Zomerbries

Een reis naar liefde

Zomerbries

Een reis naar liefde

Susan Dierckx

Eerste druk september 2023

Uitgever: H!P Publishing

Imprint van Godijn Publishing

Coverontwerp: Susan Wallenburg

ISBN 978-94-6464-139-4

NUR 343

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

Zomerbries

Een reis naar liefde

Ik maak me los uit zijn omhelzing en draai me om.

De zon schijnt. Een zacht briesje gaat door mijn haren. Ik zet mijn hoed en mijn knalrode zonnebril op.

Ik kijk nog een laatste keer over mijn schouder.

1

De zaal gaat uit zijn dak. De 20.000 mensen die hier vandaag voor mij gekomen zijn, scanderen mijn naam:

‘Lizzy!’

‘Lizzy!’

‘Lizzy!’

Ze worden gek. En ik ook. Ik word gek van ongeduld.

Dit was show nummer vijfenveertig. De afgelopen vier maanden waren crazy. Deze tour en show waren crazy. Dit moment is crazy. De laatste show van de België/Nederland tour.

Ik voel hoe mijn jurk wordt dichtgeritst. Amy, mijn styliste, lacht naar me.

‘Good to go!’ roept ze boven het geschreeuw uit. Ze springt enthousiast op en neer. De grote dot boven op haar hoofd beweegt mee met elke euforische sprong die ze maakt. Ik ben zo ontzettend blij dat ze in mijn team zit. Ze strekt haar armen naar me uit om me een knuffel te geven. Amy is amper een meter zestig groot, maar ze geeft de beste knuffels.

‘Komaan Elize, you got this,’ zegt ze in mijn oor.

Dankbaar sla ik mijn armen om haar heen en dan concentreer ik me honderd procent op wat er nog komen gaat.

Nog twee nummers en het zit erop. Nog twee nummers knallen.

De muziek begint. Het publiek wordt wild. Drie noten, meer hebben ze niet nodig om één van mijn grootste hits te herkennen.

Ik kom traag op. Het licht staat gericht op de piano in het midden van het podium. Ik heb dit nummer al honderd keer gezongen, maar nog steeds krijg ik kippenvel wanneer ik de prachtige pianotonen hoor. Ik word direct terug geslingerd naar mijn eerste grote liefde. Naar de man die nooit geweten heeft wat ik voor hem voelde. Naar de man die ik al twaalf jaar niet meer gezien heb. Die mijn hart in duizend stukjes brak, zonder dat hij het zelf besefte. Ik begin te zingen. Over hoe hij mijn leven op zijn kop zette. Hoe hij me blij maakte, door er te zijn. En over hoeveel spijt ik heb dat ik hem dat nooit vertelde. Het publiek zingt mee. Alsof ze allemaal weten over wie het gaat. Die ene liefde die me ontglipte.

Wanneer ik de laatste toon zing is het even muisstil in de zaal. Ik kijk rond en zie hoe duizenden lichtjes mijn hart verwarmen. Ik neem het in me op en maak een mentale foto. Ik wil dit nooit vergeten.

Dan zet ik me schrap voor mijn favoriete moment. Vanuit de totale stilte begint er een bas te spelen. Eerst traag met enkele seconden stilte tussen de slagen. Dan steeds sneller tot er een dansbaar ritme ontstaat. Ik gooi mijn handen in de lucht en begin met mijn heupen te wiegen op het ritme van de muziek. Links. Rechts. Steeds sneller en sneller. Ik wijs met mijn rechterhand naar de rechterkant van het podium. Vuurwerk schiet vanaf de grond de lucht in. Ik wijs naar de linkerkant. Daar gaat het vuurwerk ook de lucht in. Het publiek veranderd in een op en neer springende massa. De dansers komen op. Hun outfits hebben felle kleuren en zijn weinig verhullend. Met grote passen zweven ze over het podium. Ik bekijk hen stuk voor stuk tot ze op de juiste plek staan. Ze staan muisstil wanneer de muziek voor vijf seconden stopt. Ik begin te tellen.

