Gevangene van de tijd

Hay van den Munckhof

Gevangene van de tijd

Hay van den Munckhof

Eerste druk: mei 2023

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: goonwrite.com en Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-120-2

NUR 285

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Wie Race door de tijd, het eerste deel van de Maya-serie, miste, heeft twee keuzemogelijkheden. De eerste is het lezen van de samenvatting hieronder. Wil je Maya’s avonturen echter van begin tot eind volgen, dan kun je beter in deel één beginnen. Deed je dat al, dan kun je de samenvatting hieronder uiteraard overslaan. Maar wie weet zijn er ook lezers die er hun geheugen mee op willen frissen …

Samenvatting deel één van de Maya-serie: Race door de tijd (uitgekomen in oktober 2022)

Maya begint samen met haar jeugdvriend Arne aan een studie op de Tijdreisfaculteit van de Magische Academie. Maya’s grote droom is het verkennen van de toekomst en aanvankelijk lijkt niets die droom in de weg te staan. Zij en Arne slagen met glans voor de propedeuse en volgen daarna de colleges van de Magisters Chronos en Kairos, die de leiding hebben over de tijdreisfaculteit. Zij zijn verantwoordelijk voor de ontwikkeling van een nieuwe tijdmachine, betrouwbaarder en nauwkeuriger dan de klassieke tijdreismethode, die nog goeddeels afhankelijk is van oude spreuken.

Dan gaat plotseling alles fout. Geheel tegen haar nuchtere aard in raakt Maya in de ban van Knut, een welbespraakte en knappe medestudent, die met zijn helblonde haar wat uiterlijk betreft in niets op haar lijkt. Maya heeft een getinte huid en gitzwarte krullen. Ze laat zich door Knut overhalen om samen met hem de stad te verkennen en drinkt daarbij veel meer dan goed voor haar is. Toch redt dat Maya achteraf, want het weerhoudt haar ervan om die nacht het bed met Knut te delen, iets wat ze anders zo goed als zeker had laten gebeuren.

De volgende morgen is Knuts ban gebroken. Zou gauw ze alleen en nuchter is, beseft Maya hoe dom ze zich heeft gedragen en dat ze Arne bijna had verraden. Al maakte ze zichzelf wijs dat Arne enkel haar eerste jeugdvriendje was en dat zoiets haar tot niets verplichtte, stiekem wist ze heel goed dat ze zichzelf voor de gek hield en dat Arne met lede ogen moest aanzien hoe ze niet met hem, maar met Knut de stad inging. Maya wil haar vriendschap met Arne niet op het spel zetten en neemt zich daarom voor om zoiets nooit meer te laten gebeuren.

Maar… ze is nog lang niet uit de problemen. Sterker, die problemen worden alleen maar groter. Als ze naar de mensa gaat om te ontbijten, komt Knut meteen naast haar zitten. Dat bevalt Maya totaal niet, maar ze wil niet onbeleefd zijn en staat het daarom met frisse tegenzin toe. Het wordt nog erger als Arne hen ziet en Knut die kans aangrijpt te suggereren dat hij de nacht met Maya heeft doorgebracht. Voordat Maya de kans krijgt om daarop te reageren, gooit Arne zijn stoel omver en beent hij de mensa uit. Maya snelt naar haar kamer en wil niets of niemand zien, want ze geeft zichzelf van alles de schuld.

Wanneer ze er aan toe is om het met Arne uit te praten, gaat ze opnieuw naar de mensa. Arne is daar niet. Knut wel. Hij weet haar met veel leedvermaak te vertellen dat Arne zich bij de Magisters als vrijwilliger heeft gemeld voor de eerste test van de nieuwe tijdmachine. Voorlopig zijn ze van Arne af, misschien wel voorgoed, zo zegt hij met een brede grijns. ‘Opgeruimd staat netjes,’ voegt hij er aan toe.

