Zij gaat voor haar

Klaverlandcollege H4C

Zij gaat voor haar

Alice Bakker

Eerste druk november 2023

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-152-3

ISBN e-book 978-94-6464-153-0

NUR 285

©2023 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen in de serie:

Klaverlandcollege H4C

De laatste in de rij (2022)

Komt niks van terecht (2021)

Proloog

Guusje

Mijn hele lijf trilt. Ongecontroleerd doe ik een poging mijn hand door mijn haar te halen, maar dat mislukt. Hij belandt half tegen mijn hoofd en als ik hem verschrikt wegtrek, schamp ik met mijn nagel mijn oorschelp. ‘Au.’

In mijn ooghoek staat ze, met Jeroen. Ook de mooie Hannah uit 6-vwo staat bij hen, met haar vriend Stef. Ik doe ontzettend mijn best om niet naar hen te kijken. Waarom ben ik hier alleen? Ik kan me niet verschuilen door een praatje met de jongen die naast me staat te maken, want ik ken hem niet. Ik voel dat ik hem net iets te lang aangekeken heb en probeer mijn aandacht weer naar Joshua te brengen, maar hoe hard hij ook zingt, ik hoor niks.

De jongen naast mij probeert mijn blik te vangen, ik negeer hem. Als hij zijn hand op mijn arm legt, schud ik hem geïrriteerd van me af. ‘Sorry,’ breng ik met moeite uit.

‘Oké,’ hij vormt een kommetje van zijn hand om in mijn oor te toeteren. ‘Ik dacht dat je aan het flirten was.’

‘Nee hoor,’ zeg ik snel. ‘Dat deed ik niet. Ik zei alleen au.’

Ik zie aan zijn blik dat hij niets van mij snapt. Geeft niet, ik snap zelf op dit moment ook niets van mij.

‘Ik deed mezelf pijn,’ zeg ik meer tegen mezelf.

‘Dan niet, chickies zat hier,’ schreeuwt hij tegen de muziek in. Hij haalt zijn schouders op en draait zich om naar de band.

Ik grinnik in mezelf, die gozer heeft gelijk, er zijn inderdaad chickies zat hier. Ik tik hem op zijn schouder. ‘Wat doet zo’n stoere gast hier, bij een band waar blijkbaar alleen meiden komen?’ zeg ik in zijn oor.

Ik denk dat hij “wat zeg je?” roept, althans, dat straalt zijn frons uit. Ik herhaal mijn eerdere woorden, maar hij blijft me glazig aankijken. ‘Laat maar,’ wuif ik het gesprek weg.

Zijn aandacht is alweer gericht op een andere meid. Fijn, ben ik van hem af. Als ik me schuin omdraai, zie ik Kim weer staan. Steels werp ik een blik op haar. Als ze me voor de zoveelste keer aankijkt, schraap ik al mijn moed bijeen en stap ik op haar af. ‘Hoi.’

‘Hé, Guusje.’

Jeroen pakt Kims hand en wil iets in haar oor zeggen. Ik zie dat ze er met haar hoofd niet bij is, omdat ze naar mij blijft kijken.

Vind je het leuk hier, wil ik vragen, maar mijn eerste woord valt weg in de vraag die Kim mij stelt. ‘Ben je hier alleen?’

Ik knik.

Ze schreeuwt iets, maar ik versta haar niet goed. ‘Wilde Yara niet met je mee?’ denk ik dat ze zegt.

Waarom doe ik eigenlijk een poging met mensen te praten bij een concert? Is dat niet de reden dat ik hier in mijn eentje naartoe ging, om te genieten van de muziek zonder geneuzel van anderen? Hoe graag ik hier naartoe wilde, op dit moment kan die hele Chef’ Special mij niets schelen. Ik kijk naar Kim en het trillen start gelijk weer.

‘Blijf bij ons staan,’ schreeuwt Kim. ‘Ken je mijn vrienden? Stef, Hannah, Jeroen.’ Ze wijst ze een voor een aan. ‘Dit is Guusje, een vriendin van Yara.’

