Drakendoders

Garvin Pouw presenteert:

Drakendoders

“Drakendoders”

Valtada

De kronieken van Azeria - deel 5

Auteur: Garvin Pouw

Eerste druk: april 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Eris-Eye

Coverfoto: Adobe stockphoto’s

Auteursfoto: Jeroen Mies

Met dank aan: Digidome Arnhem

ISBN 978-94-6464-103-3

ISBN E-book 978-94-6464-108-0

NUR 334

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoud

Wat vooraf ging

Inleiding

Proloog

Deel I | Zwarte wolven

Hoofdstuk 1 Een beetje verdwaald

Hoofdstuk 2 Welkom

Hoofdstuk 3 Fièri’s

Hoofdstuk 4 Leven op grote hoogte

Hoofdstuk 5 Elfjes aan de macht

Hoofdstuk 6 Een bonte avond

Hoofdstuk 7 Een vreemde kust

Hoofdstuk 8 De Nimf

Hoofdstuk 9 Beneveling

Hoofdstuk 10 Ongewenste lessen

Hoofdstuk 11 De zonde van verleiding

Hoofdstuk 12 Zwarte wolven

Hoofdstuk 13 Klopjacht

Hoofdstuk 14 De zwarte belofte

Deel II | Van de kaart

Hoofdstuk 15 Magie zuigen

Hoofdstuk 16 Open kaarten

Hoofdstuk 17 Fluitklanken

Hoofdstuk 18 Nikara en de Gruwelgrabataka

Hoofdstuk 19 De vloek op zuiverheid

Hoofdstuk 20 Probleemstellingen

Hoofdstuk 21 Zwarte magie

Hoofdstuk 22 De andere prinses

Hoofdstuk 23 Altijd daar

Hoofdstuk 24 De doorval

Hoofdstuk 25 Onder Miranté’s sluier

Hoofdstuk 26 Domme vissen

Hoofdstuk 27 Het wapen van Imrochran

Hoofdstuk 28 Nog meer nattigheid

Deel III | Riara

Hoofdstuk 29 Shyna’s zonde

Hoofdstuk 30 Vurig volk

Hoofdstuk 31 Zana

Hoofdstuk 32 De dood van verlangen

Hoofdstuk 33 Het griezeluur

Hoofdstuk 34 Het monster binnenin

Hoofdstuk 35 De sprong van hier

Hoofdstuk 36 Wedloop tegen Goden

Hoofdstuk 37 Skimra’s

Hoofdstuk 38 De drakendoodster

Hoofdstuk 39 De deurkleur

Hoofdstuk 40 Sleutelzwaarden

Hoofdstuk 41 Anria

Hoofdstuk 42 Volharding

Hoofdstuk 43 Het donkere kasteel

Hoofdstuk 44 Gloed

Hoofdstuk 45 De adem van Isflaghzar

Hoofdstuk 46 Het vergetene

Epiloog

Namenregister

Over de auteur en publicaties

Wat vooraf ging

Weinig is goed gegaan sinds Vantraxis begon aan zijn ambitieuze plan om de rijken van Azeria te verenigen in een verbond. Een Gashdaanse prinses heeft zich ontpopt als de architect van zowel de satar invasie, als iedere andere poging om Vantraxis’ streven te dwarsbomen. De jonge Siranra, die zich als het hem tegenwerkend brein openbaarde, heeft zich middels de macht van vervloekte stenen, op brute wijze van hem ontdaan. Niemand weet waar hij ten val is gekomen en niemand weet welke heks haar nagels nu uitslaat in Azeria.

Vohan had Vantraxis al verlaten ruim voordat deze zijn onderzoek in Gashdan begon. De eigenwijze en arrogante Sherendi is vastbesloten om een profetie van het orakel na te jagen. Hij zoekt zijn weg naar het eiland Imrochran en is na schermutselingen met de piratenstammen van de Bregandiërs eindelijk op volle zee.

Ook aan Shutai heeft Vantraxis niets gehad. Shutai’s zoektocht naar een eigen draagsteen heeft hem naar het sprookjeswoud van Varia gelokt. Een betoverd woud waar naar zeggen Isflaghzar, de prinsessendoder, zijn intrek heeft genomen in het oude kasteel. Het beest waakt naar verluidt als een ekster over zijn schat en het vinden van het kasteel in het dwaalwoud is op zijn zachtst gezegd uitdagend.

Ver van dat alles, in de Diepe Wereld, worstelt Emerin om over het gebergte van de hoge Krîm te komen. Na een aanvaring met een demon, die in haar geest kan kruipen, heeft ze op hoge hoogten het onderspit moeten delven tegen een roedel hongerende wolven. Dagen lag ze voor dood onder het ijs, maar zij die niet weet hoe te leven, is blijkbaar ook voor de dood geen gemakkelijke prooi. De Sneeuwnimf Shyna heeft haar bevroren op een gletsjerrug gevonden en middels vreemde rituelen is Emerin weer op de been geholpen. Had ze maar enige weet van wat ze daarvoor heeft toegezegd, want dat wat haar gisteren heeft gered zou morgen weleens haar vloek kunnen blijken.

In ieder opzicht is het duidelijk dat de Sherendi van Valtada op drift zijn. Allen dwalen ze in hen onbekende streken en allen wacht hen de confrontatie met hun persoonlijke draken. Blijken ze mans genoeg ze te vellen?

Inleiding

‘Lang geleden, in een tijd ver voor de werkelijke tijd was de wereld die Valtada ging heten nog hevig in de maak. De Scheppingsgodin had een eiland opgericht en dat eiland had ze de naam Vyrendia gegeven, de bakermat voor haar eerste ontwerpen van leven. De Shinren doolden daar voor talloze eeuwen en het was ook daar dat de eerste Shivren geboren werden. Twee generaties van de Godinnekinderen leefden in paradijselijke wouden en rustieke valleien. Ze waren veilig en het was er goed, maar dat mocht niet worden gezegd over de rest van de wereld.

Continenten als Azeria en Arshana waren pas net opgeheven en aardbevingen en vulkanisme werkten hard aan het doen oprijzen van de Diepe Wereld. Planten groeiden al wel, maar van fauna of andere vormen van bewust leven ontbrak nog ieder spoor.

Toch was er iets dat daar voortging in de stilte. Wezens die daar nooit hadden horen zijn. Monsters voor wie de wereld waarin ze slopen niet bedoeld was. Zij waren demonen en gedrochten, oerschepsels gewrocht in de kerkers van de Duistere God.

Terwijl de Godinne zich bezigde met het scheppen van een landschap voor haar kroost, breidde het zijne zich er als een olievlek door uit. De wereld die Valtada heette, werd buiten Vyrendia in bezit genomen door de duisternis. Monsters bleven daar en wachtten. Ze wachtten op bevelen van hun heer.

Op een dag waande de duivel van de wereld zich krachtig genoeg om zijn zwaarste stap te zetten. Hij verzamelde een groot deel van zijn monsters. Hij riep de meest verschrikkelijke gedrochten naar zijn vaandel en hij keerde zijn pijlen op het enige bolwerk van zijn vijand. Hij veranderde de zee van de Godinne in zijn vuur en zo bracht hij zijn monsters naar Vyrendia. Het was de aanzet voor de strijd der strijden, maar het was een krachtmeting die de God uiteindelijk van de Godin verloor. Zijn vuur werd teruggedreven en zijn monsters raakten verstoken van de energie die hen eens groots en krachtig had gemaakt.

Daarna begon pas de echte tijd. De tijd waarin de tweede generatie van de Godinne twijfelend het paradijs verliet. De tijd waarin stammen de zeeën overbrugden en voortgingen in vreemde, nieuwe landen. Soms gesteund door de Shinren van de eerste generatie, maar vaak ook alleen. Voor het eerst op eigen benen.

Wat hen kruiste op hun paden door de wereld, was dat wat was overgebleven van het verslagen duister, oude demonen en geesten. Beestachtige gedrochten, en her en der een monster. Tegen hen pakten de eerste Shivren hun wapens op, maar nergens gebeurde dat grondiger dan op het continent Arshana.

Dat ene eiland in het zuiden werd overvlogen door Shiv-Varda, destijds de sterkste en meest meedogenloze kinderen van de Godin. De gevleugelden van Vyrendia, richtten op Arshana een waar bloedbad aan onder demonen. Een klopjacht waar nu nog over gefluisterd wordt aan de zijde van de schaduwen. Vrijwel ieder schepsel dat niet afkomstig was van de Godin, werd van Arshana verwijderd. De paar gedrochten die die massale slachting wisten te overleven, ontsnapten in de zee. Ze verdronken daar of ze bereikten de verre kusten van Azeria en de Diepe Wereld. Of ze kwamen hier, naar Imrochran. Naar dit grijze eiland voor Arshana’s kust. Dit oeroude stuk rots op de grens van de Orynthuszee en de legendarische Zee van Chandra. De enige steen waar de laatst overgebleven duisteren van Arshana nog te vinden zijn. Tot ver in de toekomst hebben ze hier kunnen blijven. Ze zijn meegegroeid met hun nieuwe thuis en ze besmeuren de stranden met hun oude kwaad. Dit is de plaats waar ze zich verstopt hebben. De plaats waar ze sluimeren en vanwaar ze naar Arshana loeren. Ze wachten op een nieuwe tijd van vuur. Op een nieuw tij van wraak en duisternis.

...Ik mag ze wel…’

Proloog

Een verstikkende wind waaide over de oostelijke steppe van Gashdan. Ze liet het landschap van strak stof en gesteente golven en rimpelingen trekken langs de horizon. De zon brandde als een toorts aan de hemel en ze bracht haar zinderende hitte voort, maar het deerde de Hèridath net zo min als dat de kou dat had gedaan nabij de IJszee. Prinses Siranra stapte voort op haar ros met de statigheid die een prinses altijd moest hebben, maar ze was veranderd ten opzichte van het meisje dat hier dagen eerder reed. Voor een schaars moment in haar verhulde leven bekende ze kleur.

Haar vader zou haar niet herkennen. Geen zilveren kroontje pronkte bij haar haarrand. In plaats daarvan droeg ze een zwarte band met daarin een rode steen. Haar lippen waren zwart gemaakt en haar oogopslag was grimmig. De onderkaak van een vreemd wezen hing aan een ketting voor haar borst en diezelfde borst werd door stilistische klauwen omklemt. Het was een getekend patroon dat een illusie moest overbrengen. Haar buik en schouders waren bloot onder de geschilderde runen. Een rok en een cape dansten als flarden op de wind. Laarzen met punten van bot op de randen, priemden scherp omhoog. Ze voelde zich eindelijk een beetje zichzelf.

De bergen en de hooglanden had ze tijden geleden achter zich gelaten. Belangrijke ontmoetingen hadden daar plaatsgevonden, maar nu kon op ieder ogenblik het laagmassief met Ingryvath weer aan de horizon verschijnen. Het was niet ver meer naar die plaats die officieel als thuis gold, maar welke ze spoedig werkelijk haar thuis zou noemen. Met de hoeven van haar rijdier malend door het rode grind liet de prinses vrij plotseling halthouden. Kûr-Gèll, die op zijn eigen ros aan haar zijde reed, schoot haar bijna in zijn onoplettendheid voorbij. Op het teken van zijn zwarte handschoen, kwam de rest van hun karavaan abrupt tot stilstand.

Iedereen wachtte gespannen Siranra’s beweegreden af. Haar zwarte nagels trokken de teugels strakker naar zich toe. Haar ogen kropen nauw terwijl ze tuurde naar het westen. Ze keek Kûr-Gèll niet eens aan terwijl ze sprak. ‘Dit is het punt waar onze wegen scheiden.’

Een verraste blik trok over Kûr-Gèlls verminkte gelaat. Hij keerde zijn ros nieuwsgierig voor het hare. ‘Ik dacht dat ik met u mee terug mocht keren naar de Gun-Govan?’

‘Je komt zeker naar de Gun, maar pas later en op een andere manier.’

Kûr-Gèll fronste diep.

‘Er is veel veranderd in deze laatste weken. Te veel.’ Siranra sloeg haar haren naar achteren en ze staarde Kûr-Gèll betekenisvol aan. ‘Je weet toch dat ik andere plannen heb gemaakt na jouw falen?’

‘Die heeft u nu toch afgerond?’

‘Niet op de manier die ik wilde.’

Ze wist dat Gèll haar niet kon begrijpen en daarom lichtte ze zichzelf toe. ‘Het was mijn plan om Vantraxis te gebruiken, niet om hem te vermoorden. Toen hij in Gashdan verscheen, wist ik hem zo te sturen dat hij de ondergang van mijn vader begon te bewerkstelligen. Het was de bedoeling dat hij zo veel twijfel rond de koning zou zaaien dat het volk in opstand zou komen en Seranve op de troon zou belanden.’ Siranra glimlachte, ze hield een holle ruimte tussen haar vingers. ‘Het stapje van Seranve naar mij is maar een hele kleine. Een enkel duwtje.’

