Stil zijn als de slangen bijten

Theo-Henk Streng

Stil zijn als de slangen bijten

Theo-Henk Streng

1e druk november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

ISBN 978-94-6464-148-6

ISBN e-book 978-94-6464-149-3

NUR 305/332

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

1

Zo snel hij kon rende Yaro langs de huisjes van hun dorp. Rechts van hem was de kreek, waar hij net nog had zitten vissen. Dat deed hij graag en vaak. Meestal ving hij nog iets voor het avondeten en dat was altijd erg welkom. Eten was schaars.

Hij had er gezeten tot zijn moeder hem riep. Met paniek in haar stem had ze hem gesmeekt naar huis te komen.

‘Je moet nú je zusje van school halen,’ had ze gezegd.

Aan die toon hoorde Yaro dat het menens was. De paniek kon maar één ding betekenen: rebellen. En dus rende Yaro alsof zijn leven ervan afhing. En dat was eigenlijk ook zo. Yaro had een goede conditie. Als hij in zijn vrije tijd niet viste bij de kreek, speelde hij graag een potje voetbal met de andere jongens en sommige meisjes uit het dorp. Ook vond hij het heerlijk om in de kreek te zwemmen. Dat was niet altijd even veilig, maar wel lekker verfrissend.

De school lag een paar honderd meter verderop. Ze hadden wat dat betreft geluk dat ze zo dichtbij woonden. Er waren hele groepen kinderen die ‘s ochtends vier uur naar school moesten lopen en ‘s avonds weer vier uur terug. Ja, er was wel een bus. Maar die ging niet altijd en kostte bovendien geld. Toch was school zo belangrijk dat veel kinderen er de wandeling graag voor over hadden. Ze namen alle gevaren die op de loer lagen op de koop toe. Gevaren zoals naderende rebellen.

Yaro zag de contouren van de school al opdoemen. Het was een vrij plat gebouw, deels verscholen in de bosjes. Om het schoolgebouw was een lage stenen muur gebouwd. Hij zag nog niets verontrustends en haalde opgelucht adem.

Geen jeeps of mannen in legeruniform. Dat was een goed teken. Dan was hij op tijd.

Ayana had les tot vier uur ‘s middags. Dat betekende dat ze elk moment naar buiten kon komen. Maar normaal gesproken liep ze op haar dode gemak terug naar huis, kletsend met vriendinnen. Of ze bleef bij de marula staan om vruchten te plukken. Soms nam ze zelfs het schors van die boom mee naar huis, want die voorkomt malaria en kan helpen om van maagproblemen af te komen. Dat was nog wel eens nodig als de vissen van Yaro niet goed genoeg schoon waren gemaakt.

Yaro bleef bij het schoolhek staan.

De meisjes uit haar klas kwamen al naar buiten.

‘Ayana!’ riep Yaro, toen hij haar zag.

Ayana zwaaide naar hem, nam afscheid van haar vriendinnen en rende op hem af. ‘Yaro? Wat is er aan de hand? Waarom kom je me halen?’

‘Rebellen,’ zei hij alleen maar.

De schrik sprong in haar ogen.

‘Ik kom je halen. Mam wil dat je direct naar huis komt.’

Ze knikte en zonder een weerwoord liep ze met hem mee. Omdat Ayana een grote tas met boeken en schoolspullen droeg, konden ze niet rennen. Maar Yaro had nog geen rebel gezien. Hij zou zijn ogen goed openhouden en zorgen dat ze veilig thuis kwamen.

‘Waar heeft mam de rebellen gezien?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ze heeft het alleen maar gehoord en mij direct op pad gestuurd. Ik weet het ook niet. Ik ben gelijk hierheen gekomen.’

