Miriam Lucia

Eerste druk juni 2023

Uitgever: H!P Publishing

Coverontwerp: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-125-7

NUR 332

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Hoofdstuk 1

‘Is het niet te snel na wat er gebeurd is?’ Ilona pakte met haar vingers een frietje van het bord dat ze al van zich af had geschoven, doopte het in de mayonaise en stak het in haar mond. Ze likte haar vingers af en keek Ramon vragend aan.

‘Ben je nu wel of niet klaar met eten?’ lachte Ramon.

‘Ja, ik ben klaar, je saté was weer overheerlijk. Die frietjes zijn te lekker om te laten liggen, maar eigenlijk is het zo welletjes.’ Ze klopte met haar handen op haar buik en nam zich voor de zoveelste keer voor vanaf maandag op haar lijn te letten. Haar kleding zat de laatste tijd strakker, ze wilde niet van maat veertig naar maat tweeënveertig moeten overstappen. ‘Wat vind jij?’

‘Je ziet er goed uit.’

Ilona trok een raar gezicht naar haar beste vriend, die achter de bar glazen stond te spoelen.

‘Maar dat bedoelde je niet,’ ging Ramon verder. ‘Wat zal ik zeggen? Het was kort dag om het dorpsfeest te organiseren, maar je hebt iedereen bereid gevonden om hun steentje bij te dragen. Volgens mij hebben ze er zin in.’

‘En jij, zie jij het zitten?’ Ilona keek Ramon bezorgd aan. Het was nog zo kortgeleden dat Michael, zijn partner, de arts Breukelmans met een insulinespuit had gestoken, waardoor de goede man was overleden. Michael kreeg tien jaar cel opgelegd wegens doodslag. Ramon wilde niets meer met hem te maken hebben en sprak er liever niet over. Ilona vond hem nog steeds niet helemaal de oude.

‘Ja, natuurlijk wel. Voor mij is het niet veel meer dan wat harder werken dan anders.’ Eetcafé ’t Pleintje, waar Ramon eigenaar van was, lag midden in het dorp aan het plein waar de meeste activiteiten plaatsvonden tijdens het dorpsfeest. De drank en hapjes waren niet aan te slepen tijdens zo’n weekend. Het feest dat altijd plaatsvond gedurende het laatste weekend van de schoolvakantie begon op vrijdag met optredens van bandjes uit de regio, en meestal was er een hoofd-act van een bekende artiest. Wie dat dit jaar werd was spannend. Zowel Ilona als Ramon maakten deel uit van de feestcommissie. Door de omstandigheden waren ze later dan anders begonnen met vragen wie er allemaal meededen. Gelukkig was Linde, een van de laatste winnaars van een talentenshow, bereid om in haar geboortedorp een optreden te verzorgen, ondanks haar volle schema. Verder lag er al jaren een draaiboek met de grote lijnen klaar. Het enige verschil zat vaak in de acties die de winkeliers in het weekend wilde uitzetten.

‘Voor mij voelt het een beetje raar,’ bekende Ilona. ‘Zelfs Johanna Breukelmans, nog maar net weduwe, pakt het gelukkig goed op. Jan-Peter organiseerde altijd de Oldtimershow. Dat is nu in handen van een goede vriend van hem. De MG van Jan-Peter wordt beschikbaar gesteld door Johanna. Ze is nog op zoek naar een chauffeur, want de auto zelf rijden, ging haar net iets te ver. Wie weet volgend jaar, zei ze.’

‘Fantastisch! Erg dapper hoor.’

‘Wie is er hier dapper? Toch niet weer onze bibliothecaresse, alias Miss Marple?’

Ilona schrok van de opmerking van wijkagent Johan Tubbergen. ‘Waarom zeg je dat? Er is toch hopelijk niets aan de hand?’

