Vrouwenmantel

Vrouwenmantel

Anita Kok

1e druk mei 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Designs by Lotte

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-6464-115-8

ISBN e-book 978-94-6464-116-5

NUR 332/305/301

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Dit boek draag ik op aan mijn lieve schoonmoeder

Lieneke Kok-Dekker (1929 - 2021)

Strong women aren’t simply born.

They are made by the storms they walk through.

(Anonymous)

Hoofdstuk 1

Ze bekijkt zich van alle kanten in de spiegel. Het beeld dat ze ziet bevalt haar niet; dikke billen in een knellende broek. Geen wonder dat Arnoud vertrokken is met die twintig jaar jongere Chantal. Ze wordt oud en ontdekt grijze haren tussen haar blonde lokken. Haar broek zit strak om haar middel en de uitpuilende vetrand valt niet meer te verhullen. Geïrriteerd trekt ze haar kleding uit en zoekt in haar kast naar iets ruimers. Ze heeft het bloedheet, ook zoiets van de laatste tijd. Met haar hand veegt ze de zweetdruppels van haar voorhoofd. De bel gaat. Ze grist snel een jurk uit haar kast en trekt die aan. Haar knieën kraken voordat ze de trap af dendert.

De postbode overhandigt haar een grote, aangetekende envelop. Van Arnoud. Zo snel al?

Ze zet eerst een bak koffie en opent dan de brief. Het is wat ze al dacht: de scheidingspapieren. Hij kan blijkbaar niet wachten om van haar af te komen. Ze trekt aan een velletje bij haar nagel. Een zenuwtrekje. Haar vinger bloedt meteen. Als ze die in haar mond stopt, bedenkt Claire dat ze met dit zenuwtrekje moet stoppen. Haar vingers zien er straks niet meer uit. Wat zullen haar patiënten van haar denken? Als enige vrouwencardioloog in het ziekenhuis moest ze vechten voor haar plek. Gelukkig wordt nu erkend dat vrouwen anders in elkaar steken en andere klachten hebben die leiden tot een hartaanval, maar jarenlang werd ze uitgelachen door vooral haar mannelijke collega’s.

Arnoud zei dat ze vol moest houden en dat deed ze. Nu is hij weg. Hij heeft haar zo verraden. Helemaal in haar eentje achtergelaten en zelfs de hond heeft hij meegenomen. Enkele tellen rusten haar ogen op de foto op het dressoir aan de overkant van de kamer, ze kan een zucht niet onderdrukken. Een gelukkig gezin lacht haar toe. Haar hoofd voelt alsof het uit elkaar wordt getrokken van verdriet. Ze probeert haar tranen tegen te houden, maar er is geen stoppen aan. Gelukkig draagt ze geen make-up en hoeft ze niet naar haar werk. In overleg met haar leidinggevende heeft ze twee weken vakantie genomen, omdat ze zich niet kan concentreren. Ziekmelden wil ze niet, maar nu ze hier alleen thuis zit, nemen de emoties bezit van haar. Duisternis ligt op de loer. Ze moet iets doen, ergens heen gaan, want hier in huis komt ze alleen herinneringen aan hem en de kinderen tegen. Ze staat op om haar laptop te pakken. Onderweg vangt ze haar blik in de brocante spiegel, een erfenis van haar oma. Ze staart kort naar haar gezicht. Het lijkt pijnlijk hard op hoe ze zich nu voelt. Ze wendt vrijwel direct haar bleke gelaat af en loopt resoluut door naar de tafel.

Futloos scrolt ze op haar laptop naar vakantie aanbiedingen. Het idee om alleen naar een snikheet land te gaan, trekt haar niet. Bovendien past haar bikini niet meer. Ze wil niet op een strandmatje in de zon liggen, maar een balsem voor haar gekwetste ziel, iets dat de geslagen kraters in haar lichaam verzorgt en heelt. Ze veegt haar tranen weg en recht zich. Misschien moet ze meditatie of yoga proberen? Een collega raadde haar dat aan, maar ze wuifde het weg. Niets voor haar, dat vage, spirituele gedoe. Wellicht kan ze toch ergens een proefles volgen, om te kijken of het haar bevalt.

Ze vult de zoekterm “meditatie” in en is verbaasd over de vele soorten. Al snel ziet ze door de bomen het bos niet meer. Dan valt haar oog op een mindfulness retraite voor vrouwen van vijftig plus. Ze klikt de button voor meer informatie aan en herkent in de omschrijving zichzelf. Voor een vrouw van in de vijftig die behoefte heeft aan rust en ruimte voor haarzelf. Is dit een goed idee? Met een groep gelijkgestemde dames in een huisje in het bos. Ontspannen bezig zijn in de natuur. De twijfels die haar geest bestormden kalmeren. Waarom niet? Haar stemming klaart meteen op tot ze ziet hoe duur het is. Het bedrag is niet mals, maar als ze leest dat het inclusief maaltijden is kijkt ze verder. Wie weet steekt ze er iets van op? Je leert meer leven in het moment, leest ze. Planning loslaten en zien wat er op je pad komt. Dat klinkt interessant. Ze bekijkt het programma.

