Spanningsboog

Spanningsboog

Lonneke Kossen-Groot

Eerste druk april 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

Auteursfoto: Rick Strooper

Proeflezers: Anke Verbraak en Anita Kok

ISBN 978-94-6464-109-7

ISBN e-book 978-94-6464-110-3

NUR 305

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Proloog

Gespannen als een boog zit Floor achter het stuur. Ze legt haar hoofd tegen de hoofdsteun en blaast haar ingehouden adem uit. De stilte van de nacht en de het weinige licht van de lantarenpalen op de parkeerplaats slaan als een klamme deken om haar heen. Ze sluit haar ogen en checkt, voor de zoveelste keer, in haar hoofd of ze alles mee heeft. Paspoorten, telefoon, geld, eten voor onderweg … Ze is niets vergeten en dat stelt haar gerust. Als ze haar rug recht en de achteruitkijkspiegel naar zich toe draait, mept ze hem meteen weer weg. Verslagen ploft ze terug in haar stoel, het bleke spook in de spiegel boezemt haar angst in. Tranen prikken in haar ogen en de vertwijfeling vliegt haar aan. Waar is ze mee bezig? Doet ze hier wel goed aan? Wat als het misgaat? Wat als hij haar toch vindt? Hij zal furieus zijn!

Opnieuw checkt ze haar gezicht in de achteruitkijkspiegel, deze keer went ze haar blik niet af en strijkt ze met haar hand voorzichtig over de blauwe plek die op haar rechterjukbeen prijkt. Dan draait ze aan de spiegel en gluurt ze naar het tweetal op de achterbank. Jesse zit diep weggestopt onder de blauwgeruite fleecedeken. Zijn blonde, warrige haardos rust tegen de zijkant van het autostoeltje. Naast zijn rode slaapwangen steekt nog net zijn favoriete dinoknuffel onder de deken uit. Zijn ademhaling is rustig. Vanaf zijn schoot kijken twee grote kraalogen Floor in de spiegel wantrouwend aan. Spikey waakt over zijn kleine vriend. Met zijn hondenkop op Jesses schoot, houdt hij de omgeving klaarwakker in de gaten. Met een snik ontsnappen Floors tranen en tegelijk verschijnt er een glimlach rond haar mond. Haar hart gloeit in haar borst, ze voelt zo veel liefde voor dit onafscheidelijke duo, dat het haar week maakt. Voor hen doet ze dit, voor hen heeft ze al die maanden aan voorbereidingen achter de rug, ze kan simpelweg niet meer terug.

Ze snuift krachtig en pakt het stuur met twee handen stevig vast. Voor de laatste keer neemt ze de omgeving in zich op. De omgeving waar ze zo veel liefde en vreugde heeft gekend, maar ook veel pijn en verdriet. Het kost haar moeite dit achter te laten, maar het is het beste voor iedereen. In het diffuse licht ziet ze de speeltuin, waar ze zo veel gelukkige uren met Jesse doorbracht. De glijbaan glanst in het maanlicht. Achter de speeltuin prijkt de donkere bomenhaag van het park met de eendenvijver. Ook daar kent ze iedere steen en elke tak. Floor zucht, dit was het dan.

Zacht geronk doorbreekt de stilte wanneer ze de sleutel in het contact omdraait. Behoedzaam stuurt ze de auto uit het parkeervak en blijft ze nog enkele seconden midden op de parkeerplaats staan. Door de spiegel tuurt ze naar de derde verdieping van het appartementencomplex waar lang haar huis was, maar helaas al heel lang geen veilig thuis. Ze kijkt naar het donkere slaapkamerraam waarachter Rudy ligt te slapen. Hij heeft niets gemerkt van haar vertrek en niets van haar voorbereidingen, bijna een jaar lang. Zoals altijd gaat de wereld langs hem heen, zoals altijd viel hij stomdronken in slaap. Tegen de tijd dat hij wakker wordt, zijn zij allang de grens over. Weg van zijn harde vuisten en weg van zijn spijt en smeekbeden. Ze kan het beide niet meer aan.

Naast Floor liggen haar laptoptas, handtas en de koeltas met eten en drinken voor onderweg op de bijrijdersstoel. Ze zet de handtas en laptoptas op de grond, om te voorkomen dat ze gaan schuiven tijdens de rit. Als ze overeind komt en een laatste blik op het slaapkamerraam werpt via de achteruitkijkspiegel, slaat haar hart drie slagen over. Met een ruk draait ze haar hoofd om en kijkt geschrokken over haar schouder naar het slaapkamerraam waar het licht plotseling volop brandt. Rudy is wakker. What the fuck!

Tien maanden eerder

Floor legt haar pen neer en tuurt uit het raam. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes om ze tegen het scherpe zonlicht te beschermen. Beneden in de speeltuin zit Jesse op de schommel, hij wordt heen en weer geduwd door Rudy. Jesses heldere, vrolijke lach dringt door het openstaande raam de kamer binnen. Een gelukkig tafereel, vader en zoon samen in de speeltuin op een zonnige najaarsmiddag. Ontspannen en gelukkig, geen vuiltje aan de lucht. Floor wrijft over haar pijnlijke rechterpols. Dat was gisteravond wel anders.

Floor had de hele dag gewerkt op het advocatenkantoor, waar ze drie dagen per week als secretaresse werkt. Op de terugweg deed ze boodschappen, waarna ze Jesse en Spikey had opgehaald bij haar ouders. Zoals vaak bleef ze daar een beetje hangen. Haar vader keek zorgelijk.

‘Ze heeft het vandaag weer de hele tijd over Thomas gehad, Floor. Ik weet niet meer wat ik tegen haar moet zeggen.’

‘Klets een beetje met haar mee pap, ze is het toch zo weer kwijt, wat je haar ook vertelt. Anders raakt ze alleen maar van slag,’ reageerde Floor.