Kûr-Gèll bleef haar donker aanstaren.

‘Het plan werkte goed,’ bromde Siranra. ‘Ik had Vantraxis op mijn hand en bewijs tegen mijn vader stapelde zich heerlijk op. Zoals te verwachten groef die oude barbaar keurig mee aan zijn eigen graf.’ ‘Wat ging er dan mis?’

‘Ik kwam iets aan de weet.’ Siranra beet op haar lip en een kwaadaardige emotie borrelde in haar op. ‘Een jaar geleden kwam het oog van de Duistere naar hier en naar mij. Ik diende mijn God door een troepenmacht door te sluizen die iets moest dwarsbomen dat plaats zou nemen ten westen van de Gordel. Nooit heb ik ten volste begrepen wat daar gaande was, maar wat ik wel heb begrepen is dat mijn meester faalde. Het bericht dat drie magiërs terugkeerden uit Vyrendia kon maar een verklaring hebben. We hebben allemaal geweten dat de vinger van ‘Hij’ naar datzelfde eiland ging en niet meer terugkwam naar zijn hand.’

Siranra tuurde richting de bloedende zon. ‘Ik vermoedde een verband tussen dat gebeuren en de Sherendi die dit continent plots wilde samenvoegen tot één grootmacht. Nu ik die Sherendi in mijn klauwen heb gehad, weet ik meer van wat ze in Vyrendia gevonden hebben. Ik weet nu dingen waar zelfs mijn duistere heer niet van op de hoogte is.’

Kûr-Gèll keek haar aan met een mix van verbijstering en brandende nieuwsgierigheid.

Siranra liet hem niet veel langer wachten. ‘Zijn aartsvijand, de Godinne van het licht… Zij staat op het punt om eenzelfde manifestatiemacht te verwerven als ‘Hij’ zelf. Vantraxis leerde dat zij zal komen. Ze komt naar Azeria.’ Siranra schraapte haar keel. ‘We hebben er dus een vijand bij. Een vijand die te machtig is om haar te negeren in ons spel.’ Ze keerde zich naar Kûr-Gèll die nu aandachtig luisterde. ‘Begrijp je nu waarom ik het roer heb omgegooid? Waarom ik Vantraxis heb moeten doden?’ De donkere prinses wierp haar haar over haar schouder. ‘Er moet veel gaan gebeuren en sneller dan voorzien. Onze duistere heer moet van deze dreiging op de hoogte worden gebracht en dit continent moet in zijn greep vallen voordat de Godinne hier verschijnt. Onze plannen moeten in een stroomversnelling komen. Ons duister moet zijn schaduw geworpen hebben voor de komst van het vleesgeworden licht.’

Siranra’s ogen vonkten en Kûr-Gèll deed twijfelend wat passen terug.

‘Daarom rijd jij nu niet verder met mij mee naar Ingryvath. Spoedig keren wij ons op volle sterkte tegen mijn vader. Jij gaat naar het zuiden en je verzamelt daar je verwervingen. Ik keer terug in mijn mantel en ik beraad me op onze andere contacten. Onze tijd van wachten en sluipen is voorbij. Over enkele dagen ontketen ik mijn storm.’ Een duivelse lach krulde rond Siranra’s lippen. ‘Dit continent gaat vallen. Het zal vallen voordat de Godin het kan komen redden…’

Deel 1:

Zwarte wolven

1

Een beetje verdwaald

Het was een sprookje, als iets anders viel het niet te omschrijven. Dit was de wereld zoals de Godinne haar bedoeld moest hebben. Een zomerblauwe hemel met schapenwolkjes, een fris groen bos dat zich uitstrekte van heuvel naar heuvel. Riviertjes en beekjes kabbelend onder de zon en dat alles onder de wakende schaduw van bergen. Onder de deken van bladeren wachtte opnieuw een idyllisch tafereel. Een wereld vol mysterie en geheimen. Een ruimte voor de vreemdste wezens en de meest grappige raadsels. Een uitgesproken sprookjesbos, een woud om in te verdwalen. Dat was ze dan ook voortreffelijk gelukt…

‘Nee! Nee! Nee! Ik doe ’t nie!’ Nikara’s stemmetje galmde onder de schemering van het groene boomblad. Daar waar de eerste zonnestralen tot de woudvloer vielen, stuiterde haar oranje lichtje gepikeerd in het rond. ‘Weeh je wah dwergen met elfjes doen? Die stoppen je in kooitjes en laten je dan zingen. Of ze stoppen je in lantaarntjes en dan doen ze prikkende insectjes op de bodem, zodat je moet blijven vliegen en dus licht geeft. Ze binden touwtjes aan je benen en laten dwergenkindjes met je vliegeren of… of.’ Nikara slikte. ‘Of ze eten je gewoon op.’

Shutai boog voorover op zijn paard. ‘Dat laatste lijkt me sterk.’

‘’T is ech zo! Ze eten je op met jurkje en haar!’

‘Ach, kom op!’ lachte de man spottend. ‘Heb je weleens een dwerg gezien? Ze hebben een behoorlijk dikke buik. Die krijg je niet van elfjes snoepen. Daar zit meer geraamte in dan vlees.’

‘En toch is het gebeurd,’ sloeg Nikara haar armpjes over elkaar. ‘Ik ga er nie naartoe!’

Langs Shutai’s paard kwam een tweede dier naar voren. Aresta’s stem galmde opgewekt boven de bosvloer. ‘Mijn moeder had een kookboek en daar stond met plaatjes in hoe je een sprite kon kruiden voor pittiger smaak.’

‘Zie je wel? Zelfs Nara eten elfjes!’

Shutai keek boos opzij.

‘Wat? Het werd omschreven als een excentrieke delicatesse.’

‘Wij zijn heel lekker!’ bevestigde Nikara.

‘Er stond ook een plaatje in van hoe je het stokje door de elf moest prikken.’

Nikara werd bleek en ze slikte een brok weg. ‘Zie je wel? Je gaat maar mooi zelf.’

‘Ik kan niet gaan,’ verzuchtte Shutai. ‘Dwergen zijn van nature schuw. Als een grote, sterke kerel zoals ik opduik, dan schrikken ze van me weg.’

Aresta tilde een wenkbrauw op. ‘Groot en sterk?’

‘Dah is een smoesje!’ mopperde Nikara.

‘Oh kom op, Nikara! Schrik jij niet elke keer bij het zien van grote, sterke Shutai?’

Shutai wreef door zijn baardje. Laat het maar aan Aresta om de spot met je te drijven. ‘Het is geen smoesje. Dwergen lopen vaak voor Nara weg.’

‘Ik dacht dat dat vooral opging voor Gûmren,’ mompelde Aresta. Ze kreunde en ze liet zich uit het zadel glijden. Ze landde zacht met haar laarzen op de mossige bladervloer. Voor hen, iets lager dan waar ze stonden, meanderde een beekje door het bos. De oever was afgezet met een hekje en er liepen diverse, smalle paadjes. Alles was gebouwd op een formaat dat je bij een peutercrèche zou verwachten. Achter de hekjes graasden konijnen en in een holle boomstam stond een gezadelde big op stal.

‘Kijk er nou eens goed naar? Dat huisje heeft een schoorsteen, het heeft een bloementuintje en een heggetje. Niet een palissade of een slotgracht. Als deze dwergjes echt zo bang zijn voor Nara, zouden ze zich wel op een betere plek verstoppen dan in dit snoezige boerderijtje.’

Shutai haalde zijn schouders op.

‘Ik ga wel kijken,’ hoonde Aresta.

‘En ik ga dan mee!’ kwetterde Nikara opgewekt.

‘Jij? Maar ik dacht dat jij niet durfde?’

‘Als zij meegaat, durf ik wel.’ De elf stak haar tong uit. ‘Zij is groot en sterk.’

Met haar handen om twee bomen geklemd, liet Aresta zich in het dal zakken. Het pad waarop ze reden lag hoger tegen de helling, maar deze open plek met de boerderij lag juist nabij de beek. Ze zouden dit idyllische plekje zo voorbij zijn gereden als Nikara het niet tijdens haar zijdelingse dwalen had ontdekt. Het elfje volgde haar nu achter haar rug. Ze was op haar hoede.

Shutai bleef boven bij de paarden. Als er dwergen waren, dan wilden ze ze niet intimideren, ze hadden tenslotte hulp nodig. Tussen de varens aan de hellingvoet liep een nauw pad. Ze kon er net voet voor voet op lopen. De hekken, ramen en deuren van het huisje waren zo petieterig. Het maakte het geheel een kinderspeelhuisje. Ze zou het boven alles snoezig noemen.

Aresta stopte.

Nikara botste tegen haar achterhoofd en bleef vastzitten in haar haar. ‘Wah is er?’

Aresta gaf geen antwoord. Ze snoof. Er kwam rook uit de schoorsteen, er moest dus iemand thuis zijn. Met een hernieuwde concentratie zocht Aresta om zich heen. Dit hele dal, boerderij inclusief, lag verscholen onder een dik bladerdak. De bomen hadden flinke stammen en tussen de zwerfkeien en varens bestonden tal van schuilplaatsen. Aresta ging nog behoedzamer vooruit.

Ze werd door de konijnen opgemerkt. Een van de beestjes trappelde op de vloer en de andere langoren hupsten schichtig naar de achterste hoeken van hun weitjes. Aresta richtte zich uitsluitend op de dwergenwoning met veranda. Haar blik bleef rusten op de op een kier staande deur. Ze was volkomen verrast toen er vanuit de begroeiing naast haar enkels een strijdkreet werd gejoeld.

‘Hi-yaa!’

Een dwergenvrouwtje, misschien wel zestig centimeter groot, sprong omhoog uit de varens en ze trok een waslijn met zeker zestien onderbroeken met zich mee. Die waslijn kwam strak te staan tussen Aresta’s benen. De blondine struikelde en klapte voorover op het pad. Dwànnon hinnikte bijna lachend in de verte.

‘Geteisem! Geteisem!’ krijste de dwergenvrouw, terwijl ze haar onderrokken tilde. Ze zette het op een lopen recht over Aresta’s rug en Aresta werd met haar gezicht nog eens flink in het pad gedrukt toen het mollige vrouwtje een sprong nam vanaf haar hoofd.

‘Main huis! Main erf!’ schreeuwde ze en haar plompe voetjes droegen haar driftig verder.

Aresta sprong overeind en veegde gefrustreerd de aarde bij haar mond weg. Shutai maakte aanstalten om haar te hulp te komen, maar Aresta wuifde hem met een boze blik weer terug. Dit varkentje was het hare om te wassen. ‘Wacht!’ riep ze, maar de dwergvrouw holde tussen de weidehekjes door en was al bijna bij haar deur. Mooi niet! Aresta banjerde dwars door de konijnenveldjes en met een snel geplaatste voet blokkeerde ze de dwerg vlak voor de deur. De vrouw botste tegen haar knie en stuitte terug. Aresta plaatste zich stevig voor de voordeur. ‘Rustig,’ maande ze. ‘Ik wil u alleen iets vragen.’

Het vrouwtje trok haar onderrok van haar hoofd. ‘Vragen?’ blonken haar varkensoogjes verwonderd.

‘Main iets vragen mag.’

Het dwergvrouwtje kwam tot bedaren.

‘Da’s fijn,’ verzuchtte Aresta. ‘Ziet u? Mijn man en ik… Eh… We zijn nogal verdwaald.’

‘Verdwaald? Dat ben geen probleem, meis!’ Het dwergvrouwtje werd van het ene op het andere moment vriendelijk en ze wees in meerdere richtingen door het bos. ‘Je volgt die beek tot aan een stroomversnelling, bij die stroomversnelling vind je een weg, langs die weg staan drie prunussen en bij de tweede, nai, bij de derde gaat je door ’t stukkie bos langs een meerke. Dah ga je rond, dan neem je het pad met de roodgemarkeerde paaltjes over de heuvel, je gaat rechtsaf bij de kruising met het waterpunt en dan volg je de stapsteentjes tot een richtingaanwijzer naar de hoofdweg. Dan ben je dit bos zo weer uit, schat…’

Aresta krabde verdwaasd aan haar achterhoofd. ‘Dat is heel aardig van u, maar eh, wij willen het bos niet uit. We zijn meer op zoek naar iets erin.’

Het vrouwtje trok een geïrriteerd gezicht. ‘Mar je zei net dat je verdwaald was.’

‘Het is meer dat we iets niet kunnen vinden.’