Die laatste woorden openen Maya definitief de ogen voor Knuts ware aard. Ze is woedend, allereerst op zichzelf omdat ze zo dom was om als een onnozele bakvis in zijn verleidingskunsten te trappen, maar vooral vanwege de beledigende en gevoelloze manier waarop Knut over Arne praat. Het is meer dan ze kan verdragen. Ze schopt Knut zo hard als ze kan tegen zijn scheen, rent de mensa uit en gaat verslagen in een hoekje van de gang zitten. Zelfs als ze Arne ooit nog terugziet, zal hij niets meer van haar willen weten. Dat is het enige wat ze kan denken.

Dan voelt ze plotseling een hand op haar schouder. Het is Magister Kairos. Hij heeft gehoord wat er is gebeurd en geeft zichzelf daar de schuld van. Hij neemt haar mee naar Magister Chronos en samen sturen ze Maya met de nieuwe tijdmachine naar de plek in het verleden die Arne voor zijn tijdreis uitkoos. Die plek was het Dorestad van de negende eeuw, de tijd waarin de Vikingen in de Friese kuststreek de dienst uitmaakten.

Maya wordt al snel gevangengenomen. De Vikingleider in Dorestad ziet vanwege haar donkere huidskleur een slavin in haar en laat haar meteen opsluiten. Daags daarop wordt ze als een exotisch geschenk voor Ivar, zijn Noorse broer, naar een drakenschip gebracht. Daar ontdekt Maya dat Arne hetzelfde lot heeft ondergaan en al aan boord is, vastgeketend aan de mast. Arne negeert haar. Die indruk wekt hij althans. Maya doet haar best om de Vikingen niet te laten merken dat ze hem kent.

In Noorwegen aangekomen worden Arne en Maya op de boerderij van Ivar aan het werk gezet, Arne op de akkers en Maya bij het vee. Ze melkt de schapen en voert Ivars wolfshonden, waarmee ze al snel een hechte band krijgt.

Op een goede dag krijgt Arne voor het eerst de kans om haar terloops aan te spreken, terwijl zij de schapen melkt. Nu pas weet Maya zeker dat Arne haar niet langer haat om wat ze deed en dat hij nog altijd van haar houdt. Dat geeft haar de kracht om vol te houden. Die kracht heeft ze al snel hard nodig, want Bjarn, Ivars wrede opzichter, ontdekt dat ze elkaar kennen en contact zoeken. Daar staat een strenge straf op, omdat heer Ivar zijn oog al op Maya had laten vallen om als volgende slavin zijn bed te delen. Ivar wil niet dat Maya’s mooie rug nodeloos wordt beschadigd. Daarom laat hij niet haar, maar Arne door Bjarn geselen, waarbij Maya wel van begin tot eind toe moet kijken. Als ze daarna de boerderij in wordt gestuurd om diezelfde nacht nog het bed met Ivar te delen, is Maya zo wanhopig dat ze het bijna opgeeft en niet langer wil leven. Dan denkt ze aan Arne en hoe hij die geseling zonder een kik te geven onderging. Ze besluit dat ze niet bij hem achter mag blijven en alles moet riskeren om met hem te vluchten. Als ze dan toch moet sterven, wil ze dat samen met hem doen. Ze veinst tegenover Ivar dat ze zich bij haar lot neerlegt en haar best zal doen om het hem die nacht naar de zin te maken, maar zo gauw hij in bed zijn ogen sluit, graait ze naar zijn mes en snijdt in één haal zijn keel door.

Maya weet de boerderij ongezien te verlaten en bereikt de schuur waar Ivars slaven en slavinnen slapen. Tot haar ontzetting hoort ze daar dat Arne zo gauw het donker werd de boerderij ontvluchtte, meteen nadat een slavin hem vertelde dat Maya naar Ivars bed werd gebracht. Maya besluit hem tot elke prijs te volgen. Ze zou zielsgraag de wolfshonden meenemen om met hun hulp zijn spoor te vinden, maar dat kan niet. De honden zouden haar met geblaf begroeten en zo verraden. Daarom vlucht ze alleen de vlakte op, zonder zeker te weten in welke richting Arne ging. Ze overleeft de ijskoude nacht in een kuil vol dorre bladeren en wordt ’s morgens wakker in een met sneeuw bedekte wereld. Al snel hoort ze in de verte geblaf. Bjarn en een tweede ruiter volgen haar en de honden leiden hen naar haar. Maar waar Bjarn denkt dat dit Maya’s einde betekent, gebeurt het tegenovergestelde. Als het er echt op aan komt, blijken de honden enkel en alleen Maya te gehoorzamen. Op haar bevel vallen ze de mannen aan en doden hen.

