Zomerbries

Avontuur op een Italiaans eiland

Zomerbries

Avontuur op een Italiaans eiland

Eva Fransen

Eerste druk september 2023

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Susan Wallenburg

ISBN 978-94-6464-136-3

NUR 343

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Zomerbries

Avontuur op een Italiaans eiland

1.

Mijn avontuurlijke karakter heb ik altijd als een van mijn meest positieve eigenschappen gezien. Bij sommige mensen komt het verlangen naar avontuur voort uit sensatiezucht, thrill seeking, maar bij mij betreft het vooral nieuwsgierigheid. Een verlangen om nieuwe werelden te ontdekken en uit te vinden hoe ik me daarin zou voelen. Als kind ging ik graag alleen op onderzoek uit; in een gehuurd vakantiehuis, bijbehorende tuin, een vreemd bos of oude grot. Ik droomde ervan om op een geheim te stuiten: een verstopte schat, geheime tunnel of misschien een poort naar een magische wereld.

Later, als jongvolwassene, vonden mijn avonturen meer in het nachtleven plaats. Zo ging ik graag naar kroegen aan de rafelrandjes van de maatschappij. Ik was benieuwd hoe de mensen daar waren, wat er in ze omging, en of ik er tussen zou passen. Gelukkig had ik vrienden die met me mee durfden te gaan, want het waren soms grimmige plekken. Ik hoorde mijn beste vriendin Anne eens tegen iemand zeggen: ‘Met Merel erbij weet je nooit hoe de avond verloopt.’ Dat vond ik een geweldig compliment!

Mijn vader dacht daar overigens heel anders over en slingerde woorden als “roekeloos” en “onverantwoord” naar mijn hoofd, maar ik ben altijd van mening geweest dat dat meer over hem zei, dan over mij. Veel mensen weten namelijk niet wat ze missen door altijd het veilige pad te kiezen.

Maar vanmorgen, toen ik over het water staarde vanaf het dek van mijn woonboot, spookte er een vraag door mijn hoofd: wanneer heb ik voor het laatst een avontuur beleefd? Tot mijn grote schrik moest ik mezelf het antwoord schuldig blijven.

Avonturen ontstaan bij mij vaak in gezelschap van vrienden, als we alle tijd van de wereld hebben en een beetje rondhangen. Spontaan tijd doorbrengen met vrienden blijkt lastig als je de dertig gepasseerd bent. Mijn afspraken bestaan tegenwoordig uit zorgvuldig geplande bijpraatsessies tijdens een afgekaderd tijdsbestek. Daar gaat het dus mis, want a) avonturen laten zich heel lastig plannen; en b) je beleeft ze meestal niet tijdens bijpraatsessies.

Daar komt nog eens bij dat mijn grootste partner in crime, Anne, een paar maanden geleden naar de andere kant van de wereld is geëmigreerd voor de liefde. Ze werd verliefd op een paleontoloog. Zo een met lang warrig haar en een afritsbroek, die dinosauriërs opgraaft. Anne woont nu in een afgelegen Argentijns gehucht, waar één keer per week een trein met bevoorrading langskomt en het dorpsvermaak bestaat uit een plastic dinosaurus, die je kunt beklimmen.

Ik benijd haar niet.

Als ik nadenk over mijn plannen voor vandaag en de mate van avontuurlijkheid ervan, ziet mijn top drie er als volgt uit:

Fietstochtje naar de kringloopwinkel voor een bureaulamp, waar ik steevast de Snor tegenkom. De Snor werkt in de zaak en is op zich een prima kerel, maar nogal nauwgezet. Hij gaat tekeer als je de dingen niet op hun juiste plek terugzet. Dat overkwam mij laatst toen ik nietsvermoedend in de dvd-bak snuffelde, die hij klaarblijkelijk op alfabet had gesorteerd;

Eten kopen in de supermarkt. Altijd weer verrassend wat je die avond op tafel gaat zetten en stiekem mijn hoogtepunt van de dag;

Eten koken. Echt spannend is het op zich niet, maar als je ondertussen de tomatenplanten gaat snoeien en je vergeet de tijd, wil er wel eens een brandje ontstaan.

Ik denk niet dat mijn 18-jarige ik er erg van onder de indruk zou zijn. Er moet duidelijk iets veranderen, maar ik heb geen idee hoe.