‘Dan ben je niet verdwaald,’ blafte de dwergvrouw haar af. ‘Verdwaald is als je de weg terug niet meer weet. Niet als je te dom bent om je weg vooruit te vinden.’

‘Hoe heet dah dan?’ vroeg een dom elfje.

‘Dat heet stom zijn.’

Die opmerking werd een eind verderop gehoord en daar hakte ze diep in een reeds gekrenkt ego.

‘Mar waar zoekt je dan naar meis?’

‘We zijn op weg naar ’t eh…’

Nikara maakte de zin snel af. ‘Naar het kasteel van Varia!’

De vogels hielden op met kwetteren. Alles om hen heen verviel tot stilte.

‘’T kasteel van Varia?’ sputterde de dwerg.

Aresta knikte hevig.

‘Mar dat ligt in het Verboden woud.’

‘Weten we,’ zuchtte Aresta zacht.

‘Mar daar mag u helemaal niet heen. Dat zit em in het woord ziet u? Verboden woud. Vat u het niet?’

‘Toch moeten we erheen. U weet toch zeker wel waar het ligt?’

Het dwergvrouwtje trok een verontwaardigd gezicht. ‘Natuurlijk weet ik waar het ligt! De minst gevlekte paddenstoel weet waar het ligt.’

‘Nou.’ Aresta wipte ongeduldig van de ene voet op de andere. ‘Waar ligt het dan?’

Het dwergvrouwtje plaatste haar ene lompe voetje naast de andere. ‘Dat hoef ik u helemaal niet te vertellen.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘U mag er toch niet heen.’

‘Vertel het me nu maar gewoon!’

‘Ik hoef het u niet te vertellen. Ik doe het niet ook.’

‘Vertel!’

‘Am-me-nooit-niet!’ Met een uitgekookte spurt passeerde het dwergje tussen Aresta’s benen en met een smak van de deur rende ze haar huisje binnen. Aresta staarde haar verbaasd na.

Nikara kwam naast haar hangen en samen staarden ze naar het huisje. ‘G-ga je ’t hier nu bij laten?’

‘Oh nee,’ gromde Aresta. Ze schopte zo hard tegen het deurtje dat het huisje schudde. ‘Doe open!’

‘Ja! Doe open!’ viel Nikara haar bij.

Aresta schopte nog een keer en door de trilling viel er een lantaarntje los van de houder langs de muur. Uit het lantaarntje kwamen stekelige rupsen gekropen. Nikara was plotsklaps verdwenen.

Aresta leunde echter met haar elleboog op de dakpannen van de woning. ‘Doe nou gewoon open! We vragen niet om een gids. Je hoeft ons alleen maar te vertellen hoe we moeten gaan!’

Naast het deurtje werd een luik opengeslagen. ‘Ik hoef u niets te zeggen of te vertellen! Dit is een vrij land en ik mag dingen zeggen of niet zeggen wanneer ik dat wil. Van main erf af!’

Aresta hield zich in om niet de schoorsteen van het huisje af te breken. ‘Doe niet zo lullig! Wijs ons gewoon even de weg.’

Het dwergenvrouwtje kwam uit haar raampje gehangen. ‘Ja, ja. En dan word ik aangewezen als een medeplichtige bij het verbreken van de ongeschreven wetten van dit bos? Ik ben main bedonderd zeg!’ Ze sloeg haar luik weer dicht en Aresta hoorde alleen nog wat gemopper binnenshuis. ‘Verboden woud, daar zit het woord “verboden” in. Verboden is verboden, mompel, mompel…’

Aresta kreunde. Dit werd net zo’n dood spoor als alle anderen. Niemand in het woud van Varia wilde hen op een normale manier te woord staan. Voor Aresta was de maat allang vol. Ze was klaar met beleefd doen. ‘Prima!’ vloekte ze. ‘Als u niets wilt zeggen, dan ga ik eerst lunchen. Ik doe me wel tegoed aan een paar van die fraaie konijntjes!’ Met drie grote stappen bracht Aresta zich van het huisje weg, maar achter haar barstte gekrijs los.

‘Néé! Néé!’ Het deurtje schoot open en het dwergvrouwtje kwam aangerend met een rol perkament onder haar arm. ‘Lees dit! Lees dit!’

Het papierstuk bleek een oorkonde die verklaarde dat dwergen in het woud van Varia een bedreigde leefsoort waren en dat ze als dusdanig onder de directe bescherming stonden van de koning van Varia. Dwerg, leefgebied en bezittingen dienden met respect te worden behandeld.

Aresta’s wenkbrauw kroop omhoog. ‘Is dat dezelfde koning die het verboden woud tot verboden heeft verklaard?’

‘Nee, joh,’ schurkte de dwergvrouw. ‘Het Verboden woud is alleen verboden in naam.’

Aresta’s mond viel van verbijstering open. ‘Waar doet u dan zo moeilijk over?’

‘H-het zit hem in die naam. Als niemand zich aan zo’n naam houdt, dan heeft het bos die naam voor niets.’

Aresta brieste, maar de dwerg verborg zich achter haar perkament. ‘En nu van main erf af!’ stak haar vingertje erbovenuit.

Aresta plaatste haar handen stevig in haar zijden. ‘En wat als ik dat niet doe?’

‘Dan roep ik de koning!’

Aresta blies haar pony omhoog. ‘Pff...’

‘E-en zo dadelijk komen mijn zes mannen thuis! Die wil je echt niet kwaad maken.’

‘Ik ga wel op je mannen zitten. Samen met mijn man!’

‘Dan haal ik mijn zwager erbij!’

‘En?’

‘Die is een vegetarische Naravreter!’

‘Ja, en?’

‘D-dat betekent dat hij niets om vlees geeft. Dus ook niets om jullie!’

Aresta tilde een konijntje van de grond. Ze pakte het diertje in zijn nekvel en ze hield het voor zich uit terwijl ze het heel lief aankeek. Haar tong gleed in haar mondhoek en de adem van het dwergje stokte.

‘Okay, okay,’ hokte het vrouwtje bleek. ‘Je moet linksaf bij de tweesprong van de beek.’ Met een nukkig gezicht sloeg ze haar beide armen over elkaar. ‘En dat is alles dat je uit me krijgt!’

‘Ach, het was iets,’ zuchtte Shutai.

Ze stonden bij de tweesprong van het beekje en links ervan liep een helling naar beneden in dertien richtingen. Ze hadden uitzicht over vier verschillende door rivieren afgesneden bossen en er waren meer dan zestig paadjes te ontwaren. Allemaal voerden ze donkere, onbekende bossen in.

‘Wat had jij dan gedacht?’ kreunde Aresta. ‘Dat het Verboden woud zou zijn aangegeven met richtingaanwijzers en bordjes?’

Shutai keerde zich naar zijn vrouw met een grimmige blik. ‘Ik hoopte meer op een kabouter die zich vrijwillig zou aanmelden als onze gids.’

Shutai’s sarcasme kon niet verhullen dat hij werkelijk gekwetst was. Varia was voor hem een doolhof. Het was niet zo dat hij er nooit was geweest, maar vreemd genoeg hielp dat niets. Als het meest noordelijke van de oost Azerische rijken werd het geheel van Varia als een hoefijzer omsloten door gebergtes. De zuidkant was de enige plaats waar het land wat open was.

Komend vanaf de kale vlaktes van Lundog, zoals ook zij gekomen waren, had daar plotseling een muur van bos gelegen. Dat bos was nooit gestopt. Varia was een aaneengesloten deken van wouden en dat maakte navigeren niet alleen lastig, maar ook nagenoeg onmogelijk. Het land bestond uit bossen in een bos, maar geen van die wouddelen was aan een andere gelijk. Stukken magisch woud wisselden met hun vreemde dimensies gangbaar woud af. Nergens stonden waarschuwingen waaraan je kon aflezen wanneer je een van de vreemdere wouden binnentrad en wanneer je daar eenmaal was, dan werd verdwalen heel gemakkelijk. Er waren wel kaarten die reizigers langs veilige wegen door het koninkrijk voerden, maar zoals in ieder sprookjesbos gold het credo: wijk niet af van de paadjes, want je vindt ze niet meer terug.

Shutai had de kaarten van Varia grondig bestudeerd. Ze zagen eruit als een opengegooide bol met wol. Het enige dat hij blind zou kunnen vinden was de hoofdstad Tiatra, maar hij had onthouden dat het oude kasteel van Varia ver in het westen lag. Het klom op tegen de bergen, dus toen ze eindelijk waren aangekomen bij die bomenmuur had Shutai bedacht dat het slimmer zou zijn om de hoofdweg naar Tiatra te negeren. Hij had geen zin in een omweg van vele dagen en dus waren ze meer westelijk het woud ingereden. Pas toen hij en Aresta er al kilometers diep in rondjes reden, herinnerde hij zich zijn anekdote van de kluwen wol. Nu waren ze dagen verder en ieder spoor bijster. Omringd door een wirwar van paadjes en in cirkels stromende rivieren, wisten ze niet eens of ze in het noorden, het oosten of het westen waren van het woud. Het kasteel en de draak bleken zo ver en onbereikbaar als waren ze nog steeds bij de dodenstad van Sarjen.

Shutai wreef langs zijn mond. Dit was zijn schuld. Reizen en de weg vinden was zijn verantwoordelijkheid. Het was zijn kwaliteit.

Een twinkeling in Aresta’s ogen waarschuwde hem voor wat komen ging. Zij en de elf barsten in lachen uit. ‘Jij was een beetje dom, hè?’

De wolk boven Shutai groeide donker. ‘Ik heb jou anders ook niets horen bijdragen dat ons dichterbij brengt.’

‘Linksaf bij de beeksplits,’ hikte Aresta. ‘Da’s meer dan we in tijden hebben gehad!’

Shutai sloeg gefrustreerd een vuist tegen een boom. Was hij dan de enige die dit iets kon schelen? Hij had een missie, een queeste! Sinds de eerste dag dat ze onder Varia’s bladeren waren beland, behandelden Aresta en het elfje de reis als een soort vakantie. Het gegeven dat Aresta al tot twee keer toe zijn onderbroeken in de beek was gaan wassen, kwam op Shutai over alsof ze het allemaal weer best vond. Aresta bekommerde zich nauwelijks over waar ze waren. Het mooie weer en de fluitende vogels maakten haar waarschijnlijk al tevreden. Ze was prompt vergeten wat voor donkere wereld hen voorbij deze bossen wachtte. Ze vergat maar al te graag welke beloften ze gemaakt hadden. Welke vrienden op hen rekenden.

‘Juist,’ schraapte Shutai. ‘Heb je nog meer suggesties?’

Aresta veegde wat tranen uit haar ogen. Ze besefte dat Shutai gepikeerd was. Ze stuurde Dwànnon langszij en ze plaatste een van haar handen tegen zijn schouder.

‘Hé,’ troostte ze. ‘Het geeft niet hoor. Wat mij betreft hoeven we nergens naartoe.’

Shutai zuchtte. ‘We gaan daarheen,’ knarste hij en hij wees hen op een verre heuvel. ‘Vandaar kunnen we misschien iets beter over het bos uitkijken.’

De heuvel die zijn vinger koos, toonde een zilverachtige waterval op haar meest westelijke flank. ‘Wauw!’ stamelde Nikara. ‘Met een meertje daaronder is dat net de elfjeshemel.’

Aresta tuurde naar de donkergroene bult. ‘Hoe ver is dat, denk je? Ik bedoel, hoelang ga ik daarover doen?’

Shutai schurkte. ‘Hemelsbreed bekeken zou ik zeggen, een uurtje of twee. Maar met deze wouden mogen we blij zijn als we er voor zonsondergang zijn.’

‘Zonsondergang?’ slaakte Aresta verontwaardigd.

‘Als we er al komen.’

Aresta zag de grimmigheid in Shutai’s blik en ze voelde haar eigen goede gemoed zinken. Met een serieuzer blik begon ze zijn schouders te masseren. ‘Het komt allemaal goed. We vinden het heus.’

‘Ooit, ja.’ kreunde Shutai weemoedig.

Op dat moment gleed de schaduw van een roofvogel over hen heen. Aresta staarde omhoog en beeldde zich voor even in dat die buizerd daar een draak was. Ze slikte. Ooit kon haar plotseling niet ver genoeg zijn.

2

Welkom

Op grote hoogte, binnen een kring van bergen, plaatsten twee voeten in bontlaarzen hun sporen in de sneeuw. Emerin moest leunen tegen de deurpost, maar met die ondersteuning wist ze zich te rechten en haar blik gleed door het uitgestrekte landschap. Wit, zover als je kon kijken.

Sneeuw glansde in het zonlicht, op verre hellingen en op de bergflanken. Het lag op de takken van de dennen en op alle ronde daken van het dorpje ver beneden.

