De uitdaging van

2023

Verhalen van Vlieland

De uitdaging van 2023

Verhalen van Vlieland

1e druk: juni 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverfoto: Pauline Jansen

Coverontwerp: Tom Smits

Redactie: Nel Goudriaan

ISBN 978-94-6464-130-1

ISBN e-book 978-94-6464-131-8

NUR 303

©2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Eerder verschenen Verhalen van Vlieland:

De ontdekking van 2023

De ontmoeting van 2022

De stilte van 2021

De storm van 2020

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Al zes jaar gaat Elly Godijn als schrijver naar het prachtige Vlieland om te werken aan haar romans. En sinds vier jaar ook aan korte verhalen, samen met andere schrijvers; Verhalen van Vlieland.

Na de storm, de stilte, de ontmoeting, de ontdekking ging zij samen met andere schrijvers de uitdaging aan om nog meer te vinden op het eiland. Onderweg kwamen ze drenkelingen tegen en zo sloten Nel en Frans zich aan en gingen zij verder op avontuur ...

De verhalen zijn niet op bewoners van Vlieland gebaseerd, maar ontstaan uit de fantasie van de schrijvers.

Inhoud

Het kabouterdorp

Elly Godijn

Drieënveertig

Fred Vergeer

Serenade bij maanlicht

Roser Vives Batista

Zus

Micha Cole

De uitdaging van Rogers

Pauline Jansen

Als sneeuw voor de zon

Petra van Sinderen

Mijn gevangenis

Caroline Elskens

Zwarte haren, witte sneeuw

Anne-Bregtje Schelfhout

Verlangende rode pump

Jannie Jansma

Noodweer

Lieve van den Berg

Twaalf vrouwen en Freek

Paul Vlug

Niet de bedoeling

Babette van den Heuvel

Zwemmen

Thea Houtenbos

Een vondst op het strand

Ilona Poot

Klapmuts

Nel Goudriaan (drenkeling)

Summertime blues

Frans van der Eem (drenkeling)

§

Vlieland

Laat mij gelukkig zijn ...

Elly

Het kabouterdorp

Zij was weer terug, op dat inspirerende Waddeneiland. Iedere keer hoopte zij een stap verder te zijn in haar leven, maar iedere keer moest zij helaas concluderen dat er niets was veranderd. Hoewel? Zij voelde zich rustiger, sterker. De wanhoop maakte langzaam maar zeker plaats voor een positieve kracht die zich voorzichtig manifesteerde en haar hele zijn overnam. Dit was zo veel beter dan het allesverslindende monster dat haar hart de vorige keer compleet verwoestte. Zij had nooit geloofd in hartpijn, in de vorm van liefdespijn, maar nu wist zij beter. Het was een allesoverheersende pijn die haar had laten kokhalzen boven de wc-pot en haar meerdere malen liet denken dat ze een hartaanval kreeg, dat haar hart ermee stopte, het niet meer aankon.

Zij was zo veel kwijtgeraakt, maar ze had ook veel ontdekt. Nu moest zij verder. Het weer nam het letterlijk en besloot haar uitdaging niet alleen geestelijk, maar ook lichamelijk te maken. En dus fietste zij samen met Iris over het eiland met een groep schrijvers door een sneeuwbui. In maart! Haar handschoenen waren doorweekt, maar het had iets ... het thema was deze keer: de uitdaging. Zij voelde die op alle vlakken.

Naast haar verscheen Penny, ze grijnslachte naar haar. Een macabere lach, alsof zij het volgende slachtoffer zou zijn. Zij wist dat Penny een voorliefde had voor orgaanroof en vol verve vertelde ze al fietsend over de slopers die de organen verwijderden uit het nog verse lichaam.

Mijn God! Alsof zij niet voldoende uitdaging had, werd zij dit weekend opgezadeld met een schrijver met psychopathische ideeën. Een ding was zeker, zij deed vannacht haar deur op slot. Stel dat ... Stel dat Penny hier was met haar sloper? Wie zou dat dan zijn?