‘Je hoeft niet zo te schrikken, kind. Niets meer of minder dan naweeën van een ruzie tussen concurrenten. Volgens zeggen heeft iemand het al voor ze opgelost. Iemand die zich overal mee bemoeit en geen moeilijkheden uit de weg gaat.’ Johan gaf Ilona een vette knipoog.

‘Concurrenten, moeilijkheden? Waar hebben jullie het over?’ Ramon keek om beurten Ilona en Johan aan.

‘Onze bakkers in het dorp wilden allebei een bakwedstrijd organiseren.’

Ilona schiet in de lach. ‘Ja, en toen heb ik ze ingefluisterd hoe leuk het zou zijn om een “Heel Sonsveld bakt” te houden. Een grote wedstrijd met beide bakkers in de jury. Jongens, dat wordt smullen dit weekend.’

‘Gelukkig hebben jullie binnen de horeca geen last van strijdpunten. Wat een gedoe om niks,’ zuchtte Johan.

‘Dat zeg je nou wel, maar we verkopen wel drank en hapjes. Bij wie zijn die het lekkerst? Dat wordt een hele strijd,’ grapte Ramon.

‘Laat mij dan jouw saté maar eens proeven, jongeman. Kijken of die net zo lekker is als bij Tante Jet.’

‘Dat wordt een spannende wedstrijd,’ schaterlachte Ilona, die wist dat Mary, bazin van Tante Jet, de saté voor haar klanten altijd bij Ramon bestelde.

In een mum van tijd stond de saté voor Johans neus. ‘Het wordt in ieder geval een goede basis om de avond door te komen. Voor de jongelui is dat het echte dorpsfeest. Lekker drinken, muziekje erbij. Ik ben benieuwd hoeveel dronken jongelui ik vanavond op weg naar huis ga zetten.’ Johan sloeg de hand van Ilona weg die een frietje van zijn bord pakte. ‘Pas op, dat is diefstal. Laat me je niet op moeten sluiten, the night before.’

Ilona schudde haar hoofd, waarom weer in het Engels? Toch was dat precies hoe iedereen de eerste avond van het dorpsfeest noemde.

The night before.

Hoofdstuk 2

‘Mogen we ballengooien?’

De twee dochters van haar buurvrouw Fatima huppelden naast Ilona over het dorpsplein. Ze had de kinderen vast meegenomen naar het feest in het centrum, Fatima volgde later. Ilona had als eerste haar neus laten zien bij de kraam van de bibliotheek waar zij bibliothecaris was. Haar medewerkers, die ze liever haar collega’s noemde, hadden de kraam mooi aangekleed met posters van hun activiteiten. De kleine Inaya liet zich graag voorlezen terwijl Ilona met wat belangstellenden sprak. Amira vond zich met haar tien jaar te groot om voorgelezen te worden, maar wilde wel een egeltje vouwen van een afgeschreven boek.

Sommige, wat kermisachtige, attracties maakten voor Ilona’s wattenhoofd te veel lawaai, maar de zachte ballen die tegen de stapels blikken werden gegooid kon ze nog wel velen, dus stemde ze in met het verzoek van de meisjes.
Het was gisteravond laat geworden. De muziek van Linde was prachtig en meeslepend geweest. Het plaatselijke dweilorkest, “Sonszooitje”, verzorgde het voorprogramma, de pauze en de afterparty, en zette de hele boel op zijn kop. Totdat de muzikanten, net als menigeen, te veel bier op hadden, en een dj via Spotify tot in de late uurtjes gezellige disconummers had gedraaid. Toen de Hollandse meezingers aan de beurt waren, hield Ilona het voor gezien. Ze dacht aan hoe haar buurman Sjoerd haar gisteravond wilde betrekken in een gesprek met louter dronken mannen. Daar had ze helemaal geen zin in en weerde nadrukkelijk de om haar schouder geslagen arm. Ze wilde niet als het vriendinnetje van Sjoerd afgeschilderd worden. Niet dat ze op zoek was naar iemand, maar het dorpsfeest trok ook mensen van buiten hun kern aan, en je wist nooit wie je tegenkwam, aldus haar motto.