Sinds haar moeder de diagnose, Alzheimer kreeg, ziet ze haar vader ouder worden. Hij laat het niet snel merken, maar hij maakt zich grote zorgen. Hoelang kan hij nog voor haar zorgen? Floors altijd vrolijke en vitale ouders veranderen langzaam in broze bejaarden en dat vindt ze moeilijk te verkroppen. Alzheimer raakt niet alleen de patiënt, maar ook de omgeving gaat er onder gebukt.

Haar vader haalde zuchtend zijn schouders op. Arme man. Dan toch maar een kopje thee en zijn zorgen aanhoren, ook al wist Floor dat ze daardoor thuis grote problemen kreeg.

Problemen kreeg ze. Niet meteen, Rudy hield zich altijd in als Jesse erbij was. Hij zat onderuitgezakt op de bank televisie te kijken. Met een halfvolle fles wijn naast zich op de bijzettafel, maar de twee lege flessen op het aanrecht vertelden Floor genoeg. De gordijnen zaten stijf dicht en een benauwde, muffe lucht overviel Floor bij binnenkomst. Eerst zette ze de gordijnen en de balkondeuren open, alvorens ze de boodschappen uitpakte. Toen het felle zonlicht over Rudy heen viel, sloeg hij grommend zijn handen voor z’n gezicht. Floor negeerde hem. In stilte kookte ze en zwijgend zette ze een bord eten bij hem op de bijzettafel. Zelf at ze met Jesse op het balkon aan de tuintafel.

‘Waarom komt papa niet bij ons zitten?’ vroeg Jesse.

‘Papa voelt zich niet zo lekker,’ antwoordde Floor, voor de zoveelste keer.

Jesse haalde zijn schouders op, hij wist niet beter.

Na het eten, het badderen en het verhaaltje voor het slapen gaan, vluchtte Floor het huis uit voor een lange wandeling met Spikey. Ze is wel drie rondjes om de eendenvijver gelopen en zat een tijd op een bankje voor zich uit te staren, tot het onvermijdelijke moment kwam dat ze echt naar huis moest. Ze hoopte dat Rudy, zoals vaak, in slaap was gevallen op de bank en ze langs hem heen kon glippen, maar in plaats daarvan zat hij rechtop en keek haar met een woeste blik aan. Met een zachte, beheerste stem begon hij te praten. Zogenaamd om Jesse niet wakker te maken, maar eigenlijk om zijn dubbele tong te maskeren, wist Floor uit ervaring. Deze dreigende stemming maakte haar knieën week en ze nam plaats in de fauteuil tegenover hem.

‘Waar was je?’ vroeg hij rustig, zonder zijn rooddoorlopen ogen van haar af te wenden.

‘Met Spikey wandelen, het is heerlijk weer,’ antwoordde Floor zo nonchalant mogelijk. ‘Je zou eens mee moeten, dat zal je goed doen.’

‘Je hebt me anders niet meegevraagd,’ bromde Rudy.

‘Nee, maar … je had het zelf ook kunnen aanbieden, je weet toch dat ik altijd om deze tijd met Spikey …’

‘Zwijg!’ Rudy verhief zijn stem en Floor kromp ineen.

‘Je was na je werk ook te laat, waar hing je uit? Ik had honger!’

‘Ik heb theegedronken met mijn vader, hij maakt zich zorgen over mijn moeder en …’

‘Smoesjes!’

‘Nee, Rudy, echt, je zou ze eens moeten zien … Bovendien, jij hangt hier de hele dag maar een beetje op de bank. Jij kan ook koken of boodschappen doen. Dan kom je nog eens buiten, je hebt helemaal niet in de gaten hoe een lekker weer het is.’ Floor raakte geïrriteerd, hoewel ze wist dat ze beter niet zo’n toon tegen hem kon aanslaan, kon ze er slecht tegen als hij onredelijk was en haar voor leugenaar uitmaakte.

‘Jij hebt makkelijk praten, jij hebt geen idee hoe moeilijk dit voor mij is,’ gooide Rudy haar op een dreigende, kalme toon voor de voeten.

‘Ja, ja, jij hebt het zo moeilijk, ik zou niet weten waarmee, aangezien je me niets vertelt!’ Floor schrok van haar eigen felheid, ze was te ver gegaan, dat wist ze. Paniekerig keek ze langs Rudy naar de slaapkamerdeur en maakte aanstalten om op te staan. Rudy had haar door. Ondanks de drank was hij vlug genoeg om overeind te komen en haar in het voorbijgaan stevig bij haar rechterpols te grijpen. Hij raakte direct uit evenwicht, waardoor hij Floor ongecontroleerd op de bank trok en met een klap boven op haar landde. Floor gaf een schreeuw van de pijn. Ze lag op haar buik op de bank, met haar rechterarm op haar rug gedraaid en Rudy lag zwaar op haar. Zijn stinkende adem hijgend uitblazend in haar nek. Floor beet op haar lip, om het niet nog meer uit te schreeuwen van de pijn in haar rechterarm.

‘Rudy, mijn arm, je doet me pijn,’ kermde ze.

‘Kutwijf, dit flik je me niet,’ gromde Rudy in haar nek.

Floor werd kotsmisselijk van zijn adem en zijn zware, logge lichaam perste de lucht uit haar longen.

‘Ik krijg geen lucht,’ piepte ze nog een keer. ‘Alsjeblieft, het spijt me dat ik zo laat thuis was en net zo onaardig deed.’