Sneeuw had de wereld hier geheel begraven, maar vreemd genoeg beviel dat Emerin wel. Begraven zijn. Kon ze zichzelf maar begraven. Of deed ze dat soms al? Met de palmen van haar handen wreef ze langs haar gezicht. Hoelang was ze al wel niet in dit verborgen land tussen de massieven? Ze was er lang genoeg gebleven om aan te sterken. Lang genoeg om weer op de eigen benen te kunnen staan. Dus waarom was ze nog niet vertrokken?

Haar ogen speurden opnieuw langs de scherpe, witte pieken. Sommige verdwenen in de wolken. Met al dit wit leek het net alsof Emerin op dezelfde wolken stond. Ze stond erin verscholen en op een vreemde wijze bracht dat haar tot rust. Verstopt zijn voor de wereld. Natuurlijk zou alles haar op een dag weer inhalen, maar dat kon morgen zijn, of overmorgen.

Emerin kneep haar ogen dicht. Ze was naïef. Misschien zelfs dom, maar ze gunde zich wat tijd. Ze gunde zich een winterslaap.

Tussen haar benen door waagde een kleine kat zich naar buiten. De sneeuw bij de deurpost was aangetrapt, dus Fèrren kon er gewoon op zitten. Zorgvuldig likte het poesje haar voorpoot droog. Ze keek naar boven en mauwde.

‘Ben je zover?’

Fèrren knorde iets terug en toen begon Emerin te lopen. Ze bracht zich langs de heuvel naar beneden, richting het dorp.

†

Aan de andere kant, achter de hut, strekte de helling verder naar boven. Er groeiden daar bomen en er verzamelden zich schaduwen tussen stukjes woud. In een van die schaduwen stond een spierwit figuur. Blauwe ogen volgden de kleiner wordende Emerin op haar weg naar beneden. Die helderblauwe ogen fonkelden fel. Shyna drukte haar lichaam tegen een boom.

Was ze het echt? Bracht Emerin haar eindelijk haar verlossing? De Nimf greep met haar handen door haar dikke haar. Ze was er nog steeds. Zou ze hier willen blijven? Zou ze het vandaag aan haar vragen? Het vertellen? Het proberen?

De bibber in Shyna’s buik zonk langzaam weg. De fonkel in haar ogen doofde uit. Ze durfde het niet. Het was te vroeg. Zij mocht het dan al wel voelen, maar zij voelde het altijd snel. Emerin had vast meer tijd nodig. En toch? Shyna zoog haar borst weer vol met moed. Vroeg of laat zou ze het wel beseffen. Dit stond in de sterren geschreven, dat moest wel!

‘Geduld Shyna,’ fluisterde ze zichzelf vol vertrouwen toe. ‘Je hebt hier zolang op gewacht, dit laatste beetje komt ook wel. Gewoon nog even volhouden.’ Ze wreef de pluim van haar pony opzij en ze tuurde opnieuw naar Emerin die al bijna in het dorp was verdwenen. De kriebel kwam terug in haar buik.

Shyna sloot haar ogen en zuchtte.

†

Fèrren was zo’n poes die niet helemaal doorhad dat ze geen hond was. Toegegeven, ze liep niet aan een lijn of pal naast Emerins enkels, maar ze bleef wel degelijk in de buurt en ze volgde haar baasje nagenoeg slaafs. Als Emerin door een straatje liep, dan volgde Fèrren langs de daken. Was Emerin thuis, dan lag haar Fèrren bij het vuur. De kat beschouwde zichzelf als een soort beschermengel, maar Emerin stelde vooral het vertrouwde van haar gezelschap op prijs. Zeker nu.

De eerste ondergesneeuwde koepeldaken van het Nimfendorp verhieven zich om haar heen. Houten paaltjes accentueerden een weg en bij knusse deuropeningen verschenen witte gezichten die haar nieuwsgierig nastaarden. Nog net als op haar eerste dag. Blikken. Sommigen werkten haar op haar zenuwen, die waren boosaardig en nors. Anderen waren het exacte tegenovergestelde, warm en zwoel. Er waren er die uitzonderlijk vriendelijk naar haar lachten. Ze wist nooit echt waar ze in dit dorp aan toe was. Die ene keer toen ze al haar moed bijeen had geschraapt en ze met haar wogai op zoek was gegaan naar een smidse, was ze afgeblaft. Nou ja, de Sneeuwnimf die er werkte had haar niet uitgescholden, maar ze had buitengewoon kortaf gedaan. Het rare was dat toen ze de volgende dag haar wapen kwam ophalen, het geleverde werk die hele houding had weersproken. Haar wogai was scherper geslepen dan ooit tevoren. Waren Nimfen wispelturig? Ze kreeg gewoon van niets in dit dorp goede hoogte.

Fèrren sprong voor haar uit op de straat. Haar kat had geraden waar ze naartoe ging. De Nimfen in het dorp wisten dat Fèrren bij haar hoorde en dat was onder andere de reden dat de kat nog niet bij iemand aan het spit was geëindigd. Het betekende echter ook dat iedereen Emerin verantwoordelijk hield voor dat wat Fèrren deed en in dit geval maakte de kat het haar te bont.

Midden op het dorpsplein stond een verzameling van hoge stukken ijs. Omdat water ’s nachts bevroor en een put dus weinig zin had, haalden elke ochtend andere Nimfen stukken ijs uit de smeltstroom en legden ze hier neer. Wie water nodig had, smolt sneeuw, of nam dit ijs mee als er meer van nodig was. De ijspilaar in het midden was echter iets speciaals. Die was een traktatie voor wie naar het dorpsmidden kwam, want hij was behandeld met een zoetstof. Het was eigenlijk een gemeenschappelijke ijslolly, maar niet bedoeld voor katten.

Maak dat maar eens de kat wijs. Fèrren had een trefzeker snuitje en ook een gretige tong. Nog voordat Emerin haar kon inhalen, deed het diertje zich tegoed. Dat leverde Emerin vuile blikken op van twee voorbijgangers. Emerin greep zo snel ze kon haar beestje in het nekvel. ‘Nee Fèrren!’

Emerin had de kat nog niet half weggetrokken of ze bemerkte al hoe er een schaduw over haar viel. Gehurkt draaide ze zich om en ze keek op tegen een in bont verpakte Sneeuwnimfjaagster. Zana. Het gezicht en de naam van deze witte dame waren haar reeds bekend en de minachting in de blik die haar gegund werd net zo zeer.

‘De Irkitan is niet voor dieren.’

‘D-dat weet ik,’ stuntelde Emerin. ‘Ferry weet dat ook. Ik geef haar er echt voor op haar donder.’

‘Dat lost het probleem niet op,’ kapte de Nimf haar af.

Emerin wist niet wat het was met deze dame. Meestal trof ze haar samen met een andere Nimf, een jongen die Vain heette. Beiden toonden ze een ongewone interesse in Emerins doen en laten. Het leek vooral op bemoeizucht. Het was Emerin onduidelijk wat deze twee precies van Shyna waren, maar Emerin had geen twijfels over de afkeer die voortdurend doorschemerde in hun blikken. Vooral Zana gaf haar de kriebels.

‘Als dat dier van jou niet kan leven volgens de regels van deze Kjenna, dan kunnen we haar hier niet houden. Ze heeft geen plaats hier.’

Hoewel Emerin vaak het hoofd boog omdat ze zich een gast voelde, ging dit haar te ver.

‘Het is een kat, ja! Je kan toch niet verwachten dat zo’n beestje jullie regels naleeft?’

Emerin richtte zich op en ze nam Fèrren tegen haar borst. Zodra ze weer lang was, trotseerde ze de Nimf.

Zana die kalm haar speer vasthield gaf geen blijk van indruk. ‘Van de kat verwacht ik het niet. Van jou echter wel.’ Haar vinger priemde naar Emerin. ‘Jij, als nu volwaardig lid van de Kjenna, moet de regels naleven en daar horen verantwoordelijkheden bij.’

Emerin keek Zana boos aan. ‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’

‘Ik bedoel dat jij in het belang van de Kjenna moet kunnen oordelen en niet alleen in je eigenbelang. Kijk eens om je heen? Zie jij hier ergens andere schepsels dan Nimfen? Is er iemand hier die net als jij een getemd dier houdt? Snap je dan niet dat er hierboven voor zoiets geen plaats is?’

‘Nee, dat snap ik niet,’ mopperde Emerin. Ze trok Fèrren dichter naar zich toe. ‘Ik dacht dat jullie Nimfen juist dicht bij de natuur stonden.’

Iets knapte in de blik van Zana en haar ogen flitsten boosaardig op. ‘Jullie Nimfen?’

‘Als je zo dicht bij de natuur staat, wat maakt je dan zo antibeestig?’

Ogen trokken nauw aan beide zijden.

‘Jij snapt er echt niks van,’ siste de Nimf. ‘Natuur staat hierbuiten. Dit gaat om de Kjenna en om overleven. Voedsel is hier schaars. Het kost ons al de grootste moeite om alle nesten te onderhouden. We kunnen daarnaast niet ook nog voorzien in de behoeften van zo’n kleine, harige uitvreter.’

‘Fèrren kan anders prima voor zichzelf zorgen,’ bitste Emerin.

‘Precies! Maar waar jaagt ze dan op? De kat is een roofdier, net zoals wij roofdieren zijn op deze hoogten. De sneeuwhazen en de eekhoorns die zij vangt zijn dezelfde waarmee wij onze kinderen voeden. Ze is een uitvreter in ons territorium. Concurrentie en dus een bedreiging. Als jij echt iets zou geven om de Kjenna waarin je bent opgenomen, dan zou je het dier offeren. Ons voortbestaan gaat boven al het andere.’

Emerin staarde verbijsterd naar de lippen waarmee Zana zojuist gesproken had. Fèrren offeren? Dat kon dit wijf toch niet menen? Ze wist niet of ze zich kwaad moest maken of dat ze Zana moest uitlachen waar ze stond.

‘Als jij denkt dat ik mijn vriendje hier dump, omdat jij haar een last vindt, dan mis je echt een paar steekjes.’

Zana kneep venijnig met haar ogen. ‘Dat dier heeft hier geen plaats en als dit een voorbeeld is van hoe jij je aan deze Kjenna bewijst, dan heb jij die wat mij betreft ook niet.’

Emerin keek haar strak aan en ze schermde Fèrren af. ‘Shyna denkt daar anders over.’

‘Wat dat betreft pas jij dan goed bij haar,’ gromde Zana. ‘Shyna geeft blijkbaar ook niets om haar Kjenna, anders had ze jou nooit uitgekozen.’ De Nimf duwde haar speer los van haar schouder en ze maakte aanstalten om te vertrekken. ‘Wat mij betreft betekent dat dat jullie hier beiden geen plaats meer hebben.’ Ze nam de speer onder haar arm en ze baande zich een weg het plein af.

Emerin werd gedwongen haar na te kijken. Pas toen de Nimf was verdwenen, kwam Emerin tot bedaren. Recalcitrant plaatste ze Fèrren voor haar voeten in de sneeuw. ‘Lik maar,’ knikte ze naar de Irkitan. ‘Lik alsjeblieft zoveel als je wilt likken.’

†

Op de flank van een berg die Emerin niet eens kon zien, slenterde een witte sneeuwvos als een geestverschijning over het evenzo witte doek. De nagenoeg onzichtbare rover scharrelde langs de wortels van een woud en hij was alleen van tijd tot tijd te zien wanneer hij passeerde langs de donkerder onderkant van een dennenstam. Zoals gewoonlijk had het beest niet in de gaten dat hij van een afstand werd begluurd, want net zo wit als hijzelf lag er ook een andere rover in de sneeuw. Die andere rover was er echter met haar hoofd niet bij. De blauwe ogen van Shyna volgden kalm de loop van Mika, maar het viel te betwijfelen of ze het diertje echt wel zag. Shyna was behoorlijk van de wereld. Haar gedachten echoden tussen vroeger en nu. Alleen de engte daartussen sloeg ze over.

Vroeger leek alles warmte. Sneeuw was wit en ijs was zo ijzig als vandaag, maar lachen waren toen warmer en ze waren er vaker. Wanneer ze haar ogen dichtsloeg dan zag ze de lach van Vire, de Nimf die haar naar het leven had gebracht en ze zag ook Jaine haar levensgezel. De man die ze als ze een Nara was geweest, haar vader had mogen noemen. Wanneer zij en haar broer vanuit de hellingen terugkeerden was het water altijd warm geweest. Vire nam dan de knaagdieren van hen af en bereidde ze. In de tussentijd warmde iedereen zich aan het vuur en dan luisterden ze naar Jaines verhalen. Ze speelden het kietelspel onderaan het familiebed of ze deden met z’n allen het spel van verre dromen.