Op aandringen van Amira en Inaya gooide Ilona een serie ballen richting de stapel blikken. Ze belandden er ver naast, tot grote pret van de meisjes. Fatima, die zich ondertussen ook aansloot, lachte hard met hen mee. Ilona stond met haar laatste bal in de aanslag toen haar telefoon ging. Snel wierp ze de bal weg, en raakte daarmee zowaar het bovenste blik. Ze kreeg een troostprijs in de vorm van een zak snoep. De beller bleef aanhouden. Op het verlichte scherm zag ze de naam van Ramon.

‘Ik dacht net aan jou. Nou ja, aan jouw koffie.’

‘Ja, dat zal wel weer. Ik vroeg me af of je nog langskwam.’

‘Hoe dat zo?’

‘Dat vertel ik je straks wel.’ Ramon hing op zonder op haar antwoord te wachten.

Ilona vond het een vreemd telefoontje. Ze kwam uiteraard langs als ze in de buurt was. Zeker op een dag als vandaag met allerlei programmapunten voor de deur van ’t Pleintje. Vanaf het terras kon ze veel volgen van de diverse activiteiten.

Ze gaf haar prijs aan de meisjes en liet hen verder aan hun moeder over. Nieuwsgierig als ze was, wilde ze naar Ramon. Na een paar minuten stapte ze ’t Pleintje binnen.

‘Ben je daar eindelijk?’ Ramon zette direct een cappuccino op de toog voor haar.

‘Eindelijk? Ik heb nog even ballen gegooid met mijn buurkindertjes. Allemaal mis natuurlijk. Ik moet nog bijkomen van alle rosé van gisteravond. De koffie gaat me daar vast verder bij helpen. Is er soms iets?’

‘Heb je nog niets gehoord van Johan dan?’

‘Alsof Johan mij alles verteld. Of bedoel je dat er iets is met hem persoonlijk?’

‘Nee, dat gelukkig niet, maar er is sinds gisteravond een meisje vermist.’

Hoofdstuk 3

‘Wat zeg je nu? Een meisje vermist?’

‘Ja, een meisje van zeventien jaar is vannacht niet thuisgekomen. De ouders zijn in alle staten.’

Dat kon Ilona zich heel goed voorstellen, ook al had ze zelf geen kinderen. Wat een zorgen kon je toch hebben. Om een pubermeisje misschien nog wel meer. ‘Om wie gaat het?’

‘Dat kon Johan niet vertellen. Je weet wel, privacy.’ Ramon haalde zijn schouders op.

‘Wat een onzin, hoe meer mensen het weten, hoe meer mensen mee kunnen zoeken.’ Op Ilona’s voorhoofd ontstond een diepe rimpel, zoals altijd gebeurde als ze zich ergerde of nadacht. ‘Was ze op het feest gisteravond?’

‘Ja, ze gaan ervan uit dat het meisje te veel gedronken heeft, en met een vriend of vriendin mee naar huis is gegaan, dus er wordt afgewacht of ze straks met een kater thuiskomt.’

Ilona keek op de klok. Het was kwart voor tien. De klok in haar stamcafé liep standaard tien minuten achter, zodat de laatste ronde nog net voor sluitingstijd kon worden omgeroepen. Dat betekende dat over vijf minuten het dorpsfeest officieel door de burgemeester voor geopend werd verklaard. Ze vond het een raar idee dat de festiviteiten zo van start gingen terwijl er een dorpsgenoot vermist werd.

‘Waar is Johan nu?’

Ramon haalde zijn schouders op. ‘Hij zei iets over taart eten.’