‘Het zal wel …’ Rudy rolde achteloos van haar af, waardoor hij met een bons op de grond naast de bank viel. Happend naar lucht bleef Floor een paar seconden liggen, maar toen ze wilde opstaan, had Rudy nog altijd haar pols strak in zijn greep. Met een ruk trok hij haar van de bank af, waarbij ze tijdens haar val haar hoofd hard tegen de bijzettafel stootte. Nu lag Floor boven op Rudy, die haar met zijn andere arm klem om haar middel tegen zich aan drukte. Spartelend en schoppend met haar benen en vrije arm wist Floor zich los te rukken en over het vloerkleed van hem af te rollen. Ze kwam niet ver, nog steeds had Rudy haar pols stevig vast. Hij krabbelde overeind en trok Floor aan haar haren omhoog. Tranen sprongen in haar ogen, maar ze gaf geen krimp. Klagen zou het alleen maar erger maken. Met haar arm op haar rug geklemd, duwde Rudy Floor hardhandig voor zich uit richting de openstaande balkondeuren.

‘Je wilt toch zo graag naar buiten?’ brieste Rudy in haar oor. Met flinke kracht duwde hij Floor het balkon op. Haar voeten hielden de vaart van de zet in haar rug niet bij, waardoor ze struikelde en hard tegen de balustrade klapte. Met haar bovenlichaam voorovergebogen over de balustrade hijgde ze zwaar na. Opgelucht dat ze uit Rudy’s ijzeren greep verlost was, hoorde ze achter zich de balkondeur met een klik in het slot vallen.

Ze wist niet hoelang ze daar zat. In een van de tuinstoelen, als een zombie voor zich uit starend. Eerst was het nog aangenaam, maar hoe meer de zon achter de horizon verdween, hoe dieper de kou in haar lichaam kroop. Rudy had zijn positie op de bank weer ingenomen en zich niet meer om haar bekommerd. Totdat hij in slaap viel. Floor deed geen poging hem te smeken haar binnen te laten, dat zou hem alleen maar opnieuw irriteren. Liever hier de hele nacht in de kou, dan nieuwe klappen incasseren.

Het was uren later en stikdonker toen Floor opgerold in het tafelkleed, met opgetrokken knieën als een kleine bal in de tuinstoel schaarde. Ze was moe en haar verstijfde lichaam bibberde van de kou. Het oorverdovende geklapper van haar tanden doorbrak de stilte van de nacht en hield haar uit haar slaap. Dit had een hele lange nacht kunnen worden, ware het niet dat plotseling het licht in de badkamer aansprong. Floor veerde overeind en klemde haar kaken op elkaar om het klapperen te stoppen. Door het raam zag ze Rudy nog altijd in diepe coma op de bank liggen, spookachtig in het flikkerende licht van de televisie. ‘Jesse!’ Met het tafelkleed om haar schouders sloop Floor naar het badkamerraam, dat altijd op een kier staat. Ze wachtte tot het geklater van zijn plas stopte, maar voor hij kon doortrekken, fluisterde ze zijn naam.

‘Jesse, niet schrikken, het is mama, je moet me even helpen.’

‘Mama? … Ik schrok niet hoor, waar ben je?’

‘Ik zit op het balkon, de deur is op slot, kan je die voor me opendoen?’ De secondes die daarop volgden leken eeuwig te duren. Floor was bang dat Jesse met zijn slaperige hoofd zo weer zijn bed was ingedoken, maar uiteindelijk verscheen hij in zijn pyjama voor het raam van de balkondeur. Floor kon wel huilen van blijdschap.

Met zijn kleine handen draaide Jesse de sleutel in het slot om. Floor viel op haar knieën voor hem neer en sloeg haar armen stevig om hem heen.

‘Mama, wat ben je koud!’ Geschrokken wilde Jesse een stap achteruit doen, maar Floors verkrampte armen lieten hem niet los. Gloeiende tranen rolden over haar bevroren wangen, terwijl ze het lijfje van haar zoon als een warme kruik tegen haar borst drukte. Het slaperige mannetje liet zijn moeder begaan. Toen Floor was gekalmeerd, liet ze hem voorzichtig los.

‘Wat deed je daar nou, mama?’

Floor zat nog altijd op ooghoogte met haar zoon en veegde met haar mouw het snot onder haar neus vandaan.

‘Papa en mama speelden verstoppertje, ik had me op het balkon verstopt, papa kon me niet vinden en toen heeft hij de deur dichtgedaan. Stom hè?’ Ze verzon het ter plekke.

Jesse was te slaperig om erop in te gaan, haalde zijn schouders op en slofte terug naar zijn kamer. Floor dribbelde achter hem aan, stopte hem in en gaf hem en een kus.

Jesse rolde op zijn zij en krulde zijn lijf op tot in de foetushouding. Met de dinoknuffel onder zijn arm, was hij zo weer in slaap. Nog een tijdje zat Floor op de rand van het bed, kijkend naar Jesses rustig op en neer gaande borstkas, warrige haren en rode slaapwangen. Hoelang kon ze hem nog voor de gek houden? Hoelang duurde het tot hij niet meer in haar smoesjes trapte? Of erger, hoelang duurde het voordat Rudy zijn hand naar hem ophief? Een rilling liep over haar rug.

Enkele minuten later stond Floor onder de douche. Het warme water vermengde zich met de tranen die opnieuw over haar gezicht rolden. Ze voelde aan haar pijnlijke rechterpols en aan de bult die op haar hoofd groeide, als gevolg van het stoten tegen de bijzettafel. Deze keer viel het nog mee, ze had het vooral heel erg koud gehad en was bang geweest de hele nacht op het balkon door te brengen. Dankzij Jesse was het gebleven bij slechts enkele uren. Jesse, lieve kleine Jesse, het snikken werd heviger, elke keer als ze aan hem dacht en aan wat de toekomst hem moest brengen. Haar lichaam schokte bij elke poging de snik in te houden, bang dat Jesse of Rudy wakker werd. Voor Jesse was Rudy een lieve vader, zorgzaam, vol geduld en grappen. Zoals hij ooit met haar was. Floor wil die Rudy terug, ze zag dat die Rudy er nog was als hij met Jesse speelde, maar hoelang duurde dat nog? Hoelang hield zij dit vol? Jesse was dol op zijn vader en Rudy op hem … nog wel. Hoe reageerde Rudy straks op een lastige puber?