Het is komende week al en het is volgeboekt. De volgende retraiteweek is pas over twee maanden. Opeens weet ze het zeker. Dit wil ze. Hier heeft ze nu behoefte aan, de rust keert terug in haar lijf. De mail is snel getypt en binnen een uur krijgt ze een berichtje terug. Ze mag de slaapplaats van de lerares, dan gaat zij in haar eigen woning slapen, in het dorp. Prima oplossing en voor het eerst in lange tijd voelt ze een golf van energie door haar lijf tintelen. Ze gaat in retraite. Wie had dat gedacht?

Het huis ligt verscholen tussen de bomen aan het eind van een smalle bosweg en is moeilijk te vinden. Ze is een paar keer verkeerd gereden en de opluchting brengt een lichte rust als ze er is. Claire kijkt in het rond, maar ziet geen parkeerplaats. Het ziet er uitgestorven uit. Even zit ze besluiteloos in de auto, dan zet ze de motor af, stapt uit en loopt naar het gebouwtje. Prachtige hoge dennenbomen afgewisseld met witte berken verspreiden een frisse bosgeur. De zon dringt door het bladerdek, wat resulteert in een dansend schaduwspel van bladeren. Claire blijft even staan en staart er gefascineerd naar, voordat ze verder slalomt tussen de plassen door richting het huis. Ze voelt zich zenuwachtig en uitgelaten tegelijk. Er is geen bel dus klopt Claire op de deur. Ze houdt haar hand voor haar ogen en tuurt door het glas of er iemand aan komt. Als er geen reactie komt, loopt ze om het huis heen. De bladeren ritselen onder haar voeten. Eenmaal in de achtertuin kijkt ze door het raam en ziet een vrouw op de bank zitten, met haar ogen dicht. Volkomen in trance. Als ze op het venster klopt, vliegt de vrouw op en opent de deur.

‘Hallo, ik ben Claire,’ zegt ze lachend.

De blonde vrouw tegenover haar knikt als antwoord, maar stelt zich niet voor. Claire neemt aan dat dit Joke is, die deze week begeleidt. Qua uiterlijk ziet de lerares er gewoon uit, spijkerbroek, sweater. Ze hebben wel wat van elkaar weg. Allebei blond en dezelfde bouw. Claire verwachtte een heel ander persoon. Een flamboyant kleurrijk persoon met veel sieraden. In ieder geval een opvallend iemand en niet deze vrouw.

‘Goedemiddag Claire. Je bent te vroeg, maar kom binnen.’ Ze klinkt geïrriteerd en stapt onwillig opzij om haar door te laten. Een zweem van wierook komt Claire tegemoet. De kamer ruikt naar patchoeli, een intense oriëntaalse geur die haar doet denken aan de jaren zeventig. Toen rook je het overal. Het maakte haar als kind altijd een beetje misselijk. ‘Hallo, ik wil graag weten waar ik moet parkeren, want ik zie geen duidelijke plek om mijn auto neer te zetten.’

‘Ah, het is goed dat je het vraagt want het is een stukje terug.’ Ze wappert met haar hand. ‘Er zijn speciale parkeerplaatsen. Je ziet het vanzelf als je omkeert.’

De vrouw kijkt haar aan met een serene glimlach om haar lippen, maar haar ogen lachen niet mee.

Claire rijdt terug. Ze moet straks met een behoorlijk zware koffer een stuk lopen voordat ze weer bij het huisje is. Ze had haar koffer in het huisje moeten laten, wat stom van haar. Ze is het niet gewend. Arnoud droeg altijd haar bagage. Het verdriet pakt haar even bij de lurven. Nu zal hij dat nooit meer doen.

Omdat het heeft geregend is het pad naar het huisje modderig en spekglad. Modder spat op. Haar nieuwe sneakers moeten het ontgelden. Angstvallig zet ze haar voet op het meest droge stuk. Het wordt nog een hele klus om enigszins schoon over te komen. Een traan probeert naar buiten te dringen. Ze slikt en kijkt om zich heen. Dit is een vergissing. Wat wil ze in hemelsnaam bereiken met deze week? Ze wil terug naar huis, weg van hier, maar ze loopt behoedzaam door naar het huisje verderop in het bos.

Opeens klinkt er een hoop getoeter. Van schrik stuift Claire opzij en maakt een schuiver met haar rechtervoet en glijdt bijna in spagaat.

De automobilist stopt en gooit de deur open. ‘Ook naar het boshuis? Naar de yogaweek?’

Claire knikt en vindt haar balans terug.

‘Gooi je koffer maar op de achterbank, en stap in.’

Opgelucht doet ze wat de vrouw zegt, komt even op adem en stapt in. Het zweet loopt in straaltjes langs haar haargrens. Ze veegt het weg met een papieren zakdoekje. Daarna steekt Claire enthousiast haar hand uit en stelt zich voor.

De andere vrouw doet hetzelfde. ‘Ik ben Moniek, leuk dat we alvast kennismaken. Ben jij met de bus ofzo?’

Claire schudt ontkennend het hoofd en vertelt haar over de parkeerplaats. ‘Jij moet waarschijnlijk daar ook parkeren.’

Moniek lacht hard. ‘Mooi niet, dat is mij te ver lopen, dat had ze dan maar moeten zeggen. De groeten, met handen en voeten.’ Ze schatert om zichzelf en het werkt zo aanstekelijk dat Claire ook moet lachen.