Wanneer Shyna aan die momenten terugdacht dan vulden de herinneringen haar meteen met genot, maar snel daarna volgde de kwelling van het ontbreken en dan heel snel de pijn. Nu niet. Nu zag Shyna wanneer ze haar ogen sloot eindelijk eens een ander gezicht. Waar ze eerst terugdacht aan Jaine bij het vuur, zag ze nu Emerin zitten met Fèrren. Wanneer ze Vire zag lachen, dan werden haar sneeuwwitte haren ineens oranje en dan kreeg haar huid die vreemde, vleesrozige kleur.

Shyna zuchtte. Tijden waren veranderd. In donker verschenen sterren. Goede dingen voor zij die lang genoeg hadden durven wachten. Ze was voor gek verklaard, maar dit was waar ze stond. Sterk door al haar zwakte en nu eindelijk beloond.

Haar hand gleed naar boven uit de sneeuw en ze reikte naar de luchtkastelen die voor haar ogen dansten. Ze waren zo dichtbij. Geluk lag binnen handbereik. Ze hoefde het alleen nog maar te pakken.

Shyna knipperde met haar ogen. Mika was verdwenen.

3

Fièri’s

De waterval was als een spiegelmuur. Hij viel van grote hoogte ergens uit het groen in de heuvelflank, maar hij viel loodrecht en was zo glad dat iemand die voor de neervallende strook zou staan, zichzelf in het beheerst vallende water weerspiegeld kon zien. Hij droeg zonder twijfel een betovering, maar dat was hier in Varia eerder regel dan uitzondering.

Het woud van Varia was vredig, maar het werd wel geteisterd door mystieke raadsels en wonderlijke verschijningen. De gangbare term daarvoor was magisch, maar wie was dan verantwoordelijk voor de betovering? Hier bij de heuvel met het waterlint waren het gewoon net die paar dingen die niet konden. Het had al dagen niet geregend. Hoe kon een relatief lage heuvel zoveel water genereren? Hoe kon vallend water zo glad worden als een beek? Geen schuim of rimpeling daar waar het in de poel verdween. Blijkbaar mocht in sprookjes alles.

Toen ze die middag arriveerden bij de fraaie poel waren ze allen als een blok gevallen voor de schoonheid ervan. Waterlelies dreven statig in het water en ronde stapstenen staken precies op de juiste plaatsen uit het water. Ze moesten er wel hun kamp maken. Shutai, vermoeid als hij was, zag al helemaal voor zich hoe hij en Aresta die avond romantisch onder die lange, zachte straal zouden staan. Het water had hem ondiep geleken. Als je een stel stapstenen tussen leliebladeren ziet liggen, dan verwacht je niet veel. Shutai was dan ook nietsvermoedend op de stenen gehupst en hij was van eilandje naar eilandje gestapt. Het was echter een warme dag en eenmaal terug bij de oever, maakte het hem weinig uit of hij weer droog aan wal zou komen of met natte voeten. Hij had de laatste paar meters naar het strand willen waden, maar zodra hij van de steen stapte, verdween hij in het water. Niet slechts tot zijn knie, Shutai verdween gewoonweg helemaal koppie onder en daar ver voorbij.

Aresta was zich rot geschrokken. Ze had even betwijfeld of manlief zijn weg terug kon vinden. Dat was inderdaad niet half zo makkelijk gegaan. Shutai was direct tot zo’n vijf meter diep in de poel gezonken. Hij had moeten vechten tegen een vreemde, neerwaartse druk en al trappelend zag hij in dat de stapstenen weinig anders waren dan de toppen van pilaren. Het waren loodrechte rotszuilen die als reusachtige kaarsen omhoog klommen vanuit een onpeilbare diepte.

Ver onderwater, zoals hij hing, viel Shutai’s mond van verwondering open en even dacht hij dat hij daar niet de enige was. Een waterblauw ventje, niet veel groter dan Nikara, keek hem met een kaal glimmend hoofdje aan en gaapte hem aan met net zo’n wijdopen mond als hijzelf. Toen Shutai met zijn ogen knipperde, was het watermannetje verdwenen. Hij moest zelf voor zuurstof naar boven. Het koste hem wat zware been- en armslagen, maar uiteindelijk verscheen hij weer aan de oppervlakte. Aresta, die van schrik haar eigen adem had ingehouden, zuchtte opgelucht. Ze trok hem op de oever en daar legden ze zich op hun ruggen.

Aresta staarde hem verwonderd aan toen hij haar verhaalde over de werkelijke diepte van de poel. Het was het zoveelste raadsel in dit landschap vol mysterie.

Een klein uur na zijn duik zat Shutai met opgetrokken benen te wachten, terwijl zijn kleren droogden in de zon. Aresta was hout gaan sprokkelen en Nikara was mee. Shutai tuurde in de troebelte van het bos en naar de glans van de poel in het avondlicht. Hoog waren de bomen, donker en vol was hun groen, maar rondom de poel was heel wat ruimte. Genoeg voor een strand en een strook met fris gras. Dat werd door de paarden gewaardeerd. De dieren graasden en Dwànnon had zelfs wat gedronken. Drinken zonder ook maar een hoef in het water te plaatsen. Was Shutai dan de enige in het gezelschap die vandaag de dwaas moest zijn? Teleurgesteld keek hij langs de waterval omhoog richting een steile groene heuvelwand. Hij klom er morgen wel naar boven. Voor vanavond was hij te moe. Misschien moest hij, tot Aresta terugkwam, maar even slapen. Met een doffe dreun liet hij zijn lichaam achterovervallen. Hij keerde zijn ogen naar de donkerblauwe hemel. Dat was jammer. Had hij maar twee tellen langer naar de poel gekeken, dan had hij dat groene, kale hoofdje boven de waterspiegel uit zien komen. Dat en de twee nieuwsgierige oogjes die naar hem opkeken.

†

‘’k Snapt er niets van,’ mopperde Nikara. ‘Echt nikkes.’

Aresta negeerde haar en ze bukte om een stok op te rapen. De elf fladderde gepikeerd om haar hoofd. ‘Niet alle droompjes komen uit, Nikara. Dat snap je toch zo langzamerhand wel?’

‘Maar deze moest wel uitkomen! ’t Klop gewoon nie…’

Het elfje streek neer tussen het mos en de tondelzwammen op een omgevallen boom. Ze keek in de rondte en ze plaatste haar handjes in haar zij. ‘Die plek daar heeft echt alles. Er is een betoverde waterval, een poel, een groen dak. Als er zo’n poel zou bestaan in het domein van Isralda, dan zou het er wemelen van de elfjes. Er zou een hele wolk zijn!’

Aresta stopte de stok bij haar andere stokken in de bundel. ‘Misschien komen ze vanavond wel, wanneer de sterren schijnen?’

‘Misschien,’ zei Nikara beteuterd. ‘Maar bij een plek als deze zouden elfjes juist overdag slapen.’ Ze loerde naar de boomkruinen. ‘Ik snap er nikkes van.’

Aresta staakte haar bezigheden en ze tuurde bedenkelijk rond. Nikara’s pruilende lipjes lieten haar zwichten. ‘Waarom heb je toch altijd andere elfjes nodig?’ reikte ze haar pink ter troost. ‘Je hebt ons toch?’

Nikara trok een wrang gezicht. ‘Jullie zijn… anders.’

‘Weet ik,’ glimlachte Aresta. ‘Maar je zag onlangs nog elfjes bij de Kloofburcht en je maakte vriendjes met Kinwen. Het is toch niet zo erg dat we nu eindelijk eens met ons drieën zijn?’

Nikara staarde naar haar blote teentjes. ‘Misschien.’ Ze pakte haar teentjes beet. ‘Maar elfjes zijn best handig hoor.’ Ze keek naar Aresta op. ‘Elfjes kennen overal hun weg. Magisch bos of nie. Ze weten altijd de weg daar waar ze wonen.’

Aresta dacht daar even over na. Nikara had een punt. Sprites hadden hen de weg gewezen door de wouden van Shîmveria. Renshy en de Kloofburchtelfjes hadden hen gebracht naar de botten van de satar. Om hier elfjes te vinden zou inderdaad verdienstelijk zijn, maar ze waren er niet… Toch?

Aresta schrok op. ‘Ze zijn er wel.’

‘Huh?’

‘Elfjes,’ verduidelijkte Aresta zich. ‘Ze zijn hier wel. Weet je nog, het huisje van dat dwergvrouwtje? Weet je nog wat voor soort lantaarntje daar bij de deur hing?’

Een enge rilling besloop Nikara. Ze gruwelde, maar raakte op hetzelfde moment verheugd.

‘Ze zijn hier wel degelijk. Maar waarom dan nie bij deze poel?’

Aresta tuurde peinzend in de wouddiepte. ‘Misschien is het hier te groot. Varia’s bossen zijn echt enorm. Overal zijn sprookjesmeren en overal zijn toverachtige plekjes. Elfjes kunnen nooit overal tegelijk zijn. Misschien is dat de verklaring.’

Nikara zoog zich vol met hoop. ‘Denk je dah echt?’

Aresta knikte. Haar blik dwaalde richting de stammen. De zonsondergang was begonnen en bladeren kleurden rood en goud in de woudschemer. Sterren blonken her en der in lucht, maar gek genoeg vonkte er ook iets in het woud.

‘Wat is dat daar?’

Nikara keek op en net als Aresta zag zij ook dat sterretje in de verte van het bos. Het leek heel ver. Het was piepklein en goudgeel en… Ineens was het bij hen! Met een geluid als dat van een valse krekel schoot het hen voorbij. Aresta sprong van schrik opzij en liet haar hout vallen. Nikara kukelde achterover. Van het ene op het andere moment was het woudvonkje weer verdwenen. Ze hoorden alleen nog maar het tjirpen en toen stierf zelfs dat geluid weer weg in de avondstilte.

Aresta haalde voorzichtig weer adem. ‘Wa-was dat nou een elfje?’

Nikara schudde snel van nee. ‘Dah was drie keer zo klein als ikzelf. ‘t Leek meer op een vlammetje?’ Verbijsterd wees Aresta naar voren. ‘Kijk!’

De blaadjes van een tak waar het ietsje langs was geschoten, smeulden.

Nikara keek ernaar met grote ogen. Elfjes gaven licht, maar elfenstof kon geen blaadjes in brand zetten. Aresta zag vaag een gloeispoor op alles dat door het sterretje was geraakt. ‘Er spookt hier geloof ik meer dan wij kennen.’

Na die vreemde gebeurtenis maakten Aresta en Nikara snel af waar ze mee bezig waren. De zon zonk intussen weg en avondrood maakte plaats voor helder sterrenlicht in een hemel van donkerpaars en blauw. Shutai lag sterrenbeelden te zoeken voorbij de takken toen zijn geliefde terugkwam met brandhout en wilde verhalen. Wat ze vertelde over het snelste glimwormpje allertijden riep niets in hem op. Hij voelde zich die hele dag al nutteloos. Bedroefd ging hij aan de slag om vuur te maken. Nikara’s oranje lichtje cirkelde rond de waterval en boven de poel. Uiteindelijk verdween het elfje met een sippe uitdrukking naar de bosrand en ze liet Aresta alleen tegenover de waterspiegel. De blondine glimlachte voorzichtig naar haar reflectie. Ze keerde zich om en bracht zich naar waar de dekens lagen. Ze rolde zich op naast haar man en nestelde zich. Terwijl het kampvuur zachtjes brandde, staarden Shutai en Aresta naar de reflecties van de sterren in de poel. Spoedig, terwijl de maan langzaam naar de hemel kroop, gleden hun lippen tegen elkaar. Achter hen knetterde het vuur toen al gezellig, maar wat ze niet zagen was dat het steeds hoger reikte. Het groeide heter dan eigenlijk kon, maar misschien kwam dat doordat het werd gevoed door al die rode en gouden sterretjes die aan kwamen scheren uit het woud. Al die kleine vonkjes die niet loskwamen van het vuur, maar die er juist in verdwenen…

Het duurde even voordat Nikara boven het getjirp van krekels het gefluit herkende dat zij en Aresta eerder die avond hadden gehoord. Ze had lang gezocht naar elfjes om mee te dansen onder het maanlicht, maar ze had ze nergens gevonden. Ze was sip neergestreken op een tak, maar voor ze daar in slaap viel drukte het geluid in haar gepunte oren. Haar oogjes sprongen wijd open. Ze draaide zich op haar tak en beneden zich zag ze een heuse sterrenregen. Piepkleine vonkjes van rood, geel en oranje schoten als streepjes boven de varens en de aarden vloer. Het was een snelle zwerm van vuurvliegjes waar geen eind aan leek te komen. Ze kwamen uit alle hoeken van het woud en ze scheerden allemaal onder haar boom door. Allemaal dezelfde kant op.