Toen het huilen stopte, draaide Floor de kraan dicht en stond ze even met haar hoofd tegen de muur. Druipend, met haar ogen dicht, sprak ze zichzelf nieuwe moed in, waarna ze zich afgedroogde en aankleedde.

Terug in de woonkamer stond ze, met haar armen over elkaar in de deuropening. De klok vertelde haar dat het half twee was. Rudy lag nog altijd in diepe slaap op de bank. Die werd voorlopig niet wakker, wist ze uit ervaring. Ze zette de televisie uit, deed de balkondeuren dicht en trok de gordijnen ervoor. Onder de bank trok ze de blauwgeruite fleecedeken vandaan en legde die over Rudy heen. De lege fles wijn op de bijzettafel verwisselde ze voor een glas water en een strip paracetamol. Met drie lege wijnflessen in haar handen liep ze naar de berging beneden in het complex. Op de voet gevolgd door Spikey die nog naar buiten moest voor een laatste plas. Floor staarde naar de sterren terwijl ze wachtte tot Spikey een geschikte plasplek vond. Ze voelde zich opeens rustiger dan ooit. Alsof de nacht een beschermende deken over haar heen legde en de wind in haar oor fluisterde, Je weet wat je moet doen Floor, heb vertrouwen. Ze snoof de nachtelijke najaarsgeuren op die voorzichtig het begin van de winter aankondigden, de aankondiging van een nieuwe, kille tijd. Ze rilde en rechtte haar rug, floot zachtjes naar Spikey en keerde terug naar het appartement. Boven nestelde Spikey zich aan het voeteneind van Jesse en liet Floor de slaapkamerdeur op een kier. Ze nam een half slaaptabletjes en kroop in bed. Gelukkig was ze de volgende dag vrij.

Floor werd wakker van een straal zonlicht die door een kier van de gordijnen haar gezicht verwarmde. Ze checkte de tijd op de wekker, half tien. Ze schrok. Zo laat al? Ze had Jesse helemaal niet gehoord! Ze wreef de slaap uit haar ogen en wilde net haar benen over de rand van het bed slaan, toen de slaapkamerdeur openging. Rudy stond aan het voeteneind van het bed. Hij zag er schoon en fris geschoren uit en had een dienblad in zijn handen. Hij lachte vrolijk naar haar.

‘Hé Doornroosje,’ noemde hij haar liefdevol. ‘Eindelijk wakker?’ Zonder een antwoord af te wachten plantte hij het dienblad op haar schoot. De geur van verse koffie en een warme croissant vulde de slaapkamer. Rudy liep om het bed heen en nam boven op de dekens plaats aan zijn kant. Floor had nog altijd niets gezegd, wat is er gebeurd met dat monster van gisteravond? Is dit dezelfde man? Rudy keek haar berouwvol aan.

‘Het spijt me zo van gisteravond?’ begon hij. ‘Heb je lang buiten gezeten? Hoe ben je binnengekomen?’

‘Jesse,’ zei Floor schor, zonder hem aan te kijken.

Rudy sloeg zijn handen voor zijn gezicht.

‘Jesse? Die mag hier niet bij betrokken raken.’ Hij was oprecht van slag.

‘Geen zorgen, ik heb gezegd dat we verstoppertje speelden en dat ik me te goed verstopt had.’ Floor bleef koeltjes, ze was op haar hoede. Rudy had altijd veel berouw als hij haar wat had aangedaan, hij beloofde altijd beterschap, maar hield nooit woord.

‘Nee, nee, dit is niet goed, ik drink geen druppel meer, echt! Voor Jesse!’

‘En ik dan?’ merkte Floor fijntjes op. Zij moest steeds alle klappen opvangen, het zou fijn zijn als hij ook voor haar stopte met drinken.

‘Ja, ja, natuurlijk lieverd, ook voor jou,’ zei Rudy gehaast. Hij nam haar gezicht in zijn handen en zoende haar vol en lang. Hij rook lekker en vertrouwd. Week waande Floor zich terug in de armen van haar grote liefde.

‘Nou, laat je croissant niet koud worden. Ik ben er samen met Jesse en Spikey speciaal voor naar de bakker gelopen.’ Rudy sprong van het bed en verliet de kamer, Floor in vertwijfeling achterlatend. Enkele ogenblikken later hoorde Floor het espressoapparaat ratelen en verscheen Rudy opnieuw in de slaapkamer. Hij nam weer plaats naast haar op het bed en zwijgend zaten ze een tijd naast elkaar van hun koffie te nippen.

‘Waarom ben je zo lief voor me?’ doorbrak Rudy uiteindelijk de stilte. ‘Je hebt alle reden om bij me weg te gaan, toch ben je er nog en ruim je steeds de rommel voor me op.’

‘Ik hoop dat op een dag de oude Rudy er weer is.’

Het bleef lang stil.

‘Dat hoop ik ook,’ zei Rudy uiteindelijk. ‘Dat hoop ik ook.’

Nu zit ze hier en likt haar wonden, terwijl buiten vader en zoon aan het spelen zijn alsof er niets gebeurd is. Maar er is wel wat gebeurd. Vannacht, toen Floor op Spikey wachtte, nam ze, ingefluisterd door de wind, een besluit. Hoe lief Rudy vanmorgen ook tegen haar was, haar besluit staat vast. Ze gaat. Niet halsoverkop, maar weloverwogen en goed uitgedacht. Rudy mag haar onder geen beding terugvinden. Jesse is nu bijna drie en voor hij naar school gaat, zijn ze weg. Ze heeft dus nog ongeveer een jaar om haar vertrek voor te bereiden. Ze werkt een plan in haar hoofd uit. Ze pakt de pen op en schrijft verder. De komende tijd moet ze zich sterk houden, maar het licht aan het einde van de tunnel geeft haar kracht. Ze gaat dit doen.