Moniek vindt een plekje en zet haar auto verdekt onder een grote spar. Een vochtige windvlaag komt Claire tegemoet als ze de deur openzwaait. Ze rilt. Het lijkt, nu de zon weg is, herfst in plaats van voorjaar. Het is koud tussen de donkere bomen en de wind trekt aan haar kleding als ze uitstapt.

‘Zo dan, staat ie niemand in de weg.’ Moniek opent de bagageruimte en haalt er een enorme koffer uit.

‘Jij bent echt wat van plan zeg, wat een joekel van een ding.’

‘Ja, je weet nooit of je George Clooney tegenkomt, nietwaar?’ Ze geeft Claire een knipoog en kreunt even als ze de koffer eruit tilt.

Claire trekt haar koffer van de achterbank. Haar valies ziet er opeens veel kleiner uit.

De deur staat nu uitnodigend open, maar gastvrouw Joke is in geen velden of wegen te bekennen. Moniek schreeuwt naar boven, maar niemand antwoordt. ‘Volgens mij is ze boven, misschien moeten we daar heen?’ Ze haalt haar wenkbrauwen vragend op.

‘Laten we dat doen.’ Claire klinkt gelaten. Ze heeft nu maar één doel en dat is zo snel mogelijk haar eigen zware koffer zien kwijt te raken.

Eenmaal boven ademt Moniek behoorlijk zwaar. Claire dacht dat haar conditie te wensen overliet, maar Moniek heeft bijna geen lucht en klinkt als een hijgend paard. Tot voor kort liep Claire elke zaterdagochtend hard en tenniste ze met Arnoud. Nu doet ze al drie maanden niets aan sport. Met een plof zet Claire haar koffer neer en kromt haar rug. De gang is leeg, de muren zitten vol vlekken van vorige bezoekers. Stille getuigen van het verleden.

Joke komt vanuit een slaapkamer de gang op gesneld. ‘Ik heb de lakens op de kamers neergelegd. Gaan jullie met z’n tweetjes?’

Claire schrikt. Ze ging ervan uit dat iedereen een eigen kamer kreeg en is hier niet op voorbereid.

‘Is er ook een eenpersoonskamer?’ Ze vreest het antwoord al te weten. Waarom heeft ze zich niet meer ingelezen en verdiept in deze week.

‘Nee, er zijn maar drie slaapkamers. Dus twee personen per kamer. Ik slaap normaliter ook bij een cursist op de kamer. Het staat heel duidelijk op de website. Heb je het niet gelezen?’ Joke trekt haar rechterwenkbrauw hoog op en laat daarmee haar oordeel duidelijk blijken.

‘Sorry, nee niet gelezen.’ Claire voelt zich dom. ‘Samen dan?’ Ze draait haar hoofd naar Moniek die enthousiast terug knikt.

‘Jullie kunnen hier, op deze kamer.’ Joke wijst de ruimte aan waar ze net uit kwam. ‘De douche en de wc zijn daar.’ Haar vinger gaat naar de twee ruimtes naast elkaar tegenover hun kamer.

Claire knikt tevreden. Gelukkig dichtbij.

De kamer valt mee, de bedden staan redelijk uit elkaar en ze hebben beiden een eigen nachtkastje en kledingkast. Alleen het houtwerk schreeuwt al lang om een laag nieuwe verf. Moniek opent het raam. Meteen komen de geluiden van het bos naar binnen. Het gekwetter van vogels en het ruisen van de bladeren door de wind. De frisse lucht verdrijft meteen de muffe geur van de kamer. Dit huisje ligt prachtig, diep in het bos. Claire loopt naar het open raam en ademt de lucht diep in. Daarna zet ze, net als Moniek haar spullen weg en gaat weer naar beneden.

Haar blik glijdt in de huiskamer over het jarenzeventigmeubilair, dat er sleets en oncomfortabel uitziet. Een houten bank waarop drie versleten kussentjes liggen, die vastgeknoopt zijn aan de houten spijlen. Een salontafel en een eettafel met dezelfde houten stoelen er omheen. De kamer kijkt uit op een door bomen omrandde, donkere, onverzorgde tuin. Er is een deur met glas die naar het terras leidt. In de woonkamer hangt de zware lucht van wierook. Voor even ruikt het wel lekker, maar nu slaat het op haar keel en krijgt ze er hoofdpijn van. Ze loopt naar een raam en opent deze voor frisse lucht. Met de wind komt ook het vogelgekwetter binnen. Een gelukzalig gevoel overstelpt Claire.

‘Eerst maar een kop koffie.’ Moniek kijkt Claire uitnodigend aan en ze knikt dankbaar. Ja, een bak sterke koffie, daar is ze aan toe.

Als iedereen er is en de kamers verdeeld, stelt Joke voor een kennismakingsrondje te houden. Ze staat op en sluit het raam voordat ze een nieuw wierookstokje aansteekt.

Wat onwennig zitten ze in een kring rond de salontafel. De bank is eigenlijk te krap voor drie mensen en het zit oncomfortabel. Claire schuift zo ver mogelijk opzij.

Stil en afwachtend, als schoolkinderen in een klas, kijken ze naar Joke, die glimlachend in de rondte blikt. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren, begint ze met haar verhaal.