Het kwam vaker voor dat er loos alarm was. Dan dacht iemand dat er rebellen gesignaleerd waren en dan bleek het uiteindelijk gewoon iemand anders te zijn. Maar de laatste weken waren er wel opvallend veel gebeurtenissen in de buurt geweest. Vorige week was er, twee dorpen verderop, nog een overval gepleegd. Het hele dorp was met de grond gelijk gemaakt door soldaten van The Real Army of the Lord. Dat was een verzetsleger dat tegen de plannen van de regering was. The Real Army wilde de macht in het land grijpen en de president afzetten. Daar gebruikten ze heel veel geweld bij. De rebellen ontzagen niets of niemand.

Yaro en Ayana liepen weer richting de kreek. Het weggetje waarover ze liepen was zanderig en ze lieten met elke stap het stof hoog opwaaien.

Ineens hoorde Yaro een geluid, het klonk als een dichtslaande autodeur, en toen zag hij ze. Achter de struiken, onder de marula. Twee mannen in donkere kleding. Eentje droeg een legerjasje. Ze stonden naast een jeep met een open laadbak. Het was een Toyota, zag Yaro. Die met het legerjasje rekte zich uit en de ander keek om zich heen. De man zag hen en stootte zijn kompaan aan.

‘Shit,’ zei Yaro.

‘Hallo daar,’ zei de man vriendelijk. Hij zwaaide. Om zijn nek hing een machinegeweer.

Yaro verstijfde. Hij had in zijn leven nog nooit een echte rebel gezien. Maar de woorden van zijn vader drongen zich aan hem op: ‘Als je ze ziet, weet je wat ze zijn,’ had hij gezegd.

En zijn vader had gelijk.

Het was niet eens het machinegeweer om zijn nek. Ook niet het legeruniform. Het was iets in het gehele plaatje. De houding van de man die eigenlijk nog helemaal geen man was. Het was een oudere jongen. Misschien een jaar of zestien, zeventien hooguit. Maar er straalde een dreiging van hem af die Yaro niet kende. Hoe vriendelijk hij ook had geklonken, deze knul was gevaarlijk.

De jongen was tot vlak bij hen gelopen en wees op de boekentas van Ayana. ‘Naar school geweest?’

Ayana keek naar de grond.

De jongen glimlachte zijn witte tanden bloot en lachte hard, alsof hij zojuist een hele goede grap had verteld. ‘Je moet niet naar school gaan. Zo’n mooi meisje als jij moet met ons meegaan. De jungle in. Ik weet zeker dat jij prachtige kinderen kunt maken.’

Een rilling liep over Yaro’s rug. Hij balde zijn vuisten en ging dichter bij zijn zus staan. Ayana zei niets.

De kompaan van de jongen was nog bij de auto blijven staan.

‘Is de school vlakbij?’ vroeg de jongen. ‘Zijn daar meer van dit soort meisjes?’ Hij richtte zich nu tot Yaro. Het viel Yaro op dat de ogen van de jongen bloeddoorlopen waren. Yaro was zich ervan bewust dat wat hij ging zeggen erg belangrijk was. Als hij iets verkeerds zei, zouden die rebellen naar de school van Ayana gaan en daar een heleboel meisjes kunnen vinden. Maar als hij loog, maakte hij het alleen maar erger voor zichzelf.

‘De school is daar,’ wees Ayana in zijn plaats. Ze wees over haar schouder. ‘Aan de andere kant van de kreek. Met de jeep kom je er sneller als je de brug neemt.’ Ze wees een heel verkeerde kant op. Daar was namelijk eindeloze bush.

‘De brug?’ vroeg de jongen.

‘We zijn net langs een brug gereden,’ zei zijn kompaan. ‘Kom, Aorta. We gaan. Daar zijn meer meisjes te vinden.’ De kompaan had een walkietalkie bij zich en maakte contact met iemand.

Yaro keek naar Ayana.

‘Ik geloof jullie niet,’ zei de jongen die Aorta genoemd werd. ‘Jullie nemen me in de zeik. En dat snap ik wel, want jullie begrijpen wat we komen doen. Is het niet?’