Negen maanden voor vertrek

Met een houten stokje roert Floor in de cappuccino die ze op weg naar kantoor bij een koffie-to-go haalde. De koffie hier op kantoor is niet te zuipen, dus trakteert ze zichzelf elke werkdag op een cappuccino. Terwijl haar computer traag opstart, vist ze een verfrommeld papiertje uit haar tas. Ze strijkt het glad en bekijkt het aandachtig. Haar to-do-list voor vertrek. Er staan een hoop punten open en de lijst wordt al langer, maar vandaag gaat ze hopelijk iets afstrepen.

Advocatenkantoor Van der Zande en zonen is een gewild kantoor voor kleine criminelen. Vooral de oude Van der Zande heeft een groot netwerk van mensen die het niet zo nauw nemen met de wetgeving, maar niet meteen moordenaars of bankovervallers zijn. Ook zij hebben recht op een eerlijk proces en de oude Van der Zande weet haarfijn de grenzen van de wet op te zoeken en is een kei in het naar voren toveren van vormfouten. Floor kan niet altijd achter zijn methodes staan. De oude meester gaat binnenkort met pensioen, zijn zoon Roderick neemt het stokje van hem over en doet zijn best om van het louche imago af te komen. Hij profileert zich als de Robin Hood van de samenleving en verwijst de kleine criminelen vriendelijk door naar andere kantoren. Het botst geregeld tussen vader en zoon. Floor heeft diep respect voor Roderick, hoe hij het op durft te nemen tegen de alom gerespecteerde grootmeester. Was zij maar net zo sterk om zich tegen Rudy te verweren.

Vandaag komt het haar goed uit dat er zich onder hun cliënten mensen bevinden die weten hoe ze met de mazen in de wet om moeten gaan. Ze speurt door het bestand, op zoek naar Jarno M. van Balen, enkele jaren geleden vrijgesproken voor het vervalsen van verschillende documenten, waaronder paspoorten. Iedereen op kantoor weet dat hij zich hier wel degelijk schuldig aan maakte, maar de oude Van der Zande wist hem vrij te krijgen wegens gebrek aan bewijs. Een rijbewijs en twee nieuwe paspoorten voor haar en Jesse, dat is wat Floor nodig heeft om voorgoed van de radar te verdwijnen. Met trillende vingers noteert ze het telefoonnummer van Jarno op haar to-do-list. Het zweet breekt haar uit. Ze moet dit doen, maar is tegelijk doodsbang om op welke wijze dan ook betrapt te worden. Nu gaat ze zichzelf op het criminele pad bevinden, maar ze heeft geen andere keuze.

‘Hé schoonheid, kom je? We zitten te wachten, iedereen is er al.’ Vanuit het niets verschijnt Roderick achter haar.

Floor schrikt en morst cappuccino over haar to-do-list. Haastig staat ze op en checkt haar kleding, deze is ongeschonden.

‘Jemig Roderick, was dat nou nodig?’ Ze kijkt hem enigszins betrapt aan.

‘Slecht geweten?’ Roderick grijnst. Hij loopt naar haar toe en vist het besmeurde kladje van het bureau. Druipend houdt hij het in de lucht en Floor ziet de inkt langzaam uitlopen en de zinnen onleesbaar in elkaar overgaan.

‘Ik hoop niet dat hier heel belangrijke zaken op stonden,’ grijnst Roderick.

‘Nee, nee dat was een kladje van thuis, dat kan wel weg,’ stamelt Floor. Met bonkend hart kijkt ze toe hoe Roderick het belangrijkste kladje ooit in de prullenbak naast haar bureau laat zakken. Ze kan wel janken.

‘Kom je?’ vraagt hij nogmaals.

‘Ik haal even een lapje over mijn bureau, ik kom er zo aan.’

‘Goed.’ In het voorbijgaan legt Roderick een arm om haar middel en geeft haar een vluchtige kus in haar hals.

‘Niet doen,’ giechelt Floor, ze duwt hem behoedzaam van zich af.

Als hij bij de deur staat, geeft Roderick haar een knipoog. ‘Tot zo.’

Floor moet even bijkomen. Als een inbreker die zojuist ontsnapt is aan een heterdaadje zit ze hijgend op het puntje van haar bureaustoel en wrijft ze met haar handen over haar bovenbenen. Als haar blik op de prullenbak landt, kijkt ze nog een keer over haar schouder of Roderick echt weg is en vist ze haar verfrommelde en besmeurde kladje eruit. Behoedzaam dept ze het schoon, samen met de rest van haar bureau. Als je weet wat er moet staan, is de tekst nog enigszins te volgen, dus bewaart ze het om het op een later tijdstip over te schrijven. Vertwijfeld staat ze met het papiertje in haar handen. Waar kan ze het onopvallend laten drogen? Ze legt het in de onderste la van haar bureau en zet deze op een kier. Op hoop van zegen.

Floor verzamelt de spullen voor de vergadering en maakt aanstalten om naar de vergaderzaal te lopen, als opnieuw de schrik haar de stuipen op het lijf jaagt. Op het beeldscherm van haar laptop staan de gegevens van Jarno van Balen, duidelijk zichtbaar voor iedereen die haar kantoor binnenstapt. Die stonden daar dus ook toen Roderick hier was. Zou hij het gezien hebben? Die zaak is van jaren geleden, wat moet hij wel niet denken als zij daar in zit te neuzen? Floors hoofd tolt. Kut, kut, kut, dit komt zeer slecht uit. Niemand mag weten waar ze mee bezig is, zeker Roderick niet. Die zou proberen haar tegen te houden, dat weet ze zeker. Floors telefoon piept: kom je nog? Ze klikt de gegevens van Jarno weg en begeeft zich naar de deur. Nog duizelig loopt ze door de gang naar de vergaderzaal. Ze kan er niets meer aan doen. Het is gebeurd en misschien heeft Roderick niets gezien. Anders moet ze een verdomd goede smoes verzinnen. Ze zet haar beste glimlach op en duwt met haar schouder de deur van de vergaderzaal open. De vergadering valt stil en alle ogen zijn op haar gericht.