Nikara wreef dromerig door haar ogen. Waar gingen al die ietsjes heen? Nieuwsgierig besloot ze ze te volgen. Als een groot oranje licht sprong ze uit de boom en ze mengde zich in de regen onder zich. Alles om haar heen zong en tjirpte. Nikara had moeite de lichtjes bij te blijven, maar het lukte haar hen te volgen rond de stammen en boven de hobbelige bosvloer. Het elfje waande zich in een nieuwe wereld. Een lichtspel van piepkleine sterretjes op reis naar het onbekende. Ze wilde heel graag weten waar de vuurvliegjes naartoe gingen, maar de meesten schoten haar voorbij. Plots trof ze een lichtpuntje dat blijkbaar niet zo snel kon vliegen als de anderen. Met moeite bracht Nikara zich tot naast die gouden vonk en terwijl ze haar vleugels tot het uiterste klapperde om ze bij te blijven, keek ze langszij. Zag ze dat nou goed? Daar in dat vlammetje vloog een poppetje van zo’n drie centimeter groot, helemaal gemaakt van licht.

Nikara keek oprecht verbaasd, maar plotseling botste een van de snellere sterretjes van achter tegen haar op. Wat dit ook waren, in de aanraking waren ze ongelofelijk heet en Nikara voelde het branden. Met een kreetje stortte ze naar beneden en daar knalde ze tegen een varen aan. Het blad veerde haar terug en het liet haar op haar rug slaan op de aarden vloer. Toen ze weer opkrabbelde en met haar handen langs haar verbrandde billen wreef, zag ze tot haar verbijstering de laatste vlammetjes boven haar wegschieten. Opeens stierf het tjirpen weg en werd het eng donker om haar heen. Het enige dat nog licht gaf, waren de gloeiende toppen van het varenblad. De rest van de wereld verdronk in diep donkerblauw. Wat ze ook waren, op deze plaats waren ze weer verdwenen…

†

De ademhaling van Aresta was ritmisch en zacht. Haar ogen waren gesloten, maar haar mond stond half open. Met haar armen hield ze Shutai’s hoofd strak naast het hare gedrukt, maar ze kon hem nu niet zoenen, daarvoor was het net te heerlijk. Haar kreuntjes klonken niet luid, maar verrieden een beverige vorm van ademhalen. Voor een moment gleden haar ogen open en keek ze recht in die van hem. Een druppel zweet gleed langs de rand van haar haar. Zijn hand gleed langs haar rug omhoog en door het zweet aldaar. Haar haren waren aan de onderzijde nat. Zijn eigen hoofd voelde hij gloeien, net als haar rug. Hij had het warm, maar dat hoorde erbij. Ze kneep hem in zijn billen. Ze hield nu tussen het zuchten haar adem in. Ze zette haar nagels in zijn rug, maar de hitte was zo intens dat ze Shutai plotseling van zich af duwde. Ze had dat nog niet gedaan of Shutai voelde een branderige pijn. Met een kreet sloeg hij zijn deken opzij en hij rolde over de aarde van het strand. Binnen een tel stond Shutai op zijn voeten en met zijn linkerhand trok hij zijn broek over zijn bilrand terug. Met zijn rechterhand sloeg hij de vlammen uit die aan de onderkant van zijn pijpen vraten.

Aresta slaakte ook een gil. Ze zag dat hun deken had vlamgevat. Bijna net zo snel als Shutai sprong ze van de deken weg, maar haar broek hing nog rond haar enkels. Ze struikelde en kukelde weinig elegant tussen de varens. Shutai had zijn pijpen uitgeslagen, maar daarna keek hij stomverbaasd om zich heen. Voor hem brandde een vuurzuil die zeker zo hoog was als een boom. Het was zijn eigen kampvuur dat, gezien de paar blokjes hout die eronder lagen, nooit hoger had mogen groeien dan een halve meter. Toch torende dat vuur nu een tiental meters naar de hemel. Alles om hem heen baadde in een vurige gloed en gouden en rode sterren wervelden om de likkende vlammen als een storm van licht. Overal uit het woud kwamen tjirpende vonkjes toegestroomd en allemaal dansten ze rond de vuurzuil of gingen ze erin op. Shutai had moeite te geloven wat hij zag.

Achter hem krabbelde Aresta omhoog uit de varens. Ze trok haar broek tot een fatsoenlijke hoogte, maar ze zocht ook angstvallig naar haar top. Tussen haar benen schoten de vlammetjes heen en weer. Ze scheerden als vuurvliegjes door de nacht. Verbijsterd volgde ze hun koers en zo vonden ook haar ogen het gigantische vuur. Lang kon dat haar aandacht niet behouden, want Aresta zag een nieuwe brandhaard. ‘Niet mijn laars!’

Door de aard van hun bezigheden lagen Aresta’s kledingstukken wijd verspreid. Haar top had ze al gauw bij de waterrand zien liggen, maar nu zag ze vol verontwaardiging hoe vijf van die vlamvonkjes de bontkraag van haar laars zwart kleurden. Ze hield van die dingen en ze ging niet weerloos toekijken hoe ze in de as werden gelegd. Met een duik trok ze de half verbrande deken van de vloer en ze slingerde hem boven haar hoofd. Toen dat geen effect had, trok ze de lap door het water.

Shutai bracht andere dingen in veiligheid, maar Aresta was niet bereid haar laarzen op te geven. Met de natte deken rende ze naar de vlammetjes en ze sloeg het gevaarte met een harde, natte klap neer.

De brandhaardjes in het bont waren spontaan gedoofd, maar dat was lang niet alles dat gebeurde. Toen Aresta de deken weer van haar laarzen wegtrok, hoorde ze sissen op de grond. Uit het vocht van de plas water, kropen sissende spoortjes stoom naar boven en daaronder zag ze ze. Piepkleine, rode figuurtjes. Uitgedoofde poppetjes die niet groter waren dan haar vingerkootje. Nog nooit had Aresta zulke kleine wezentjes gezien. Een van de gekwelde figuurtjes plaatste haar piepkleine handjes naast haar mondje en gilde. Klein als het ding was, wist ze een hels kabaal te maken. De tjirp was zo schel dat Aresta snel haar oren moest bedekken.

Wat die kreet ook betekende, de duizenden andere wezentjes hadden het gehoord en ze reageerden direct. Shutai ook. Hij kwam op Aresta afgerend, maar de vele vlammetjes waren sneller. Met een groot aantal belaagden ze Aresta en haar deken. Ze sloeg met haar natte lap als iemand met een vliegenmepper in een wespenstorm. De wezentjes bleken haar ook echt te steken. Iedere keer wanneer ze haar raakten was het alsof ze een tik kreeg met een brandende lucifer. Overal krioelden flitsende sterren en al gauw kon ze niets anders meer zien. Opeens rook ze een verschrikkelijke stank en hoorde ze het knetteren van haar haar. Dat was het moment dat Shutai bij haar kwam en hij wierp zich vol tegen haar aan. Aresta klapte achterover en samen plonsden ze in het diepe van de poel.

Van de tjirpende herrie naar de koele stilte van het water was een schok voor Aresta, maar ze had in alle opwinding geen hap lucht genomen. Snel vocht ze zich een weg terug naar de oppervlakte. Dat was een langere weg dan ze had verwacht, maar toen ze eindelijk de spiegel van de poel doorbrak, waren de levende vlammetjes haar nog niet vergeten. Haar gezicht kwam nog maar nauwelijks boven water, of de vonkjes scheerden opnieuw op haar af.

‘Achter de waterval!’ hoorde ze Shutai roepen en op zijn commando doken ze allebei weer naar beneden. In het donkere blauw van het water zag ze Shutai voor zich zwemmen en ze volgde hem en zijn bubbels door de diepte en tussen de vreemde stenen zuilen. Toen ze bovenkwamen was dat inderdaad achter het spiegelende gordijn van water. De waterval viel van hoog tot in het midden van de poel en achter het scherm dreven nog steeds lelies. Gelukkig kwam niemand van het vuurvolkje op het idee om erachter te kijken. De monstertjes gingen weer op in het kampvuur en in de grote hitte van hun zuil. Shutai bracht zich hijgend omhoog op een van de ook daar liggende steeneilandjes. Door de waterval zag hij het schijnsel van het vuur, maar hier achter het scherm voelde hij zich redelijk veilig. Hij hielp Aresta uit het water op een andere steen. ‘Gaat het?’

Aresta keek wrang naar hem op. ‘Dit moest ook uitgerekend nu gebeuren, hè?’

Shutai grinnikte om de stress te laten zakken. Samen tuurden ze angstvallig naar de vuurgloed voorbij het betoverende gordijn van water.

Nikara verzamelde met een terneergeslagen hoofd de kleren van Aresta. Overal om haar heen krioelden de gekke vuurbeestjes, maar de wezentjes gunden de eenzame elf nog niet de minste blik. De ietsjes hadden het veel te druk met hun zangerig gevlieg rond het vuur. Nikara zuchtte. De paarden waren verdwenen, net als Shutai en Aresta, maar hun spullen lagen er nog, dus misschien kwamen ze nog terug. Ze hielden vast niet van die vuurbeestjes. Zelf deed Nikara dat ook niet. Ze schreeuwden veel te luid en ze leken louter geïnteresseerd in hitte. Met opgetrokken knietjes ging Nikara tegen een boom zitten. Van een afstand keek ze naar de dansende en wervelende lichtjes rond het vuur. Als ze haar oogjes nauw trok, dan kon ze zich inbeelden dat het andere elfjes waren. Elfjes die een wilde maandans deden, ergens ver bij haar vandaan.

Nikara zat die nacht een heel stuk comfortabeler dan Shutai en Aresta. Met slechts een zuiltop als vaste grond onder hun billen, moesten die twee elkaar met hun ruggen in evenwicht houden.

‘Is het aanleggen van een kampvuur in magisch bos soms bij wet verboden?’ mopperde Shutai. ‘Eerst zwarte zelfmoordlibellen en nu dit weer…’

Aresta hield de zwart verkoolde uiteindes van haar lokken tussen haar vingers. ‘Ik denk niet dat ik vannacht nog terugga.’

Shutai liet een lange zucht los. ‘Ik had nog plannen met deze nacht…’

Aresta maakte zich los van zijn rug en ze draaiden zich naar elkaar toe. ‘Plannen?’ Haar groene ogen twinkelden in het maanlicht.

Shutai lachte wrang. ‘Niet het soort dingen die je kan doen op maar een paar vierkante decimeter aan steen.’

Aresta hurkte balancerend op de hare. ‘Is dat zo?’

Shutai keek haar aan. Hij glimlachte terneergeslagen.

‘Ik ga nergens naartoe hoor,’ lonkte Aresta. Ze pakte Shutai bij diens armen en ze moedigde hem aan om op zijn steen te gaan staan. Zo kwamen ze voor elkaar achter het watergordijn, elk op het eigen steeneiland, maar Aresta sloeg haar armen om de hals van haar man en uitdagend bracht ze haar lippen voor de zijne. ‘Zo,’ sprak ze zachtjes. ‘Waar waren we gebleven?’

Haar lippen grepen de zijne. Ogen werden gesloten en terwijl de maan door het water scheen, begonnen de twee geliefden vanaf hun rotseilandjes dichter naar elkaar te leunen. Een korte tijd later was een doffe plons te horen. Aresta en Shutai wisten dat ze terug naar boven moesten om weer adem te halen, maar in plaats daarvan brachten ze hun lichamen tegen elkaar. Shutai zoende liever dan dat hij al voor lucht terug klom. Ze waren zo met hun aandacht bij de ander dat ze niets meekregen van al die blauwe en groene oogjes. Al die ondeugende schijfjes die naar hen opstaarden vanuit de diepte…

4

Leven op grote hoogte

‘Kijk eens aan. Als dat niet de nieuwe nestgenote is van onze kleine Shyna!’

Emerin hoorde de vriendelijke stem achter zich en ze herkende ze, maar bovenal herkende ze het grapje. Nestgenote. Iedereen in het dorp noemde haar zo. Eerst kon ze er wel om lachen, maar inmiddels lag dat anders. Zowel de Nimfen die haar mochten als degene die haar haatten maakten er gebruik van. Dat deed haar betwijfelen of ze het als aardigheid moest opvatten of als spot. Nou ja, door deze vrouw was het vast goed bedoeld. Zichzelf belachelijk maken lukte Emerin trouwens prima zonder hulp. Ze probeerde een tak los te trekken uit de stapel collectief brandhout bij de dorpsrand, maar het kreng bleef steken op een knoest.

‘Duurt het nog lang?’ klonk het ongeduldig achter haar.