‘We nemen ze mee,’ zei de kompaan en hij zette een stap naar voren. Aorta wilde Yaro vastgrijpen.

‘Kom, Ayana,’ zei Yaro. Nog voor hij zichzelf kon tegenhouden, duwde hij Aorta van zich af. Die had die aanval niet aan zien komen, greep naar zijn wapen, maar viel naar achteren.

In de tijd die dit kostte, glipten Ayana en Yaro de struiken in. Ze kenden de bush hier als hun broekzak.

‘Laat die tas los,’ beval Yaro.

Ayana liet de boekentas direct vallen.

Samen, hand in hand, renden ze door de struiken, richting het veldje waar ze wel eens voetbalden. Het veldje lag aan de rand van het dorp.

De rebellen vloekten.

‘Idioot!’ zei de kompaan. ‘Je laat je toch niet omver duwen alsof je een twijgje bent? Pak ze!’ Terwijl hij zelf in de auto klom, zette Aorta de achtervolging via de bosjes in.

‘Ik zie ze niet,’ mopperde hij.

Yaro trok Ayana steeds dieper de struiken in. Hij wist dat het groen hier ondoordringbaar was. Als ze zich stilhielden, was er een grote kans dat niemand hen hier vond. Maar dan moesten ze wel stil blijven.

Yaro’s hart bonkte zo hard dat hij bang was dat ze hem konden horen. Hij keek opzij. Ayana, anderhalf jaar ouder dan hij, was doodsbang. Toch zat ze zwijgend naar voren te kijken. Wachtend op wat komen ging.

2

Er verstreek een lang en angstig moment waarin Aorta de bosjes inspecteerde. Hij sloeg hier en daar met een stok en mopperde inwendig. Ook het gegrom van de Toyota weerklonk nog om hen heen.

Yaro keek naar boven. De zon begon achter de bergen weg te zakken en de schemering zou elk moment in gaan treden. Dat kon in hun voordeel werken.

Na wat een eeuwigheid leek te duren, stopte de terreinwagen en riep de kompaan: ‘Kom, we gaan! Die zijn weg. Er zijn er vast meer te vinden…’

Nadat de terreinwagen was weggereden, bleven Yaro en Ayana nog even zitten. Voor de zekerheid. Na een poosje kwamen ze fluisterend in beweging.

‘We lopen terug via de bosjes,’ zei Yaro. ‘Dan duurt het wel langer, maar zitten we beschut. Het kan zo maar zijn dat ze ergens op de loer liggen.’

Ayana gaf geen antwoord, maar knikte instemmend. En dus liepen ze, gehurkt en op handen en voeten, verder door het struikgewas. Ze waren bijna bij het voetbalveldje en door het dunner wordende groen kon Yaro de eerste huizen zien.

Tot zijn grote angst zag hij dat er twee terreinwagens stonden. Midden op het voetbalveld. Een stuk of zes rebellen stonden rondom de auto’s. Twee andere rebellen liepen op het eerste huis af.

‘Ze gaan naar het huis van Kobe,’ fluisterde Ayana.

Kobe was een goede vriend van Yaro. Hij voetbalde vaak mee. Ondanks zijn afwijking waren de meeste kinderen in het dorp dol op hem. Kobe was zachtaardig en nooit eens chagrijnig. De volwassenen moesten minder van hem hebben, dachten dat hij ongeluk bracht. Het was niet voor niets dat zijn gezin buiten het dorp woonde, verder van de rest.

De rebellen klopten aan bij het huis van Kobe, maar er werd niet opengedaan. De ouders van Kobe wisten vast ook wel dat er stront aan de knikker was.

Toen er geen reactie kwam, begonnen de rebellen de deur in te trappen. Dat was een fluitje van een cent. Vol ontzetting keken Yaro en Ayana toe hoe de twee mannen het huis betraden en uit het zicht verdwenen.

Yaro hield zijn adem in. Een minuut lang gebeurde er niets. De jongens op het veldje bleven daar gewoon staan.