‘Sorry dat ik te laat ben, ik had een koffie-incidentje,’ ze neemt nonchalant plaats op haar vaste plek aan de vergadertafel.

Tijdens het notuleren, gluurt Floor vanachter haar laptop naar Roderick. Zo nu en dan kijkt hij terug, maar als hun ogen elkaar vinden, slaat Floor ze neer en focust ze zich op haar werk. De oude Van der Zande zit aan het hoofd van de tafel en gooit er allerlei vraagstukken op. Elke keer als er een besluit wordt genomen, checkt hij bij Floor of ze dit noteert. Vaak ontstaan er tijdens een vergadering hevige discussies tussen vader en zoon, waardoor de rest met kromme tenen toekijkt. Deze keer blijft het angstvallig rustig, maar Floor ziet aan de vlekken in Rodericks nek dat hij zich opwindt. Het wordt tijd dat die ouwe met pensioen gaat, dat zou de sfeer op kantoor goeddoen. Hoewel zij dat waarschijnlijk niet meer meemaakt, bedenkt Floor zich. Opnieuw kijkt ze naar Roderick, deze keer wendt ze haar blik niet af als hij terugkijkt en ze ontvangt een vriendelijke, doch verkrampte glimlach. Naast haar ouders, gaat ze hem het meest missen.

Roderick is een goede vriend van haar. A friend with benefits, zoals ze dat noemen. Benefits waar Rudy niets van mag weten, evenals Rodericks vrouw, Willemijn. Roderick weet van Rudy’s drankprobleem en de kwade dronk die hij heeft. Geregeld huilt Floor bij hem uit en kust Roderick liefdevol haar blauwe plekken. Geregeld wordt Roderick boos en staat hij op het punt om op hoge poten naar Rudy te gaan. Floor smeekt hem dan zich erbuiten te houden en het aan haar over te laten. Als Rudy hoort dat ze haar beklag doet bij een andere man, dan ontploft hij. Helemaal als hij ook te horen krijgt dat ze meer met Roderick deelt dan alleen maar haar beklag. Diep gekwetst zou Rudy het zeer waarschijnlijk nog meer op een zuipen zetten en dan zijn de gevolgen voor Floor ongekend. Ze wil er niet eens aan denken. Roderick heeft beloofd zich er niet mee te bemoeien en zich er tot op heden aan gehouden. Ondanks zijn bezorgdheid heeft Roderick nooit aan Floor gevraagd om bij Rudy weg te gaan en met hem verder te gaan. Hoeveel beter zou het leven met Roderick zijn? Hij is lief, eerlijk, knap, kan goed luisteren en staat op het punt de zaak van zijn vader over te nemen. Toch is Floor blij dat hij het nooit heeft voorgesteld, want ze zou het afwijzen. Hoe fantastisch hij ook is, hij is niet haar grote liefde. Het gevoel dat de oude Rudy in haar losmaakte, is vele malen sterker dan de warme, vriendschappelijke gevoelens die ze voor Roderick heeft. Hoewel ze zich ook fysiek aangetrokken voelt tot Roderick, is het niet hetzelfde. Ze weet dat hij het niet zou voorstellen.

‘Oké, de volgende vergadering is volgende week dinsdag, negen uur. Heb je dat, Floor?’

De oude Van der Zande haalt Floor uit haar overpeinzing. ‘Ja, staat genoteerd!’

Als Floor met haar laptop onder haar arm door de gang loopt, pakt Roderick haar behoedzaam bij de schouder.

‘Zullen we vanmiddag samen lunchen?’ vraagt hij.

‘Vandaag komt niet zo goed uit. Ik wilde wat eerder stoppen vanmiddag, zodat ik met Jesse naar buiten kan. Het is erg lekker weer.’ Floor wordt al beter in het ter plekke oprakelen van smoesjes, hoewel ze dit bij Roderick niet eerder heeft gedaan. Ze is doodsbang dat ze wordt onderworpen aan een verhoor over de gegevens van Jarno van Balen op haar laptop.

Roderick kijkt haar eerst indringend aan en tovert dan een brede glimlach op zijn gezicht. ‘Je hebt groot gelijk, veel plezier!’ Hij draait zich om en loopt de gang in, Floor in vertwijfeling achterlatend. Dit ging te makkelijk. Hij heeft haar door.

‘Hallo? Spreek ik met de heer Van Balen?’

Floor zit op een bankje bij de speeltuin. Jesse speelt in de zandbak en Spikey helpt hem met graven. Als Jesse even opkijkt, zwaait hij met een zandhandje naar zijn moeder. Floor glimlacht, maar haar hart gaat als en razende tekeer. Ze heeft vanmiddag de daad bij het woord gevoegd en is eerder gestopt met werken. Ze heeft Jesse en Spikey opgehaald bij haar vader en is naar de speeltuin gegaan. Niet de speeltuin bij hun voor de flat, ze kan het zich niet permitteren dat Rudy haar ziet, maar de grote speeltuin, verderop in de stad. Ze heeft de prepaid telefoon, die ze eerder die middag kocht, aangezet en met trillende vingers het nummer van Jarno van Balen ingetoetst.

‘Hallo? Met wie spreek ik?’ klinkt het aan de andere kant van de lijn.