De honden redden niet alleen haar, maar ook Arne. Al snel pikken ze zijn spoor op en vinden hem bij een kampvuurtje, dat hen, voor zover dat nodig is, die nacht warm houdt.

Deel een eindigt met de reis op Ivars paarden en met zijn wolfshonden naar Kaupang, de Noorse havenstad waar Friese handelaren wonen. Zij kunnen het tweetal naar Dorestad brengen en vervolgens naar de tijdpoort bij de rivier, zodat ze terug kunnen keren naar hun eigen wereld.

1.

Wanneer ik wakker word, mijn ogen open en naar het plafond staar, denk ik de zoldering van Ivars schuur te zien, de plek waar ik in het stro tussen zijn slavinnen sliep. Ik ril van afschuw. Ben ik echt opnieuw in de Vikingwereld beland? Nee, dat is onmogelijk. Ivar is dood …

Bij de herinnering aan wat ik met hem deed en hoe zijn bloed over mijn naakte lichaam spatte, knijp ik mijn ogen dicht van afschuw. Speelt de tijd een wreed spel met mij? Wie weet komt Ivar zo dadelijk binnen om mijn geest te breken en alsnog mijn lichaam in bezit te nemen.

Snel draai ik mijn hoofd en kijk opzij. Tot mijn onuitsprekelijke opluchting ligt daar geen hoop stro, maar iets veel mooiers. Een straal zonlicht vond de enige opening tussen de gordijnen en zet Arnes roodblonde haardos in een gouden gloed. Ik weet weer waar ik ben en slaak een zucht van verlichting. Arne en ik ontsnapten uit Ivars wereld en keerden terug naar de Magische Academie. Ik ben weer in kamer 23. Eerst was die alleen van mij. Nu is het met grote regelmaat ook Arnes kamer.

Toch is mijn geluk niet volmaakt. Ik vraag me af waarom. Een moment later wordt me dat duidelijk. In mijn rechterarm heb ik geen enkel gevoel. Het duurt een paar tellen voordat de oorzaak tot me doordringt. Arne ligt op die arm … Met mijn linkerhand pak ik zijn schouder en knijp er zachtjes in. Arne zucht even in zijn slaap, maar verroert geen vin. Er zijn drastischer maatregelen nodig om mijn arm te bevrijden. Ik bal mijn linkerhand tot een vuist en timmer op zijn blote schouder.

Arne schiet overeind en kijkt me verwilderd aan. Dan klaart zijn gezicht op. ‘Je neemt een groot risico, Maya,’ zegt hij met een grijns. ‘Als je dat nog eens waagt, bezorg ik je billenkoek.’

‘Arne, je bent een viezerik. Weet je wel wat je hebt gedaan, bruut?’ Ik ga rechtop zitten en houd mijn hevig tintelende arm voor zijn neus. ‘Je gaat nú die arm masseren. Van de rest blijf je voorlopig af.’

Arne lacht en doet zonder morren wat ik van hem eis. Dan wordt er op de deur geklopt …

2.

Arne laat mijn arm meteen los. ‘Wie kan dat zijn?’

Ik haal mijn schouders op. ‘Geen idee.’ Slechts één keer eerder klopte iemand op mijn kamerdeur. Dat was Knut. Nu zal hij het niet zijn. Zo brutaal is zelfs Knut niet. Sterker, sinds ik samen met Arne uit Dorestad terugkeerde, lijkt Knut me uit de weg te gaan, wat ik prima vind. Ik weet dat de angstige tijd die ik met Arne in de Vikingwereld doorbracht niet alleen de schuld van Knut was, maar voor mij voelt dat wel zo. Nog altijd vraag ik me af wat me bezielde toen ik als een onnozel schoolmeisje voor Knuts verleidingskunsten viel en Arne bijna vergat.

Ik stap uit bed en loop naar de deur. Net op tijd realiseer ik me dat ik poedelnaakt ben. Snel draai ik me om, loop naar de kledingkast en schiet mijn ochtendjas aan.