Toen kwamen Kobe en zijn vader het huis uit, geduwd en getrapt door de twee rebellen. De rebellen trokken hen mee naar het grasveld en trapten daar op zowel Kobe als zijn vader in.

Yaro’s maag trok samen. Het liefst was hij zijn vriend te hulp geschoten, maar dat kon hij niet. Want hij wist ook wel dat het dan helemaal klaar was voor hem en ook voor Ayana. En dus bleef hij zitten en toekijken wat er gebeurde.

Op het veldje gebeurde iets opmerkelijks. Terwijl de twee rebellen doorgingen met de mishandeling van Kobe, keken de zes rebellen die daar stonden angstig zijn kant uit.

Yaro wist dat Kobes witte huid dit effect op mensen kon hebben. Ze waren bang voor hem, omdat hij een albino was. Sommige mensen geloofden dat hij een kind van de duivel was en dat hij kon toveren. Heel veel mensen waren nog erg bijgelovig hier.

De rebellen verkeerden in tweestrijd.

‘Stop!’ riep een van de mannen op het veld. Hij rookte een sigaret en stapte dichterbij, maar bleef alsnog op afstand. ‘Houd hem apart. Daar kunnen we nog wel wat mee…’

Yaro haalde diep adem.

De twee rebellen stopten met hun mishandeling en knikten naar hun leider. ‘Trek hem overeind.’

De rebellen deden wat er gevraagd werd en trokken Kobe overeind. De jongen huilde van de pijn.

Yaro kon zien dat hij goed geraakt was. Zijn witte huid was op sommige plekken rood en paars gekleurd.

‘We moeten hulp halen,’ zei Ayana. Haar stem klonk zwak, alsof ze zelf ook wel snapte dat ze dat helemaal niet konden.

Yaro besloot daarom ook maar geen antwoord te geven.

Op het veldje werd Kobe eens goed bekeken door de leider van de groep. Deze rebel was ouder dan de rest. Hij had een zo goed als kaalgeschoren hoofd en een enorm litteken op zijn schedel. Het litteken was roze. De jongen droeg een zwarte tanktop, een enorme gouden ketting en een slinger met kogels. Hij had een wapen dat aan zijn riem hing.

‘Albino,’ zei hij. ‘Is je vader een heks?’

De vader van Kobe lag nog op het grasveld. Hij lag te kermen van de pijn en stak verwerend zijn handen in de lucht toen de rebellen dichterbij kwamen.

‘Ben jij een heks?’ De leider porde met zijn schoen in de zij van Kobes vader.

‘Nee,’ zei die. ‘Ik ben geen heks.’

‘Waarom krijg je dan een wit kind? Dat is tovenarij.’

‘Nee, nee, nee,’ zei de vader van Kobe alleen maar.

De leider wist even niet wat hij met de situatie aan moest. Twee van de rebellen spraken met hem en Yaro kon niet verstaan wat ze zeiden, maar de leider knikte en gebaarde naar Kobe. ‘Hoe kom jij zo wit?’

‘Zo ben ik geboren,’ zei Kobe met een kleine stem.

De leider zweeg.

‘Wat gaan we doen?’ vroeg een van de handlangers.

‘We nemen de jongen mee,’ zei de leider. ‘Maar houd hem in de gaten. Ik vertrouw hem niet. Als hij wegvliegt of begint te vervagen, schiet je hem dood. Ik wil geen enkel risico met hem nemen.’

Ongelooflijk, dacht Yaro. Gelooft die rebellenleider echt dat Kobe kan vliegen of onzichtbaar kan worden? Hij schudde zijn hoofd. Het was dat de situatie hier te ernstig was, anders had hij er vast met Kobe hard om kunnen lachen.

Wat er toen gebeurde, was allesbehalve om te lachen. De leider trok zijn wapen en richtte dat op de vader van Kobe. ‘Ik weet het niet,’ zei hij. ‘Of ik je moet geloven of niet. En daarom neem ik het zekere voor het onzekere.’