Emerin draaide zich om en glimlachte. Ze stond in de schaduw van een Sneeuwnimf, maar deze Nimf was een oude; een met een vol lichaam. Shyna had haar verteld dat dat kwam doordat deze Nimf heel veel andere Nimfen naar het leven had gedragen. ‘Eén of twee maakt niet uit, daar veer je wel van terug. Dit komt wanneer je er meer gaat dragen.’

Emerin vond de schade wel meevallen. De schoonheid was vooral moederlijker. De dame was hoe dan ook de aardigste Nimf uit heel het dorp. Ze zei haar altijd glunderend gedag. Emerin wilde haar niet te lang ophouden. Ze gaf een felle ruk aan het stuk brandhout en het kwam eindelijk los. De rest overigens ook. Emerin viel op haar billen en tientallen stokken tuimelden over haar heen.

Het vrouwtje achter haar grinnikte. ‘Gut oh gut, kind. Je maakt er een bende van.’

Terwijl elders twee Nimfen minachtend naar haar staarden, hielp de Nimf achter Emerin haar overeind en ze hielp zelfs mee met opruimen.

‘Laat Shyna jou tegenwoordig al haar klusjes opknappen?’

‘Nee, nee,’ stotterde Emerin. ‘Onze hut heeft deze week de jachtdienst en Shyna is dus uit jagen. Ze zeggen dat ik dat nog niet moet doen. Niet met mijn been, ziet u? Misschien dat ik op de laatste dag wel meega.’

‘Oh,’ fronste de vrouw. ‘Dus Shyna is overdag niet bij je thuis? Voel je je dan niet eenzaam?’

Emerin keek onnozel naar haar op. ‘Nee, hoor. Ik red me best in mijn eentje.’

‘Oh,’ trok de vrouw een rimpel. ‘Maar dan heb je niemand om je in de middag warm te houden. Moet ik anders een van de jongens voor je vragen?’

Emerin viel compleet stil. Het duurde even voordat ze besefte dat de opmerking heel aardig bedoeld was. ‘Nee hoor,’ antwoordde ze zacht. ‘Ik red me wel, echt.’

De vrouw haalde haar schouders op. Samen raapten ze het brandhout uit de sneeuw. ‘Hoe is het trouwens met onze kleine Shyna? Ik maak me soms zorgen om haar. Ze woonde zo alleen. Zo ver buiten het dorp. Ze had niemand die haar warm hield. Niemand sinds haar verlies…’

Emerin plaatste de takken terug op de stapel. ‘Sinds haar verlies…’ Emerin herhaalde de haar vreemde, maar veelbetekenende woorden zonder het zich te beseffen.

‘Ze wil er zeker ook met jou niet over praten?’ zuchtte de bezorgde Nimf. ‘Dat is natuurlijk haar vrije keuze. Misschien denkt ze dat dat beter voor haar is. Anderen mogen dan denken wat ze denken, maar ik ben blij dat ze iemand heeft gevonden van wie ze het toestaat over haar te waken. Volgens mij zit jouw hart op een goede plaats, kind. Ik kijk niet zo nauw op huidskleur zoals sommigen dat doen. Ik hoop dat jullie goed zijn voor elkaar.’

Emerin fronste. ‘Eh, we hebben het best gezellig.’

Zowel de vrouw als Emerin pakten beiden het stapeltje brandhout waarvoor ze gekomen waren.

‘Zorg je er wel voor dat je een beetje op jezelf past, meisje? Niemand hoort zijn middagen alleen te zitten ergens in een kille, afgelegen hut. Weet je zeker dat je niet bij iemand…’

‘Ik heb mijn kleine Fèrren toch?’ glimlachte Emerin.

De vrouw trok een vies gezicht. Ze bukte neer bij het katje en ze aaide het vanuit een beleefdheid over de bol. ‘Zoals jullie het willen, moet het voor jullie zijn. Ik hoop dat de anderen dat snel respecteren.’ Met die woorden knikte ze Emerin goedendag en ze draaide zich om richting haar hut. Emerin en Fèrren deden gauw hetzelfde, maar hen wachtte een andere richting. Emerin had nog een extra boodschap te doen en er brandde een nieuwe vraag op haar lippen.

†

De sporen van Mika de poolvos pronkten als blauwe schaduwvlekjes op de uitgestrekt witte vlakte. Dwarrelsneeuw deed haar best ze te verhullen, maar Shyna’s ogen konden ze nog prima volgen. Haar bontlaarsjes ploegden geulen in de liggende sneeuw. Haar loop voerde haar door een eenzaam witte wereld. Een die het haar moeilijk maakte om haar gedachten in het hier en nu te houden. Shyna was een dromer, een meisje vol fantasie dat moest vechten om haar naïeve hoop bijeen te houden. Haar hoop dat ze ooit een van haar duizend dromen zag uitkomen. Ze wist inmiddels dat geen van die dromen haar hier tussen de witte pieken wachtte. Maar als het niet hier was, waar dan?

Een koude wind sneed door haar haren en de kristalvlokjes die op haar wang plakten deden dat bijna onzichtbaar op haar witte huid. Met langzame stappen kwam ze vanaf het plateau op de bevroren kam van een helling. Vanaf dat hoge punt keek ze uit over de bossen. Over de besneeuwde toppen van bergen waar haar eigen wereld hoger boven lag. Ze tuurde naar het westen, weg over het Wolvenland en vandaar richting de geboortegrond van haar voormoeders. Dat waren landen van het onbekende. Landen waar volgens de legende gras en bloemen groeiden. Landen die de echte lente kenden.

Het waren ook de landen vanwaar Emerin was gekomen. De oorsprong van haar nieuwe strohalm. Shyna kneep haar oogleden samen richting de grauw samenpakkende wolken. Ver beneden zich zag ze een wereld die groener was. Een wereld waar de sneeuw niet heerste, waar het anders was. Net zo anders als Emerin. Nimfen waren wit en bleek, Emerin was kleurrijk, maar dat was niet wat Shyna bedoelde. Emerin was Shiv-Nara. Ze was anders in haar hoofd. Anders en speciaal, precies zoals Shyna graag anders en speciaal wilde zijn. Ze wilde anders en speciaal worden gevonden. Ze wilde dat iemand oprecht van haar zou houden. Niet om haar lichaam of om de warmte die ze gaf. Maar om de manier waarop haar hart zong. Ze moest haar liefde geven voor ze ze kon nemen.

Shyna wilde de liefde vinden van iemand die zijn hele leven met haar zou willen delen. Dat maakte haar voor een Nimf een droomster. Te serieus en te veeleisend. Maar eerlijk gezegd was zij degene die het voornaamst moest lijden onder de grillen van haar hart.

Ze tilde haar kin wat in de wind. Hier onder de schaduw van de hoogste bergen waren alle Nimfen aan elkaar gelijk. Allen waren wit. Allen jaagden wanneer ze moesten jagen. Ze knuffelden wanneer ze konden knuffelen. Dat was het wel zo’n beetje. Wanneer een Nimf op jacht ging naar een partner, dan maakte het weinig uit wie ze zou kiezen. Alle Nimfen waren mooi en allen deden ze exact dezelfde dingen. Dat maakte liefde tot iets vlaks met weinig betekenis. Wanneer iemand in plaats van jou ieder ander kon nemen, wat voegde jij dan toe?

Shyna pinkte en traan weg. Wanneer het gat van Vire, Jaine en Ralfa door iedere willekeurige Nimf gevuld kon worden, wat stelde dat dan over hen? Wat liet het van hen over?

Om die reden had Shyna het van iedere andere Nimf geweigerd. Door haar hakken in de sneeuw te zetten, trok ze zich los van alle anderen. Door zich openlijk kieskeurig te verklaren, hoopte ze dat de Godinne haar zou zien en dat ze haar tegemoet zou komen. Dat ze haar zou helpen iemand te vinden die speciaal was.

Shyna hief haar kaak op. Nu was alles anders. Vandaag de dag was er een Nara tussen de bergen. Nara waren anders dan Nimfen. Ze dachten anders en reageerden anders. Ze waren net als Shyna wat schuwer in het schenken van hun lichaam. Nara schonken elkander eerst hun hart. Ze gaven de liefde een betekenis. De betekenis die Shyna zielsgraag wilde proeven.

De komst van Emerin was voor Shyna een gift vanuit de hemel. Het was haar beloning voor al dat lange wachten en hunkeren. Emerin moest verliefd op haar worden. Shyna zou er alles aan doen om haar te houden. Emerin was haar beste kans. Haar kans op waar geluk.

†

De hut van Shimaine oogde als een bijgebouwtje dat leunde tegen een andere hut. Net als de overige bouwsels in het dorp was alleen het besneeuwde dak zichtbaar en lag de rest van het bouwwerk ingegraven in de grond. Het reikte een heel stuk dieper dan de meeste hutten. Wat het miste aan oppervlakte strekte zich verdiepingen naar beneden uit. Emerin duwde een gordijn van aan elkaar geknoopte stokjes opzij en ze vond tot haar verbazing een trap die langs een ronde muur naar beneden wentelde. Het geheel krulde als een spiraal in een cilinder. Vanaf het dak naar de twaalf meter lager liggende vloer was een netwerk van draden gespannen met daartussenin vliegerachtige mozaïeken. Papiervlakken en veren sierden mysterieuze dromenvangers en alles wiegde zweverig op de tocht. Emerin maande Fèrren om buiten te blijven en ze schuifelde voorzichtig van de trap. Ze had Shyna eens over deze ruimte horen spreken, maar ze was er zelf nog nooit geweest. Tot nog toe was Shimaine de enige Nimf die zo nu en dan op bezoek kwam in Shyna’s afgelegen hut. Natuurlijk was dat allemaal onder het mom van kijken naar Emerins been, maar Emerin vond Shimaine erg aardig. Na Shyna’s eerdere omschrijvingen had ze hem gevreesd als de dorpsboeman, maar vergeleken met de sociale prestaties van de rest van de Kjenna was de dorpsoudste een schat. Hoe het kwam dat alle oude Nimfen aardig tegen haar waren en alle anderen haar met de nek aankeken, snapte Emerin niet. Ze had er uiteraard wel over nagedacht en ze had zelfs er wat ideeën over. Thuis in de Zwarte Heuvels was er eens een groep Nara gekomen die anders waren dan de anderen. Ze kwamen uit het zuiden toen het goed ging in de heuvels en toen men handen tekort kwam in de mijnen. Die zuiderlingen spraken anders en ze aten anders, maar ze hadden allen van dat mooi donkere haar en van die ondeugende ogen. Veel meisjes om Emerin heen vielen als een blok voor de zuiderlingen. De jongens hadden vaak een vlotte babbel en ze gedroegen zich erg macho. Menige plaatselijke jongen zag zijn vriendin verdwijnen, omdat de komst van de nieuwelingen teveel was voor de dames om te weerstaan. Het duurde dan ook niet lang tot de plaatselijke jongens een hekel kregen aan de zuiderlingen. Niet geheel onterecht, vond Emerin, want het was haar opgevallen dat wanneer de zuiderlingen een verbintenis aangingen, dat altijd was met een meisje van hun eigen volk. De meisjes van de zwarte heuvels waren hun plezier en tijdverdrijf, maar niets voor later. Het waren gewoonweg hartenbrekers. Eikels, dat was er ook wel een mooi woord voor. Eikels en domme trienen, daar zaten de Zwarte Heuvels vol mee. Maar goed, er zat een boodschap in die herinneringen. Hier was zij namelijk de vreemdeling en hier woonde zij opeens bij een van de Nimfen in het huis. Wat als Shyna meer begeerd en gewilder was dan ze leek? Emerin zou daar niets over kunnen zeggen, want zij had er geen oog voor, maar als dat zo was, dan waren de andere Nimfen vast net zo jaloers als de boerenpummels thuis. Dat kon toch?

In dat geval kon ze het hen niet kwalijk nemen. Er was dan ook niet veel aan de hand. Over een klein maandje zou Emerin vast vertrekken. Dat ze hier was blijven hangen, kwam vooral door de schade aan haar been en de relatieve rust die ze genoot. Ze zag dit verblijf als haar winterslaap in de zomer van de wereld. Niets mis mee.

Emerin was zo afgeleid in haar denken dat ze zich nauwelijks realiseerde dat ze aan het einde van de trap kwam. De luchtbouwsels bungelden inmiddels boven haar en haar voeten drukten op de aarden bodem van de kamer. Om haar heen stonden kasten, gevuld met potten van aardewerk en glas. Er lagen zelfs twee of drie boeken. Een ketel pruttelde in het midden van de ruimte en er was een pad van rietmatten dat naar het bed liep. Uiteraard claimde dat bed minstens de helft van het vloeroppervlak. Shimaine was er echter niet in te vinden. De man zat naakt op zijn vloer bij de overliggende muur. Hij zat met zijn rug naar haar toe en hij schilderde met stokjes en olie op een prachtige, papieren waaier.

