Zomerbries

Een zinderend liefdesavontuur op Aruba

Zomerbries

Een zinderend liefdesavontuur op Aruba

Melina Ekic

Eerste druk september 2023

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Susan Wallenburg

ISBN 978-94-6464-137-0

NUR 343

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Zomerbries

Een zinderend liefdesavontuur op Aruba

1.

Ik ben er klaar voor om de Nederlandse regen te verruilen voor de Arubaanse zon. Wanneer ik een laatste blik in de spiegel werp, zie ik dat mijn ogen hol zijn en mijn huid bleek. Ik voel me precies zoals ik eruitzie en heb deze pauze van vier maanden hard nodig voordat ik aan mijn nieuwe baan begin. Uiteraard ga ik niet alleen luieren. Mijn schema is in tweevoud geprint, veilig opgeborgen in mijn tas. Daarnaast wil ik lezen. Ik heb het gemist om uren niets anders te doen dan pagina na pagina om te slaan. Wie weet, misschien zal ik zelf ook weer pen en papier oppakken als ik het aandurf. Het geluid van de deurbel onderbreekt mijn gedachten.

‘Lara van Denderen?’

De chauffeur is keurig in pak, ik voel me bijna slonzig in mijn joggingbroek.

‘Ja, dat ben ik. Ik pak mijn koffer.’

Ik rol de grote koffer naar buiten, waar de chauffeur deze van me overneemt. Dan pak ik mijn kleine trolley en rugtas. Ik draai de deur op slot en voel opluchting bij het idee dat ik hier voorlopig niet terugkom. De afgelopen jaren hebben me uitgeput, al geef ik dat niet graag toe. Mijn leven is door mijn handen geglipt, alsof ik op een dag wakker ben geworden en een leven leidde waarvan ik niet met zekerheid kon zeggen dat ik deze zelf gekozen had. Ik controleer nog een laatste keer of ik mijn telefoon, creditcard en boardingpass bij me heb. Volgens mijn horloge loopt alles precies op schema. Opgelucht stap ik in, klaar om te gaan.

Ik ben zo moe dat ik al in slaap val voordat we de stad uit zijn. Bijna anderhalf uur later word ik wakker van een kuchje van de chauffeur, met een afdruk van de zitting op mijn gezicht. Ik lach mijn charmantste lach en veeg wat vocht uit mijn mondhoeken. De man aan het stuur doet me ongemakkelijk kijken.

‘O, sorry. Ik was even in slaap gevallen.’

Zou ik gesnurkt hebben? Hij blijft me aankijken, hij wil vast dat ik uitstap zodat hij verder kan. Mijn hand grijpt de deurhendel. Op dat moment wordt zijn kuchje harder en zijn blik scherper. Dan zie ik wat hij in zijn handen heeft. De pinautomaat. Ja, betalen is inderdaad een goed idee.

‘Natuurlijk, ik zal mijn pasje pakken.’

Ik geef de man een flinke fooi, in de hoop dat ik me daardoor minder ongemakkelijk zal voelen. Dat plan faalt, dus ik maak me uit de voeten met mijn bagage.

Het eerste wat ik op het vliegveld doe is het vertrekbord checken. Ik lig op schema, nog drie uur voordat het vliegtuig vertrekt. Gerustgesteld zoek ik een wc zodat ik mijn make-up kan bijwerken en me kan omkleden in iets wat beter bij een zonvakantie past. Mijn luchtige bloesje, linnen broek en hakjes gaan aan. Ik doe mijn hoed op en haak mijn zonnebril in mijn blouse. Die zit wat strakker dan ik normaal gesproken draag, maar daarom heb ik deze juist gekozen. Het is tijd voor een andere versie van mezelf, de vakantiemodus gaat aan. De bronzer doet wonderen, tevreden kijk ik in de spiegel. Mijn outfit is wat fris voor de Nederlandse temperatuur, maar daar laat ik me niet door tegenhouden.

Wanneer ik mijn koffer incheck en door de security ga, merk ik tot mijn genoegen dat ik waarderende blikken van mannen ontvang. De make-up en de outfit doen hun werk. Ik vind mezelf niet bijzonder knap, maar ik vind de combinatie van mijn groene ogen met mijn golvende bruine haar mooi. Daarnaast heb ik een kleine moedervlek boven mijn lip, die je pas van dichtbij goed kan zien. Mijn moeder heeft ooit gezegd dat ik daardoor op Cindy Crawford lijk. Toen ik haar als tienermeisje had opgezocht was ik best trots dat ik iets gemeen had met dit supermodel, al was het maar een moedervlek.