Mijn beltoon verstoort mijn filosofisch gepieker. Ik steek mijn kop door de halfronde scheepsdeur naar binnen en reik naar de telefoon, die op de bank ligt. Een paar maanden geleden heb ik deze woonboot op de kop getikt. Nou ja, woonboot is te veel eer voor dit beestje. Het is een oude vrachtboot waar mijn vader een bed in de achtersteven heeft getimmerd. Toch heb ik het gezellig weten te maken door een paar fleurige schilderijen op te hangen; de lambrisering crèmewit te verven; en de bank met sierkussens te overladen.

Het is mijn broer. ‘Mees!’ neem ik op. ‘Heb jij soms zin om met mij te gaan wildkamperen op de Veluwe dit weekend?’

‘Ik peins er niet over.’

‘Waarom niet? Er kan niks gebeuren, hoor.’

‘Waar heb ik dat vaker gehoord? Oh ja, die keer dat ik omsloeg in een kano tussen zo’n honderd kwallen.’

‘Ach, kom, dat is al zo lang geleden.’

‘De herinnering aan de pijn voelt nog kakelvers.’

Mees is voor mij het levende bewijs dat avontuurlijkheid niet genetisch wordt doorgegeven. Als oudste kind nam ik hem vroeger graag mee op avontuur. Ik kon altijd wel een assistent, lastdier of anderzijds uitvoerende kracht gebruiken. Maar een assistent die zoveel om zijn mama riep, moest ik helaas regelmatig ontslaan. Daar is later weinig verandering in gekomen, jammer genoeg.

‘Ik ga vandaag met papa een pak uitzoeken in de stad, dus ik kan niet. Je mag mee als je wilt …’ Hij laat een behoedzame stilte vallen.

Ik huiver. De bruiloft van mijn vader komt met rasse schreden dichterbij, terwijl ik nog steeds in ontkenning ben. Mijn vader is de laatste persoon die ik met een huwelijk had geassocieerd. Althans een tweede huwelijk. Sinds de scheiding van mijn moeder (inmiddels twintig jaar geleden; ik was tien en Mees was acht) is hij altijd vrijgezel gebleven. Pas twee jaar geleden kwam ineens Alexandra in zijn leven, zijn vogelspotmaatje en de complete tegenpool van mijn moeder. Alexandra is goed georganiseerd, haar uiterlijk tot in de puntjes verzorgd, en wanstaltig rijk. Dit in tegenstelling tot mijn moeder, die ik eerder zou omschrijven als een complete chaoot, immer platzak, en met het uiterlijk van een Ibiza-ganger op leeftijd.

Toen mijn vader vertelde dat hij ging trouwen, dacht ik in eerste instantie dat het een verlate één aprilgrap was. Sowieso was het feit dat het serieus was geworden tussen die twee compleet aan me voorbijgegaan. Ik was blijven hangen in de “we hebben het gezellig” en “afgelopen zaterdag een grote karekiet gespot”-fase.

‘Ik heb al plannen,’ zeg ik snel.

‘Je vroeg me net om te gaan wildkamperen …’ Oeps, betrapt.

‘Dit klinkt meer als een vader-en-zoon-ding.’

‘Jammer,’ zucht Mees teleurgesteld. ‘Maar waar ik over belde: heb je je post al geopend?’

Ik werp een blik op de ongeopende stapel tijdschriften en enveloppen. Ik heb een ambigue relatie met post. Enerzijds voelt het alsof je iedere dag een cadeautje krijgt van een onbekende, anderzijds is de inhoud vaak een domper en een aanslag op je portemonnee. ‘Nog niet, waar moet ik naar zoeken?’

‘Een kleine, witte envelop met een hartjespostzegel.’

Ik vis hem uit de stapel. ‘Gevonden.’

‘En ik wil je vast meegeven om je open op te stellen. Met een open hart, een open wil, en open geest.’

‘Dat is precies mijn karakter, wat je omschrijft.’

Zijn ‘hmm’ klinkt bedenkelijk.

Nerveus scheur ik de envelop open en haal de stevige kaart eruit. Op de voorkant staat een foto van een natuurstenen villa met zwembad in de tuin, pijnbomen en rozenstruiken, en groene heuvels op de achtergrond. Hiervoor kan ik me wel openstellen.

