Een levensgroot Ommetje

Lucy Neetens

Godijn Publishing

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Een levensgroot ommetje

Lucy Neetens
1e druk: juni 2023

Uitgever: Godijn Publishing
Coverontwerp: Tom Smits

ISBN 978-94-6464-121-9
ISBN e-book 978-94-6464-122-6

NUR 301

De in het verhaal gebruikte hersenweetjes zijn
overgenomen van de Ommetje app
met toestemming van Fedor Vriezen

(projectleider Ommetje)

Bronvermelding “Hersenweetjes”:
Ommetje app

1.

Waar op andere dagen het rumoer van voorbijrazende auto’s overheerst, hoor ik op deze vroege zondagmorgen alleen het geluid van mijn eigen voetstappen. Eén, twee. Eén, twee. Mijn rechtervoet maakt een kordater geluid dan de linker. Komt dat omdat ik scoliose heb of omdat ik rechtshandig – en dus waarschijnlijk ook rechtsbenig – ben? Is de rechterzijde van mijn lichaam simpelweg beter ontwikkeld dan de linkerkant? Dat laatste zou betekenen dat mijn linkerhersenhelft beter is ontwikkeld, want de linkerhersenhelft bestuurt de rechterkant van ons lijf en vice versa. De linkerhersenhelft is die van de logica. Van de details en de feiten. Van het eerst denken en dan doen. Is het logisch dat ik het ene moment samen met Menno oud wil worden en het andere moment overweeg een punt achter onze relatie te zetten? Eén, twee. Eén, twee. Eerst denken, dan doen. Ik denk me suf de laatste maanden.

Tijdens het lopen, laten mijn zintuigen zich leiden door het toeval. De ene keer valt mijn oog op bloemen die ik niet eerder zag, de andere keer ontdek ik een voor mij tot dan toe onbekend beroep. Zo heb ik tijdens mijn wandeltochten al een zonnepanelenlapper – op zijn bedrijfswagen stond dat zo’n man een telescopisch glazenwasser heet – en een bushokjeslapper gesignaleerd.

Deze ochtend richten mijn zintuigen zich op vogelgeluiden. Eén vogel maakt het geluid van een piepende kruiwagen, een ander klinkt alsof je met je nagel langs de tanden van een kammetje ritst en een volgende kan zo meefluiten met het Koninklijk Concertgebouworkest. Af en toe kijk ik omhoog of ik de vogel in kwestie kan ontdekken. Niet te lang, want met je hoofd in de wolken lopen, is niet geheel en al ongevaarlijk. Mijn eerste echtgenoot keek altijd naar de gevels van mooie gebouwen. Zijn omhoogkijken liep dramatisch af. Thorbens leven eindigde onder de wielen van een vrachtauto.

Het was een goed idee van Wende om me uit te nodigen de Ommetje-app op mijn mobiele telefoon te installeren en elke dag minimaal één keer minstens twintig minuten met haar mee te lopen. Niet letterlijk. Wende woont aan de andere kant van het land, maar door in app-groepsverband bezig te zijn, voelt het toch een beetje alsof we samen wandelen.

Het dagelijkse Ommetje doet me goed. Het geeft me lucht. Ik geniet van het buiten zijn, maar ik geniet er bovenal van om even bij Menno weg te zijn. Sinds hij een paar dagen per week thuiswerkt, benauwt onze relatie me steeds vaker. Tot mijn verbazing had hij er dit keer geen probleem mee dat ik iets ondernam zonder hem.

‘Goed voor je conditie en misschien stap je nog wat kilootjes weg,’ zei hij toen ik het aarzelend voorstelde.

Ik was zo blij met zijn goedkeuring dat ik hem niet tegensprak. Eigenlijk had mijn tweede echtgenoot wel een beetje gelijk. Toen ik mezelf die avond in de spiegel bekeek, zag ik wat hij zag en ik nam me voor om van mijn huidige confectiemaat 40 naar een Menno-waardiger maatje 36 te stappen.

Maximiliaan, onze Berner Sennehond, wandelt negen van de tien keer met me mee. Meestal sjouwt hij met een flinke tak. Na de storm van gisteren ligt er nogal wat afgewaaid hout op straat. Regelmatig heeft Max last van keuzestress. De tak die hij nu probeert mee te nemen, heeft het formaat van een kleine boomstam. Bij onze voordeur ligt inmiddels al een aardige takkenverzameling.

Gisteren zag ik op Facebook een plaatje met een kunstwerk voorbij komen. Op een liggende tak was een aantal staande exemplaren bevestigd. Een enkel staand exemplaar was in een andere kleur geschilderd en op alle takken waren raampjes getekend. Ik denk dat ik zoiets ook ga fabriceren met de takken van Max, als aandenken aan onze Ommetjes. Ik voel mijn mondhoeken omhoog krullen. Door deze dagelijkse wandeltochten word ik onderhand een heuse kunstenares. Eerder verzamelde ik al stenen. Thuis schilderde ik ze happy, om ze tijdens een volgende wandeling op een eenvoudige vindplaats achter te laten. Ik kwam op het idee nadat ik zelf zo’n steen vond. Wat was ik er blij mee! Die happy stone prijkt nu als presse-papier op mijn bureau.