Kobes vader keek op. Een schot weerklonk en hij zakte levenloos in elkaar.

Yaro gilde zonder geluid te maken.

Ayana’s ogen stroomden vol met tranen.

Op het veldje zakte Kobe door zijn knieën en begon te huilen. ‘Papa!’ riep hij.

De rebellen waren meedogenloos, trokken de jongen overeind en duwden hem in een van de wagens. Daar verdween hij uit het zicht.

De leider keek nog even naar het dode lichaam van Kobes vader, knikte tevreden en draaide zich om. ‘We gaan het dorp in.’

Yaro en Ayana keken toe hoe de wagens in beweging kwamen. Hortend en stotend begaven ze zich over het voetbalveldje. Langs het huis van Kobe in de richting van het dorp.

‘Kobe,’ zei Ayana. ‘Ik kan niet geloven wat ik net zag, Yaro… Het lijkt allemaal wel een boze droom.’

‘We moeten naar huis,’ zei Yaro beslist. ‘Mama en Johnny halen. Ze moeten weg hier.’ Yaro dacht aan zijn moeder en zijn broertje. Deze rebellen waren meedogenloos. Ze jaagden iedereen die hen niet beviel de dood in.

‘Kom,’ zei Yaro. Hij kwam uit de bosjes, omdat ze zo sneller thuis zouden zijn.

Ayana volgde hem op de voet.

3

Op de een of andere manier waren Yaro en Ayana eerder in het dorp dan de wagens van de rebellen. Die kenden de weg hier niet en waren misschien een verkeerde weg ingeslagen. Maar tijd om hun moeder en broertje te waarschuwen was er niet. De paniek was voelbaar. Hing stroperig in de lucht. Als een moeilijk af te schudden laag.

Vrouwen waren op zoek naar hun kinderen, huizen zaten potdicht en mensen waren bezig zich in de bush te verstoppen. Als een gezin compleet was, maakten ze zich uit de voeten. Of ze nu regelrecht de bush in liepen of de rivier in gingen en zich onder water en tussen het riet verstopten, alles was beter dan hier blijven.

Zodra de terreinwagens voor het eerst gesignaleerd werden, wist iedereen dat het mis was. Vreselijk mis.

De wagens kwamen in hoog tempo dichterbij en dat gaf de achtergebleven bewoners nog maar beperkt de tijd om te vluchten of zich te verstoppen. Slippend kwamen de wagens to stilstand. Rebellen sprongen van de open laadbakken en trokken hun wapens.

Yaro dook hun huis in.

‘Kom,’ zei moeder. Johnny was intussen ook thuis en leek amper te beseffen wat er gebeurde. Hij was met zijn negen jaar de jongste. Desondanks vlamde de paniek in zijn ogen.

Buiten klonken de bevelen van de rebellen.

‘We vluchten via de achterdeur het bos in.’ Moeder klonk kordaat. Alsof ze was voorbereid en nu in de overlevingsstand stond. Grote kans dat ze dit moment al lange tijd geleden had zien aankomen.

Yaro was enigszins gerustgesteld als ze zo sprak. Ze had nog controle.

Moeder ging hen voor, maar toen ze de deur opende, verscheen daar ineens een rebel. De man, of eigenlijk was het nog een jongen, had zijn wapen al getrokken en richtte dat op moeder. Een kwaadaardige blik stond in zijn ogen. Demonisch bijna.

Moeder schrok.

Yaro ging verwerend voor haar staan. Maar de rebel had geen enkele boodschap aan hem en stootte hem met de kolf van zijn wapen opzij. De kolf raakte Yaro tegen de zijkant van zijn hoofd.

‘Meekomen,’ blafte de rebel. Het viel Yaro op dat de jongen sliste. Speeksel spatte in het rond. Hij trok moeder aan haar haren terug de woning in.