Nog twee uur te gaan, ik lig zelfs voor op schema. Ik trakteer mezelf op een Caramel Frappuccino bij Starbucks en neem plaats bij een groot raam om naar buiten te kijken en te lezen. Voor het eerst in jaren heb ik tijd om in een boek te duiken. Ik laat mijn duim over de rand van de bladzijden gaan. De geur van papier komt me tegemoet, met elke vezel in mijn lijf voel ik de anticipatie van een goed verhaal. Boeken hebben iets magisch. Als klein meisje was ik elke woensdagmiddag in de bibliotheek te vinden, uren kon ik er doorbrengen op zoek naar boeken die me die week gezelschap zouden houden. Als elfjarige had ik weken gespaard om mijn eerste eigen boek te kunnen kopen. Het was een griezelserie van R.L. Stine, drie boeken samengebundeld in een dikke omnibus. Wat het boek echt fantastisch maakte was het leeslampje dat erin vastgeplakt zat. Dat betekende uren leesplezier ver voorbij mijn bedtijd. Mijn hart maakt een sprongetje bij de gedachte dat ik nu weer tijd heb om me onder te dompelen in een andere wereld.

‘Best koud hè?’ hoor ik iemand zeggen.

Ik draai me om en kijk recht in de ogen van een man waarvan ik niet eens gemerkt heb dat hij naast me is komen zitten. Hij is het type “Nederlands aantrekkelijk”. Blonde haren, blauwe ogen en een zongebruinde huid. Het witte bloesje maakt het af. Hij lacht naar me, ik knik terug.

‘Ja, dat kun je wel stellen.’

Het is echt zo. Ik ben misschien iets te optimistisch geweest met mijn outfit, maar ik ben vastbesloten om in een zomerstemming het vliegtuig in te stappen.

De man lacht weer en buigt dan voorover mijn kant op. Instinctief wijk ik naar achteren terwijl mijn ogen zich vernauwen. Wat zullen we nou krijgen? Tegelijkertijd ruik ik het geurtje dat hij op heeft. Ik zie zijn lichte stoppelbaard en de lijn van zijn kaak terwijl zijn lippen wat open gaan staan. Bijna wil ik mijn vingers naar zijn mond brengen. Het is lang geleden dat een man zo dicht bij me is gekomen en ik voel iets binnen in me opvlammen. Energie stroomt naar plekken waar al lang niets meer gebeurd is.

‘Ik zeg het voor het geval je het zelf niet door hebt, maar iedereen kan door je blouse heen kijken en we zien dat je het inderdaad erg koud hebt.’

Ik moet even verwerken wat hij tegen me zegt. Op zijn gezicht is geen sarcasme te lezen, alleen iets wat op medelijden lijkt. Mijn blik daalt richting mijn borstkas en dan snap ik wat hij me probeert te vertellen. Daar zijn ze, fier en aanwezig. Mijn koude tepels op mijn koude borsten, die recht door mijn bh heen porren.

‘O god, nee. Hoe kon ik dit nou doen?’ zeg ik, meer tegen zichzelf dan wie dan ook.

‘Misschien heb je iets van een sjaal of een vest bij je?’

‘Ja, ja, dat is een goed idee.’

Ik zoek koortsachtig in mijn handbagage, vind de trui die ik eerder had gedragen en graai deze uit de trolley. Terwijl ik de trui over mijn hoofd probeer te krijgen, vliegen er door de spanning op de toch al strakke blouse meerdere knoopjes los. Mijn roze bh is nu zichtbaar voor iedereen die een blik mijn kant op werpt. Gelukkig had ik vanochtend een mooie bh aangetrokken, al was het niet mijn bedoeling deze aan iedereen op het vliegveld te laten zien. Ik begrijp niet waarom ik mijn trui niet aankrijg. Terwijl ik blijf trekken, raak ik steeds gefrustreerder. Vanochtend paste de trui nog prima. Wat is er toch aan de hand? De hoed. Die stomme hoed zit nog op mijn hoofd. Ik trek mijn trui omhoog zodat ik mijn hoed af kan doen, waarbij nog meer knoopjes op spanning komen te staan en loskomen. De gedachte dat ik halfnaakt op een vliegveld sta druk ik snel weg. Eindelijk krijg ik mijn trui aan, die nog nooit zo zacht en warm heeft gevoeld. Het bloed stroomt richting mijn wangen en ik wil een gat graven waar ik in kan duiken om er nooit meer uit te komen.

‘Nou, bedankt nog, hè. Ik moet weg.’

Ik negeer mijn overslaande stem en laat mijn koffie staan, terwijl ik mijn boek in mijn rugtas prop en mijn hoed pak. Voordat hij de kans heeft te reageren, ga ik ervandoor. Ik ren richting het toilet, mijn rolkoffertje blijft even haken achter de deur. Met een ruk van frustratie trek ik deze los, ik begrijp niet waar ik dit aan verdiend heb. Zittend op de wc kom ik tot rust, de koude toiletbril heeft een kalmerende werking. Langzaam koelen mijn wangen af, mijn oren zijn nog steeds warm. Goed, een man heeft mijn bh gezien. Niets aan de hand. Waarschijnlijk hebben de mensen die om ons heen zaten ook mijn bh gezien. Nog steeds niets aan de hand, het is een mooie bh. Ik stap straks op mijn vlucht, alle andere mensen stappen op hun vlucht en dan is dit alles gewoon een goed verhaal voor later. Die keer dat ik op het vliegveld liep, iedereen mijn tepels kon zien en ik een vreemde man een halve striptease gaf.

