Doodeng

Theo-Henk Streng

Doodeng

Theo-Henk Streng

1e druk november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

ISBN 978-94-6464-146-2

ISBN e-book 978-94-6464-147-9

NUR 335

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inschattingsfout

Herman Wout was blij met het pakje van AliExpress dat die middag door een zwetende bezorger werd afgeleverd. De man had amper aandacht voor Herman en dat vond Herman niet erg. Het pakje was te groot voor de brievenbus en het was een geluk dat hij thuis was om het aan te nemen.

Nadat hij de deur had gesloten, giechelde Herman. Hij had het pakje nog niet eens uitgepakt, maar de voorpret was begonnen.

Hij ging snel naar de eerste verdieping van zijn woning en liep de badkamer in. Daar scheurde hij het smoezelige, maar stevige plastic kapot. Zijn bestelling was gewikkeld in bubbeltjesplastic.

Toen Herman het plastic had verwijderd, kroop er een grijns van oor tot oor over zijn gezicht. Hij streelde met de toppen van zijn vingers over het witte rubber. Daarna gleden ze over de rode neus. Die voelde goed aan. Dat kwam vast door de siliconen, waar hij de bestelling op had uitgezocht. Tot slot friemelde hij met zijn vingers door de bos synthetisch groen haar, aan beide zijden van het hoofd. Herman pakte het masker nu aan twee kanten vast en vouwde het voor zich uit. Een demonisch grijns straalde hem tegemoet. De tanden waren tot in detail uitgewerkt en het bloed in de mondhoeken leek net echt.

Herman knikte tevreden.

Het masker was in het echt nog mooier dan op de foto’s die hij had gezien toen hij het via de app had besteld.

Herman rilde van genot. Hij zette zijn bril af, legde dat op het plankje onder de spiegel en ging met het masker voor zich voor de spiegel staan. Een siddering trok door hem heen. Voorzichtig opende hij de achterkant van het masker. Het rubber maakte een licht slurpend geluid toen hij het over zijn hoofd trok, alsof zijn eigen hoofd erdoor werd opgeslokt.

Herman schikte het masker tot het goed zat. Toen richtte hij zijn blik omhoog en keek recht in de spiegel. Wat hij daar te zien kreeg, deed hem huiveren en naar adem happen. Levensecht. Doodeng. Herman staarde onafgebroken naar de horrorclown in de spiegel. Hij was het. Herman Wout, de horrorclown.

Hij zou hier zo uren kunnen blijven staan, maar dat deed hij niet. Met een weemoedig gevoel trok hij het masker weer van zijn hoofd en legde het voorzichtig aan de kant. De geur van plastic, siliconen en kunststof bleef prettig in zijn neus hangen.

Vanavond, wist hij. Vanavond ging het gebeuren.

Herman legde de verpakking op het masker, streelde nog even over het plastic en friemelde aan de haren. Daarna ging hij terug naar zolder om te werken. Hij was boekhouder en runde zijn kantoor vanuit huis. Maar concentreren lukte hem niet meer.

Hij had alles.

Een donkergroen tenue met rode en gele balletjes. Twee schoenen die hij prima paste, maar die van een afstandje tien maten te groot leken. Twee witte fluwelen handschoenen die perfect om zijn handen pasten. En het pronkstuk: het masker dat die middag gekomen was. Het enige wat nog ontbrak, was het vlijmscherpe keukenmes dat hij via een ander postorderbedrijf had laten komen. Dat lag nog in de keuken.

Vlijmscherp was licht uitgedrukt, want toen Herman het voor de eerste keer had uitgepakt, had hij zichzelf ermee gesneden. Dat had hij amper gemerkt. Pas toen hij overal bloed aantrof en besefte dat het enkel van hem zelf kon zijn, had hij de snede opgemerkt. Het mes zou dus zeker functioneren.

Herman nam uitgebreid de tijd voor het ritueel.

In zijn slaapkamer trok hij de gordijnen dicht. Hij ging voor de spiegel staan en kleedde zich helemaal uit. Hij keek eens goed naar zichzelf. Man van middelbare leeftijd, type boekhouder. In de trein zou je nog best naast hem gaan zitten, maar in het café zou je een drankje van hem afslaan. Je zou op Tinder ook eerder naar links dan naar rechts swipen, zo had hij aan den lijve ondervonden. Hij wist niet wat het was. Misschien die iets te grote buik? Of zijn tanden? Hij was al zeker twaalf jaar niet meer naar de tandarts geweest en dat merkte je op een keer toch. Maar het kon net zo goed de blik in zijn ogen zijn die vrouwen op afstand hield. Waterige oogjes die je van top tot teen konden bekijken. Al zouden sommige vrouwen woorden als ‘begluren’ en ‘beloeren’ gebruiken. En eigenlijk hadden ze daar ook wel gelijk in. Het was maar goed dat die vrouwen niet zijn gedachten konden lezen als hij ze likkebaardend in zich opnam.

Herman wist niet wat de exacte reden was dat vrouwen met een grote boog om hem heen liepen. Grote kans dat het een combinatie was. Of gewoon pech.

Maar vanaf vandaag zou alles anders worden. Aandacht zou hij krijgen. Ook al zou het even duren voor hij de credits op ging eisen. Eerst ging hij plezier maken en hij had heel wat jaartjes in te halen.

Hij trok een schone onderbroek en een schoon hemd aan. Daarna nam hij het clownstenue in zijn handen, voelde nog eens goed aan de stof en trok het aan. Het zat als gegoten. Hij hoefde zijn buik niet eens in te houden.