‘Ik heb nog nooit zo veel gefietst. Mijn gezin zal trots op mij zijn.’ Zwoegend begon Penny aan de weg omhoog door de duinen, terwijl de wind onze wangen geselde.

Zij fietste verder, zij wist het zeker, dit werd een weekend met een staartje. Het werd een uitdaging om alle schrijvers die mee waren op deze schrijfretraite veilig door dit weekend te loodsen met behoud van al hun organen.

Met rode konen pufte Penny verder.

‘Je moet je fiets op stand turbo zetten,’ zei zij. ‘We zijn er bijna.’

Maar in werkelijkheid wist zij wel beter, de vuurtoren leek verder weg dan ooit en zij had waarschijnlijk een afslag verkeerd genomen waardoor ze extra kilometers moesten fietsen. Haar handen hadden een winterse temperatuur bereikt en zij stak een van haar handen in haar jaszak om deze op te warmen en wisselde deze af met haar andere hand.

‘Oeh, ik krijg inspiratie over lijken op Vlieland,’ kweelde Penny. ‘Hoeveel verhalen mag ik schrijven?’

‘Uh ... één verhaal. Wat fijn dat je inspiratie hebt.’

‘Ja, ik geniet ervan om iemand zijn hoofd af te snijden. Het mes dat diep in het vlees snijdt en dan de rafels die het achterlaat, als het hoofd gedeeltelijk loskomt.’

Zij wist het zeker. Dit werd een zwaar weekend. Zij nam zich voor om deze schrijver zo veel mogelijk te vermijden. Hoewel, kon ze dat maken? Want Penny had keurig voor dit weekend betaald.

Het lukte haar niet om van haar af te komen, Penny bleef maar naast haar fietsen. Gelukkig had Penny al haar kracht nodig om haar bij te houden op de fiets, lang leve een slechte conditie. En die had ze, gelukkig.

Na een barre tocht met meerdere tussenstops met warme chocolademelk was er eindelijk het moment om de fietsen in te leveren bij Jan van Vlieland.

Penny kreeg haar stem weer terug. ‘Poeh, hé. Wat een tocht. Ik heb het thuisfront geappt en zij zijn zo trots op mij. Ze wensten mij een bloederig weekend toe.’ Weer die afgrijselijke grimas van haar. ‘Grapje,’ zei ze snel toen ze haar geschrokken gezicht zag.

Zij wist het nu zeker, het werd een vreselijk weekend. Dat allemaal dankzij Penny ... Zij moest zich vermannen. Zich herpakken. Ergens was zij jaloers op Penny. Haar thuisfront was niet trots op haar. Zij werd met een botte bijl neergesabeld. Wellicht was zij een willoos slachtoffer voor die Penny met haar organen. Maar wie zou de sloper zijn in dit gezelschap?

Terwijl zij in gedachten verzonken de fietsverhuur uitliep, werd ze ferm op haar schouder getikt. Met een ruk draaide zij zich om. ‘Wat ...’ Haar adem stokte. Voor haar stond de-schrijver-van-wie-ze-nu-wel-de-naam-wist. ‘Frank, wat doe jij hier? Ik kom jou altijd tegen als ik op Vlieland ben.’

‘Wat ik hier doe? Wat ik hier altijd doe. Schrijven!’

‘Hé, Frank. Wat leuk dat jij er bent!’ kweelde Penny.

‘Kennen jullie elkaar?’

‘Ja, wij kennen elkaar,’ knipoogde Frank naar Penny.

‘Je moest eens weten,’ lachte Penny.

‘Ik wil het niet weten.’ Resoluut draaide zij zich om. Dit werd een heel uitdagend weekend. Wat als ... Frank ... de sloper? Nee, dat kon toch niet waar zijn?

‘Geniet van jullie schrijfweekend, dames,’ riep Frank hen na.

