Zomerbries

Spaans temperament

Zomerbries

Spaans temperament

Yonina Pullens

Eerste druk september 2023

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Susan Wallenburg

ISBN 978-94-6464-138-7

NUR 343

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Zomerbries

Spaans temperament

Aankomst

Het vliegtuig zet de daling in. Haar klamme handen pakken de stoelleuning vast en ze probeert zo onopvallend mogelijk haar ademhaling onder controle te houden. Wanneer ze haar gezicht van het raampje afwendt, kruist haar blik die van de vrouw naast haar.

De vrouw glimlacht. ‘Tranquila, no pasa nada.’

Romy’s Spaans is belabberd, maar de warme stem van de vrouw stelt haar gerust. Ze ademt nog eens diep in en uit, en ziet hoe ze steeds dichter bij het eiland komt. Ze bedenkt dat als ze nu nog crashen dat de kans op overleven best groot is. Even volhouden.

Niet veel later landen ze hobbelig maar veilig op de landingsbaan. Opgelucht glimlacht ze naar haar buurvrouw. Ik ben er, denkt ze. Etappe één is achter de rug.

Bij de bagageband ziet ze opgetogen vriendinnengroepjes. Kleffe stelletjes. Ongeduldige zakenmannen. Gezinnen met gemiddeld twee kinderen, optimistisch gekleed in kleurige T-shirts en korte broeken. Vrouwen met lang blond haar, mannen met beginnende bierbuiken. Ze voelt zich een beetje verloren, ongemakkelijk, maar laat zich niet kennen en probeert nonchalant de bagageband in de gaten te houden. Nog niet eerder is ze alleen op vakantie geweest, laat staan naar het buitenland. Met Daniel maakte ze wel tripjes. Tja, Daniel … Nadat hij het uit had gemaakt, kocht ze in een opwelling een ticket naar de Spaanse zon. Nu ze hier zo staat, heeft ze het vooral Spaans benauwd. Maar, fake it till you make it, ze maakt een selfie voor het welkomstbord van het vliegveld en knalt die op Instagram met een bundeltje hashtags als #travelgram #summer #spain #avontuur en vooruit, ook nog #yolo en #solo.

Wanneer ze aankomt bij haar appartement, letterlijk en figuurlijk afgezet door de taxichauffeur, voelt ze eindelijk iets van ontspanning. Het complex, Sol y Mar, is inspiratieloos, strak, vergeeld, 60 glazen balkonnetjes met een doorkijkje naar de Middellandse Zee. Maar door haar glazen balustrade op de tweede verdieping ziet ze wat de naam belooft: zon en zee. Precies waar ze op hoopte: blauwe lucht, blauw water, blauwe ligstoelen op een zandstrand, palmbomen. Ze grijnst, haalt diep adem en denkt: Fuck you, Daniel.

Haastig klapt ze haar koffer open. Ze kan niet wachten om haar bikini aan te trekken. Eindelijk wat kleur opdoen en een boek lezen. Ze kan zich niet herinneren wanneer ze dat voor het laatst deed.

Terwijl ze net het broekje omhoog hijst hoort ze een box piepen en het luide gekraak van een microfoon. ‘Boys and girls, chicos y chicas, get ready to party! No time for siesta, it’s time for fiesta!’ Ze rent het balkon op, een shirt voor haar borsten houdend, en kijkt naar beneden, vanwaar pompende beats omhoogstijgen. Nee. Nee! Een stel pubers staat met een cocktail in de hand bij de strandbar, waar een blonde en veel te bruine beach boy verkondigt dat het happy hour is begonnen. Ze wist dat er “animatie” zou zijn, maar zo dichtbij, en vooral zo luid, dat kan toch niet waar zijn? Gefrustreerd slaat ze met haar vuist op de reling van het balkon.

Op dat moment kijkt de beach boy net naar boven. ‘Ah, beautiful lady on the balcony, come and party with us, come and have a cerveza or a cocktail, it’s happy hourrr!’

Van schrik laat ze bijna haar shirt vallen en ze springt achteruit. Rot op met je happy hour, ze komt hier voor haar rust. Ze schuift de deuren van het balkon hard dicht en valt mokkend op haar bed neer. No way dat ze naar buiten gaat in deze rotherrie. Ze begint aan het eerste hoofdstuk van haar boek en leest de eerste pagina twee keer, drie keer. Ze kan zich niet concentreren met het gegons en gedreun op de achtergrond. Het boek belandt met een plof op de vloer, ze schiet haar slippers en een zomerjurkje aan en pakt haar tas. Ze moet oordoppen halen.

