De adelaar

De adelaar

Astrid Ketzer

“De adelaar”

Astrid Ketzer

1e druk: oktober 2019

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Allard van Basten Batenburg

ISBN 978-94-93157-10-1

NUR 285

©2019 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Voor Hannah en Oskar

Proloog

CORFU 1999

Met mijn benen in het zeewater zoek ik verkoeling tegen de augustushitte. Ik zit in de branding, staar voor mij uit en praat met mijn vriendin. Mijn handen gaan door de kiezelsteentjes op het strand en ik pak de steentjes op. Daarna gooi ik ze voor mij uit de zee in. Een waterfiets met twee jongens komen op mij af. Ze zwaaien, als in een reflex zwaai ik terug. Ze komen dichterbij en ik kan ze vanaf hier goed zien. De een donkerblond en een ondeugende grijns op zijn gezicht, de ander donker en met een verlegen blik.

‘Do you want to come for a ride?’ vraagt de donkerblonde jongen.

Ik kijk mijn vriendin aan en twijfel. Ze haalt haar schouders op en ik besluit het erop te wagen. Langzaam loop ik het water in en de jongens fietsen mij tegemoet. Als ik bijna niet meer kan staan, zwem ik het laatste stukje. Achter mij gaat mijn vriendin ook het water in. De donkerblonde jongen steekt zijn hand uit en ik pak hem vast. Met mijn andere hand steun ik op de waterfiets. Behendig tilt hij mij omhoog. Aan de andere kant wordt mijn vriendin opgetild uit het water. Even later zitten we naast elkaar achter de twee jongens op de fiets. Hun Engels is gebrekkig, maar ze doen hun best om een gesprek met ons te voeren.

‘What is your name,’ vraagt de donkerblonde jongen.

‘Astrid,’ zeg ik.

‘And yours?’ vraag ik.

‘Dritan,’ zegt hij.

Langzaam fietst hij verder over de zee tussen Albanië en Griekenland.

1

Het flesje dat hij in zijn hand houdt, verbaast hem. Hij heeft het nooit eerder gezien. Hij zoekt iets om zijn fiets mee te poetsen en pakt dit flesje met een kleurloze vloeistof erin. Er staat een afbeelding van een doodshoofd op. Hij voelt een rilling over zijn rug gaan en staart naar het plaatje. Dritan is veertien en begrijpt dat dit flesje, hier waarschijnlijk verstopt door zijn moeder, foute boel is. Ze heeft wel eens opgenoemd dat wanneer ze haar komen halen, ze haar niet levend mee krijgen.

Met een afwezige blik had ze voor zich uitgestaard. De geheime dienst had die dag het gezin beneden hun, uit de flat weggevoerd. Ze was die dag erg in paniek geraakt en daarna een hele poos somber geweest.

Maar hij verwacht niet dat ze daadwerkelijk zoiets in huis heeft en dat hij het zo makkelijk vindt. Onder in het aanrechtkastje tussen de schoonmaakspullen, een beetje achteraan. Met het etiket de andere kant opgedraaid. Misschien denkt ze dat het op deze plek minder opvalt.

Hij heeft hierover gehoord, dat mensen dit soms drinken en dan doodgaan. Als ze in gevangenschap zitten of bang zijn om opgepakt te worden.

Hij stopt het in zijn broekzak en loopt de trap af. Zijn hart klopt in zijn keel. Achter de flat smijt hij het stuk tegen een muur. Weg ermee, straks pakt ze het een keer in een donkere bui, denkt hij, terwijl de tranen achter zijn ogen prikken.

Later, veel later spreekt zijn moeder er met hem over. Ze is hem dankbaar dat het weg is. Het flesje stond daar met een reden; voor als ze het niet zou redden, voor als ze zou worden weggevoerd of gek werd van angst. Die momenten van angst waren er. Zoals die periode dat de conciërge, van het appartementengebouw, haar vanuit zijn hokje bij de ingang met samengeknepen ogen aankeek en geen antwoord gaf als ze goedemorgen zei. Heel lang had ze getwijfeld of zij of een van de kinderen iets gedaan of gezegd had wat verboden was. Soms was het gewoon de angst die altijd voelbaar was, bijna tastbaar en als een zweem in de stad hing. Als ze zich verdrietig en ongelukkig voelde dan beeldde ze zich in dat er elk moment een auto de straat in kon rijden om haar en haar kinderen weg te halen. Een diepgewortelde angst die af en toe de kop opstak. Dan zocht ze naar het flesje om er zeker van te zijn dat het er nog stond. Het even vast te houden met de wetenschap dat dit haar redding zou zijn in geval van. Op een gegeven moment was het weg.

Stof waait op als de bus tot stilstand komt. Dritan bijt op zijn lip als hij het groepje militairen ziet staan. Ze kijken om naar de bus. Een paar mannen gooien hun sigaret weg en lopen in de richting van de bus. De deur zwaait open en er stappen twee militairen de bus in. Na een korte blik op de chauffeur en zijn papieren mag hij als eerste uitstappen. Links en rechts van het gangpad controleren ze de passagiers. Met elke stap komen ze dichter in zijn richting. Dritan drukt zijn nagels in zijn handpalm als de dikke van de twee nog maar een paar stappen van hem verwijderd is. Een voor een verlaten de mensen de bus. Dan houdt de man halt en staat voor hem. Met zijn kin op zijn borst kijkt hij naar Dritan en zwijgt.