‘Ik wil jullie van harte welkom heten op deze mindfulness week.’

Joke vermeldt tot schrik van Claire niet dat het speciaal voor vrouwen boven de vijftig is. Heeft Claire dat verkeerd begrepen? Ze weet niet waarom maar ze krijgt de kriebels van Joke. Al kan ze er niet precies de vinger op leggen. Er is wat, er klopt iets niet aan deze vrouw. Ze oogt in ieder geval gespannen, terwijl ze doet alsof ze dat juist niet is.

‘Om te beginnen lijkt het mij prettig als iedereen even kort iets over zichzelf vertelt. Daarna wil ik graag een oefening met jullie doen om te wennen aan het mindfulness denken. Ik zal beginnen. Goed, ik ben Joke, van origine sacraal therapeute en gespecialiseerd in de werking van de chakra’s. Ik heb mij een paar jaar geleden toegelegd op het mindfulness denken. Ik ben drieënvijftig jaar en niet getrouwd. Wie wil verder gaan?’ Ze kijkt om zich heen.

Moniek die naast Claire zit steekt haar hand op. ‘Ik wil wel, dan heb ik het maar gehad. Oké, ik ben Moniek, werk in een dierenpension en ben eind vorig jaar weduwe geworden. Ik ben eenenvijftig. Ik heb nog nooit iets met mindfulness gedaan, maar wie weet is het wat.’ Haar stem klinkt hees.

Claire blikt van opzij naar het bruine haar dat golvend langs Monieks donkergetinte gezicht valt. Ze kan zien dat ze vroeger een hele knappe vrouw was. De nicotine heeft haar huid aanzienlijk verouderd. En misschien niet alleen de nicotine, vermoedt Claire.

‘Dank je wel. Aan wie wil jij de beurt nu geven?’

Moniek, die net een slok neemt van haar koffie, lijkt overrompeld. ‘Oh, ik, eh, die mevrouw aan de overkant maar.’ Ze wijst naar een vrouw die haar blik gebiologeerd op Joke gericht houdt. Het lijkt alsof ze zich helemaal moet losweken van haar, voordat ze kan beginnen.

Als de andere vijf cursisten zich hebben voorgesteld is Claire de meeste namen alweer vergeten, behalve die van Serena, de yogalerares. Haar naam past bij haar. Een fijngebouwde vrouw met sierlijke gebaren en een zoetgevooisde stem. De andere dames hebben weinig indruk op Claire gemaakt. Twee vriendinnen, waarvan een de retraite als een cadeau had gekregen en er helemaal geen zin in lijkt te hebben. Verder is er nog die vrouw die alles wat Joke zegt geweldig vindt en dan uiteraard Moniek. Voor haar heeft ze nu al een zwak. Grote mond maar volgens Claire een klein hartje. Ze is blij dat zij haar kamergenoot is, al had ze liever alleen geslapen.

‘Zo dames, nu we met elkaar hebben kennisgemaakt wil ik kort een uitleg geven over mindfulness en de indeling van deze week bespreken. Ze geeft een toelichting die eigenlijk volkomen nietszeggend is. Joke heeft het over meer energie in balans brengen, lichaamsbewustzijn, en emotionele regulatie. Het klinkt alsof ze het zelf ook niet helemaal begrijpt. ‘Wat betekent dat voor deze week? We gaan op een andere manier leren kijken, bewuster en met meer aandacht en ontspanning. Je leert hierdoor meer in het moment te blijven en je niet te laten uitputten door andere gedachten, emoties, angsten of wat dan ook. Het is vooral tijd voor jezelf. En om even uit de ratrace van het leven stappen. En je leert van het hier en nu te genieten.’

Dit is voor Claire het eerste wat begrijpelijk klinkt. Ze ziet dat bij meer mensen het licht nu pas aangaat.

‘Vooral bij vrouwen in de overgang gebeurt er heel veel en liggen de hormonen dwars. Juist in deze periode kan mindfulness een grote hulp zijn.’ Joke kijkt de kring rond.

Een aantal mensen knikt voorzichtig. Een van de twee vriendinnen steekt haar hand op.

‘Zeg het maar Els.’

Claire probeert de naam te onthouden. Els is de vriendin die de retraite cadeau heeft gekregen, dat moet ze niet vergeten.

‘Moet je aan alles meedoen, of mag je dat zelf beslissen, of je iets anders gaat doen?’

De vraag irriteert Joke, dat ziet Claire aan het hele gezicht van deze vrouw, maar ze herstelt zich snel.

‘Niets is verplicht maar ik raad je aan zo veel mogelijk te volgen, anders heeft het niet het juiste effect. Mindfulness is niet iets wat je tussendoor kunt doen. Het is een manier van leven. Een manier van zijn. Meer proberen om te leven in het nu. Ik hoop dat het na deze week helemaal duidelijk is. Joke is een ogenblik stil en bekijkt de deelnemers een voor een. ‘Dan wil ik graag beginnen. Het is een hele makkelijke oefening die je overal kunt doen. Ga recht op zitten en zet je voeten stevig op de grond. Doe maar mee.’ Joke stampt met haar voeten op de grond. Uitnodigend kijkt ze rond en iedereen doet haar na. ‘Doe je ogen maar dicht en probeer te ontspannen.’ Her en der zucht iemand. Het moeten ontspannen heeft op Claire echter een averechts effect.