‘Emerin,’ galmde zijn stem erkennend. Hij nam niet de moeite om op te kijken van zijn werk. ‘Wat voert jou naar binnen in mijn hol?’

‘Been controle,’ grinnikte Emerin, maar ze wist dat dat slechts haar excuus was. Eigenlijk zocht ze zijn gezelschap op.

Shimaine maakte de golf af waar hij nog mee bezig was en toen borg hij zijn materialen weg. Met glimmende blauwe ogen draaide hij zich om. ‘Shyna niet bij je? Oh, nee.’ Hij hield zijn hand al op. ‘Jachtdienst.’

Zijn blik werd meer bewonderend, want Emerin had haar broek al laten zakken.

‘Waarom ben jij niet met haar mee?’

‘Nou, eh… Been en zo?’

Shimaine fronste. Zijn onderzoekende handen streken langs haar dijen. ‘Ik zie niets meer aan je benen,’ schraapte hij ernstig.

Emerin knikte. Dat had zij nou ook. Behalve wat vaag littekenweefsel viel er niets te zien. Niets, behalve Emerins wonderlijk roze huidje.

‘Voel je er nog wel iets van?’

‘Het voelt normaal.’

Shimaine wreef een hand langs zijn gladde baard. Hij schurkte. ‘Je bent genezen.’

‘Goed, hè?’ triomfeerde Emerin, terwijl ze snel haar broek weer omhoog trok. ‘En snel ook.’

Shimaine hield met ernst zijn hand op. ‘Te snel.’ De Nimfman richtte zich op in naakte glorie. ‘Kom,’ wenkte hij. Samen liepen ze naar een houten kist. Shimaine haalde een kaart tevoorschijn. Hij plaatste deze naast het vuur en voor Emerin op de grond. ‘Je zei toch dat je hier vandaan komt?’ Zijn vinger drukte hard op de Zwarte Heuvels van boven het Wolvenland.

Het duurde even voordat Emerin de vreemde tekenwijze van de Nimfkaart wist te interpreteren, maar ze kon het snel bevestigen. ‘En ik ben iets van zo gelopen…’ Haar vingernagel trok een lijn richting het Rode Woud en vandaar over het land van Ryvak tot waar ze was.

Shimaine boog diep, hij liet zijn wenkbrauwen zijn gedachten maskeren. ‘Het is lang en langer geleden dat iemand uit deze Kjenna ooit iemand van jouw thuisvolk heeft gezien. Als dat al ooit is geschied.’ Shimaine trok diepe rimpels. ‘Vertel mij eens, Emerin. Genezen alle krijgers van de Zwarte Heuvels zo snel als jij? Blijven ze allen leven wanneer de wereld hen begraaft in ijs?’

De vrolijke glimlach van Emerin werd zichtbaar troebel.

Shimaine keek haar indringend aan. ‘Toen ik je wond zag, vreesde ik dat je nooit meer zou kunnen lopen.’ Hij gaf Emerin een tik tegen haar heup. ‘Je bent niet eens mank.’ Voorzichtig streek Shimaine met zijn handpalmen langs haar gezicht. Hij zocht iets in haar maar leek niet precies te weten wat. ‘Sprak ik niet ooit tegen jou over magie?’ mompelde hij.

‘Oh, het plaatje?’ verzuchtte Emerin opgelucht en ze stroopte haar mouw op tot aan haar tatoeage. ‘Dat is echt niets hoor. Het is gewoon een teken dat ik ben toegelaten tot de krijgsschool. Jezelf verminken met inkt is nogal “in” bij ons Nara. Je zou de piercings van de Vyrthagen eens moeten zien, daarmee vergeleken stelt dit niets voor. In elk geval niks magisch.’

‘En toch draag je het bij je,’ zuchtte Shimaine zacht.

‘Wat?’

‘Magie.’

Emerin gniffelde. ‘Ik wil niet respectloos overkomen. Ik heb duidelijk last van een hoop dingen, maar...’ Shimaine kapte haar gebazel af. Hij duwde wat tegen haar zijde en hij dwong haar op te schuiven. Op de plaats waar ze gezeten had, plaatste hij zijn handen op de aarde. ‘Zie je het niet? Voel je niet wat je doet? Merk je niet hoe je vastgroeit aan Valtada?’

Emerin trok een diepe rimpel. ‘Vastgroeien?’

Shimaine schraapte zijn oudere keel. ‘Wij Nimfen, wij staan dichter bij de wereld. Dichter bij haar natuur. Wij delen in de wereld en haar energie. Wanneer wij ergens zitten, dan nemen we die energie zacht in ons op. We wisselen onze essentie erin uit. Zo groeien we vast bij iedere aanraking met een boom of plant of aarde.’ Shimaine trok zijn handen los van de vloer en hij wees naar haar. ‘Jij doet dat ook.’ Hij fronste. ‘Nooit eerder heb ik gehoord van een Nara die een binding maakt met Valtada. Dat maakt je erg speciaal. Specialer dan zelfs Shyna wenste.’

‘Shyna?’ Emerin herinnerde zich ineens haar vraag weer. ‘Shyna,’ herhaalde ze zich vluchtig. ‘Wat weet u over Shyna en haar… verlies?’

De vraag bleek nogal heftig, want ze slaagde erin Shimaine van zijn onderwerp af te leiden. Waar hij net nog zeer geïntrigeerd keek, werd de Nimfman bevangen door een droefenis.

‘Wat heeft ze je erover verteld?’

‘Niet veel, maar ik wil er graag iets over weten.’

Shimaine zuchtte. ‘We willen allemaal graag hen helpen die lijden. We willen hen onze steun aanbieden.’ De Nimfoudste keek bemoedigend naar haar op. ‘Toch heb ik de indruk dat jij met je aanwezigheid op deze plaats, Shyna al beter hebt kunnen helpen dan velen voor jou. Er zijn er die onze Shyna hebben zien lachen. Jij en ik waren er beiden op de avond dat jullie de ceremonie deden. We hebben toen allebei de vreugdevonk in haar ogen mogen zien. Voor mij was dat toen lang geleden.’

Emerin fronste. Was dit niet een beetje overdreven?

‘En toch…’ Bedenkelijk wreef Shimaine onder zijn ogen. ‘Zelfs als zij verkiest te zwijgen, heb jij nog steeds het recht ervan te weten. Shyna’s verlies? Dat verlies is iets van lang geleden...’

Emerin ging wat beter zitten, ze voelde een verhaal aankomen.

†

Mika was nergens te bekennen. Hoelang Shyna vanaf haar sneeuwbult voor zich uit had liggen staren, wist ze zelf niet meer te zeggen. Ze wist dat ze vaak wegdroomde, maar deze dag spande de kroon. De sneeuwstorm was al om haar heen gaan razen nog voordat ze beseft had dat de eerste vlokken dwarrelden. Normaliter had ze zich allang voor zulk weer uit de voeten gemaakt, maar nu had ze zich erdoor laten overvallen. Ze was vast komen te zitten op deze rand van het plateau. Harde slagwinden teisterden haar oren en dikke sneeuwplakkaten kleefden aan haar armen en haar zij. Ze zag al gauw geen hand voor ogen. Een storm als deze kon lang op een plaats blijven, dus teruggaan over de plateauvlakte was geen optie. Ze kon het dorp alleen nog via een omweg bereiken en dat betekende afdalen in een van de dalen die voorbij de grens van het Nimfdomein lagen. Daar, tussen de besneeuwde sparren, had ze eens een oud berenhol gevonden. Dat moest nu maar haar toevlucht zijn.

Shyna kende de ommelanden als geen andere Nimf. Ze had heel wat tijd gestoken in eenzame dwaaltochten die haar langs de randen van haar wereld brachten en daarom wist ze dat dat hol nog altijd leeg stond. Het duurde lang om het bereiken, maar eenmaal daar wachtte haar een betrekkelijk veilige spelonk. Ze trof er een luwte voor de klaagzang van de wind en voldoende vlakke grond om even neer te strijken. Uitgeput van haar moeizame tocht viel ze er prompt in slaap.

†

Toen Shyna eindelijk weer buiten stond, toonde de lucht haar sterren. Met verse sneeuw hoog boven haar laarzen moest ze ploeteren om weer weg te komen van het hol. Een zonsondergang kreeg ze niet te zien, want nieuwe, dreigende stormwolken kwamen vanuit het westen aangedreven. Als ze niet meteen haar best zou doen om haar weg naar de Kjenna af te maken, dan zou ze er misschien wel nooit meer komen. Een volle dag van jagen was door haar gedroom verloren gegaan en haar enig overgebleven belang was thuiskomen. Het was ook haar enige verlangen. Ploeterend vocht ze zich een weg door de nieuwe sneeuw en na veel moeite vond ze eindelijk een pad dat haar weer vanuit het dal naar boven kon helpen. Ver naar het oosten en onder de pieken waar het dorp lag, kwam de sneeuw nog altijd naar beneden. Dat was de stormgolf die haar hier op de heupen van het massief was gepasseerd. Hij zou daar boven nog lang blijven hangen en wanneer die andere stormfronten erbij aansloten zou het dagen aaneen kunnen sneeuwen. Ze moest zich haasten om in de ruimte tussen de twee buien te blijven. Toch stond ze plotseling weer stil.

Net onder de rand van het plateau waarnaar ze klom, trof haar blik een spoor. Pootafdrukken op de vers gevallen sneeuw. Wat dat spoor gemaakt had moest zeer dichtbij zijn. Had ze zulk geluk? Hoefde ze alsnog niet met lege handen thuis te komen? Rennend en glijdend bracht Shyna zich tot bij de sporen, maar eenmaal daar verkruimelde haar enthousiasme. Het maakte plaats voor grote vrees. Die pootafdrukken, het waren wolvensporen.

Shyna trok direct haar kleine kromzwaard. Het blonk onder het sterrenlicht, terwijl haar ogen zochten. Wolven kwamen zelden zo nabij de Nimfgrenzen. Misschien had de storm het dier vanuit de lagere delen naar boven gedreven, maar dan nog… Shyna vervolgde zo snel als ze kon het pad dat haar naar het dorp terug moest voeren, haar zwaardje stak ze niet meer in haar bontjas terug.

†

Wind sloeg door de kieren van het hout en bracht soms stuifvlokjes met zich mee, maar Emerin sloot de deur niet met het stormscherm. Ze hield de opening met beide handen open. Ze tuurde tegen de wind in door de nacht, maar ze zag niets behalve de lichtschijnsels van het dorp beneden en golf na golf van felle sneeuw. De vlokken prikten in haar ogen en haar neus bevroor wanneer ze die te lang vooruit stak. Bezorgd zette ze alsnog de huid vast die de wind moest buitenhouden. Zuchtend strompelde ze richting het bed. Ze hoopte maar dat Shyna niet te ver van huis was overvallen en dat ze snel haar weg terug zou vinden. Na wat ze vandaag had gehoord, zat Emerin vol met vragen, maar de opkomst van dit gure weer maakte dat nu minder belangrijk. Luisterend naar het huilen van de wind maakte ze zich vooral zorgen. Ze mocht Shyna graag. Wanneer je dan plotseling ingrijpend nieuws over iemand aan de weet kwam, maakte dat dat je snel geneigd was om zo iemand in een ander licht te zien. Eigenlijk wilde Emerin daar voor waken. Liggend op haar bed sloot ze haar ogen en maakte ze een plan om haar houding tegenover Shyna te herzien. Ze wilde de Nimf niet anders gaan behandelen dan dat ze eerst had gedaan. Dat zou ze zelf toch ook niet willen? Emerin zat boordevol geheimen. De meeste van die geheimen hield ze zelfs geheim voor zichzelf, maar als iemand er toch vanaf zou weten, dan zou ze niet willen dat ze er anders om werd behandeld. Wanneer Shyna weer terugkwam, zou ze doen alsof ze er niets van wist. Ze zou geduldig wachten tot Shyna er zelf over begon.

Emerin opende haar ogen en ze twijfelde. Deze hut was door het verhaal van Shimaine volledig voor haar veranderd. Emerin had altijd gedacht dat deze hut afgelegen stond ten opzichte van het dorp beneden. Nu begreep ze dat juist het dorp zich was gaan afzonderen. Shimaine had haar verteld over het eerdere dorp van deze Kjenna en hoe het altijd hier had gestaan. Precies hier op de heuvelflank. Maar er was hier iets gebeurd. Een verschrikkelijk ongeluk. De Nimfen achtten de heuvel niet meer veilig genoeg om er te wonen. Ze hadden hun huizen opgebroken en verplaatst naar de lagere delen. Alleen Shyna had haar huis nooit willen verlaten en daarvoor had de Nimf gegronde reden.