Herman nam schone sokken uit zijn lade, trok die aan en deed daarna de clownsschoenen aan zijn voeten. Het zag er nu al geweldig uit. Grijnzend nam hij het masker en trok dat over zijn hoofd.

Tijd voor actie.

Hij knipte de lamp van zijn slaapkamer uit, haalde beneden het keukenmes uit de lade – want waar kon je het beter verstoppen? – en deed de lampen in zijn woning allemaal uit.

Hij glipte via de achtertuin het steegje achter zijn huis in. Dat was even een spannend moment, want hij mocht nu niet gezien worden. Als de buren hem zo uitgedost aantroffen zou dat behoorlijk wat vragen opleveren. Daarom zorgde hij dat hij in de schaduwen bleef. Na het steegje was er een schaarsverlichte parkeerplaats en aan de overkant daarvan begon het park al.

Herman voelde zich opgelaten. Het ging eindelijk beginnen. Eerst zou er verbijstering zijn. Daarna zouden er geruchten komen en als vanzelf zouden de mensen gaan speculeren. Herman wist dat, want hij had er veel boeken en artikelen over gelezen. Onlangs had hij nog een interessante documentaire gezien op Netflix. Maar dat was allemaal in Amerika. Dit zou anders zijn, want het kwam dichterbij. Herman haalde de horror hierheen en over een tijdje zou iedereen dat weten. Zijn naam zou aan alles verbonden worden. Maar eerst zou hij anoniem alles vanaf de eerste rij volgen. In de kranten, in het café en op internet. Alle informatie zou hij gaan opslurpen. Hij zou de mythe van de horrorclown in stand houden. Tot het tijd was om zich herkenbaar te maken. Dan zou hij alle daden van de horrorclown opeisen. Vol trots. Daarna zou het niet lang meer duren voor hij in één adem genoemd werd met zijn voorbeelden: Ed Gein, Jeffrey Dahmer en – de beste van al – John Wayne Gacy.

Herman Wout begaf zich over de parkeerplaats naar het park. Daar schoot hij direct een bospaadje in. De lantaarnpalen waren hier stukgetrapt door de hangjeugd en er kwam bijna niemand meer. Dat had hij ontdekt tijdens een van zijn vele observatierondes.

Het was voor hem de beste plek om te starten. Via de bosjes sloop hij verder het park in. Het park was een paar voetbalvelden groot en grensde aan de noordzijde aan de snelweg. Aan de oostzijde was een plas. Herman had bedacht om richting die plas te lopen, want daar waren rond dit tijdstip veel hardlopers. Niet teveel, want dat kon hij niet gebruiken. Maar genoeg om nog enige keuze te hebben.

Herman snoof terwijl hij zich een weg door de bosjes baande. Het was begin maart, een warme week, maar nu begon het fris te worden. Hij moest dus in beweging blijven.

In het park was het rustig. Een man liet zijn hond uit. Een verliefd stel liep hand in hand een paar meter voor hem langs. Herman bleef in de schaduwen. Zo nu en dan trok hij zich terug in de struiken en loerde hij naar wie er voorbij kwamen. Twee jongens op een scooter, een meisje met een rolkoffer, een jogger en een nordic walker.

Hij had een hardloper in zijn hoofd. Dat waren de makkelijkste om mee te beginnen. De meeste hardlopers renden met oortjes in en zouden hem niet aan horen komen. Het verrassingseffect was perfect. Ze zouden bevriezen en terwijl ze dat deden, kon Herman toeslaan. Misschien dat hij ze mee de bosjes in zou trekken, maar misschien deed hij zijn kunstje ook wel ter plekke. Dat had hij nog niet helder, want hij wist niet hoe zenuwachtig en opgewonden hij was op het moment zelf. Hij had het namelijk nog niet eerder gedaan. 

Herman bereikte de rand van de plas en het wandelpad eromheen. Vanuit de bosjes had hij prima zicht op een tiental meters van het wandelpad. Het vage schijnsel van een lantaarnpaal hielp hem.

Herman wachtte.

Er kwam geen hardloper voorbij.

Herman haalde zijn keukenmes uit zijn zak en keek er eens goed naar. Intussen begon hij aardig te zweten onder zijn masker. Het was warmer dan hij had bedacht.

Hij keek op en tuurde in de richting van het pad. Niets te zien.

Verdomme, dacht Herman. Het zou toch niet zo zijn dat hij straks onverrichter zaken naar huis terugkeerde? Het was juist zo’n lekkere avond voor een eerste verkrachting en slachtpartij.

Herman begon zichzelf van binnen steeds meer op te vreten en dacht er al over om zich te verplaatsen, toen hij voetstappen hoorde. In een snel tempo. Een hardloper. Herman veerde op en tuurde naar links en naar rechts. Daar kwam iemand aan. Eindelijk.

Herman voelde de adem in zijn keel stokken. Dit was het moment. Zijn moment. Vanaf nu ging alles anders zijn. Herman spande zijn spieren, nam het mes in zijn handen en sloot voor drie seconden zijn ogen. Denk eraan, hield hij zichzelf voor, geniet van elk moment. Het zal kort zijn, maar heftig. 

Hij opende zijn ogen weer en zag toen dat de hardloper niet alleen was. Het waren er twee. Twee mannen bovendien. Goddomme, dacht hij. Dat gaat niet volgens plan. Hij was uitgegaan van een vrouw. Dat hij een vrouw te grazen zou nemen.