Een volgende klop …

‘Geduld,’ roep ik, ‘ik kom eraan.’

Wanneer ik de deur open, staat Isabella voor mijn neus. Zou ik een college zijn vergeten? Nee, zoiets gebeurt mij nooit. Ik ken de weekrooster uit mijn hoofd.

‘Neem me niet kwalijk dat ik zo vroeg al aanklop, Maya, maar het kon niet anders. Magister Kairos wil je spreken. Hij is in zijn werkkamer.’

‘Nu meteen?’

‘Ja. Nu heeft hij tijd. Over een uur geeft hij zijn eerste college.’

‘Over tien minuten kan ik er zijn.’

‘Goed. Ik zal het doorgeven.’ Isabella knikt en verdwijnt.

Arne is uit bed gekomen en kijkt me met een vragende blik aan. ‘Wat zou Magister Kairos van je willen, Maya?’

‘Het zou iets met onze tijdreis te maken kunnen hebben. Heel logisch lijkt me dat niet. Dan had hij ons wel allebei laten roepen.’

‘Misschien moest Isabella dat ook wel doen. Wist ze dat ik hier ben?’

Ik sla een hand voor mijn mond. ‘O, wat dom van mij. Nee, natuurlijk wist Isabella dat niet. Niemand hoeft hier te weten wie bij wie slaapt, zelfs zij niet. Zou je niet even naar haar toe gaan? Dan hoor je vanzelf hoe het zit.’

Arne schudt zijn hoofd. ‘Dat lijkt me geen goed idee. Als Magister Kairos mij ook wil spreken, hoor ik dat wel. Ik ga naar mijn eigen kamer en wacht daar op jou.’

Ik bijt op mijn lip. Uiteraard heeft Arne gelijk, maar er is dat zeurende voorgevoel dat me sinds onze terugkeer uit Rogaland soms uit het niets overvalt. Dat voorgevoel zegt me niet wat er precies staat te gebeuren, maar wel of het iets positiefs of negatiefs is. Bij Isabella’s boodschap, al klonk die eigenlijk heel neutraal, sloeg de schrik me om het hart.

In een opwelling sla ik mijn armen om Arne heen en druk mijn hoofd tegen zijn borst. ‘Ik kan er niets aan doen,’ mompel ik, ‘maar ik wil niet alleen naar Kairos. Ga met me mee, Arne. Alsjeblieft.’

Arne kijkt me verbaasd aan. Als er één magister op de Academie is waarvoor ik niet bang hoef te zijn, dan is het Kairos wel. Arne zegt er niets over. In plaats daarvan kroelt hij door mijn zwarte krullen en kust me op mijn neus. ‘Met alle liefde doe ik wat je van me vraagt. Ik loop met je mee en wacht bij de deur, zodat ik er meteen ben als Kairos ook mij wil zien.’

Ik laat Arne los en knik hem dankbaar toe. ‘Mooi.’

We moeten drie gangen door. Die tijd gebruik ik om na te denken. Ik ben naar de Magische Academie gegaan omdat ik in de tijd wilde reizen, met name naar de toekomst. Daar slaag ik alleen in als ik sterk ben. Mijn angsten kan ik niet wegwuiven, maar ik moet wel leren om die te overwinnen. Als me dat niet lukt, kan ik mijn dromen vergeten. Dan ben ik niet geschikt voor een tijdreis naar een onbekende toekomst vol onzekerheden en gevaren.

Ondanks al die goede voornemens breekt het zweet me uit als ik op de deur van de werkkamer klop. Kairos zelf doet open.

‘Mag Arne met me meekomen?’ vraag ik in een opwelling. Ik begrijp even niets van mezelf en vooral niet van mijn weerzin om zonder Arne met iemand te praten die ik helemaal vertrouw. Het is geen echte angst, maar iets anders, een zere plek in mijn geest waar ik niet de vinger op kan leggen.

Kairos kijkt van mij naar Arne en weer terug. Dan schudt hij zijn hoofd. ‘Normaal zou ik daar geen probleem mee hebben, maar in dit geval kun je beter alleen naar binnen komen.’