Voor zij het wist, liep Penny alweer naast haar en begon te vertellen waarom ze wilde schrijven. Het was afschuwelijk, het ene bloederige fragment na het andere werd tot in het kleinste detail verteld. Een ding was zeker, zij verloor Penny geen seconde uit het oog.

’s Avonds nam zij Iris in vertrouwen.

‘Je leest te veel thrillers. Die Penny is gewoon een thrillerschrijver met een levendige fantasie. Dat vind jij toch fantastisch? Jij smult van goede thrillerschrijvers. Of niet soms.’

‘Ja, nou ja ... eh ... En die Frank dan? Het is te toevallig dat hij hier nu ook is. Penny en hij lijken elkaar heel goed te kennen.’

‘Hij is hier altijd als wij op Vlieland zijn, hij woont hier praktisch.’

‘Ja, dat is waar, maar ...’

‘Dus maak je niet zo druk. Die Penny is gewoon enthousiast.’

‘Als jij het zegt.’

‘Ja, ik zeg het. Kom op, we gaan aan de slag. We hebben een druk programma.’

‘Dat is zo.’

‘In ieder geval leidt Penny je af van thuis. Dat is weer mooi meegenomen.’

Bij het woord thuis, kromp haar maag ineen. Zij wilde zo graag een gelukkig gezin zijn, dat waren ze altijd geweest en toch lukte het de laatste jaren niet meer. Zij raakte hem kwijt, maar het ergste was; zij raakte zichzelf kwijt. En als ze niet oppaste, had ze straks geen organen meer. Of maakte zichzelf gek? Waarschijnlijk had Iris gelijk en verbeeldde zij zich van alles. ‘Je hebt vast gelijk.’

Ze keken elkaar aan en lachten.

Het weekend verliep voorspoedig, het drukke programma zorgde ervoor dat haar zorgen daar bleven waar ze waren: thuis. Penny had nog regelmatig bloederige verhalen, maar zij dacht aan de woorden van Iris: “Die Penny is gewoon enthousiast.”

De tweede avond stond de avondwandeling op het programma. Naar het kabouterbos. Zij wist de weg en Iris zorgde voor het kruidenbittertje. Penny ging niet mee. Die was de hele avond niet in het vakantiehuis. ‘Inspiratie opdoen voor mijn verhaal,’ had ze gezegd en ze was daarna vertrokken met een goed gevulde rugtas, op regenlaarzen.

De maan was verdwenen, het was aardedonker en zij vond het pad niet naar de kabouters. Ze dwaalden door het bos. Onderweg klonk geritsel en gegil.

‘Ik hoor iemand gillen,’ zei zij tegen Iris.

‘Maak je niet druk, je fantasie slaat op hol. Het is Paulus die met steentjes in het bos gooit om ons de stuipen op het lijf te jagen. En bij jou lukt dat heel goed,’ lachte Iris.

‘Heb jij de Blair Witch gezien? Wat als ...’

‘Je hebt echt te veel films gezien. Dit is gewoon een bos op Vlieland. Hier zijn geen wilde dieren, alleen maar kabouters.’

Vanuit het donker klonk weer een tergend, ijselijke gil. Toen ze achter haar haar naam hoorde, kon ze niet anders dan zich omdraaien. De groep liep door. Zij had alleen het licht van haar telefoon.

‘Eva ...’ raspte iemand.

Achter haar stond Penny met in beide handen, twee bebloede kabouters. Hun lijfje opengesneden, ze stuiptrekten nog een laatste levensteken.

Penny keek haar schuimbekkend aan. ‘De sloper is er ook.’ Ze wees naar het pad achter haar en daar op het pad lagen meerdere kabouters. Opengesneden. Daar waar hun nieren en lever hadden gezeten.

‘Wat moet jij nou met zulke kleine organen?’

