Arkham mysterie

Deel 2: Dusty Cook en de IJsgod

Silvia van Gimst

Eerste druk april 2023

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-119-6

NUR 332

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Arkham Massachusetts, 2022

Voorzichtig pakt Dusty de sierlijke lijst in beide handen en leunt achterover in de comfortabele bureaustoel. Haar overgrootvader, Bo Jackson kijkt haar glimlachend aan. Toen deze foto genomen werd was hij achtenveertig jaar. De foto zit inmiddels tegen het glas geplakt. De datum staat op de achterkant geschreven. Het handschrift is zwierig, de inkt vervaagd.

Jackson & Blakely, Detective Agency

Arkham, 1947

Dusty’s blik dwaalt af naar het plafond, ze realiseert zich hoelang het geleden is. De foto toont Bo met zijn zoon Thomas Jackson, die op dat moment elf jaar was. Ze staan voor het pand waar Dusty, zo’n vijftien jaar geleden, eveneens haar intrek nam. Op de gevel is het bord met de naam van het onderzoeksbedrijf goed te zien, Jackson & Blakely, Detective Agency.

Dusty gaat overeind zitten en schuift de stoel aan. Ze zet de foto terug op de vertrouwde plek. Het is spijtig dat ze niet meer foto’s van Bo heeft, ze had hem graag beter gekend. Hij overleed in 1971 op de leeftijd van tweeënzeventig jaar. Haar vader James was dol op zijn opa, vertelde hij vaak. Ze kijkt over haar schouder naar de wand die gevuld is met foto’s van voornamelijk haar vader. Het zijn afbeeldingen van het pand, en enkele foto’s die waarschijnlijk tijdens ondernemingen zijn genomen. Geen enkele foto echter van de geroemde Bo Jackson. Het exemplaar dat voor haar op het bureau staat is de enige die ze heeft. Dat maakt de goede man tot een mysterie.

Verhalen waren er in de loop van de tijd genoeg. Met verve spraken haar vader en opa over Bo, een voormalig stuntman, die het onderzoeksbureau oprichtte met zijn goede vriend Moses. Als Dusty naar foto’s vroeg, leverde dat echter niets op. Met die gedachte kijkt ze naar het dossier dat voor haar ligt, haar meest recente opdracht. Ze staart naar haar mobiele telefoon die ieder moment over kan gaan. Dan volgt het onvermijdelijke gesprek met een boze en misschien verdrietige echtgenote, die ze moet vertellen dat haar man er een ander op na houdt.

Dusty is de eigenaresse van Dusty Cook Investigations, Arkham. Ze is de trotse, vierde generatie persoonlijk onderzoeker. Sinds het overlijden van haar echtgenoot doet ze het wat rustiger aan. Het onderzoekersbloed kruipt waar het niet gaan kan en Dusty denkt nog niet aan stoppen. Haar blik dwaalt wederom af naar de foto. Ze denkt aan de spannende verhalen van soms gevaarlijke opdrachten. Dusty is degelijk getraind door haar vader James die de passie voor het vak overduidelijk op zijn dochter heeft overgebracht. Ze vraag zich af of ze trots op haar zijn, haar voorgangers.

Het bord aan de gevel werd jaren geleden vervangen. De naam van het bedrijf veranderde in Jackson & Cook, Detectives Inc. Na het overlijden van haar echtgenoot, nu drie jaar geleden, ging Dusty verder onder haar eigen naam. Dusty droomt weg naar de jaren ’20 van de vorige eeuw. Dat was andere koek! De drooglegging, gangsters, de Roaring 20’s met illegale fluisterbars. Toen mannen gleufhoeden droegen, de dames zwierige jurken en de charleston dansten. Ze wordt uit haar dagdroom gesleurd als haar telefoon gaat. ‘Wolf, wat een verrassing!’

‘Hoe gaan de zaken, Dusty?’

Ze is direct op haar hoede, hij slaat een uitermate serieuze toon aan.

‘Ik moet mevrouw Blackstone vertellen dat haar man vreemdgaat. Daarna maak ik een trip naar het westen’.

De man die ze aan de lijn heeft is Wolf Rivers, een goede kennis, en een oude vriend van haar vader. Hij runt een curiositeitenwinkel genaamd Arkham Opslag voor Curiositeiten, afgekort het AOC. Dusty snuffelt er graag rond. Een ietwat obscuur winkeltje vol met opmerkelijke en soms behoorlijk waardevolle goederen.

‘Niet zo haastig, het Westen moet even wachten.’

‘Waar bel je voor?’

‘Kijk eens naar buiten.’