‘Focus je nu op je rechtervoet. Voelt deze warm of juist koud? Voel maar goed en onthoud dit. Hoe voelt de grond onder je voet? Hetzelfde? Of anders? Staat je voet helemaal op de grond of kan je nog iets beter aarden?’

Voorzichtig gluurt Claire door haar wimpers of iedereen meedoet met de oefening. Daar lijkt het wel op. Ze kan zich niet concentreren op haar voeten, haar gedachten dwalen af. Misschien had ze deze week beter de zolder opgeruimd. Er staan veel oude spullen om uit te zoeken. En Sophies kamer moet ook nodig uitgemest, want als ze op haar dochter moet wachten.

‘Voel nu een voor een je tenen.’

Claire heeft een heel stuk van de oefening gemist. Een zacht bonzen van haar hoofd leidt haar af en haar maag ligt overhoop. Ze is misselijk door de wierook en vooral doodmoe. Ze is altijd met iets bezig. Op het werk met haar volle agenda. Of thuis met de dagelijkse besognes en haar nauwgezette planning. Nu zit ze hier en neemt de vermoeidheid bezit van haar. Naast zich hoort ze een zacht gesnurk. Als ze haar ogen opent ziet ze dat Moniek in slaap is gesukkeld. Ze is dus niet de enige die dit slaapverwekkend vindt en moet in zichzelf gniffelen.

‘Goed, dan mag je nu jouw ogen weer openen.’ Door de stemverheffing schrikt Moniek wakker, opent haar ogen en kijk verdwaasd om zich heen. Ze was blijkbaar ver weg.

‘Dat ging heel goed. Ik merkte dat sommigen van jullie zich heel makkelijk ontspannen.’ Joke kijkt naar Moniek alvorens ze weer verder de kring rondkijkt met een zweem van een glimlach om haar mond.

Claire weet wat haar irriteert aan deze vrouw. Ze doet uit de hoogte. Alsof ze de Heilige Maagd Maria is. ‘Stel je niet aan’ zei haar oma altijd. ‘Je bent en blijft maar een mens. Niets minder, maar ook niets meer.’ Ondanks dat ze trots is op wat ze in haar leven heeft bereikt, is haar dat altijd bijgebleven. En gelukkig maar, want ze dacht tot voor kort dat ze haar leven aardig op de rit had en kijk nu eens. Claire is blij als Joke een einde maakt aan de oefening en zegt dat ze iedereen graag straks bij de maaltijd weer ziet.

‘Ga lekker wandelen, of lezen, allemaal bezigheden om heerlijk te ontspannen.’

Claire staat besluiteloos op van de harde bank. Ze heeft zin om naar buiten te gaan, maar het miezert, dus wandelen lijkt haar op dit moment niets. Lezen doet ze alleen als het moet voor haar werk dus ze heeft geen idee hoe ze deze twee lege uren moet doorkomen. Hier heeft ze ook helemaal niet over nagedacht. Eigenlijk ging ze ervan uit dat de dagen gevuld waren met de cursus. Wat een misser.

De twee vriendinnen verdwijnen naar boven en komen even later terug, beiden in een onflatteuze gele regenjas. ‘Wie gaat er mee, voor een ommetje?’

Serena en Marion knikken beiden en vertrekken naar boven om hun jas te halen. Ergens wil Claire de andere dames graag leren kennen maar als ze opnieuw een blik naar buiten werpt schudt ze ontkennend het hoofd. Ze heeft genoeg blubberige modderpaden gezien vandaag.

‘Ga met mij mee, ik ga het dorp onveilig maken.’ Moniek heeft knalrode lipstick opgedaan en ziet eruit alsof ze heel wat van plan is. Even twijfelt Claire maar besluit dan mee te gaan. Ondertussen vertrekt het groepje dames uitgerust met paraplu’s en regenjassen. Ze zwaaien uitbundig als ze vertrekken.

Claire en Moniek gaan met de auto de andere kant op. Ze rijden het hele park rond voordat ze eindelijk bij de uitgang komen. Claire heeft het gevoel alsof ze drie keer hetzelfde rondje hebben gereden maar Moniek lijkt dat niet op te merken. Ze vertelt enthousiast over haar honden. Nu haar man is overleden, zijn ze haar lust en haar leven.

Claire mist Bobbi, hun hond. Arnoud nam hem zo maar mee, omdat Chantal meer thuis is dan zij. En ze heeft het gewoon laten gebeuren. Als ze dit aan Moniek vertelt slaat de vrouw een hand voor haar mond.

‘Dat meen je niet. Wat een griezel is die ex van jou. Ik zou het niet pikken en hem terugvragen. Wie denkt hij wel dat hij is.’ De blik op Monieks gezicht is warm naar Claire, haar ogen verraden haar medelijden.

Nu Moniek dit zo hardop zegt voelt ze de boosheid hierover die in haar huist. Ze stuurt hem vanavond nog een berichtje hierover. Dat hij haar zomaar de rug toekeert, moet hij weten. Maar haar hond, die zij nota bene voor haar verjaardag kreeg, wil ze terug. Als ze dit tegen Moniek uitspreekt geeft die haar gelijk.