Ik draai de kaart om en lees het bericht.

Lieve kinderen,

Zoals jullie weten gaan wij op 22 juni met elkaar trouwen. De locatie hiervoor is het zomerhuis van Alexandra op Elba. Graag nodigen we jullie uit om een week vakantie met ons te vieren van 18 t/m 24 juni. We zien uit naar een heerlijk samenzijn.

Liefs van Egbert en Alexandra.

Hemeltjelief. Mees vraagt nogal wat van me, om dit met een open hart, open wil en open geest te ontvangen. Ik vind een dag met de kinderen van Alexandra doorbrengen tijdens de bruiloft al pittig, laat staan een week!

Haar dochter Sophie is prima. Ik ken haar niet goed, maar ik kan best met haar door een deur. Ze is prachtig en modieus, met een garderobe waar ik van watertand, maar ze is niet onaardig. De mannen, echter, zijn een ander verhaal.

Als ik de prille relatie tussen mijzelf en de vriend van Sophie, Martin, professioneel golfer, moet omschrijven dan komen de woorden ongemakkelijk en het ontbreken van gezamenlijke interesses bij me op. Het is niet zo dat ik het hem niet gun om riant betaald te krijgen om slechts een paar uur per dag met een stok tegen een balletje te slaan. Maar waarom moet hij daar vervolgens de godganse dag over ouwehoeren tegenover mensen die wel 40 uur per week onder het juk van een baas leven, voor een fractie van de centen?

En zoon Roderick … Tja, dat is helaas verkeerd van start gegaan met een akkefietje waar een dure auto bij betrokken was. Was het mijn schuld? Mogelijk. Maar is hij er met een open wil, open hart en open geest ingegaan? Zeker niet.

Een paar maanden geleden had Alexandra ons uitgenodigd voor een hightea bij haar thuis in Laren om kennis te maken. Mees haalde me met zijn elektrische auto op van het treinstation van Naarden-Bussum, want ik heb zelf geen auto. Mees’ zijn blonde krullen hingen wild om zijn gezicht, een grappig contrast met zijn schone en nette kleding: zijn overhemd was maagdelijk wit en zijn spijkerbroek gestreken. Om er zo onberispelijk uit te zien, is een prestatie die ik nooit zou kunnen klaarspelen.

Hij stond nonchalant tegen de autodeur geleund en nam me kritisch op. ‘Je hebt je extra feestelijk aangekleed, zie ik.’ Hij wees op mijn versleten tuinbroek van spijkerstof en lila donsjack die ik in de kringloopwinkel had gevonden. Mijn blonde haren had ik rommelige vlecht gestoken.

‘Ik heb gedoucht.’

‘Dat is knap van je,’ zei hij en daarna wierp hij me de autosleutels toe. ‘Jij mag rijden.’

‘Waarom?’ Blinde paniek overviel me. Ik heb vele passies en interesses, maar autorijden is daar niet een van. Op een of andere manier kom ik altijd in conflict met medeweggebruikers, terwijl ik toch een heel vredelievend persoon ben.

‘Omdat je het warm moet houden. Hoelang heb je nu alweer niet gereden?’

‘Half jaar misschien,’ mompelde ik binnensmonds. Schoorvoetend stapte ik achter het stuur. We waren al laat en deze discussie ging niet bijdragen aan het op tijd komen.

‘Ben je al bekomen van het nieuws dat pap gaat trouwen? Wat vind je ervan?’ vroeg hij, toen ik hortend en stotend het stationsplein verliet.

‘Dat mijn vaders liefdesleven een groter succes is dan dat van mij?’

‘Dat is een manier om ernaar te kijken. Je kunt je afvragen waardoor dat komt.’

‘Ik heb daar geen verklaring voor.’

‘Je zou je partnerkeuze eens kritisch onder de loep kunnen nemen.’

‘Daar heb ik nu geen tijd voor. Ik moet me op de weg concentreren en mijn beste beentje voorzetten bij mijn nieuwe familieleden.’

‘Niet schrikken, maar het schijnt dat er een opgezette ijsbeer boven in de bibliotheek staat. Alexandra’s vader was een fervent jager.’

‘Wat vreselijk!’