Op een drafje gaat ze naar beneden, een diepe frons tussen haar wenkbrauwen van frustratie. Zoveel geld uitgegeven aan een vakantie naar de zon, krijgt ze dit. Ze duwt de voordeur van het complex open en BAM … de hitte slaat haar in het gezicht, alsof ze een warme föhn op zich heeft staan. Het is het ideale weer voor een verfrissende duik, maar …

‘Ah, beautiful lady, there you are!’ De flierefluiter van de bar staat naast haar alsof hij zich al die tijd achter een plantenbak heeft op staan wachten. ‘Come, it’s happy hour, I give you a free drink.’

Nu ze zijn Engels zo hoort, denkt ze dat hij geen Amerikaan of Engelsman is. En zeker geen Spanjaard, met die blonde lokken. ‘I, I, don’t want to drink, I eh …’ Hoe zeg je oordoppen ook alweer in het Engels?

‘Ah, Nederlands?’ vraagt hij, met een Vlaamse tongval en een knipoog.

Ze sputtert wat tegen, maar nog geen drie minuten later staat ze met een gratis piña colada bij de bar. Bart, zo blijkt de beach boy te heten, deelt enthousiast drankjes uit aan de feestende vakantiegangers terwijl hij af en toe een feestkreet in de microfoon slingert.

Ze kijkt om zich heen. Is dit het, het happy single zijn? Ze gaat op een strandstoel zitten, schopt haar slippers uit en maakt een foto van het glas met de vrolijke rietjes en een stukje ananas op de rand, haar slippers in het zand als casual achtergrond. Mooi, die gaat zo ook op Insta. De alcohol stijgt haar al wat naar het hoofd en haar spieren ontspannen. Ze kijkt nog eens naar de dansende pubers en realiseert zich dat ze die fase nooit echt heeft gekend. Ze was al zo vroeg samen met Daniel. Ze kan hier doen en laten wat ze wil, ze kent hier niemand. Toch hoopt ze de komende dagen vooral wat rust te vinden, door te lezen, bijvoorbeeld. Thuis is ze altijd aan haar telefoon gekluisterd en voor haar werk, administratief medewerker en vliegende keep in het tuincentrum van haar vader, zit ze ook al veel achter een scherm. Hoog tijd dus voor wat vitamine D en een ouderwets boek. Misschien kan ze een wat meer afgelegen strand opzoeken, ze zal straks eens navraag doen.

Ze slurpt haar laatste restje piña colada op en haar tenen zoeken haar teenslippers, maar daar is Bart alweer met een kleurrijke cocktail in zijn hand. ‘Hier, sex on the beach, dat leek me wel wat voor jou.’ Weer een knipoog.

‘Nou, zeg,’ zegt ze, terwijl haar hand het glas al pakt. ‘Maar bedankt. Niet gratis, neem ik aan?’

Hij grijnst. ‘Het is maar hoe je het bekijkt. Gratis voor nu, maar als wederdienst wil ik morgen met je gaan surfen.’

Surfen? Met haar gevoel voor motoriek? Ze kan normaal gesproken net meekomen met de yogales, maar bij elke andere activiteit die neigt naar sport voelt ze al weerstand opkomen. ‘Ik kan niet surfen.’

‘Daarom ga ik het je ook leren. Morgen om tien uur pik ik je hier op.’ Met verende tred loopt hij naar de bar. Hij draait zich halverwege om en lacht naar haar.

Oh boy. Ze weet niet of ze hier op zit te wachten. Ze leunt achterover en neemt een slokje van haar sex on the beach. Ze vindt het lekker, de muziek ook.

Surfles

Na de cocktails en de spanning van de reis viel ze gisteren als een blok in slaap en dat terwijl de muziek nog aanhield. Vanaf haar strandstoel had ze Bart nog een tijdje gadegeslagen en gedacht dat surfen met hem problemen ging opleveren. Veel te gelikt, deze gast, vond ze. Te veel het sportschooltype, te vlotte babbel. Misschien juist daarom had ze toch haar wekker voor vandaag gezet toen ze rozig haar bed in kroop.