Vijf … De laatste danser komt op. Rui … Zijn bovenlijf is ontbloot en ik kan niet anders dan naar zijn gespierde borstkas kijken. En naar zijn gespierde buik.

Vier … Hij komt naast me staan en legt zijn hand op mijn heup. Zijn zwarte haren zijn strak naar achter gekamd, maar een verloren pluk hangt voor zijn ogen.

Drie … Elke vezel in mijn lichaam reageert. Ik voel hoe de hand van Rui de rand van mijn rok vastpakt. Met mijn hoge hakken aan, zijn we bijna even groot.

Twee … Zijn donkere ogen vinden mijn blik. Alles wat ik voel, zie ik in zijn ogen terug. Hij knipoogt naar me.

Eén … Met een soepele beweging rukt hij de lange jurk van mijn lijf en gooit hem het publiek in. Mijn strakke onderjurk vol glitter komt tevoorschijn. De duizenden pailletten beginnen te schitteren, exact op het moment dat de muziek opnieuw begint.

Dan dans ik zoals ik nog nooit gedanst heb. Ik zing zoals ik nog nooit gezongen heb. En wanneer de muziek stopt … geniet ik zoals ik nog nooit genoten heb.

Na het nummer blijf ik alleen op het podium achter. Het uitzinnige publiek voor me. Dit is het moment dat ik normaal gezien ook verdwijn. Maar vandaag wil ik nog even blijven. Vandaag kijk ik rond. Met een grote smile op mijn gezicht. Met mijn handen in de lucht. Met mijn gezicht naar de hemel gericht. Ik ben dankbaar. Dankbaar voor vier maanden succes. Dankbaar voor vijfenveertig uitverkochte zalen. Dankbaar voor elke fan die een ticket kocht. Maar vooral: dankbaar, omdat het erop zit.

2

Met een plof laat ik me vallen in de grote, grijze zetel backstage. Ik ben amper dertig jaar, maar het voelt alsof ik tachtig ben. Alles doet pijn. Ik ben kapot. Ze hebben mijn kleedkamer gezellig proberen te maken, maar toch voelt de omgeving koud aan. Steriel. Witte muren, witte tafels en stoelen, en witte kussens in de grijze zetel. Zonder dat ik het vraag knoopt Amy mijn laarzen los. Ze begint bovenaan, net onder mijn knie, totdat ze helemaal beneden is. Zo zacht ze kan, trekt ze mijn voeten één voor één uit hun gevangenissen. Ik werp er een snelle blik op, maar wendt dan direct mijn ogen af. De pleisters die een paar uur geleden met de nodige zorg zijn aangebracht zitten niet meer op de juiste plek. Hier en daar zijn nieuwe wonden ontstaan en ik zie bloed achteraan mijn enkel en op mijn tenen. Ik weet wat er nu komt. Dit is al gewoonte. Nog voor ik mijn veel te strakke jurk kan uitdoen, verbijt ik mijn tranen. De pijn die door me heen gaat wanneer het ontsmettingsmiddel mijn open wonden raakt wordt elke dag een beetje erger.

Ik sluit mijn ogen en duw mijn lippen op elkaar. Het lukt me pas opnieuw rustig te ademen, wanneer ik twee handen voel die me zachtjes achteruittrekken. Ik ruik de frisse geur van Rui en ga achterover in de stoel liggen. Met mijn ogen gesloten voel ik hoe mijn hoofd neerkomt op zijn schoot. Zachtjes streelt hij mijn haar. Ik adem rustig in en uit. Rui is hier. En terwijl ik me concentreer op zijn aanrakingen, maakt de pijn die ik voel niet meer uit. Ik zou alles ondergaan om dit moment zo lang mogelijk te laten duren.

Wanneer de pijn voorbij is en ik weet dat Amy vertrokken is, open ik mijn ogen. Rui kijkt naar me.