Ik knik, haal diep adem en doe wat Kairos van me vraagt. Gelijk weet ik waar dat onaangename gevoel vandaan kwam. In een van de ouderwetse fauteuils met brede armsteunen zit Knut. Voor het eerst na mijn terugkeer uit de Vikingtijd kijkt hij me recht aan …

3.

Nu Knut tegenover me zit, kan ik hem niet met goed fatsoen negeren. Ik laat het bij een koel knikje en richt mijn aandacht op Kairos. Hij was het immers die me wilde spreken en niet Knut.

Iemand kucht. Het is een bekend geluid. Pas nu dringt het tot me door dat er iemand naast Knut zit. Het is Magister Chronos …

‘Je vraagt je natuurlijk af waarom Magister Chronos en Knut ook hier zijn. Dat heeft te maken met het testprogramma voor de tijdmachine. Technisch gezien was jullie tijdreis met die machine naar de negende eeuw een doorslaand succes. Zowel Arne als jij kwamen precies op de juiste plek en de juiste tijd in Dorestad aan en ook de terugkeer verliep goed, ondanks de druk waaronder jullie toen allebei stonden. Dat was een grote opluchting, want wij zijn verantwoordelijk voor de veiligheid van al onze tijdreisstudenten. Risico’s zullen er altijd blijven, maar we doen er alles aan om die tot een minimum te beperken.’

Ik knik beleefd. Dit verhaal is duidelijk bedoeld als opstapje naar wat Kairos echt wil vertellen.

Kairos kijkt me aan en zucht. ‘Je hebt gelijk, Maya. Dat weet je al. Ik zal ter zake komen. We willen twee punten met je bespreken. Het eerste is het vervolg van je opleiding. Weet je hoeveel tijd je door die reis naar de Vikingwereld hebt verloren, Maya?’

‘Ik denk een maand of vier. Volgens mij hebben Arne en ik ongeveer drie maanden in Rogaland doorgebracht en deden we een maand over de terugreis naar Dorestad.’

‘Het waren bijna vijf maanden. Het wordt dus tijd om de draad weer op te pakken. Je zult wel weten dat de meeste studenten hun eerste test met de nieuwe tijdmachine achter de rug hebben.’

‘Ja, natuurlijk hoorde ik dat. Ze zijn een maand in de tijd teruggegaan en na een uur teruggekeerd. De meesten vonden de tijdsprong zelf erg spannend, maar de rest nogal saai.’

‘Precies. Dan zul je ook wel weten dat niemand van hen een tijdsprong naar de toekomst heeft gemaakt. Dat wordt de volgende stap. Omdat jij en Arne al naar het verleden reisden, worden jullie nu de eersten die de tijdmachine in omgekeerde richting gaan testen. Jij krijgt de primeur, Maya, want van al onze studenten ben jij het meest gebrand op een reis naar de toekomst.’

Ik ga op het puntje van mijn stoel zitten. Inderdaad, dat was en is mijn grootste droom. Bij de gedachte dat ik de allereerste zal zijn, stijgt het bloed me naar het hoofd. ‘Wanneer?’

‘Morgenvroeg om tien uur. We zien geen reden om langer te wachten.’

‘Hoever ga ik naar de toekomst?’

Kairos glimlacht. ‘We beginnen met een week.’

Een tikkeltje teleurgesteld knik ik. ‘Hoeveel studenten zijn er in de voorgaande jaren met de klassieke methodes naar de toekomst gegaan en weer teruggekeerd?’ Dat is een vraag die in de eerste maanden van onze opleiding meer studenten stelden. Kairos en Chronos gaven daar nooit een bevredigend antwoord op. Ze lieten het bij de dooddoener dat die vraag in een van de volgende semesters uitgebreid aan bod zou komen.