‘Dat is waar ook, de bakkers Herema en Van Dingel vroegen mij om in de jury plaats te nemen van “Heel Sonsveld bakt”. Volgens mij wilden zij niet dat ze beschuldigd konden worden van partijdigheid, mocht de winnende taart van een klant van een van hen zijn. Ik zei dat ik Johan ook meenam. De wijkagent kan niet anders dan eerlijk zijn toch?’ Ze lachte kort. ‘Ik ben vergeten dat we na het startsein aan de koffie en taart zouden gaan.’ Snel dronk ze haar cappuccino leeg. ‘Niks kan natuurlijk tippen aan jouw koffie.’ Ilona tuitte haar lippen en zond een kus door de lucht naar Ramon. ‘Wie weet krijg ik wat meer te horen over de verdwijning.’

Ze liet Ramon hoofdschuddend achter. Ilona moest en zou altijd alles weten van wat er speelde in het dorp.

Er stonden acht taarten op een rij op een lange tafel. Om het zo eerlijk mogelijk te houden stonden er geen namen bij van de makers. Overal was een punt uit gesneden, zodat de binnenkant zichtbaar was. Er zaten ware kunstwerken bij, met kleurige lagen. Herema en Van Dingel waren het over vier taarten eens dat die al afvielen als beste taart. De structuur van de cake beviel niet, of het was te droog, of te vet. Een egale cake met een laag fondant aan de bovenkant werd, ondanks de mooie afwerking met roosjes, als niet origineel bestempeld.

‘Mevrouw Wachters, u bent net op tijd,’ zei Herema. ‘Er moet er nog eentje afvallen en daarna de overige drie indelen in de eerste, tweede en derde plaats.’

Ilona snapte niet dat ze al begonnen waren. Zij had gedacht te beginnen na het startsein, maar misschien vergiste ze zich. Als ze al zo ver waren met hun beoordeling, konden ze best even wachten.

‘Een moment, heren.’ Ilona trok Johan Tubbergen, die net een roosje in zijn mond stopte, mee naar de achterkant van de winkel. ‘Johan, kun jij me meer vertellen over die vermissing?’

‘Moet je me voor deze vraag wegsleuren bij al die lekkere taarten? Het is afwachten of het meisje in kwestie niet vanzelf komt opdagen. De ouders zijn vrienden aan het bellen of ze daar wellicht is.’

‘Ik vind het vreemd dat we net doen alsof er niets aan de hand is.’

‘Dat is er ook misschien niet. Je kent de jongelui. De drank heeft gisteren rijkelijk gevloeid. Ze komt vast weer terecht.’

Onwillig liet Ilona zich overhalen om naar de tafel met taarten terug te keren. Ze bleef met haar gedachten bij het meisje, en nam afwezig een stukje van elke taart. Ze schudde haar hoofd, even bij de les blijven nu. Ze zag dat Johan het zich uitstekend liet smaken. Tijdens de discussie welke taart nummer één moest worden, stak hij van de afgewezen taart roosje voor roosje in zijn mond.

‘Johan, het is de bedoeling dat de rest van de taarten later op de dag naar de verzorgingshuizen gaan. Je kunt niet alles ervan af eten,’ lachte Ilona om de man, die zijn positie als wijkagent vaak gebruikte om her en der mee te snoepen of te eten.

Johan keek met een verschrikt gezicht naar de taart. Er waren nog maar twee roosjes over. ‘Dat is geen gezicht meer, dat kan zo niet.’ Hij haalde de laatste twee roosjes van de taart en stak er een direct in zijn mond ‘Dat is beter,’ sprak hij met zijn mond vol. ‘Zo is des te meer duidelijk waarom dit geen winnaar is. Hoewel ik moet zeggen dat het uitstekend smaakt.’ Hij lachte breeduit, zodat Ilona de kruimels tussen zijn tanden zag zitten.

De nummer één werd gekozen.

‘Dat is dan de Regenboogtaart,’ zei bakker van Dingel. ‘We zien elkaar vanmiddag bij de prijsuitreiking.’

Johan verslikte zich in het laatste roosje dat hij zojuist verorberde terwijl hij een binnengekomen melding op zijn telefoon las. ‘Dat valt nog te bezien.’ Hij verliet de winkel zonder verder iets te zeggen.