‘Dit is slechts een oefening. We moeten op iemand kunnen oefenen, Eva. En de kabouters zijn daar zeer geschikt voor. Ze stribbelen amper tegen. Willoze slachtoffers. Owh, wat heb ik genoten van het gegil van deze wezentjes. Hoorde jij het ook? Ze zijn nog warm, hier ... voel maar.’ Ze strekte haar hand naar haar uit en toonde een ontlede kabouter.

‘Nee! Help! Help!’ gilde zij. De groep zou haar horen en zou deze psychopaat inrekenen.

Penny grijnslachte naar haar, terwijl ze met haar tong langs haar lippen ging. ‘Ze smaken zo zoet.’

‘Help! Help!’ Uit alle macht gilde zij het uit.

Paulus was het eerste bij haar. ‘Wat is eraan de hand, Eva?’

‘Zie je het niet? Kijk daar! De kabouters zijn levend ontleed. Ze liggen daar op het pad. Penny was hier ook, ze stond met twee dode kabouters op me te wachten.’

‘Haha, die Eva. Jij dacht; ik geef die Paulus even een koekje van eigen deeg? Ik zal hem eens de stuipen op het lijf jagen? Dan zul je wel met iets beters moet komen. Ik beloof je dat ik niet meer met steentjes in het bos ga gooien.’

‘Zie je ze niet?’

‘Eva, leuke grap, maar ik trap er niet in.’

Zij draaide zich om en keek naar het bospad. Er lagen geen kabouters ... was zij gek geworden?

‘Kom, Eva. We gaan terug naar de groep. Helaas je grap is niet geloofwaardig. Haha.’

Zij herpakte zich en besefte dat zij het risico liep om gek te worden verklaard. Zij besloot de volgende dag terug te gaan naar het bos om het kabouterdorp te zoeken.

De volgende dag liep ze met Iris door het bos. De avond ervoor toen ze terugkwam, zat Penny samen met andere schrijvers in de woonkamer te werken aan haar verhaal. Naar het schijnt zat ze daar al vanaf het moment dat zij net de deur was uitgegaan voor de avondwandeling. Maar wie was dat dan in het bos? Ze had de regenlaarzen van Penny gecheckt, maar die waren brandschoon, geen enkel spoor van een nachtelijke wandeling door het bos.

Was zij gek? Had het verlammende verdriet van de afgelopen periode haar totaal in de war gemaakt?

Ze liepen langs het pad waar zij de kabouters had zien liggen. Er lag niets. Zij vonden uiteindelijk het kabouterdorp en ook daar leek niets op verdwenen kabouters te wijzen. Het dorp leek intact.

Tot Iris haar riep: ‘Kijk dan, Eva. Hier. Achter deze boom. Hier liggen allemaal bultjes zand, het lijkt wel een kerkhof, dat was er vorig jaar nog niet.

Zij telde zes hoopjes zand. ‘Twee dode kabouters in haar hand en vier dode kabouters op het bospad,’ mompelde ze.

‘Wat zeg je?’

‘Nee, niets.’ Zij hield haar mond, bang om voor gek te worden verklaard.

‘Ik denk dat je een paar dagen vrij moet nemen, Eva. Je ziet eruit alsof je een geest ziet.’

‘Ja, dat ga ik doen.’

De verdere middag brachten ze door op het terras en wachtten ze op de boot naar het vasteland. Toen ze de boot opstapte, zag zij hem. Frank! Met een koelbox. Nee!

‘Iris, Frank is de sloper. Hij heeft de organen bij zich.’

‘Eva, doe normaal. Je doet nu echt raar.’

‘Ik ga het bewijzen.’

Zij rende naar Frank, trok hem de koelbox uit zijn handen en probeerde die te openen. Het lukte niet, hij was vergrendeld.

‘Eva, niet doen, dit kun je niet maken.’ Het lukte Iris niet om Eva tegen te houden.

‘Wat is er, Eva?’

‘Open de koelbox, Frank. Je bent er gloeiend bij.’

‘Wat bedoel je?’

‘Open de koelbox!’

‘Prima, wat jij wilt. Nou, daar gaat die dan.’