Het viel niet mee om de juiste stenen voor mijn project te scoren. Ommetjes lang liep ik met mijn neus naar de grond zonder een geschikt exemplaar te vinden. Wel vond ik andere dingen: een rubberen bloemetje, haarspeldjes, frietvorkjes in verschillende kleuren, een stukje achterlicht van een fiets in de vorm van een tulp en een groene paperclip. Samen met mijn zevenjarige buurmeisje knutselde ik daar een bloemenschilderij van. Ons kunstwerk kreeg een ereplaats boven haar bed.

Uiteindelijk kwam het goed met mijn happy stone project. Sommige zaken hebben nu eenmaal een lange adem nodig.

Goed gedaan! meldt hoogleraar neuropsychologie Erik Scherder als ik thuis mijn Ommetje-app uitzet. Erik deelt aan het einde van je wandeling een hersenfeitje met je. Leuk en leerzaam.

Ik heb hersenweetje #6 voor je!

Wist je dat regelmatig bewegen creativiteit kan stimuleren?

Aha. Er is dus een wetenschappelijke verklaring voor mijn pas ontwaakte kunstenaarstalent.

2.

Brr. Huiverend duik ik dieper weg in de kraag van mijn winterjas. Het is bijna lente, maar zo voelt het niet. Ach, als ik flink doorstap, word ik vanzelf warm.

Na een paar minuten valt mijn oog op een afwijkende stoeptegel. Die lag hier eerder toch niet? Op de vierkante, grijze tegel is een rood-wit-blauw poppetje afgebeeld, dat met wapperende haren een trap op rent. “Traplopen” staat er in witte letters onder het plaatje. Ik kijk naar het trappetje van het gebouw rechts van mij. Is het de bedoeling dat … Schouderophalend loop ik door.

Zo’n honderd meter verder ligt een soortgelijke tegel, met een boksend poppetje. Boksen? Met wie dan? Zoekend kijk ik om me heen. Is dit een speurtocht met opdrachten of is hier iets anders gaande? In een impuls besluit ik om deze speurtocht – of wat het dan ook is – te volgen. De stoeptegels leiden me uiteindelijk naar een Leger des Heils locatie.

‘Welkom in onze huiskamer voor de buurt,’ oreert een man met weinig haren en een grote grijze snor, als ik de briefjes op de glazen entreedeuren van het pand lees. Met zijn arm gebaart hij me binnen te komen.

‘Eh, ik zocht eigenlijk alleen naar informatie over die bijzondere stoeptegels.’

‘Ah, de beweegroute.’

De beweegroute?

‘Alle informatie staat op dat bord daar.’ De man knikt in de richting van een informatiebord dat ik compleet over het hoofd heb gezien. ‘Maar wil je niet toch even binnenkomen voor een gratis kop koffie?’

Terwijl de man koffie voor me inschenkt, vertelt hij me over de beweegroute. Rond zeven locaties, waarvan deze Leger des Heils locatie er één is, zijn, op enige afstand van elkaar, tegels in de stoep aangebracht die elk een bepaalde oefening weergeven die op die plek kan worden gedaan. ‘Laagdrempeliger kan sport niet worden,’ lacht hij. ‘De sporter hoeft alleen zijn eigen huisdrempel over.’

De beweegroutes blijken te zijn ontstaan vanuit het programma stadsvernieuwing, waarin onder meer het voornemen staat om de openbare ruimte zo in te richten dat dagelijkse beweging – de stoeptegeloefeningen – en ontmoeting – het kopje koffie bij hen of elders – worden gestimuleerd.

‘Wat een tof idee.’

‘Alsjeblieft.’ Hij schuift de koffie in mijn richting. ‘Het was me een waar genoegen. Heb ik me trouwens al aan je voorgesteld?’

Als ik mijn hoofd ontkennend schud, steekt hij me zijn hand toe. ‘Bert Koperwiek.’

‘Valerie Neeff. Bedankt voor de koffie en de informatie, Bert.’

Aan een tafeltje bij het raam zit een jong meisje. Ik neem plaats tegenover haar. Nieuwsgierig kijk ik haar aan. Volgens mij is ze hooguit zestien, zeventien jaar. ‘Hoi, hoe ben jij hier verzeild geraakt?’ vraag ik, terwijl ik in mijn koffie roer. ‘Ook via de beweegroute?’

Ze kijkt me aan alsof ik van een andere planeet kom.

‘Niet dus.’ Ik neem een slok van mijn koffie en kijk haar afwachtend aan. Het blijft stil. Ook goed. Ik trek een magazine naar me toe, Kans staat er op de omslag, en sla het open.

‘Ik ben zwanger,’ fluistert het meisje.

Verbaasd kijk ik op. Nu pas zie ik haar bolle buikje.

‘Mijn vriend en mijn ouders wilden dat ik het kindje liet aborteren.’ Dikke tranen biggelen over haar wangen.

O, gottegottegot, hoe pak ik dit aan?

“Liefde en aandacht staan voorop” kopt de opengeslagen Kans-pagina.

Oké. Ik adem diep in. Dit meisje een beetje aandacht geven, moet me toch lukken? Ik adem uit. ‘En jij wilde dat niet?’ Voorzichtig stel ik de vraag. Ik wil de plank niet misslaan, maar aan haar opbollende buik meen ik te zien dat de tijd van een eventuele abortus al ruimschoots is verstreken.