Zijn hand maakt een wuivend gebaar waarmee hij duidelijk maakt dat de jongen zijn pas tevoorschijn moet halen. De man kijkt over Dritan heen met een nonchalance alsof hij zijn tijd zinvoller kan benutten. Vervolgens plaatst hij zijn hand op de rugleuning van de stoel en buigt zich over Dritan heen. Dit alles gebeurt zonder dat ze een woord met elkaar wisselen.

Langzaam haalt Dritan de pas uit de zak van zijn jas tevoorschijn en overhandigt dit samen met het nodige verlofpapier. Hij draagt zijn marine uniform en dit kan de nodige vragen opleveren in het binnenland. Dritan kijkt naar de vlezige vingers die de papieren vastgrijpen. De militair trekt zijn wenkbrauwen iets op als hij het verlofdocument inkijkt. Ineens heeft de jongen die voor hem zit zijn volle aandacht. Hij brengt zijn sigaret in een rustige beweging naar zijn mond, zet deze klem in zijn linker mondhoek en knijpt daarbij zijn ogen tot spleetjes. Hij kijkt van het papier naar de jongen en weer terug. Dritan houdt zijn adem in en spant zijn kaken. Met een hand houdt de militair het document vast en met de ander haalt hij de sigaret weer uit zijn mond. Vlak voor Dritan’s gezicht blaast hij de rook uit. Dritan draait zijn hoofd weg en kijkt door het raam van de bus naar buiten. Blij dat hij voor een moment kan ontsnappen aan de priemende ogen van de man. Daar, tussen de passagiers die de bus al hebben verlaten, ziet hij Petrit staan. Dritan zit als een van de laatste in de bus bij deze controlepost en laatste halte van de rit.

Bij de vorige controlepost zijn er twee mannen uit de bus gehaald door de Sigurimi. De chauffeur werd ondervraagd en de staatspolitie liet langdurig hun blik over de passagiers in de bus gaan. Heren, gekleed in een net pak, met de haren strak naar achteren gekamd liepen naar het midden van de bus en tikten uiteindelijk twee mannen op hun schouder. Alsof ze wisten wat er van hen verwacht werd, stonden ze op en verlieten de bus. Dritan voelde de spanning door zich heen gaan, maar probeerde zelfverzekerd en ontspannen over te komen. Toen de bus uiteindelijk optrok, was de opluchting groot.

De rit mocht voor hem eindeloos duren. Om daarmee het moment uit te stellen van open zwaaiende busdeuren, uitstappen en te doen waarvoor hij zo ver is gekomen.

Hij richt zijn ogen weer op de militair en deze geeft hem zijn papieren terug. Met een hoofdgebaar maakt hij hem duidelijk dat hij de bus mag verlaten. Hij wil een zucht van opluchting geven, maar weet zich net op tijd in te houden. Hij moet zijn hoofd koel houden, niets laten blijken. Dritan komt omhoog uit zijn stoel en op het moment dat hij wil gaan lopen, houdt de militair hem vast bij zijn schouder

‘Misschien heeft de bruid nog een leuke zus voor je,’ en hij begint vals te lachen waarbij een gebit voorzien van slechts enkele tanden tevoorschijn komt.

Dritan knikt de man toe, glimlacht flauw en loopt naar de uitgang van de bus. Ondertussen frommelt hij zijn pas en het verlofpapier terug in zijn jaszak. Buiten snuift hij diep de koude lucht op en voelt hoe de spanning van de laatste controlepost in zijn lijf wegzakt. Hij loopt in de richting van Petrit en knikt hem toe. Alsof hij zeggen wil, het is goed, we kunnen verder. Petrit pakt zijn rugzak van de grond en gooit die om zijn schouders. De weinige mensen die op het einde van de rit in de bus zaten, verspreiden zich. Petrit en Dritan beginnen aan hun laatste stuk van de tocht die deze ochtend heel vroeg begon.

‘Als je goed kijkt, kun je het dorp vanaf hier zien,’ zegt Petrit en wijst recht voor zich uit.

Dritan stopt met lopen en kijkt in de richting waarnaar zijn vriend wijst. In de verte ziet hij een paar huisjes waar rook uit de schoorstenen komt.

‘Oh, hoever is het nog lopen?’ vraagt hij, terwijl hij aan zijn nek krabt.

De wollen marinierstrui irriteert hem sinds ze hun tocht te voet hebben vervolgd. In de bus, zal de trui ook geprikt hebben, maar was er genoeg afleiding waardoor hij zich er waarschijnlijk niet bewust van was.

‘Drie uur ongeveer en dan zijn we er,’ antwoordt hij. ‘Als alles mee zit,’ laat hij er op volgen.