Kairos kijkt me een moment zwijgend aan. ‘Het wordt tijd om daar eerlijk over te zijn. Dat is niet altijd goed afgelopen. Sommigen kwamen in de verkeerde tijd of op de verkeerde plaats terecht. Van anderen weten we niets, omdat ze nooit zijn teruggekeerd. Daarom besloten we om alle reizen naar de toekomst op te schorten totdat we een betrouwbaarder machine hadden ontwikkeld. Nu denken we het risico tot bijna nul te hebben teruggebracht. Maar let wel, ik heb het nu alleen over de risico’s die met het functioneren van die nieuwe tijdmachine te maken hebben. Dat zegt niets over andere gevaren die je in de toekomst het hoofd zult moeten bieden.’

Ik knik. ‘Hoe verder in de toekomst, hoe onvoorspelbaarder die wordt.’

‘Daarom blijven we terughoudend. Wie naar de toekomst wil, moet de risico’s aanvaarden en daar ook voor tekenen. Maar dat is voor later.’

Waarom legt Kairos me dit opnieuw met zo veel omhaal van woorden uit? Als er morgen enkel een gevaarloze routinetest op het programma staat, is dat nergens voor nodig.

Kairos kijkt met een schuin oog naar Knut. Het is slechts een oogwenk, maar voor mij genoeg. Het vreemde gedrag van Kairos heeft dus iets met Knut te maken … Maar wat?

Ik besluit het rechtstreeks te vragen. ‘Wat doet Knut hier?’

Kairos antwoordt net zo direct. ‘Je zult hem voortaan bij iedere proef zien, Maya. Knut is sinds kort onze vaste assistent.’

Met een ruk wend ik mijn hoofd naar Knut. Ik verwachtte een grijns op zijn gezicht te zien, maar dat heb ik mis. Knut beantwoordt mijn blik heel neutraal en ik lees ook geen enkele bijgedachte in zijn geest. Eerlijk gezegd lees ik daar helemaal niets.

‘Ik zie dat het je verrast, Maya. Ik zal het uitleggen. Knut is een van onze meest talentvolle studenten met een bijzondere aanleg voor het nauwkeurig instellen van de nieuwste tijdmachine. In die richting liggen dan ook zijn ambities, niet in het tijdreizen zelf. Chronos en ik zien in Knut een mogelijke opvolger. We hebben niet het eeuwige leven, Maya. Dat elixer is nog niet uitgevonden.’

Ik heb even tijd nodig om dit te verwerken. Het idee dat ik misschien wel heel mijn loopbaan als tijdreiziger gedwongen zal zijn om met Knut samen te werken, beneemt me bijna de adem.

‘Maar Knut heeft Arne bijna in de dood gedreven,’ flap ik er uit. Dat had ik nooit mogen zeggen, weet ik meteen. Maar ik kan mijn woorden niet meer ongedaan maken. Zwijgend en met gebogen hoofd wacht ik op de reactie van Kairos.

‘Kijk me aan, Maya.’ Het klinkt niet onvriendelijk, maar wel gebiedend.

Met tegenzin doe ik wat Kairos vraagt en kijk in de grijze ogen van de magister.

‘Ik begrijp dat jij het zo voelt na wat je in Rogaland moest doorstaan,’ zegt Kairos, ‘maar emoties vertellen ons niet altijd de hele waarheid, Maya. Ja, Knut gedroeg zich tegenover Arne niet bepaald zoals we het van onze studenten verwachten, maar dat heeft hij diezelfde dag nog eerlijk toegegeven en intussen heeft hij Arne zijn excuses aangeboden.’

‘Daar heeft Arne me niets over verteld.’

‘Heb je het hem gevraagd, Maya?’

Ik schud mijn hoofd.

‘En heb je Knut zelf iets gevraagd? Je trapte hem zo hard dat hij een week niet normaal kon lopen. Zelf heb ik lang met hem gesproken over wat er tussen jou, hem en Arne is gebeurd en hoe dat zo uit de hand kon lopen. Knut erkende zijn eigen rol daarin. Hij heeft beloofd in het vervolg beter na te denken over zijn woorden en hoe die bij anderen aankomen. Misschien zou jij ook eens na moeten denken over wat je had kunnen doen om dit alles te voorkomen. Heb jij Knut al je excuses aangeboden, Maya?’