Traag ontgrendelde Frank de koelbox die met een hermetisch slot was afgesloten en tilde het deksel omhoog. Voor haar lag de inhoud.

‘Twee broodjes bloedworst, voor de terugreis.’

Zij was lamgeslagen. Was ze nu echt gek geworden?

‘Haha, die Eva. Zij is altijd in voor een goede grap.’ Ineens stond Iris achter haar en ze sloeg haar arm om haar heen. ‘Het is onderdeel van dit weekend, om overal een thriller in te zien. Dus jij loopt hier met een koelbox en ...’

‘Haha, ik snap het. Die Eva. Je maakt het wel heel erg spannend.’

Zij herpakte zich. Zij moest wel. ‘Ja, het is onderdeel van het weekend. En jij bent dus niet de moordenaar,’ grimaste zij. ‘Dag, Frank.’

Waarna zij samen met Iris de loopplank opliep. ‘Je moet echt een paar dagen rust nemen, Eva. Dit kan niet wat je net deed. Al die thrillers gaan een eigen leven leiden.’

‘Ben ik gek?’

‘Nee, je bent niet gek. Je hebt iets te veel hooi op je vork en er zit te veel ballast in je rugzak. Het komt wel goed.’

‘Ja, rare mensen die schrijvers.’ Waarna ze samen in lachen uitbarstten

Een lachbui voelde zo goed.

Op de kade in Harlingen namen ze afscheid van de schrijvers. Penny werd opgehaald door het trotse thuisfront. Nadat ze haar koffer in de kofferbak had geplaatst, liep ineens Paulus op haar af. Met een vergrendelde koelbox. Hij gaf deze af aan de persoon die op de achterbank zat, waarna Penny op de bijrijdersstoel plaatsnam en wegreed.

‘Iris?’

‘Ik weet wat je denkt, Eva. Is het besmettelijk? Ik geloof dat ik ook gek word ...’

‘Paul?’ Had zij het al die tijd niet doorgehad?

‘Is Paul de sloper?’ Iris keek haar kort aan, schudde toen beslist haar hoofd. ‘We lezen te veel thrillers.’

§

Vlieland,

Het dorp dat de afgelopen honderd jaar vergeten is mee te gaan in de tijd, je bent er heerlijk terug in het verleden. Het landschap: woest & leeg. De atmosfeer: geen betere plaats om inspiratie op te doen.

Fred

Drieënveertig

Op zijn gemak loopt Daniel Casteleijn de veerboot af; een rugzakje op, handen diep in de zakken van zijn winterjas en een pet op tegen de vroege voorjaarskou. Hij is de laatste passagier die de wal bereikt. Iedereen is hem voorgegaan: enthousiast om het eiland te ontdekken, hun weekendverblijf te betreden of wat toeristen dan ook doen.

Daniel heeft geen haast, hij kent het eiland al, hij is hier geboren en opgegroeid. Op zijn vijfentwintigste is hij naar het vasteland verhuisd en dit is de eerst keer sinds die dag dat hij terug is. Hij heeft geen haast; het is nu donderdagochtend en hij heeft alle tijd tot en met zaterdag, De uitdaging is zondag.

Als hij het einde van de pier bereikt, buigt hij bijna onzichtbaar naar het bord dat daar staat: “Welkom op mooi Vlieland”. Ja dat zal best! Het is mooi, maar het is ook een dorp met alles wat dorps is, heel veel sociale controle, en vergeven van de roddel en achterklap.

Hij weet nog hoe het was in zijn jeugd: er was altijd wel iemand die het tegen zijn moeder vertelde als hij kattenkwaad had uitgehaald. En de buurvrouwen die de godganse dag over de heining heen met elkaar de laatste nieuwtjes uit het dorp stonden te bespreken.

Daniel loopt de Dorpsstraat in en gaat naar binnen bij de fietsenverhuur.