‘Zo is het meid! You go girl!’

Eenmaal in het dorp aangekomen, regent het nog harder. Ritmisch tikken de grote druppels op het autodak. Claire denkt aan het groepje wandelaars en heeft medelijden met hen.

‘De kroeg maar in?’ Moniek manoeuvreert haar auto met gemak in een krappe parkeerplaats. Ze wijst naar een grandcafé, waarvan het terras er in deze regen troosteloos uitziet. Claire knikt en samen rennen ze naar binnen. Er is een grote bar, met eromheen her en der tafeltjes met allemaal verschillende stoelen. Het geheel oogt hip en trendy. Het verbaast Claire niets als ze hier vegetarische broodjes verkopen met hummus en geitenkaas.

Terwijl Claire richting een tafeltje loopt, stiefelt Moniek rechtstreeks naar de bar toe. Claire wijzigt haar route en volgt haar. Het is lang geleden dat ze aan de toog hing. Misschien zelfs de laatste keer toen ze een twintiger was?

‘Wat wil je drinken? Ik trakteer.’ Moniek zit al, terwijl Claire zich uit haar jas wurmt.

Ze heeft haar spijkerjack nonchalant over de barkruk naast haar gedrapeerd en Claire doet hetzelfde met haar trenchcoat. ‘Doe mij maar een droge, witte wijn.’

‘Ik wist het, als ik het moest gokken, had ik dat gezegd! Ik kan altijd heel goed raden wat iemand anders drinkt.’ Moniek lacht als een blij kind.

Claire wordt vrolijk van de energie die om deze vrouw hangt. Onwennig hijst ze zich op de barkruk omhoog en is opgelucht als ze eindelijk zit.

‘Zo, ben ik eens op stap met een cardioloog! Wie had dat gedacht? Vertel eens, wilde jij dat altijd al worden?’

Claire is deze vraag van vreemden gewend Ze draait haar verhaaltje af.

Moniek laat zich niet zo makkelijk tevredenstellen. ‘Ja, maar waarom per se een vrouwencardioloog? Ik had er eerlijk gezegd geen idee van dat dat bestond.’

Claire neemt een grote slok van haar wijn en staart enkele tellen voor zich uit. Ze twijfelt of ze Moniek zo snel in vertrouwen moet nemen en antwoordt weifelend. ‘Mijn moeder is jong gestorven aan een hartaanval en twee tantes later ook. Ik dacht, daar wil ik meer over weten. Mams krijg ik er nooit mee terug, maar misschien kan ik de moeder van iemand anders wel redden.’ Claire heeft een brok in haar keel als ze de laatste zin uitspreekt. Ze praat nooit meer over de dood van haar moeder, want het raakt haar nog steeds. Ze wordt erdoor overvallen. Alsof ze een prooi is van een dier dat haar op de meest onverwachtse momenten bespringt. Vervelend vindt ze dat, want ze heeft liever alles onder controle.

‘Ik begrijp het. Je moeder kan trots op je zijn.’ Moniek legt even haar hand op de mouw van Claire. Dit gebaar is zo oprecht, dat ze opnieuw moet vechten tegen haar emoties.

Om de aandacht van haarzelf af te leiden, vraagt ze of Moniek altijd al in een hondenpension heeft gewerkt.

‘Nee, was het maar zo saai! Ik ben na de middelbare school nogal ontspoord. Thuis liep het niet goed, verkeerde vrienden en voordat ik het wist zat ik achter het raam.’ Het duurt even voordat Claire begrijpt wat Moniek in die ene zin zegt. ‘Achter het raam, je bedoelt…’ begint ze.

Moniek breekt in. ‘Ja, in de prostitutie, in Amsterdam. Door de drugs. Nou ja, eigenlijk door mijn vriend en zijn drugs. Hij was mijn pooier, zeg maar.’ Ze vertelt het luchtig, maar een hele wereld van leed gaat schuil achter deze paar zinnen.

‘Hoe oud was je toen?’ Claire probeert neutraal te kijken, wil haar niet veroordelen maar juist aanmoedigen om verder te vertellen.

‘Jong, veel te jong. Ik heb een ruig leven geleid, waarmee ik je niet zal vermoeien. Toen ik drieëndertig was kwam ik Kees tegen. Een moordvent. Hij heeft mij eruit getrokken en mij een mooi leven gegeven. Tot vorig jaar. Hij kreeg een ernstige spierziekte. Het was een hel. Nu is hij er niet meer en komt nooit meer terug.’ Glazig staart ze voor zich uit.

Nu legt Claire haar hand op de arm van Moniek. Ze voelt de pijn en de eenzaamheid van deze vrouw en herkent zich erin. Ze komt uit een hele andere situatie, maar ze zijn beiden in de steek gelaten. En eenzaam.

‘Ik worstel verder in mijn eentje, maar ik weet niet of ik het alleen red.’ Moniek draait haar gezicht om en kijkt Claire recht in haar ogen aan.

Ze knikt haar bemoedigend toe. ‘Wij gaan het allebei redden. ‘Ze weet niet waarom ze het zegt maar het lijkt Moniek goed te doen. Ze knikt terug. ‘Drugs zijn zo verdomd aantrekkelijk om jezelf even uit te schakelen en ik ben zo bang dat ik weer voor de bijl ga, zonder Kees.’ Ze klokt haar gin-tonic in een keer achterover en roept de barman voor een nieuwe.