Herman beet op zijn lip. Zou hij het erop wagen? Die verkrachting liet hij dan maar zitten. Voor een eerste keer twee moorden plegen was ook prima. Als starter. Er waren er zat die het slechter hadden gedaan. Jeffrey Dahmer, bijvoorbeeld. Die had eerst geoefend op beesten.

De mannen waren een meter of dertig bij hem vandaan. Ze waren druk in gesprek.

Twee in één. Of toch niet? Hij had gehoopt om een mooie serie aaneen te rijgen. Steeds hetzelfde: verkrachting en moord. Als hij daarvan afweek, kon hij wel eens inconsequent overkomen en zo wilde hij niet herinnerd worden.

Dit of niks, dacht hij. Als je nu afdruipt wordt de stap alleen maar groter.

De hardlopers kwamen binnen bereik. Hooguit vijftien meter bij hem vandaan.

Herman stond op, pakte het keukenmes vast en stapte naar voren. 

Nee, dacht hij. Niet doen… Geduld is een schone zaak.

Met een teleurgesteld gevoel over zijn eigen besluit zag hij de twee mannen nietsvermoedend langs rennen, druk in gesprek over de formule 1.

Zuchtend trok Herman zich terug in het struikgewas. Hij besloot wat verder naar het noorden te lopen. Hij kon de snelweg al horen. Misschien was het daar drukker en vond hij daar iemand. Een vrouw alleen. Achter de snelweg lag een woonwijk en de kans was groot dat de bewoners dit park uitkozen voor een stukje hardlopen. Of om de hond uit te laten. Herman besloot met beide genoegen te nemen. Als het een kleine hond was, kon hij die ook nog wel aan.

Tevreden met zijn nieuwe voornemen sloop hij verder.

Hij hoorde een geluid. Herman spitste zijn oren. Er kuchte iemand. 

Een man, aan het geluid te horen.

Herman spiedde om zich heen. Waarom waren er ineens geen vrouwen meer?

Daar, aan de rand van een paar bomen en vlak naast het viaduct. Er stond een man met zijn rug naar Herman toe. De man hield iets vast.

De tijd begint te dringen, besefte Herman. Deze man moest het dan maar worden. Als hij het nu niet deed, zou de stap de volgende keer echt alleen maar groter worden. En wat maakte het uit? Alle seriemoordenaars waren klein begonnen. Zoals Dahmer met zijn dieren. Dus dan maakte een man op al die vrouwen die nog komen gingen echt niet uit. Misschien droeg het zelfs wel bij aan de mythe.

De man stond nog altijd met zijn rug naar Herman toe en hield iets vast. Het duurde even voor Herman begreep dat de man stond te plassen. Waarom ook niet? Het was er een prima plek voor. Bovendien was het perfect voor Herman, want een man die daar zo kwetsbaar stond, zou geen partij voor hem zijn.

Nu of nooit, dacht hij. En hij besloot voor nu te gaan.

Herman klemde het keukenmes stevig vast en zette zo zachtjes mogelijk vijf stappen naar voren. Een stoot adrenaline verspreidde zich vanuit zijn buik naar de rest van zijn lichaam toen hij uit de bosjes tevoorschijn sprong. Er lag een meter of tien tussen hem en de man.

Herman deed niet langer zijn best om zachtjes te doen. De man moest omkijken, schrikken en bevriezen van de schrik. 

Herman dacht terug aan zijn spiegelbeeld. Wat een angstaanjagend gezicht moest het zijn voor die vent. Die zou zich vast doodschrikken. En hij, Herman Wout, zou het laatste zijn wat hij bij leven te zien kreeg.

De man had door dat er iets niet klopte. Hij keek over zijn schouder en draaide zich toen helemaal om. Hij verstarde. ‘Wat zullen we nou…’ 

Herman hief zijn mes op. Hij gromde en maakte zich klaar om op de man af te springen.

Op dat moment hoorde Herman een andere stem. ‘Is er wat, Cor?’

‘Ja, godverdomme,’ zei de man die Cor heette. ‘Er staat hier een clown.’

‘Een clown? Wat bedoel je?’

‘Nou, wat ik zeg. Een clown. Met een rode neus.’

Nu was het aan Herman om te verstarren. De andere stem kwam van opzij. Herman moest zijn hoofd draaien om de spreker te kunnen zien. Dat klotemasker ontnam hem toch teveel zicht. Cor was niet alleen. Er stonden nog twee mannen op een paar meter bij hem vandaan, bij de kofferbak van een auto. De twee mannen waren bezig iets uit de kofferbak te tillen. Met zijn tweeën, want het was zwaar.

Herman keek naar Cor. Die had niet staan plassen. Cor had een schep in zijn hand. Hij was bezig een gat te graven. En niet zomaar een gat.

‘Wat kom jij in godsnaam doen?’ vroeg de man die gesproken had. Hij liet zijn deel van wat ze aan het tillen waren los en stond in een paar stappen tegenover Herman. Hij trok een pistool tevoorschijn.

Amper twee minuten later lag Herman Wout, nog altijd verkleed als horrorclown, met vastgebonden armen en benen in een diepe kuil. Hij lag bovenop een ander lichaam. Een dood lichaam. De drie mannen begonnen aarde over hem en het lijk te scheppen.

Terwijl boven hem de auto’s over de snelweg raasden en de maan achter de bomen scheen, bedacht Herman dat hij het zich toch allemaal anders had voorgesteld. 