De verhuurder veegt het kettingvet van z’n handen als hij binnenkomt en loopt naar de toonbank. ‘Goedemorgen mijnheer, wat kan ik voor u doen?’

‘Goedemorgen, ik wil graag een fiets huren voor vier dagen.’

Daniel herkent de fietsenmaker, ze zijn van dezelfde leeftijd en dus samen opgegroeid.

De man herkent hem blijkbaar niet. ‘Dat kost veertig euro voor vier dagen, tenzij u een elektrische fiets wilt, dan is het zeventig euro.’

‘Nee, een gewone fiets is prima.’

‘Als ik dan even uw legitimatie mag zien …’

Daniel overhandigt zijn oud-klasgenoot zijn paspoort. De man vult alle benodigde papieren in en geeft hem zijn paspoort terug. In ruil voor de huurprijs overhandigt hij Daniel de sleutels.

Vanavond bij het avondeten zal de man waarschijnlijk het verhaal tegen zijn vrouw vertellen: ‘Vanochtend heb ik Daniel Casteleijn in de zaak gehad, die ken je toch nog wel? Volgens mij is hij al twintig jaar weg. Hij herkende mij niet, dus ik heb ook maar net gedaan of ik hem niet kende.’ De volgende dag vertelt zijn vrouw het aan de bakker en voor de middag weet het halve eiland dat hij terug is. Mooi hoor, Vlieland.

Na een bezoekje aan de supermarkt rijdt hij met volle fietstassen het dorp uit. Hij heeft voorlopig wel weer genoeg mensen van vroeger gezien, het wordt tijd voor stilte en rust. Een brede asfaltweg slingert door het landschap, links een lage duinenrij waarachter de Waddenzee ligt, rechts woest terrein met hier en daar bosschages. De wind steekt weer op en er valt zo nu en dan wat natte sneeuw; het echte voorjaar laat nog op zich wachten.

Een stukje voorbij de Oude Eendenkooi waar een volgende plukje bos begint, stopt hij langs de kant van de weg, hier moet het ergens zijn. Hij pakt zijn telefoon om de routebeschrijving die hij heeft ontvangen te bekijken: “Ga het eerste onverharde pad rechts in, dan het tweede pad naar links, na vijftig meter ligt het huisje aan de rechterkant”.

Hij zet zijn fiets tegen een kromgewaaid berkje, steekt de weg over en loopt het lage duin op. Eerst loopt hij over zand, maar al snel voelt de ondergrond golvend aan, alsof hij op een luchtkussen loopt. Het duin is bedekt met een dikke laag felgroen, dik, donzig mos. Bijna dansend loopt hij naar de top. Boven gekomen blaast de gure voorjaarwind sneeuwvlokken in zijn gezicht, de Waddenzee ligt er koud en grauw bij. Er is geen horizon, de wereld is klein …

Zijn hoofd voelt aan als de wolkenlucht boven de zee; donker, wollig en ondoordringbaar; geen sprankje licht te zien.

Na een paar minuten draait hij zich om en loopt hij terug naar zijn fiets.

Het huisje dat hij heeft gehuurd is een eenvoudig houten huisje: een woonkamer met een grote houtkachel, een eettafel met twee stoelen en een oude pluchen leunstoel. Een kleine keuken, een kleine doucheruimte en een slaapkamer met een smal tweepersoons bed. Nadat hij de boodschappen in de keuken een plaatsje heeft gegeven, gaat hij met een kop thee in de leunstoel bij het raam zitten.

Even niets.

Na verloop van tijd verdwijnt de gejaagdheid en de onrust, hij heeft nog ruim twee dagen de tijd Vandaag precies een jaar geleden is die missie begonnen, maar al die tijd had hij niet de moed om hem daadwerkelijk uit te voeren en nu zijn tijd bijna op is, voelt hij zich meer vastbesloten dan ooit om het ook echt te doen. Met trillende handen zet hij zijn theeglas op het tafeltje naast hem. Hoe dichterbij het moment komt, hoe moeilijker het is.