‘Mam,’ zei Ayana met overslaande stem.

‘Laat haar los!’ riep Yaro.

De rebel luisterde niet. Bij de deur bleef hij staan. Een andere man kwam op hen af. Hij was hoger in rang en een stuk ouder dan de jonge rebel. Hij grijnsde als een dier. ‘Dat is een lekker exemplaar,’ zei hij. ‘Geef die maar even aan mij.’

Yaro keek langs de rebellen naar buiten en zag de chaos die daar was ontstaan. Rebellen hielden mensen onder schot, mannen werden mishandeld en in elkaar geslagen, kinderen bij hun ouders weggetrokken. Overal klonk paniek.

De man, een hogere officier, kwam hun woonkamer in en begon zijn riem los te gespen. Yaro’s hart bonsde in zijn keel toen hij besefte wat er ging gebeuren. Hij liet Johnny’s hand los en stormde op de mannen af. Een witte waas verscheen voor zijn ogen terwijl hij op hen afrende en ze probeerde te slaan. Maar de officier bulderde van het lachen terwijl hij zijn broek liet zakken. Met een veeg van zijn hand lag Yaro weer op de grond.

De jonge rebel hield moeder in bedwang en trok haar jurk naar beneden. De officier boog zich over moeder heen en Yaro kon alleen maar zijn brede rug zien. Machteloos keek hij toe wat de officier met zijn moeder deed, onder aanmoedigend gelach van de jonge rebel. Moeder krijste het uit.

Het was voor Yaro alsof hij een nachtmerrie beleefde. Naast hem was Ayana verstard van angst. Yaro bedacht zich dat hij dan haar maar moest beschermen. ‘Snel,’ zei hij. ‘Verstop je achter het huis…’

Ze wachtte een moment en Yaro gaf haar en Johnny een harde duw. ‘Snel, anders ben jij de volgende…’ fluisterde hij.

Die woorden deden het en Ayana strompelde achteruit de woonkamer uit, richting de achterdeur die ze net hadden willen nemen. Johnny en zij verdwenen uit het zicht. Yaro keek om zich heen naar een middel om zich te verdedigen. Maar ze hadden niets. Helemaal niets, behalve wat meubels en een oud kookstel.

De officier was al klaar en trok zijn broek weer op. Hij spuugde naar moeder die verslagen op de grond bleef liggen.

Nu liet de jonge rebel zijn broek zakken en boog zich over moeder heen. Moeder verweerde zich amper en Yaro voelde hoe zijn maag zich omdraaide en gal naar boven kwam. Hij ging over zijn nek en merkte dat de tranen over zijn wangen liepen.

De jonge rebel was nog sneller klaar en haalde toen zijn kapmes tevoorschijn. Moeder gilde niet eens toen het mes langs haar keel gehaald werd.

Yaro voelde de grond onder zijn voeten wegzakken. Hij had niet eens door dat de jonge rebel op hem afkwam en hem grijnzend bekeek. ‘Lekker moedertje,’ zei hij. Daarna trok hij Yaro met veel geweld met zich mee naar buiten.

Yaro was verstijfd van angst. In plaats van te rennen en te vluchten, was hij bevroren als een bang konijn. Hij werd in het midden van het pleintje gezet, naast een stuk of tien andere jongens.

Hij keek naar hun huis en zag dat Johnny tussen de bosjes doorrende. Johnny maakte oogcontact met hem en Yaro knikte naar hem. ‘Wegwezen,’ siste hij. Alsof Johnny hem verstond, dook hij onder de struiken en verdween uit het zicht.

Yaro maakte zich zorgen om Ayana. Zijn zus mocht absoluut niet in handen van de rebellen vallen. Ze was mooi om te zien en als hij dacht aan wat ze met moeder gedaan hadden, zouden ze Ayana zeker niet sparen.