Een mooie middag voor voodoo

Louis wist nooit goed of hij zijn neef Baptiste serieus moest nemen. Al sinds hij zich kon herinneren kwamen ze elk jaar in de kerstvakantie twee weken naar Haïti, omdat de familie van zijn moeder daar woonde. Baptiste was een half jaar ouder dan hij, maar oogde al als een volwassen man. Dat kwam omdat het leven voor hem harder was dan het leven in Nederland was voor Louis. Maar het maakte het wel extra moeilijk voor Louis om te bepalen of zijn neef een geintje maakte of niet.

‘Een voodoopriesteres?’ vroeg Louis.

Baptiste knikte langzaam. 

Er liep een rilling over Louis’ rug. Voodoo, dacht hij. Thuis kreeg hij er problemen mee als hij dat woord alleen al uitsprak. Als hij zijn moeder kwaad wilde krijgen, moest hij over voodoo beginnen. Hij wist ook niet waarom ze daar zo fel op reageerde.

‘Bijgeloof,’ had zijn vader het een keer weggewuifd toen Louis erover begonnen was. ‘Maar dat nemen ze daar erg serieus. Je moeder, je tantes en je oma… Het is gewoon beter om er niet over te beginnen.’

Natuurlijk had Louis in zijn nieuwsgierigheid wel eens gegoogeld naar voodoo en de informatie had hem omver geblazen. Voodoo bleek niet enkel bijgeloof te zijn, maar er waren hele overtuigingen op gebaseerd. Er was ontzettend veel informatie over voodoo te vinden, maar ook veel onzin. Prikken in poppen was maar een klein onderdeel van het voodoogeloof. Het geloof had haar eigen goden en rituelen. Zelfs eigen feestdagen. Maar in Nederland hadden ze het er nooit over. Voodoo was iets waarover bij hen thuis niet gesproken werd. En nu was Baptiste begonnen over de voodoopriesteres.

Met een schuin oog keek Louis naar het huis dat zijn neef had aangewezen. Het was een houten huisje. Het groen geschilderde hout was aan vervanging toe. In de tuin stond onkruid en aan een ketting lag een hond te slapen. 

Het huisje stond aan de rand van een rijtje huizen. Nu hij er eens goed naar keek, leek het huisje iets verder weg te staan van de andere huizen. Alsof ze het huis er niet bij wilden hebben. Omdat de zon in de zee verderop begon weg te zakken, baadde het huis in een warm oranje licht. Spookachtig oranje.

‘Ik geloof je niet,’ zei Louis. Hij keek zijn neef en diens twee vrienden om de beurt aan. Claude en Antoine gniffelden. Ze leken het wel grappig te vinden dat Baptiste zijn neef in de maling nam. Dat vonden ze altijd leuk, want ze mochten Louis allebei niet graag.

‘Als je het niet gelooft, durf je vast wel die tuin in te lopen en op de deur te kloppen,’ vond Baptiste.

Louis was er al bang voor dat zijn neef hem uit zou dagen. Dat deed hij nou altijd. En elk jaar weer stonk Louis erin, met alle gevolgen van dien. Die ene keer dat hij zich zover had laten krijgen om de zee in te gaan en hij gered moest worden bijvoorbeeld. Zijn moeder was des duivels geweest. En vorig jaar was hij zich bijna te pletter gevallen toen hij in een boom was geklommen, omdat Baptiste hem daartoe gedreven had. En waarom? Alleen maar omdat hij zich wilde bewijzen.

Louis was hier niet opgegroeid, maar voelde zich ook niet volledig Nederlander. Het was alsof hij er tussenin viel. Hij was geen Nederlander, maar ze zagen hem ook niet als Haïtiaan. Vorig jaar had hij, in zijn eerste jaar op het hbo, een persoonlijk verslag moeten schrijven en toen was hem veel duidelijk geworden. En hij had zich toen ook voorgenomen dat hij zich nooit meer zou laten verleiden door Baptiste. 

‘Ik zou niet weten waarom,’ zei Louis. ‘Als daar inderdaad een oude vrouw woont, wil ik haar toch niet storen?’

‘Hij durft niet,’ mompelde Antoine.

‘Nee,’ zei Baptiste, ‘echt zo’n Europees watje. Ik zei het jullie toch?’ Hij haalde zijn schouders op en wilde weglopen.

Louis beet op zijn lip. Baptiste maakte altijd van die nare opmerkingen over het feit dat hij uit Europa kwam en een Nederlandse vader had. Dat hij verder prima Frans sprak en dat zijn moeder hem alle Haïtiaanse gebruiken en gewoonten – behalve voodoo dan – had geleerd, vergat hij voor het gemak maar.

‘Ik ben niet bang,’ zei Louis. Hij dacht aan de assertiviteitscursus die hij op basisschool had moeten volgen van juf Drees. ‘Maar jullie wel.’

Richt je op een ander, dacht hij. Verleg de aandacht.

De drie jongens keken elkaar aan. 

‘Nou,’ zei Baptiste. ‘Hoe kom je daar nu bij?’

‘Precies wat ik zeg,’ zei Louis. ‘Jullie zeggen dat ik bang ben en niet op die deur durf te kloppen. Ik leg uit waarom niet en jullie vinden dan dat ik bang ben. Maar dat zeggen jullie alleen maar, omdat jullie zelf bang zijn.’

‘Nee hoor,’ zei Antoine.