Hoofdstuk 4

Ilona volgde Johan naar buiten en hield hem staande. ‘Wat is er? Heb je iets gehoord?’

‘Ik moet naar het kanaal.’

‘O nee toch?’ Ilona sloeg haar handen voor haar mond. ‘Het meisje?’

‘Een meisje. Een voorbijganger die zijn hond uitliet heeft een melding gedaan. Hij zag iets in het water liggen. Het is nog niet bekend om wie het gaat.’ Johan boog zijn hoofd dichter naar Ilona en vervolgde zachtjes, ‘Je moet je er maar niet mee bemoeien, want de leiding ligt in handen van je grote vriend.’

‘Mijn grote vriend?’ Ilona trok haar wenkbrauwen op. Toen viel het kwartje. ‘Alex van den Burg bedoel je? Gaat het om een misdrijf?’

‘Dat is niet duidelijk. Het kind had een hoofdwond, maar ze kan zich natuurlijk ook aan de kade hebben gestoten, met haar dronken kop.’

‘Was ze dronken?’

‘Dat gaan ze nog bepalen.’

‘Hé Johan, waarom zeg je dat dan zo? Wat een vooroordeel.’

‘Sorry, je hebt gelijk. De kans dat het om dronkenschap gaat is groot na gisteravond. Ik moet nu gaan.’

Ilona liep terug naar ’t Pleintje.

‘Doe me nog maar een cappuccino, Ramon.’

‘Wat kijk je beduusd? Was de koffie en taart zo vreselijk dat je het weg moet spoelen?’

Ilona roerde langzaam door het witte schuimlaagje en liet haar stem zakken. ‘Er is een meisje gevonden in het kanaal. Wat moeten we nu doen?’

Ramon begreep precies wat ze bedoelde, zoals ze altijd weinig woorden nodig hadden om elkaar aan te voelen. Hoe gepast is het om een dorpsfeest te hebben als er net een meisje is verdronken in het kanaal? ‘Wat kunnen we doen? Het feest is al begonnen. De oldtimers staan opgesteld in de Hoofdstraat, de attracties zijn in bedrijf, de kramen bevoorraad, de taarten zijn beoordeeld, noem maar op wat de deelnemers allemaal hebben voorbereid voor vandaag. Misschien moeten we geen slapende honden wakker maken en niets doen.’

‘Het zal niet lang duren voordat het bekend wordt. Er is altijd wel iemand die heeft opgevangen dat er iets is gebeurd,’ waarschuwde Ilona hem. ‘En dan hebben wij van de feestcommissie niets gedaan en het allemaal door laten gaan. Dat kan toch niet?’ Ilona wond zich steeds meer op. Moesten ze het even aanzien of het bericht de ronde ging doen? Voor veel mensen, die soms het hele jaar voor het dorpsfeest spaarden om lekker los te gaan, en het meisje misschien niet eens kenden, was het een flinke domper als het afgelast werd. Ze vond het moeilijk. Misschien zelfs respectloos ten opzichte van het meisje en haar familie. Wie was zij, en wat was er gebeurd? ‘We moeten overleggen met Piet Voster. De voorzitter van de commissie heeft daar vast een mening over. Of anders de burgemeester. Ik ga ze zoeken en het hen voorleggen.’

Voordat Ramon iets kon zeggen liep Ilona gehaast de deur uit. Ze had slechts één slok genomen van de cappuccino. Ramon zette het koffieglas achter de toonbank en nam zelf af en toe een slok terwijl hij klanten voorzag van een drankje.

Hoofdstuk 5

De bel van de winkeldeur rinkelde toen Ilona binnenstormde. Ze had gehoord dat Piet Voster bij de bakker was om de uitslag op te vragen. Ze wilde hem net aanschieten toen opnieuw het belletje ging. Burgmeester Tom van Vonderen maakte zijn entree, met een aantal gemeenteraadsleden in zijn kielzog.