Yaro keek de kring rond. Hij zag dat Jackson, Dalila en andere buurkinderen ook waren meegenomen. Iedereen was stil en wachtte af op wat er komen ging. En ondertussen begon de zon steeds verder te zakken. De prachtige schemering gaf de indruk dat het een dag als alle andere was. En op veel plekken was dat vast ook zo. Maar niet hier. Yaro wist dat zijn leven op het punt stond ingrijpend te veranderen. Dat besef had hij nog wel.

‘We hebben ze,’ zei een van de rebellen. ‘We moeten gaan.’

De officier die zijn moeder had verkracht, stapte tevoorschijn. ‘Inladen,’ zei hij. ‘Dan gaan we rijden.’

De jonge rebellen dwongen de gevangengenomen kinderen in de laadbakken van de twee wagens op het plein. Intussen was er nog een derde wagen verschenen, waar nog meer rebellen in zaten.

Yaro was er niet mee bezig. Hij spiedde het plein rond, zoekend naar Ayana. Hopend dat hij haar niet zou zien, want dat betekende dat ze ontkomen was.

Hij werd geduwd en in een van de jeeps gedwongen. Hij liet het gebeuren en ging zitten.

Iemand startte de motor.

‘Wacht!’ riep ineens een jonge rebel. Hij was nog piepjong, zag Yaro. Nog geen tien jaar oud, misschien nog niet eens negen. En toch had hij de uitdrukking en stem van een boze oude man. Een wapen hing om zijn kleine nek. ‘Gluiperd heeft er nog eentje,’ zei de jongen tegen zijn meerdere. Achter een huis kwam een andere rebel vandaan. Hij was extreem lang en mager.

Yaro’s hart sloeg een tik over.

De rebel trok Ayana met zich mee.

‘Kijk eens wat ik gevonden heb!’ zei de rebel die Gluiperd genoemd werd. ‘Een smakelijk hapje. Is dit voor de eerlijke vinder?’

Yaro moest op zijn tong bijten om niet weer te kotsen.

De rebellen hadden weinig tijd. De officier gebaarde naar de andere wagen. Gluiperd duwde Ayana in die auto en ging er zelf naast zitten, samen met de kleine rebel.

De terreinwagens kwamen in beweging en in hoog tempo verlieten ze het dorp.

Terwijl de Toyota hortend en stotend over het terrein reed, dacht Yaro aan zijn moeder die nu levenloos op de grond van hun huis lag. Hij zag voor zich hoe haar laatste minuten geweest waren en bedacht zich dat zijn vader haar straks zou vinden.

Hij kon er niets aan doen. Tranen liepen over zijn wangen.

4

De tocht duurde lang. Dat zag Yaro aan de zon. Die zakte steeds verder weg achter de bergen en de groene zee van de jungle. Ze hadden lange tijd over de gewone weggetjes langs de dorpen in de buurt gereden, maar waren op een gegeven moment de bossen ingegaan en intussen reden ze zelfs in de bergen.

In de laadbak was het stil. Doodstil. Niemand zei iets en iedereen hield zijn adem in. Af en toe keken ze angstig naar de drie rebellen die bij hen zaten. De rebellen zeiden en deden niets. Hielden enkel hun machinegeweren vast.

Met hem erbij zaten er acht kinderen in de laadbak, had Yaro geteld. Jackson en Dalila waren erbij. In de andere terreinwagen, waar Ayana in zat, zaten er nog meer. De derde wagen zat alleen vol met rebellen.

Ontsnappen was onmogelijk. Het kon het best lukken om uit de rijdende auto te springen, maar dan hadden ze hem in no time gevonden. De kans dat ze hem dan niet lieten leven, was erg groot.

Alle kinderen waren in zichzelf gekeerd. Misschien beleefden ze, net als Yaro, de overval op hun dorp keer op keer opnieuw. Yaro zag steeds weer voor zich hoe ze zelfs in hun eigen huis niet veilig waren geweest. De herinneringen aan zijn moeder brachten tranen in zijn ogen.