Ik heb je, dacht Louis en hij moest een glimlach onderdrukken. Het mocht even duren, maar kennelijk was hij toch sterker geworden.

‘Nee?’

‘Nee. Ik ben niet bang.’ Antoine schopte een steentje weg.

‘Niet bang voor de voodooheks?’ vroeg Louis.

‘Geen heks,’ zei Baptiste. ‘Het is een priesteres.’ Maar ook hij klonk ineens minder zeker van zijn zaak en keek naar Antoine.

‘Dus jij zou wel op die deur durven kloppen?’ vroeg Louis.

‘Ja hoor,’ zei Antoine. Hij likte over zijn lippen en trok aan een los draadje aan zijn shirt. Daarna wreef hij over het litteken dat over zijn wang liep. Hij had dat al zolang Louis hem kende.

‘Heb je het wel eens gedaan dan?’ vroeg Baptiste nu aan Antoine.

Louis grinnikte. Baptiste voelde de bui al hangen en was blij het nu op iemand anders af te kunnen schuiven. 

‘Laat maar eens zien dan,’ zei Claude, die tot op dat moment ook verdacht stil was geweest. Ook hij zag zijn kans schoon om Antoine voor de bus te gooien.

Allemachtig, dacht Louis, die schijtlaarzen zijn echt als de dood om daar aan te bellen.

Antoine schraapte zijn keel. Aan alles was te zien dat hij dit niet had zien aankomen. Hij vroeg zich duidelijk af hoe de situatie zo vervelend had kunnen draaien. Maar ja… wat kon hij anders dan aankloppen?

‘Oké.’ Antoine’s stem klonk een octaaf hoger.

De vier jongens liepen naar de rand van het sportveldje. Ze hoefden enkel de straat over te steken om bij het huisje aan te komen. De straat was leeg en verlaten. Dat was bijna altijd het geval hier.

‘Nou, ga dan,’ zei Baptiste.

‘Maar als ik geweest ben, gaat hij ook,’ wees Antoine naar Louis.

Louis grinnikte. Dat zouden ze nog wel zien.

Antoine leek weinig overtuigd van zichzelf. Hij stak de straat over, maar keek nog extra vaak naar links en rechts. 

‘Pas op voor die hond,’ zei Baptiste, toen Antoine bij het hekje was. 

De hond lag nog altijd te slapen. Het was een herdershond en hij zag er ondervoed uit. Louis moest er niet aan denken wat hij allemaal op kon lopen door een beet van dat beest. 

Antoine leek zichzelf moed in te praten. Hij duwde tegen het hekje dat piepend openging. De hond richtte zijn kop op en keek naar Antoine. Antoine draaide zich om naar zijn vrienden.

‘Hij gaat alweer slapen,’ zei Baptiste.

De hond liet inderdaad zijn kop weer zakken. 

Antoine liep door. Waarschijnlijk dacht hij dat hij het nu maar beter snel kon doen. Dan was hij er vanaf. En dus liep hij in stevig tempo door naar de veranda van het huisje. Ze konden het hout horen kraken toen hij de veranda betrad. Hij stak zijn handen uit om op de deur te kloppen en zette zich gelijk alweer schrap om direct daarna weg te rennen. Maar hij hoefde niet te kloppen, want de deur ging open. In een kort moment zag Louis de vrouw die daar verscheen. Haar gezicht was donker en haar haren waren grijs. Ze was klein van stuk, maar maakte een enorm krachtige indruk. Ze droeg een rood gewaad. 

Antoine, die verbaasd naar haar keek, kreeg niet eens de tijd om te gillen. De voodoopriesteres stak haar handen naar hem uit en trok hem met een ongewone kracht haar huis in. De voordeur viel met een klap dicht.

Het werd weer doodstil op straat. Baptiste stond met open mond naar het huis te kijken.

‘Zagen jullie dat?’ vroeg Claude.

‘Nou en of,’ zei Louis. ‘Het ziet ernaar uit dat mevrouw de voodoopriesteres hem heeft binnen gevraagd voor een kopje thee.’

‘Doe maar niet zo lollig,’ zei Baptiste. ‘Die vrouw is levensgevaarlijk. Straks spreekt ze een vloek over hem uit…’

‘We moeten hem redden,’ vond Claude. 

Louis keek naar Baptiste, die zichtbaar rilde bij dat idee. Een kort moment voelde hij zich onoverwinnelijk. Wat goed van hem dat hij er niet in was getrapt deze keer.

‘Toch?’ zei Claude. ‘Hij is onze vriend. We kunnen hem niet achterlaten. Als we dat wel doen, zal het onheil ons ook snel weten te vinden.’

‘Je hebt gelijk,’ zei Baptiste.

Onvoorstelbaar, dacht Louis. Het geloof in voodoo en onheil kent geen grenzen bij die gasten. Maar hij voelde zich eerlijk gezegd ook allesbehalve prettig bij het idee om Antoine alleen achter te laten. Ook al was hij vaak bezig hem te treiteren en lagen ze elkaar totaal niet.

‘Met z’n drieën zijn we sterk genoeg,’ zei Claude. ‘Kom, we gaan. Ik wil niet graag aan zijn moeder uit moeten leggen wat er gebeurd is en waarom hij niet met ons mee is gekomen.’

Gesterkt door die woorden staken de drie jongens de straat over. 

De hond lag te snurken. Met z’n drieën liepen ze naar de veranda. Louis, die niet in voodoo geloofde, begon het toch spannend te vinden. Die vrouw kon niet echt toveren, maar zij deden wel iets dat niet mocht. Je had het hier ook niet graag aan de stok met de politie. Je werd keihard aangepakt.