‘Nee, niets zeggen.’ De burgemeester stak zijn hand op. ‘Ik wil zelf graag komen proeven en bewonderen, voordat ik de uitslag verneem.’ Hij nam een stukje taart aan van een van de bakkers en ook de raadsleden kozen een taart uit waarvan zij iets wilden proeven. Ilona wiebelde heen en weer totdat ze een opening vond om Voster, die zich direct op het hoge gezelschap had gestort, aan te spreken. Omdat het leek dat het wel even ging duren, stak ze een overgebleven stukje taart van hun eerdere proeverij in haar mond. Ineens stond de burgemeester voor haar neus.

‘Dit is zeker een kanshebber, vindt u niet, mevrouw Wachters?’

Met haar mond vol, en in de wetenschap van de uitslag, knikte Ilona en hield verontschuldigend haar hand voor haar mond.

‘Ik vind die regenboogkleuren ook een mooi ontwerp voor een dorp waarin iedereen welkom is,’ ging Van Vonderen verder.

‘Maar waar niet iedereen belangrijk wordt gevonden,’ mompelde Ilona binnensmonds, verwoed de laatste kruimels doorslikkend. Maar de burgemeester had haar verstaan.

‘Waar doelt u op, mevrouw Wachters? Wie zou er niet belangrijk zijn in onze samenleving? Wij vormen met ons allen Sonsveld tot wat het is. Een fijne plaats om te wonen.’

‘Maar wellicht niet veilig genoeg, meneer de burgemeester.’ Ilona voelde de ergernis in zich opborrelen.

Van Vonderen keek haar verbouwereerd aan.

‘U heeft vast wel gehoord, als hoofd van de openbare orde en veiligheid, dat er een meisje in het kanaal is gevonden.’ Ilona plaatste haar handen in haar zij. ‘En zij is blijkbaar niet belangrijk genoeg om daarbij stil te staan. Het feest gaat gewoon door.’ Ze was steeds harder gaan praten en iedereen keek haar kant uit. Een gemeenteraadslid legde een hand op haar schouder. ‘Nou, nou, Ilona is het toch? De burgemeester is daar natuurlijk van op de hoogte en de politie onderzoekt de zaak. Maar je zult toch begrijpen dat we moeilijk het hele dorpsfeest kunnen stopzetten. Denk aan alle moeite en kosten die daar ingestoken zijn.’

‘Waarvan ik ook een aardig deel heb bijgedragen.’ Ze spuugde de woorden bijna in zijn ingenomen gezicht. ‘Ik doe niet meer mee.’ Stampvoetend verliet ze de bakkerswinkel. Ze liep terug naar het begin van de Hoofdstraat waar ze haar fiets had geparkeerd.

Terwijl ze de fiets van het slot haalde hoorde ze iemand haar naam roepen. Ze stapte zonder om te kijken op en fietste weg.

Hoofdstuk 6

Het ongeluk was iets buiten het dorp gebeurd, aan de weg naar Steinbach. Ze zag de afzettingen al van ver. Op gepaste afstand zette ze haar fiets tegen een boom en keek of ze Johan ergens zag. Ze kon hém beter benaderen dan rechercheur Alex van den Burg, die haar bij het onderzoek naar de dood van Jan-Peter Breukelmans een lastig portret vond omdat ze zo haar eigen onderzoeksmethoden erop nahield. Via het voetpad langs het kanaal liep ze wat dichter naar de plek des onheils. Ze passeerde een bankje waarop een vrouw diep in de kraag van haar zomerjas zat weggedoken, ondanks dat de temperatuur alweer aardig was opgelopen.

‘Het kanaal eist wederom een leven op.’

Ilona schrok op van de sombere stem. Ze keerde zich naar de vrouw om. ‘Christa?’ Ze herkende de broodmagere vrouw bijna niet. In haar bleke gezicht vielen de donkere wallen onder haar ogen extra op. ‘Wat doe jij hier?’

