemde werelden.

Ze geeft het papier weer terug en schudt haar hoofd. ‘Jij hebt jezelf behoorlijk in de nesten gewerkt.’

Hoofdstuk 4

‘Ik moet zorgen dat hij terugkomt!’ roep ik verschrikt.

‘Inderdaad,’ bromt Chagrijn, ‘zodra hij weer in je bezit is, komen we hem halen.’

‘Ik weet niet eens waar dat ding is.’

‘Daar had je aan moeten denken vóórdat je hem kwijtraakte.’ Hij zet een stap en staat vol in het schijnsel van de fakkel. ‘En noem het geen ding!’

‘Ik… au…!’ Een harde elleboogstoot tussen mijn ribben doet me zwijgen. Skadi kijkt me met een woedende blik aan.

‘We zijn uiterst mild voor het plegen van contractbreuk,’ zegt Bladerdwerg. ‘We zijn zo coulant, omdat je tijdens je eerste ontmoeting met Surtr zo veel artefacten hebt weten te redden.’ Hij zet een stap achteruit en staat weer in de schaduw.

Ik wil zeggen dat ze me best een betere beloning mogen geven voor het redden van hun spullen. De blik van Skadi brandt in mijn nek. Ik zwijg.

Het is Skadi die de stilte verbreekt. ‘Wat gebeurt er als hij het niet redt?’

‘Dat is geen optie. We willen Gungnir onbeschadigd terug.’

‘Er staat in het contract niets over onbeschadigd,’ zegt Skadi en ze trekt haar wenkbrauwen omhoog.

‘En als dat niet lukt?’ opper ik. De enige plek waar de speer kan zijn, is in de handen van Surtr en die wil ik liever niet meer tegen komen.

‘Als het je niet lukt, betaal je met je ziel.’ Zonder enige emotie gooit de dwerg die woorden uit zijn mond. IJskoud kijkt de chagrijnige dwerg mij aan.

Ik verslik me in mijn speeksel en begin te hoesten. ‘Mijn ziel!’ Ik spuug een grote klodder voor hem op de grond.

‘Oké, niet je ziel. Je eeuwige trouw in de grotten van Nidavellir.’

Ik kan me geen voorstelling maken, wat ik daar moet doen. Iets zegt me dat ik daar niet achter wil komen.

‘Misschien kan je een paar van de andere experimenten van die zogenaamde dokter van je meenemen om je te vergezellen.’ Er verschijnt een soort glimlach op Chagrijns gezicht, dat er best angstaanjagend uitziet. Zodra de naam dokter V. valt beginnen de anderen weer te lachen.

Chagrijn duwt zijn fakkel bijna in mijn neus. ‘Schiet maar op jongen! Je eeuwige trouw roept.’ Dan gooit hij de fakkel op de grond en gaan ze er alle drie vandoor. Binnen enkele seconden zijn ze uit beeld verdwenen.

‘Wat bedoelde hij daar mee?’

Skadi pakt de fakkel, die gelukkig blijft branden, en houdt hem voor zich uit.

‘Ik denk dat ze je vrienden bedoelen. Die zijn gevangengenomen door de Jotunheimers.’

‘We moeten ze zoeken. En Amber al helemaal. Ik wil weten hoe het met haar is.’

‘Nee, we moeten eerst Gungnir zoeken! Contractbreuk is het ergste wat je kan doen.’

Ik wil die speer niet meer zoeken. Door dat ding is alles begonnen. Als die speer nooit gemaakt was, was ik mijn zus niet kwijt! Ik wil het als een klein kind op een gillen zetten, mijn gezicht naar onweer schakelen en met mijn handen in mij zij wegstampen.

‘Kom mee.’ Skadi trekt aan mijn arm en kruipt voor me uit. ‘De dwergen gingen die kant op. Daar is de uitgang.’

Met een diepe zucht verdwijnt mijn woede naar de achtergrond. Kwaad blijven zal ons niet helpen. Daarbij wil ik niet weer mijn hoofd stoten. Voorovergebogen volg ik haar. Gelukkig hoef ik niet te kruipen. De rotsen onder mijn voeten zijn zo glad dat ik een paar keer uitglijd en mijn elleboog openhaal aan de scherpe randen.

‘We mogen blij zijn dat die dwergen ons waarschuwden en je nog wat tijd kreeg.’

‘Hoezo blij?’ Mijn stem schiet omhoog en ik kijk haar doordringend aan. Is ze helemaal gek geworden? Ik vraag me hevig af of ze ook niet haar hoofd gestoten heeft. Zal ik die dwerg voor de zekerheid terugroepen, om te vragen of hij nog wat bekwijlde bladeren heeft?

‘Zonder die kleine mannetjes hadden we nu geen uitgang.’ Ik kan haar gezicht niet zien, maar in gedachten zie ik haar rollende ogen.

‘Hoe weet je dat het een uitweg is? Misschien leidt deze gang nergens heen en komen we hier nooit meer uit. Misschien zijn ze in het niets opgelost!’

‘Dwergen zijn meesters in gangen graven. Ze graven dan ook nooit een gang zonder begin en einde. Dus dat deze naar de uitgang leidt, lijkt me logisch. Daarbij is de hellingsgraad van de tunnel hoog. En gaan we dus naar boven.’

Terwijl de woorden tot mij doordringen weet ik net een scherpe rotspunt te ontwijken. ‘Ze mogen in het vervolg de gangen wat verhogen,’ mompel ik.