De veranda kraakte onder hun gewicht. 

‘Aankloppen?’ vroeg Baptiste.

Claude knikte.

Ze klopten. 

Er gebeurde niets. De deur bleef dicht. Geen verrassingsaanval van de voodoopriesteres.

‘Hij is open,’ zei Baptiste. Hij voelde aan de klink en die gaf mee. Ze konden de woning betreden. Baptiste opende de deur. ‘Hallo?’ vroeg hij. ‘Mevrouw?’

Geen antwoord.

In het halletje achter de deur was het donker. Enkel het stervende zonlicht wierp nog een strookje licht naar binnen. Ze gingen de hal in en lieten de deur openstaan. Je wist immers maar nooit.

Voetje voor voetje schuifelden ze door de hal. Een dierlijke, muffe en vieze geur drong in Louis’ neusgaten. Alsof hier meer dieren binnen zaten. Hij huiverde bij het idee. Kon hij elk moment aangevlogen worden door een andere hond? Zo’n beest kon je naar de strot vliegen en doodbijten. Er waren op dit eiland genoeg mensen die hun hond zo gemeen mogelijk maakten, om indringers een onvergetelijke ervaring te bezorgen.

Ze liepen de gang door en kwamen bij een kleine woonkamer uit. De woonkamer was bijna helemaal leeg. Er stonden een stoffige, groene bank en twee plastic tuinstoelen. In de hoek van de kamer was een altaartje. 

‘Baron Samedi,’ zei Claude, wijzend naar een beeld op het altaartje. 

Baptiste slikte hoorbaar. ‘Baron Samedi, dat belooft niet veel goeds.’

Louis keek naar het beeld van een man in een zwart pak met een opvallend rode stropdas. De man had geen gewoon gezicht. Op de plaats waar dat hoorde te zitten was enkel zijn schedel te zien. Hij had een hoge hoed op. In zijn ene hand hield hij een wandelstok, waarvan het handvat een schedel was. In de andere – opvallend genoeg – een sigaar. Beelden van hem kwamen op allerlei manieren en plekken terug op het eiland. Louis wist dat in het voodoogeloof verschillende karakters een rol speelden. Baron Samedi was er eentje van en hij wist ook dat het geen fijne man was. Baron Samedi sleet zijn tijd op kerkhoven, zoekend naar nieuwe zielen. Of zoiets.

Een siddering trok door Louis’ lijf. Als deze vrouw Baron Samedi eerde, was dat geen goed voorteken. Grote kans dat ze zich bezighield met zwarte magie, of je daar nu wel of niet in geloofde.

‘We moeten gaan,’ vond Claude. 

‘We kunnen niet weg,’ zei Baptiste.

‘We kunnen hulp halen,’ stelde Claude voor. ‘De politie? Mijn buurman is commissaris. Die kan vast helpen.’

‘Dan zijn we misschien al te laat,’ zei Louis. ‘In de gang is een trap naar boven. Misschien zijn ze daar. Zo groot is het huis niet. En zo’n vrouwtje kunnen we toch wel aan? Je hebt haar gezien.’

Twijfelend en met bonzend hart liep Louis met de andere jongens mee naar de gang. Daar was een houten trap die naar boven leidde. Elke trede kraakte onder hun gewicht. Baptiste was voorop begonnen, maar hield steeds meer in. Louis wrong zich op een gegeven moment maar langs zijn neef heen en kwam als eerste op de bovenverdieping uit.

Er was een gang met drie deuren.

‘Die eerst?’ vroeg Louis.

De andere twee zwegen en voorzichtig opende Louis de deur. De kamer erachter was leeg en donker. Er was niet eens licht van de straat, want de kamer had geen ramen. 

De tweede kamer was de badkamer. Ook die was verlaten.

Het was doodstil in het huis. Geen stemmen.

‘De laatste kamer. Ze moeten daar zijn,’ zei Baptiste. Hij had zijn moed hervonden en legde zijn hand op de deur. Hij duwde de klink naar beneden, maar was bang voor wat ze daar aan zouden treffen. Wat had die vrouw met Antoine te doen hierboven?

Louis voelde zijn hart in zijn keel bonken. De deur gleed piepend en krakend open. De vieze geur werd heviger en drong hen tegemoet. Toen de deur open was, zagen ze dat deze kamer ook als een altaar was ingericht. Overal stonden beelden. Vooral beelden van Baron Samedi, maar ook enkele van andere wezens. In het midden van de kamer was een tafel. Op de tafel stond een zwarte kaars. Het enige licht in de kamer kwam van die kaars. Maar in plaats van geel, zoals je van een kaars verwacht, was het licht groenig van kleur. Op een enge, buitenaardse manier.

‘Ze zijn hier ook niet,’ zei Baptiste. De kamer was inderdaad leeg.

‘Hoe kan dat?’

‘De kelder?’ vroeg Louis. 

‘Er is geen kelder,’ zei Baptiste. ‘Ik heb geen deur naar een kelder gezien. Jullie?’

De jongens schudden hun hoofd.

‘Dit is het… Maar hoe kunnen ze verdwenen zijn?’ Baptiste keek nog eens goed om zich heen.

‘Er was ook geen andere deur,’ zei Claude. ‘In de woonkamer was volgens mij zelfs geen deur naar de tuin. De enige deur naar binnen, is de deur die wij genomen hebben. Ze kunnen dus niet weg zijn.’