‘U spreekt met Flo… uh, dat is niet belangrijk. Bent u de heer Van Balen?’

‘Dat ligt eraan wat je van me wilt?’

Floor zucht diep om de trilling in haar stem te bedaren. Ze legt Jarno uit dat ze twee valse paspoorten en een rijbewijs nodig heeft. Intussen kijkt ze schichtig om zich heen, of niemand dit gesprek kan volgen. Nooit eerder begaf ze zich buiten de paden van de wet. Ze heeft als kind nog niet eens een pakje kauwgom gestolen en als iemand haar te veel wisselgeld geeft, geeft ze dit altijd terug. Nu zit ze hier, in de najaarszon op een bankje in de speeltuin en bestelt twee valse paspoorten en een rijbewijs. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze stapt volledig buiten haar comfortzone, maar ze moet dit doen. Deze documenten zijn haar tickets naar een nieuw leven.

‘Dat soort zaken doe ik niet meer, juffie.’

Het zat erin, hij gaat natuurlijk eerst ontkennen.

‘Dus ik spreek inderdaad met de heer Van Balen, fijn, ik zou toch heel graag zaken met u doen. Het is voor mij en mijn zoon, we hebben te maken met huiselijk geweld.’ Floor haat deze woorden. ‘Met de nieuwe documenten kunnen we een nieuw leven beginnen.’

Het blijft een tijd stil aan de andere kant van de lijn.

‘Hallo, bent u daar nog?’

‘Luister, juffie. Dat is natuurlijk heel vervelend, maar daar hebben ze in Nederland hele goede instanties voor, dus ik raad je aan om …’

‘Alstublieft? Wat is uw prijs? U moet ons helpen.’

Weer is het geruime tijd stil aan de andere kant van de lijn. Floor wordt gek van de spanning. Dit is een van de belangrijkste, zo niet dé belangrijkste schakel in haar plan. Als Jarno haar niet helpt, dan wordt haar vertrek zo goed als onmogelijk. Onder haar eigen naam weet Rudy haar zo te traceren. Ze heeft een nieuwe identiteit nodig.

‘Goed, ik stuur je mijn prijs in een berichtje. Als je akkoord gaat, ontvang ik graag de gegevens en goede pasfoto’s van jou en je zoon. Graag contant betalen en ik wil ook een voorschot.’

Floor haalt opgelucht adem. ‘Uiteraard en dank u wel,’ stamelt ze.

‘Kerels moeten met hun poten van vrouwen afblijven,’ gromt Jarno voordat hij de verbinding verbreekt.

Floor staart naar haar telefoon. Ze is doodsbang en opgelucht tegelijk. Ze voelt zich licht in haar hoofd en ongemerkt rolt er een traan over haar wang. Wat heeft ze gedaan? Ze heeft de neiging om meteen weer te bellen en alles af te blazen, als haar telefoon trilt in haar hand. Er verschijnt een berichtje van Jarno met een astronomisch bedrag. Ze had wel verwacht dat het een flinke deuk zou slaan in het spaargeld dat ze elke week stiekem opzijzet, maar dit heeft ze nu nog niet eens bij elkaar gespaard. Met een zucht laat ze haar hoofd achterovervallen en sluit haar ogen. De zon verwarmt haar wangen, waar nu meer tranen over rollen. Hoe gaat ze dit bekostigen? Zo duurt het jaren in plaats van maanden voordat ze weg kan. Haar plan was om aan het einde van de zomer te vertrekken, vlak voordat de scholen beginnen. Dan kan Jesse in zijn nieuwe omgeving naar de peuterspeelzaal en kan hij rustig wennen voordat hij naar school moet. Ze heeft overal over nagedacht en het zorgvuldig uitgestippeld, maar dan mag er niets misgaan. De wanhoop dreigt het van haar over te nemen. Toch maar de paspoorten afblazen?

‘Gaat het wel, mevrouw?’

Floor schrikt op als een oude dame naast haar komt zitten. Gegeneerd haalt ze snel een mouw over haar wangen en onder haar neus langs.

‘Ja, ja, het gaat wel, dank u.’ Snel laat ze de prepaid telefoon in haar tas glijden. ‘Gedoe op mijn werk,’ ze glimlacht tussen haar tranen door naar de dame.

Deze lacht vriendelijk terug en tilt een aftands lelijk hondje op haar schoot. Floor schrikt ervan als het veel te dikke mormel haar met zijn tong uit zijn bek aanstaart. De lucht die hij verspreidt, is niet te harden en Floor heeft ineens hele andere zorgen. Ze springt overeind en graait haar tas van de bank. ‘Uh, even bij mijn zoontje kijken,’ mompelt ze en ze haast zich naar de zandbak.

Zittend op de rand van de zandbak helpt Floor Jesse de laatste hand te leggen aan zijn zandkasteel. Ze kijkt op naar de oude dame die uitgebreid haar hondje knuffelt en met haar gezicht door zijn stinkende vacht kroelt. Floor gruwelt ervan. Spikey dribbelt op het stel af, maar komt met zijn staart tussen de poten terug als hij door het lelijke hondje wordt afgesnauwd. Floor moet lachen en voelt hernieuwde energie haar lichaam in vloeien. Ze pakt de prepaid telefoon en stuurt een berichtje naar Jarno. Akkoord.