Dusty loopt naar het raam en steekt haar vingers door de luxaflex. Ze fronst, en trekt ze met behulp van het touwtje met een ruk omhoog. Ze kijkt uit het raam van haar kantoor op de eerste verdieping in hartje Arkham. Het raam waar Bo, Thomas en James ook ooit naar buiten keken. Ze houdt haar hoofd schuin en denkt na, dan kantelt ze haar hoofd de andere kant op. Ze zwijgt en knippert een paar keer met haar ogen.

‘Dusty, ben je er nog?’

‘Wolf?’

‘Ja?’

‘Het sneeuwt. Het sneeuwt behoorlijk.’

‘Precies!’ Wolf gromt. ‘Dat is erg bijzonder voor de maand mei, vind je ook niet?’

Diezelfde ochtend nog was het droog en zonnig. De vooruitzichten waren uitermate goed, de zomer was overduidelijk in aantocht, althans dat dacht Dusty en met haar de rest van Arkham. Ze trekt een robuuste kast open en gaat op zoek naar een geschikte uitrusting. Zo snel ze kan kleedt ze zich om. Wolf drukte haar op het hart vaart te maken. Toen ze vroeg waarom, wilde hij het haar niet vertellen, nog niet althans. Het klonk behoorlijk onheilspellend, en Dusty neemt het zekere voor het onzekere, haar pistool gaat ook mee. Als laatste graait ze haar telefoon en sleutels mee, trekt de capuchon over haar hoofd en zet koers naar Wolf en de Arkham Opslag van Curiositeiten.

Het gestaag vallen van de sneeuwvlokken is in zorgwekkend snelle tijd overgegaan tot een sneeuwstorm van omvangrijke proporties. Dusty voelt hoe de kou opstijgt vanuit de grond, haar adem bevriest. In een mum van tijd staat het verkeer zo vast als een huis. Ze kijkt vol ongeloof toe als mensen hun voertuig verlaten om de tocht te voet voort te zetten, maar niet ver komen. De ijzige kou en snijdende wind zorgen ervoor dat onderkoeling vrijwel direct inzet. Er heerst paniek. Dusty ploegt voort, ze probeert de ontreddering en verwarring die is ontstaan buiten te sluiten. De eerste gedachte die bij haar opkwam toen ze uit het raam keek, was dat het misschien een laatste stuiptrekking van de winter was. Momenteel is ze er zeker van dat er meer aan de hand is.

Ze is opgelucht als ze bij het AOC arriveert. Hoewel het feitelijk een redelijk korte wandeling is, is ze tot op het bod verkleumd. Rillend strompelt ze naar binnen en duwt met moeite de deur dicht. De bel maakt een welkom geluid, en vrijwel direct verschijnt Wolf in de deuropening. Hij schiet haar te hulp. Hij neemt haar jas aan die hij uitschudt. Daarna drapeert hij een warme deken om haar schouders, en zet hij een dampende kop thee op de toonbank. Hij gebaart naar een stoel, en Dusty gaat zitten. De blik op zijn gezicht verraadt niet veel goeds.

Ze blaast in haar thee en kan het niet laten om een blik op de spullen te werpen. Ze kijkt aandachtig rond. Helaas is hier geen tijd voor. Haar maag schreeuwt het uit, ze voelt onheilstijding naderen. ‘Kom op, Wolf. Voor de dag ermee.’

Nog voor Wolf zijn verhaal kan doen, gaat haar telefoon. Ze kijkt naar het scherm en zucht.

‘Mevrouw Blackstone, een goedemiddag. Als u in gemeenschap van goederen getrouwd bent heeft u een probleem. Uw man heeft al zeker drie maanden een affaire met zijn secretaresse. Behoorlijk cliché geef ik toe. Het is helaas niet anders. Maakt u alstublieft het afgesproken bedrag binnen twee weken naar mijn rekening over. Overigens kunt u het bewijsmateriaal een dezer dagen met de post verwachten. Ik wens u veel sterkte.’ Zonder verdere plichtplegingen verbreekt ze de verbinding.

Wolf kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan.

Dusty knikt daadkrachtig, staat op en slaat en zet de lege kop op de toonbank. Ze trekt de deken nog wat meer om haar schouders, en slaat met haar vlakke hand op de balie. ‘Wat is er aan de hand, Wolf.’

Wolf knikt berustend. Hij laat zijn ellebogen op de balie rusten en buigt voorover. ‘Weet jij, Cook, wat we hier bij het AOC eigenlijk doen?’

Dusty trekt een gezicht en fronst. ‘Wat krijgen we nu, Wolf?’

‘Je krijgt een korte geschiedenisles, Dusty. Ik heb je vader beloofd je hiervoor te behoeden. Voor jou is het AOC niets anders dan een uit de kluiten gewassen winkel vol bijzondere snuisterijen. Een winkel die ik na de dood van jouw vader heb voortgezet. Hij nam het AOC over van Thomas, die op zijn beurt het AOC weer overnam van Bo.’

Dusty knikt bedachtzaam, ze zegt niets.