Zijn donkere ogen kijken me bezorgd aan. ‘Gaat het wel?’

Ik knik. ‘Maar die schoenen doe ik nooit meer aan,’ zucht ik.

‘Ze stonden sexy,’ merkt hij grijnzend op.

Hij flirt met me. Hij kan het niet laten. Elke mogelijkheid die hij heeft om met me te flirten pakt hij aan.

Ik rol met mijn ogen en kijk hem hoofdschuddend aan. ‘En toch doe ik ze nooit meer aan.’

‘Jammer.’

Hij zegt het zo stil, dat ik het bijna niet hoor. Maar ik hoor het wel. En hoewel ik het niet zal bekennen, ben ik blij dat hij het zegt.

Rui’s hand blijft rustig over mijn haren strelen, maar ik besef dat hij moet gaan. De deur van mijn kleedkamer komt uit op de lounge en daar is zo meteen een feestje. Als ze Rui straks uit mijn kleedkamer zien komen zal er gepraat worden. Niet dat er nu nog niet gepraat wordt, maar toch. Ik houd de relaties tussen mij en de rest van het team graag professioneel.

Hij kijkt me nog steeds aan met die grote ogen. Het maakt het er niet makkelijker op om het te zeggen.

‘Je moet gaan,’ zeg ik dan ook twijfelend.

‘Ik kan ook blijven.’ Zijn hand gaat traag van mijn haren naar mijn schouder. Zijn wijsvinger volgt de lijn van mijn arm naar beneden. Dan pakt hij mijn hand vast en verstrengeld zijn vingers in de mijne.

‘Nee, je moet gaan,’ herhaal ik trillend. Hoewel ik het meen, kan ik me er niet toe zetten om zijn hand los te laten. Ik kijk hem smekend aan.

Hij merkt het op. ‘Kijk niet zo zielig.’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op. Dan geeft hij me een liefdevol zoentje op mijn voorhoofd. ‘Ik ga al,’ mompelt hij. ‘Maar alleen omdat jij nodig een douche moet nemen.’ Hij legt mijn hoofd op een kussen en staat op.

‘Grappig hoor,’ reageer ik.

Hij gaat naar de deur maar blijft staan met de klink in zijn hand. Ik bekijk hem van top tot teen. Hij moet net supersnel gedoucht hebben om bij mij te kunnen zijn. Zijn haren zijn nog nat. Sexy nat. De mouwen van zijn zwarte hoodie zijn opgestroopt tot net onder zijn ellebogen. Ik zie hoe de spieren in zijn onderarm aanspannen wanneer hij de klink naar beneden duwt. Even twijfel ik. Zou ik hem terugroepen? De tour is toch afgerond. Zou ik?

Hij wacht. Hij moet zien dat ik twijfel. Maar ik twijfel te lang. ‘Ik zie je zo, Lizzy.’ Dan gaat hij de deur uit.

Ik sla mijn handen voor mijn ogen. ‘Het is Elize,’ zeg ik hardop. Ik besef maar al te goed dat Rui me niet meer kan horen.

Ik herken het klopje op de deur direct. Drie keer snel. Een pauze. Twee keer snel. Amy is daar.

Vol enthousiasme komt ze mijn kleedkamer binnen. Ik hoop nog steeds dat ze op een dag beseft dat het geen zin heeft om te kloppen als je niet wacht op een antwoord. Die discussie heb ik lang geleden al opgegeven. En ach, het is Amy.

Haar lange bohemien jurk zweeft boven de grond bij elke beweging die ze maakt. Hij zit strak rondom haar borst en valt in een recht lijn naar beneden. ‘Zodat niemand mijn zwembandjes hoeft te zien’, zegt ze altijd. Ik weet dat ze slippers draagt, want bij elke stap die ze zet hoor ik het geklik onder haar voeten.

Wanneer ze voor me staat geeft ze me een pakketje kleren. ‘Hier, voor na je douche.’