Als ze ook nog een witte wijn wil bestellen schudt Claire krachtig haar hoofd. ‘Nee joh, het is al een tijdje geleden dat ik wat heb gegeten en anders kan ik niet meer op mijn benen staan.’ Ze neemt Moniek aandachtig in zich op. Achter die vrolijke façade zit een angstig mens. ‘Wat denk jij aan deze week te hebben?’ gooit ze het maar over een andere boeg.

Moniek zwaait haar armen in de lucht. ‘Weet ik het! Rust, kracht. Noem het maar op. Daarnaast heb ik nog een reden. Maar dat komt later wel,’ zegt Moniek mysterieus. ‘En jij dan?’ Ze geeft een vriendelijke klap op Claire haar schouder. ‘Waarom doe jij eigenlijk mee aan deze poppenkast? Ik vind het eerlijk gezegd niets voor jou. Zo een nette mevrouw!’

Claire moet er even over nadenken. Ze zwiept vervolgens ook haar armen in de lucht en lacht.

‘Ik weet het eigenlijk ook niet. Man ervandoor met een jonger exemplaar, kinderen uit huis en leven hun eigen leven, en ik zit alleen op de bank. Rusteloos en oud en…’

Ze wordt onderbroken door Moniek die ongegeneerd begint te lachen. De tranen rollen over haar wangen.

Dit werkt zo aanstekelijk dat Claire ook verschrikkelijk moet lachen. Het is bevrijdend en als ze stoppen voelt ze zich minder zwaar.

‘Sorry hoor,’ Moniek veegt de tranen weg onder haar ogen. ‘Toen ik jou zag en hoorde dat jij cardioloog was, dacht ik: Zo’n vrouw zou ik willen zijn. Mooi, goede baan. En jij ziet jezelf als een rusteloze oude vrouw. Meid, je bent prachtig! Laat je niet gek maken door zo’n lul die per se een jonger sletje wil. Hij is jou nooit waard geweest.’

Claire laat deze woorden even goed op zich inwerken. Misschien heeft Moniek gelijk wat Arnoud betreft. ‘Jij bent ook een prachtig mens!’ Gemeend kijkt Claire Moniek aan. ‘Wat deze week ook brengt, ik ben in ieder geval blij dat ik jou heb ontmoet.’ Ze heft haar glas en Moniek tikt haar nieuwe glas gin-tonic ertegenaan.

‘Ik lust er nog wel een maar ik vrees dat het tijd is om te gaan,’ zegt Moniek enige tijd later als haar glas alweer leeg is en ze op haar telefoon kijkt. ‘Ik betaal en ga dan nog even buiten een peukje roken voordat we gaan, oké?’

Claire knikt. Als ze Moniek even later buiten onder het afdakje bekijkt, glimlacht ze. Deze week kan een hele leuke week worden, al vraagt ze zich af wat Moniek’s extra reden is om aan deze week deel te nemen.

Not all storms come to disrupt your life,

Some come to clear the path.

(Paulo Coelho, 2018)

Hoofdstuk 2

Als Claire samen met Moniek giechelend terugkomt, is het stil in de huiskamer. Er heerst een gespannen sfeer. Joke is in het open keukentje bezig en Marion dekt de tafel. Lies zit op de bank en leest een boek. Aan de andere kant zit Els. Ze doet een spelletje op haar telefoon en hangt verveeld onderuit. Serena is er niet.

‘Goedemiddag, dat ruikt lekker hier.’ Claire doet haar best om de gezelligheid op te krikken.

Joke draait haar hoofd om en zegt zacht gedag. De andere vrouwen kijken op, groeten en gaan dan verder met hun bezigheden. Moniek schuift op de bank naast Lies. Claire gaat naar het toilet en als ze terugkomt is Els in gesprek met Moniek. Het oogt echter niet ontspannen.

‘Kleddernat waren we en verdwaald, het was een ramp. Zelfs mijn sokken waren doorweekt. En Marion ging bijna onderuit, gelukkig kon Serena haar nog net tegenhouden. Het was veel te koud om te wandelen eigenlijk. En jullie zaten al die tijd lekker in een café?’

‘Ja wij hadden het naar onze zin daar. Het was prima hé, Claire?

Claire knikt bevestigend.

‘Misschien kunnen we vanavond met z’n allen gaan?’ Els knikt enthousiast maar Lies zit opgeprikt op de ongemakkelijke bank en doet alsof ze verdiept is in haar boek.

Moniek draait zich naar haar toe en staart haar doordringend aan. ‘Zeg Lies, je hebt zo’n bekend gezicht, waar ken ik je toch van?’

Als door een wesp gestoken schiet Lies naar voren en probeert zich te herstellen. Dat lukt niet helemaal. ‘Bekend gezicht, hoezo? Wij kennen elkaar helemaal niet!’ Lies klinkt pinnig. Zo heeft Claire haar niet eerder gehoord. Ze lijkt zo’n grijze muis.

‘Wat is jouw achternaam?’ Moniek trekt zich niets aan van Lies’ stuurse houding.