‘En toch zijn ze hier niet.’ Baptiste snapte er niets van.

‘Ik zeg het je: dit klopt niet,’ zei Claude stellig. ‘We moeten gaan en mijn buurman om hulp vragen. Die is altijd heel fel tegen zwarte magie en kan ons waarschijnlijk wel vertellen wat we nu moeten doen.’

Baptiste knikte. ‘Claude heeft gelijk.’

Louis wilde zich omdraaien toen zijn blik op iets op de tafel viel. ‘Kom eens,’ zei hij. De jongens volgden hem. 

Naast de kaars lag een reeks kaarten. Tarotkaarten. Louis herkende ze, want hij had ze al eens eerder gezien. Alle kaarten lagen omgedraaid. Behalve eentje.

‘Hoe kan dat?’ vroeg Louis. Ademloos pakte hij de omgedraaide kaart en keek naar de afbeelding.

‘Maar… dat is Antoine…’ Baptiste nam de afbeelding ongelovig van Louis over. Zijn vriend keek vanaf de kaart naar hem terug, met een nietszeggende blik. Hij droeg zelfs de kleding die hij vandaag had gedragen.

‘Hoe kan dit?’ vroeg Louis. ‘Wat is hier aan de hand?’ 

‘Voodoo,’ zei Claude met overslaande stem. ‘Kom, we moeten gaan.’

Claude had gelijk. Ze renden achter hem aan de kamer uit en liepen zo snel ze konden de trap af. Daar wilden ze via de voordeur de woning verlaten. Maar er was geen voordeur. Niet meer. Op de plaats waar de deur had gezeten, was nu een muur. Alsof die er altijd al geweest was.

‘De deur zat hier toch?’ vroeg Louis. 

‘Ja… Hij was zelfs open.’

‘Misschien aan de andere kant?’ opperde Baptiste.

Ze renden naar de woonkamer. Die leek ineens een stuk kleiner te zijn dan hij net was geweest. De tafel met het beeld van Baron Samedi nam meer plek in dan de eerste keer dat ze in deze ruimte waren. Louis wist dat zeker. Ook begon de stank toe te nemen.

‘Er is geen deur hier,’ zei Claude.

‘Er is nergens meer een deur,’ zei Louis. ‘De deur die er was… is weg…’ Het was dat hij het met eigen ogen had gezien, anders had hij er hard om kunnen lachen. Maar dat lachen verging hem nu wel.

Aan de buitenkant had het huis ramen gehad, herinnerde hij zich ineens. Minstens één op de begane grond en ook nog twee op de verdieping erboven. Maar in de kamers was geen raam. En nu was er ook geen deur…

De deur was weg.

Net als de voodoopriesteres en Antoine. Alles was verdwenen.

‘We zitten gevangen,’ zei Claude. Zijn stem klonk doodsbang. ‘We zitten vast in deze voodootempel. We kunnen geen kant op.’

Louis keek om zich heen, zoekend naar een manier om het huis te verlaten. Maar die leek er niet te zijn. Claude had gelijk. Dit huis was geen gewoon huis. Het was behekst. Of hij er nu wel of niet in geloofde, de deuren en ramen waren verdwenen. En terwijl ze hier stonden, leek het huis steeds krapper te worden.

Terwijl Louis op zijn lippen begon te bijten, zoals hij altijd deed als hij nerveus was, keek Baron Samedi vanaf het altaar op hem neer. Zijn schedel was vertrokken in een afschrikwekkende grijns. 

Problemen in de diepte

Het was de dinsdagmiddag nadat Lieke het had uitgemaakt dat Rico voor het eerst een beweging in het water zag. Het was kort. Toen hij goed en wel in de richting van de beweging had gekeken, was het al voorbij. Maar als hij het goed gezien had, kon het geen vis zijn. Daarvoor was het te groot geweest. Ook een eend of meerkoet sloot hij uit, want nergens kwam zo’n beest even later weer boven water. En dat moest wel, want ze hadden zuurstof nodig.

En dus bleef Rico het meer observeren, terwijl hij daar zat met zijn hengel. Wat moest hij anders doen?

Dit meertje, in het beboste gebied aan de rand van het dorp, was zijn favoriete plek. In zijn jeugd had hij hier vanaf het vroege voorjaar tot het uiterste einde van het najaar gezeten. Te vissen en te mijmeren; zijn grootste hobby’s. Het liefst kwam hij er dagelijks. Maar dat ging nu niet meer. Hij studeerde in Rotterdam en was alleen in de weekenden en vakanties nog thuis. Zoals nu. Een tussenweek vol thuisstudie. 

Er zat van alles in het meertje. Hij had zelfs snoeken en graskarpers gevangen.

De beweging was er de rest van die dinsdagmiddag niet. En ook de volgende dagen bleef de beweging uit. Rico begon de beweging op het water alweer te vergeten, toen hij er op een zaterdagmiddag neerstreek.

Daar was het weer. Nu aan de rand van het meer, vlakbij een strandje. Iets kwam het water uit, bleef even om zich heen kijken, en dook weer weg. Rico was intussen gaan staan.

‘Allemachtig,’ zei hij, toen hij besefte dat hij het goed gezien had. Het wezen was ook deze keer slechts kort te zien geweest, maar langer dan de keer ervoor. En Rico had goede ogen. Hij had zich absoluut niet vergist.

Hij ruimde zijn spullen op en ging naar huis.