Ik kijk op mijn horloge, nog negentig minuten. Heel even wens ik dat ik mijn planning niet zo serieus nam. Dat ik veel te laat zou zijn en me naar het vliegtuig moest haasten. Dan had ik geen tijd gehad voor omkleden, koffie en een striptease.

Ik zucht, pak mijn trolley en rugtas, en loop rustig richting de gate. Dan ben ik er alvast, onderweg haal ik wel een nieuwe kop koffie. Ik doe mijn oordopjes in, muziek aan, boek erbij en die negentig minuten zullen snel voorbij zijn.

In het vliegtuig zoek ik stoelnummer 34A, bij het raam. Mijn trolley is best zwaar en het is een worsteling om deze in het bagagerek te krijgen. Daardoor zie ik niet dat de stoel naast mij al bezet is. Ik had het kunnen weten. Uiteraard zit blonde-knappe-man-die-mijn-bh-heeft-gezien naast me. Hij kijkt omhoog met een lach. Ik kan werkelijk niet bedenken waar ik deze afschuwelijke karma aan verdiend heb.

‘Haal je maar niets in je hoofd. De peepshow was eenmalig,’ zeg ik lachend terwijl ik mijn oordopjes uitdoe. ‘Ik zit op stoel A, mag ik er langs?’

‘Jammer, was leuk geweest. Maar we hebben nog een lange vlucht voor de boeg, wie weet wat er kan gebeuren.’

Hij knipoogt en ondanks alles wat er gebeurd is, moet ik lachen. Als ik zit steekt hij zijn hand naar me uit. ‘Ik ben Martijn.’

‘Ik ben Lara.’

‘Zo Lara, je hebt vakantieplannen?’

‘Ja, ik ga een vriendin opzoeken. Het wordt een lange vakantie, ik ga vier maanden naar Aruba.’

‘Heerlijk, dan kun je even ontsnappen aan het gestreste leven hier.’

‘Ja, inderdaad,’ zeg ik, geraakt door de waarheid van zijn woorden. Dat is precies wat ik ga doen. ‘En jij?’

‘Ik woon op Aruba. Al een jaar of zeven. Ik ging erheen voor mijn stage, maar ben nooit meer weggegaan. Het bevalt me te goed, denk ik. Altijd wanneer ik weer in Nederland ben voel ik alleen maar onrust. Mensen die geen tijd lijken te hebben om van het leven te genieten. Hoe dan ook, ik ben hier net twee weken op familiebezoek geweest en ga nu weer terug.’

‘Wat een gedurfde beslissing. Ik weet niet of ik dat zou kunnen, alles hier achterlaten en ergens anders opnieuw beginnen.’

Ik meen het. Ik voel een mengeling van afgunst en afkeer voor dat soort mensen. Enerzijds kan ik jaloers zijn op de vrijheid die ze zichzelf simpelweg toe-eigenen, aan de andere kant vind ik het nogal kinderachtig en onvolwassen om te denken dat je altijd maar kunt doen waar je zin in hebt. Een mens heeft verantwoordelijkheden, daar kun je niet voor wegrennen.

‘Met de juiste motivatie kun je alles,’ zegt hij.

Het vliegtuig stijgt op, precies op schema, en binnen korte tijd wordt de maaltijd geserveerd. Ik merk dat ik meer over de man naast me wil weten. Ik wil weten wie hij is, wat zijn motivatie is geweest om op Aruba te blijven. Vermoedelijk een vrouw. Een snelle blik op zijn handen leert me dat hij waarschijnlijk niet getrouwd is. Het is lang geleden dat ik interesse had in een man, of tijd om daaraan toe te geven. Ik heb het flirten gemist.

‘Wat was je motivatie?’

Hij kijkt op als ik de vraag stel.

‘Om op Aruba te blijven, bedoel ik?’

Hij krijgt een glimlach op zijn gezicht voordat hij antwoordt. ‘Een droom. Ik zou net afstuderen voor hospitality management, en deed op Aruba mijn eindstage. In die periode ontwikkelde ik de droom van mijn eigen bar, misschien ooit meerdere. Een bar waar dat authentieke gevoel heerst waar alle vakantiegangers naar op zoek zijn. Relaxte muziek, heerlijke cocktails en geen ordinaire zuiplappen.’

Ik sluit mijn ogen en stel me zo’n bar voor. Ergens aan het strand, met rieten parasols en een ondergaande zon. Ik kan het warme zand onder mijn voeten voelen en ruik de zoute lucht van de oceaan vermengd met de zoete geur van ananas.

‘Klinkt goed, toch?’

‘Dat klinkt heel goed zelfs. Hoe gaat het met die droom?’ vraag ik, terwijl ik mijn ogen open en me naar hem toe draai.

Hij draait zich van me weg, zucht en zegt even niets. Ik bang dat ik iets verkeerds heb gezegd.

‘Nou, ik denk eigenlijk best goed. Soms vergeet ik om het grote plaatje te zien. Maar ik heb nu een bar die van mij is en misschien zou ik op termijn een tweede kunnen overnemen. Dus eigenlijk gaat het best goed, ja.’