Acht maanden voor vertrek

Op haar knieën zit Floor voor de oude verkleedkist bij haar ouders op zolder. Diffuus licht uit het met spinnenwebben omlijste dakraam verlicht de ruimte die gevuld is met dozen en koffers. In de hoek staan een paar oude fotolijsten rechtop tegen de wand. Floor herkent het bleke piekhaar van haar broer tegen de achtergrond van een zonovergoten dag op het noord Franse strand. Verscholen achter een andere lijst ziet ze net de helft van zijn bruingebrand gezicht gevuld met zomersproeten. Over zijn schouder hangt een slierterige kinderarm, met aan het einde een zandhandje. Dat zandhandje is van Floor. Het gehele plaatje behelst twee zorgeloze kinderen die vrolijk naar de camera van hun vader lachen. De foto is genomen tijdens een van de vele vakanties in Normandië en heeft jarenlang uitvergroot in de woonkamer gehangen. Tot het moment dat haar moeder het niet meer kon aanzien. Ze haalde hem weg en bracht hem naar zolder, samen met alle andere foto’s van Thomas. Floors ogen gaan de muffe ruimte rond. Een dunne laag stof bedekt een hobbelpaard dat met lange, stoffige spinnenwebben verbonden is aan een grote passpiegel met donker, eikenhouten omlijsting. De rechtmatige eigenaar van het web heeft zo te zien al lange tijd geleden zijn biezen gepakt. De spiegel staat er al zo lang Floor het zich kan herinneren. Ze weet nog dat hij van haar oma was. Toen zij overleed is de spiegel naar deze zolder gebracht en nooit meer van zijn plek geweest. Floor richt zich weer op de verkleedkist en blaast behoedzaam het stof van de deksel. Wanneer ze deze opent, stijgt er onmiddellijk een penetrante mottenballengeur op uit de kist. Floor trekt haar neus op. Met de deksel wijd open speuren haar ogen de gekleurde stoffen af. Als ze op een roze, kanten stuk stof vallen, trekt Floor haar oude prinsessenjurk er voorzichtig tussenuit. Ze houdt hem voor zich en bekijkt hem met een scheef hoofd. Weemoed bekruipt haar. Ze wuift de opborrelende emotie weg en legt de jurk naast zich op het hoogpolige tapijt. Dit is niet waarvoor ze is gekomen. Haar handen glijden behoedzaam door het katoen, wol en fluweel in de verkleedkist. Ze kan het niet helpen dat er bij iedere aanraking herinneringen uit haar jeugd op haar netvlies verschijnen, mooie herinneringen van haar en haar broer. Verkleed als ridder en prinses en niet altijd was zij de prinses. Dikwijls ruilden ze van outfit. De weemoed keert terug en deze keer mag hij er zijn. De kleding is keurig opgevouwen, wat vroeger wel anders was. Na een middag spelen op zolder, graaide haar moeder de kleding bij elkaar en propte alles terug in de kist. Hoewel het lang geleden is dat er kinderen op de zolder speelden, is het nu haar vader die de dienst uitmaakt en die is een stuk netter. Floor vindt een houten zwaard. Met een glimlach zwaait ze het een paar keer heen en weer, alsof ze de vijand op afstand wil houden. Ze zakt met haar billen op het tapijt en leunt tegen de kist. Haar vingers strelen het houten zwaard, dat door het vele gebruik glad aanvoelt. Thomas heeft haar er een keer een rake klap mee uitgedeeld, waarna het zwaard een tijd naar een voor hen onbekende plek verdween.

Thomas, haar grote broer, hij is drie jaar ouder dan Floor en heeft altijd goed op haar gepast. Hij was uitgegroeid van een vrolijke, attente jongen tot een zorgzame man. Waarom hij zo plotseling verdween, is voor iedereen een raadsel. Haar moeder was ontroostbaar, huilend zakte ze in de armen van haar man ineen toen Floor met trillende stem de afscheidsbrief voorlas. Terwijl Floor terugdenkt aan die dag, telt ze de jaren. Het is bijna tien jaar geleden dat ze de brief vond op de deurmat van haar studentenflat. Thomas was weg en ze mochten niet naar hem opzoek. Het was beter als we niet wisten waar hij was, geen contact hadden en ook niet wisten waarom hij weg was. Dat laatste was nog het ergste, dat ze niet weet wat hem deed vluchten, want dat is hoe Floor het ziet, hij is gevlucht.

Haar moeder belde de politie.

‘Ga mijn zoon zoeken,’ gilde ze hysterisch in de hoorn.

‘Mam, hij wil niet gevonden worden, dat staat hier toch?’ probeerde Floor. Ze was bang dat hij ergens bij betrokken was geraakt, wat de politie beter niet kon weten. ‘Brengen we hem zo niet meer in de problemen?’

Haar moeder snoof.

‘Als hij problemen heeft dan heeft hij een moeder om hem te helpen.’ Met een zakdoek depte ze haar gezicht en kordaat stond ze op. Ze trok haar jas van de kapstok en draaide met een ferme zwaai behendig haar sjaal om haar hals.

‘Ga je mee?’ Met een vlekkerig gezicht en rooddoorlopen ogen, deed ze een poging haar man vastberaden aan te kijken.

Hij had al die tijd nog niets gezegd.

‘Waar naartoe?’ sprak hij verward.

‘Het politiebureau, waar anders? We moeten aangifte doen van vermissing. Die druiloor aan de telefoon wil ons niet helpen. We moeten per se naar het bureau komen.’

‘Maar lief, Floor zegt toch dat …’

‘Dan ga ik wel alleen!’ Met een klap viel de voordeur dicht en verdwenen haar klakkende hakken in de stilte. Floor pakte haar vaders hand en leidde hem naar de bank. In een klap was haar altijd opgewekte vader een oude man. Op zachte toon praatten ze, vroegen elkaar of ze ooit iets hadden gemerkt. Verweten zichzelf dingen en stelde elkaar vervolgens gerust dat dit niet zo was. Lange stiltes werden afgewisseld met een zucht of een vraag.

‘Zou Rudy wat weten?’ vroeg Floors vader.

Floor haalde haar schouders op.

‘Hij kan toch niet zomaar weggaan, hij moet toch iemand hebben ingelicht?’

‘Ik zal het hem vragen.’