‘Bakker,’ zegt Lies zacht. Zweetparels worden zichtbaar op haar voorhoofd.

‘Ik denk dat Moniek jouw meisjesnaam bedoelt. Je heet toch Kokkelkoren?’ Els haar stem klinkt hard en Lies deinst een stukje achteruit.

‘Ja, zie je wel!! Wij kennen elkaar! Lies Kokkelkoren. Ik zat bij je in de klas. Weet je dat niet meer? Met Sandra, Ingrid en Marcel en hoe heette die jongen die jij altijd zo leuk vond ook alweer. Een beetje bekakt was hij. Iets met een “h” geloof ik.’ Moniek stoot Lies aan. ‘Dit is leuk zeg. Jij bent vast met die kakker getrouwd. Hugo, heette hij. Of niet soms? Ik ben trouwens bevriend met Sandra op Facebook. Ze stuurde mij een tijdje terug enkele foto’s op van vroeger. Ik tag je wel, dan kan jij ze ook zien.’

‘Ik ben met een andere man getrouwd. En je hoeft die foto’s niet op te sturen, heb ik geen behoefte aan. Het is allemaal zo lang geleden.’ Ze veegt snel het zweet met een zakdoekje van haar voorhoofd. Moniek is voor Lies duidelijk een deur naar het verleden die ze veel liever dicht laat.

Lies duikt weer demonstratief in haar boek. Moniek is op slag stil.

Claire vindt het maar een vreemde reactie en vraagt zich af wat er achter deze vijandige houding zit. Heeft Lies misschien iets te maken met de reden waarom Moniek hier is? Of weet ze van Moniek haar drugs- en prostitutieverleden en wil ze daar niets mee te maken hebben? Dat kan uiteraard ook. Claire heeft geen idee maar denkt er niet langer over na als Marion roept dat het eten klaar is. Ze rammelt van de honger. Vanaf het moment dat ze in de overgang belandde kan ze geen maaltijd meer overslaan. Iets wat ze daarvoor met gemak deed.

‘Ik had het ijskoud van die wandeling, zo’n warme douche is dan heerlijk, hè?’ Serena komt met natte haren aan tafel. Ze heeft een vlinderachtig gewaad aan en met haar gracieuze bewegingen lijkt ze een elfje. Een heerlijke rozengeur verspreidt zich door de kamer.

Een warme douche lijkt Claire heerlijk, want hier in huis staat de verwarming op een heel laag pitje. Het vocht lijkt door de muren meteen de woonkamer in te komen. Even verlangt ze naar haar heerlijke huis, maar schudt deze gedachte van zich af.

‘We zijn allemaal weer samen.’ Joke neemt het woord en klinkt plechtig. ‘Ik wil voordat wij aan de maaltijd beginnen iets uitleggen over mindfulness eten. Wees gerust, het is geen lang verhaal, zodat het eten nog warm genoeg is.’ Ze moet lachen om haar eigen grapje. Marion gniffelt mee.

‘Mindfulness eten is bewust eten. Dat betekent dus goed kauwen op wat je eet en erbij stilstaan. Zo voel je beter wanneer je verzadigd bent en leer je meer genieten van je eten, op het moment dat jij eet. Dus ik wil jullie vragen om dit te proberen en om daarom zo min mogelijk te praten tijdens de maaltijden. Ik hoop dat jullie dit begrijpen?’

Marion knikt en kijkt idolaat op naar Joke op.

‘Ik vind het juist gezellig om te praten tijdens het eten.’ Els haar gezicht spreekt boekdelen. Ze lijkt sowieso niet het soort vrouw dat in staat is te verbergen wat er in haar omgaat.

‘Daar ben ik het helemaal mee eens,’ vult Moniek aan. ‘Ik krijg juist geen hap door mijn keel als het zo stil is en ik ben al geen goede eter.’ Ze zoekt wanhopig steun bij Claire.

‘Misschien is het een idee om de ochtend wel in stilte te laten verlopen en de avondmaaltijd niet?’ Claire heeft ondertussen reuze honger en het gevoel dat deze discussie anders lang kan duren.

Joke staart suikerzoet terug. ‘Wat ik al eerder heb verteld is dat mindfulness een manier van leven is die je moet integreren in je dagelijks bestaan. Het is niet zo dat je het de ene keer wel kan doen en de andere keer niet. Laten we het anders voor vanavond even vergeten. Maar ik kom hier zeker op terug. Rest mij jullie in ieder geval een fijne maaltijd te wensen. Ik ga mindfulness eten en doe niet mee aan de gesprekken. Ik kan mij daar gelukkig goed voor afsluiten. Wie mee wil doen, graag.’ Ze knikt richting Marion en Serena, die beiden terug knikken.

Joke haalt eindelijk de deksel van de pan en kijkt trots naar de inhoud. Quinoa met geroosterde groenten en feta.

Het ziet er lekker uit, alleen vreest Claire dat het te weinig is voor de hele groep. Naast de pan staat er nog een bak salade maar al met al is het niet veel.

‘Geen vlees?’ Els klinkt heel teleurgesteld. Ze laat haar afkeurende blik over de pan glijden.

‘Nee, deze week eten we geen vlees. Dat staat in het programma genoemd.’ Joke perst haar lippen op elkaar en kijkt Els venijnig aan.