‘Wat ben je vroeg,’ merkte zijn moeder op.

‘Studeren,’ zei hij en haastte zich de trap naar zijn kamer op.

Op internet opende hij Google en Wikipedia en een aantal Amerikaanse websites over het wezen dat hij gezien kon hebben. Overal werd het bestaan ervan ontkend. De foto’s die er waren, waren gefotoshopt. In Israël had een grapjas de bevolking zelfs een tijdlang voor de gek gehouden. Rico gniffelde.

‘Dat vissen, doe je dat nog altijd?’

Rico knikte en nam een flinke slok van zijn bier. ‘Nog altijd,’ grijnsde hij.

Loes giechelde. ‘Ik kan me niet voorstellen dat het leuk is.’

‘Ik dwing je toch niet om het ook te gaan doen?’

‘Dat zou er nog bij moeten komen,’ zei ze. Ze tikte hem plagerig tegen zijn neus. Loes had al veel gedronken. ‘Mag ik een keertje met je mee?’

Rico haalde zijn schouders op. ‘Ik snap jou echt niet, maar van mij mag je wel een keer mee. Ik was van plan morgen even te gaan voor ik terugga naar Rotterdam.’

De hele groep was weer samengekomen in ‘t Fust. Het was het enige café in het dorp. Koos stond nog altijd achter de toog – net als in de tijd dat ze hier nog met hun ouders kwamen. Koos vond het prachtig als al die jongeren de kroeg bestierden. ‘Jullie halen de gemiddelde leeftijd tenminste weer omlaag,’ grapte hij dan.

‘Je hebt wel geduld nodig,’ zei Rico. Hij nam de laatste slok van zijn bier en zette het lege glas met een klap op de bar.

‘Denk je dat ik dat niet heb dan?’ Loes stootte hem plagerig aan. ‘Mooi is dat!’

Rico grinnikte.

‘Maar morgen is goed,’ zei Loes met een glimlach. ‘Rond de middag?’

‘Dan zit ik er wel.’

Ze knipoogde naar hem en liep toen bij hem weg, terug naar haar vriendinnen.

Rico keek haar na.

Loes, dacht hij. Hij was al gek op haar sinds ze in de kleuterklas bij hem in de klas was gekomen. Maar hij had toen nooit kunnen dromen dat het wederzijds zou zijn. Types als Ingrid en Jessica, die vonden hem leuk.

Daar had hij dan ook mee gezoend op schuurfeesten. Met Jessica was hij zelfs verder gegaan. Tot ze gingen studeren en elkaar nauwelijks meer zagen. Maar stiekem was zijn hart alleen van Loes sneller gaan kloppen.

‘Zo, zo,’ zei een stem achter Rico. ‘Nieuw vriendinnetje?’ Simon stapte tevoorschijn en keek hem met een scheve blik aan. ‘Wat heb je haar beloofd? Zo’n meisje ziet niet vanzelf iets in jou, lijkt me.’ Hij gebaarde naar Koos dat hij nog wat wilde drinken, maar bood Rico niets aan. 

Rico deed zijn best zich in te houden. Negeren werkt het beste, dacht hij. Dat deed hij vroeger al. Simon was altijd al een etterstraal geweest en dat was nu niet anders. Sinds hij een studie rechten deed, was hij alleen maar arroganter geworden.

‘Ik zie het al,’ zei Simon. ‘Meneer voelt zich te goed om met me te praten.’ Minachtend snuivend nam hij zijn biertje in ontvangst en verdween in het café.

‘Morgen hè?’ Loes stond op het punt ’t Fust te verlaten, maar had zich nog even losgemaakt van haar behoorlijk aangeschoten vriendinnen.

Rico, die met zijn vroegere buurjongen Job zat te praten, draaide zich om. Ze zag er dronken uit. ‘Morgen,’ beaamde hij. ‘Rond de middag.’

‘Ik zie je dan.’ Loes drukte een kus op Rico’s wang en keek hem nog even flirterig aan. Daarna maakte ze zich los en liep naar de uitgang. Het was half twee en Koos was de boel aan het afsluiten.

‘Zo, die heeft aardig wat op,’ zei Job.

‘Ja, zeg dat.’ Rico keek haar na en snapte niet dat ze ineens met hem mee wilde. Om te gaan vissen! Hoe duffer kon je hobby zijn?

‘Ik zie je wel weer,’ zei Job. Hij zwaaide naar Koos en verliet de kroeg.

‘Wilde plannen, zie ik,’ zei Simon, die ineens opdook. Hij kwam erg dichtbij staan en Rico kon zijn drankkegel ruiken. Simon was van het bier overgegaan op sterker spul. ‘Denk maar niet dat ze voor je valt, sukkel. Binnen no time is ze van mij. Je weet hoe het werkt.’ Hij grinnikte, gooide wat geld op de toog en maakte zich toen wankelend uit de voeten.

Rico keek Simon na. Ergens in zijn binnenste kookte hij van woede. Het was al op de basisschool zo gegaan. Als hij verliefd was op een meisje, ging Simon er met haar vandoor. Op de middelbare school waren ze elkaar even uit het oog verloren, maar het was ook Simon geweest die eerst Jessica van hem had afgepakt en laatst nog Lieke had staan zoenen. Daardoor had Rico het uitgemaakt met haar. 

Niets van aantrekken, hield hij zichzelf voor. Loes heeft gevraagd of ze met je mee mocht om te vissen. Niet aan hem.

Daar putte hij dus maar hoop uit. 