Christa had haar beste vriendin verloren bij haar reddingsactie van de tweeling David en Sara. Op onverklaarbare wijze was ze ter hoogte van Steinbach in het ijskoude water van het kanaal terecht gekomen en kwamen de hulpverleners te laat om haar nog te redden. Waarom zou ze de ellende van dit ongeluk opzoeken? Dat moest toch nare herinneringen oproepen.

‘Ik ben op verlof. Pim kwam me halen om naar het dorpsfeest te gaan. Maar toen hoorde hij van dit ongeluk. Daar moest hij uiteraard naar toe.’

Ilona vond het nogal onnadenkend van de journalist, die de hele geschiedenis met de tweeling van dichtbij had meegemaakt. Hij had Christa bijgestaan, en stond haar nog steeds bij, nu zij in een inrichting zat. Hoe kon hij haar nu hier op een bankje parkeren terwijl hij op nieuwtjesjacht ging? Juist hier, aan het water waarin haar vriendin Esther was verdronken.

‘Hoe gaat het met je?’

‘Je bent een van de weinigen die me dat vraagt. Iedereen vindt het eng om met mij te praten. Maar het gaat best goed hoor. Ik mag als het zo doorgaat binnenkort weer af en toe naar mijn huis. Vandaag leek een leuk moment om weer eens in het dorp rond te lopen. Misschien gaan we zo nog een rondje doen. Als Pim zover is. En wat doe jij hier?’

‘Ik zoek Johan. De wijkagent,’ verduidelijkte Ilona toen ze de vragende blik van Christa zag.

‘Ik hoorde van Pim dat je een aardige speurneus hebt. Het was zeker wel heftig, een dode in de bibliotheek te vinden, en dan erachter komen wie de dader was.’

Ilona knikte afwezig terwijl ze tuurde naar de schermen die opgezet waren om nieuwsgierige voorbijgangers te weren. Geen Johan te zien.

‘Ga je dit mysterie ook oplossen?’

‘Ik denk dat Alex van den Burg niet speciaal op mijn hulp zit te wachten. Ah, daar is Johan. Goed je weer te zien Christa, hopelijk mag je snel naar huis.’

‘Als je Pim ziet …’

Ilona, die op een holletje naar Johan op weg was, draaide zich half om en zwaaide, ten teken dat ze Christa gehoord had. Ze haalde de agent maar net op tijd in, voordat hij op zijn fiets verdween.

‘Ilona, wat doe jij hier? Ik heb je toch verteld wie hier de leiding heeft.’

‘Ja, Johan, dat weet ik, Alex. Maar ik wilde jou spreken. De hoge heren van de gemeente zijn niet van plan om enige aandacht aan het voorval te geven. Wat vind jij daar nou van? Is er al iets meer bekend over het ongeluk? Wie is het meisje?’

‘Rustig aan, zoiets heeft tijd nodig. En in die tijd kunnen we de feestgangers nu alvast een domper verkopen door de hele boel af te gelasten, of we kunnen die tijd gebruiken om dingen rustig uit te zoeken, zonder dat iedereen hierheen rent en zich ermee gaat bemoeien.’

Ilona begreep dat hij ook haar daarmee bedoelde.

Ze kreeg bij iedereen nul op rekest met betrekking tot het stopzetten van het feest. Ze zuchtte diep. ‘Is er dan nog niets duidelijk?’

‘Een voorbijganger zag iets blauws in het water, een jas. Hij vond de situatie verdacht. Ze vonden een meisje, en verder moeten we afwachten, Ilona.’ Johan trommelde met zijn vingers op zijn stuur.

Ilona begreep dat ze niets te horen kreeg. Misschien wist de goede man nog niet veel meer.

‘Kun je me nog een ding wel vertellen?’

‘En dat is?’ zuchtte Johan nu ook.

‘Is Pim daar nog?’

‘Hoe dat zo?’

Ilona wees naar het bankje. ‘Daar zit Christa op hem te wachten. Misschien niet zo handig … het kanaal, Esther.’