‘Tja, andere tijden, moeten we maar denken. De bibliotheek schijnt wel een pareltje te zijn. Veel internationale literatuur en oude filosofen. Ik zou daar graag een tijdje in rondsnuffelen.’ Misschien zou je van een wetenschapper een ernstige kijk op de wereld verwachten, maar bij Mees is het tegendeel waar. Als hij een levensmotto zou hebben, zou het joie de vivre zijn. Misschien dat het beoefenen van natuurkunde relativerend werkt. We zijn immers als mens slechts een speldje in de ruimtelijke hooiberg.

Toen we over de oprijlaan reden, zag ik een robuuste woning met rode bakstenen in de stijl van de Amsterdamse school. Het had meerdere balkons, hoekjes en een grijs, leistenen dak.

‘Daar is een laadpaal,’ wees Mees me. ‘Parkeer hem maar achter die zwarte Tesla, dan kan ik daarna laden.’

Ik keerde de auto op de onmogelijk smalle strook grind en parkeerde enthousiast achteruit in, langs de glanzende Model X. Iets te enthousiast. We werden opgeschrikt door een knerpend geluid van metaal tegen metaal.

‘Wat doe je nou?’ riep mijn broer geschrokken uit.

In een reflex reed ik de auto naar voren, stapte uit, en haastte me om de schade te inspecteren. Drie witte krassen sierden het metaal aan de zijkant van de bumper van de Tesla. Op Mees’ zijn auto was bijna niets te zien. ‘Het valt niet op toch? Als je het niet weet, zie je het niet,’ zei ik tegen Mees, die naast me was komen staan en met zijn vinger over de krassen streelde

‘Nou …’ zei hij aarzelend.

‘Dat je mijn gloednieuwe auto beschadigt is nog tot daaraan toe,’ hoorde ik een diepe, ijzige stem achter me zeggen. ‘Maar dat je het onder het tapijt probeert te vegen, is helemaal stuitend.’

Ik draaide me om en keek recht in de ogen van een boomlange man wiens zwarte, halflange haren nonchalant naar achteren vielen. Zijn wenkbrauwen waren donker en geprononceerd; hij had lange wimpers en schitterende, felblauwe ogen. Ik schatte hem iets ouder dan mijzelf; halverwege de dertig. Hij droeg een spijkerbroek, met daarboven een blauw, duur uitziend overhemd. Het was een indrukwekkend mooi heerschap. En een kwaad heerschap. Met zijn armen over elkaar geslagen priemde hij zijn ogen in mij, als zwaarden, wachtend op een reactie.

‘Tja, een beetje lullige binnenkomer dit, sorry,’ was mijn repliek. Niet ijzersterk, dat moest ik toegeven.

Hij kwam naar ons toe en inspecteerde de krassen met chirurgische precisie en slaakte toen een diepe zucht.

‘Met wat lakstift zie je daar niks meer van,’ opperde ik. ‘Zwart is een makkelijke kleur.’ Mijn broer stond er zwijgend naast.

‘Je blijft het altijd zien, als je het pleksgewijs bijwerkt,’ zei het heerschap met overtuigde stelligheid.

Ja, wel als je er dagelijks met je neus bovenop gaat staan, dacht ik geërgerd. Wat een pietlut. Deze man ging nu al over mijn irritatiegrens heen. ‘Nogmaals excuses. Ik vergoed de kosten uiteraard, van zo’n stift. Maar laten we de feestvreugde niet bederven. Ik ben Merel en dit is Mees.’ Ik stak mijn hand uit en zette mijn charmantste glimlach op.

Hij nam rustig zijn tijd om mijn kleurrijke, eclectische outfit te bekijken, alvorens mijn hand te schudden. ‘Roderick van Loon, zoon van de bruid. En hier hebben we het later nog wel over.’

Ik kon niet wachten.

‘Een week met elkaar in één huis?’ vraag ik aan Mees door de telefoon, tegen beter weten in. ‘Als in: allemaal tegelijkertijd onder hetzelfde dak?’

‘Dat is het idee, ja.’

Oh lieve help. Ik denk even na of dit in de categorie “avontuur” valt, maar concludeer al snel van niet. Dit is gewoon pure ellende, iets mooiers kan ik er niet van maken.