Ik wist dat die vraag ging komen en voel dat Knut naar mij kijkt. Heel even voel ik in zijn blik ook iets anders, maar voordat ik daar de vinger op kan leggen, is het weg. Een moment krimp ik ineen en zwijg. Dat kan ik niet lang blijven doen. Met een afschuwelijke zekerheid weet ik dat ik mijn dromen kan begraven als ik weiger te doen wat Kairos van mij verlangt. ‘Ik heb geen spijt van die trap, Knut. Je verdiende die om wat je over Arne zei. Maar ik overdreef het. Het had niet zo hard gehoeven. Daarvoor wil ik alsnog mijn excuses aanbieden.’

Het is een laffe en halfslachtige reactie. Maar wat kan ik anders? Ik moet kiezen tussen twee kwaden. Wil ik mijn dromen waarmaken, dan is dit de enige mogelijkheid. Mijn verstand zegt me dat ik Knut inderdaad niet zo hard had mogen trappen. Nee, sterker nog. Ik moet me eigenlijk gelukkig prijzen dat ik daar niet een tijd om werd geschorst of zelfs verbannen van de academie. Mijn geest schreeuwt me echter iets heel anders toe. Nee, Maya. Je meent niets van wat je zegt … Je haat Knut nog net zo erg als toen je hem die trap gaf …

‘Normaal zou ik daar geen genoegen mee nemen,’ zegt Knut rustiger dan ik had verwacht, ‘maar ik heb geluisterd naar wat Kairos zei. Na alles wat je hebt meegemaakt begrijp ik je wel, Maya. Wat mij betreft is de kou uit de lucht en kunnen we met een schone lei beginnen.’ Knut steekt een hand uit. Een moment staar ik er gebiologeerd naar. Knut plaatst me voor een dilemma. Als ik toegeef, accepteer ik hem. Sterker nog, dan zal ik mijn leven met regelmaat in zijn handen moeten leggen. Terug kan ik echter niet meer. Ik schud Knuts uitgestoken hand. Een ondeelbaar moment denk ik iets op zijn gezicht te zien dat op het begin van een grijns lijkt. Het kan ook mijn verbeelding zijn, die me parten speelt. Plotseling voel ik me doodmoe, alsof iets mijn geest heeft leeggezogen.

Kairos kijkt naar de klok. ‘Mooi, dan kunnen we dit gesprek afsluiten. Het moet ook wel, want over vijf minuten begint het volgende college. Tot morgenvroeg, Maya.’

Ik knik en verlaat als in een droom de werkkamer. Even later zit ik op de rand van mijn bed, maar weet absoluut niet hoe ik daar ben gekomen. Iets anders weet ik ineens weer wel. Arne zou in zijn kamer op mij wachten. Ik moet naar hem toe en wel meteen. Wanneer ik de deur open om naar Arnes kamer te gaan, staat Arne echter al voor die van mij. Hij kijkt me met een bezorgde blik aan. ‘Waar was je zo lang, Maya?’

Ik sla mijn armen om hem heen. Pas als ik Arnes lichaam tegen het mijne voel en mijn hoofd tegen zijn borst druk, ebt langzaam de knoop in mijn maag weg.

Arne streelt mijn rug. ‘Het is al goed.’

Ik laat hem los, sleur hem zo ongeveer naar binnen en sluit de deur. ‘Arne, is Knut echt uit eigen beweging naar jou toegekomen om zijn excuses aan te bieden?’

‘Hoe weet je dat?’

‘Van magister Kairos en van Knut zelf. Die was ook bij het gesprek, samen met magister Chronos.’ Ik vertel Arne alles wat er is besproken, hoe ik Knut een hand gaf en waarom ik dat wel moest doen, omdat ik anders het vervolg van mijn opleiding op het spel zou zetten.

‘Nu wil je natuurlijk weten waarom ik over die excuses van Knut zweeg,’ is Arnes eerste reactie. ‘Kun je dat niet raden, Maya?’

‘Omdat ik nooit meer iets met Knut te maken wilde hebben.’

‘Precies. Maar dat ligt nu dus anders. Je zult je over je weerzin tegen Knut heen moeten zetten, Maya. Blijkbaar heeft hij spijt van de manier waarop hij jou probeerde in te palmen. Hij meende het volgens mij echt toen hij naar me toe kwam om daarover te praten.’