Ik schud handen en merk dat ik langzaam tot bedaren kom. Ze vraagt of ik bij hen blijf en ik sta naast Kim. Mijn dag kan niet meer stuk.

Zodra Joshua een korte pauze aankondigt, beent mijn eerdere buurman naar me toe. ‘Ik zie het al, jij bent zelf van de chickies,’ zegt hij lachend. ‘Meestal herken ik lesbo’s van afstand, maar bij jou had ik het niet meteen door. Succes.’ Hij knikt naar Kim en beent er vandoor.

Ik voel me alsof er zojuist een aardverschuiving plaatsvond. Staat werkelijk op dit moment op mijn voorhoofd geschreven dat ik op meiden val?

1.

Guusje

‘Heb je het al gehoord? De Jager van wiskunde datet met de moeder van dat stuk uit de zesde.’

We staan in het fietsenhok, Anna, Olivier en ik. Waar de rest is, weet ik niet. Meestal verzamelen we in de pauze hier en als er iemand een tussenuur heeft, gaan we het Klaverpark in. Chillen bij de bankjes. Of een balletje trappen. Het is maar net hoeveel tijd we hebben. De rest van onze vriendengroep zal zo wel komen.

‘Stef heet dat stuk,’ vult Anna haar smeuïge nieuwtje aan.

Ik zie aan Oliviers blik dat hij geen idee heeft wie Stef is. Ik wel, de meeste meiden op het Klaverland weten dondersgoed wie Stef is: het stuk uit de zesde. ‘Ja, die gaat met Hannah. Hannah is de vriendin van Kim, Yara’s zus,’ verduidelijk ik. Dat weet ik omdat ik zowel Hannah als Kim bewonder.

‘Waar gaat dit over? Ik ken al die mensen niet, misschien alleen Yara’s zus een beetje. Waarom zou dit nieuws mij boeien?’ zegt Olivier opstandig.

‘Het idee alleen al. Dat je moeder met een wiskundeleraar gaat. Ieuw,’ Anna’s blik spreekt boekdelen.

‘Of jijzelf?’ grijnst iemand die ik niet goed ken.

‘Dat al helemaal niet!’ breng ik vol afschuw uit.

‘Wat is dit voor gesprek?’ Casper komt het fietsenhok in.

‘Oh, over De Jager,’ zegt Anna. ‘Die gaat met een moeder van iemand uit de zesde. We hadden het erover hoe we dat zouden vinden, als je moeder met De Jager gaat.’

‘Of met dat mens van Frans, gatver!’ De rillingen lopen over mijn rug.

‘Of je vader met VL,’ vult Anna aan.

‘Daar kan ik me dan wel weer iets bij voorstellen,’ grijnst Casper. ‘VL is best leuk.’

‘Best leuk? VL is een mooie vrouw,’ Olivier verschiet van kleur terwijl hij het zegt.

‘Oeh, Olivier wil met VL,’ plaagt Anna.

‘Mocht hij willen,’ Casper slaat op mijn rug. ‘Toch, Ollie?’

‘Die naam was leuk toen hij vijf was,’ klinkt er vanuit een donkere hoek. Oliviers zusje Zilver komt het licht in gelopen. Ik vind haar schattig.

‘Hé zilvervisje,’ plaagt Casper haar. ‘Ga maar snel naar binnen, anders kom je te laat.’

‘Dan kom jij anders ook te laat,’ zegt Zilver ad rem.

Heerlijk, hoe dat kind denkt dat ze Casper van repliek dient. In werkelijkheid maakt ze zichzelf alleen maar belachelijk. Zo fijn, dat je dat als brugpieper nog niet doorhebt.

‘Zijn jullie hier?’ Floor komt het hok in stappen. ‘Ik zocht jullie.’

Ik frons. Alsof we ooit ergens anders zijn in de pauze.

‘We hadden een interessant gesprek en wat blijkt? Olivier kickt op VL,’ grijnst Casper. Hij loopt naar Floor en geeft haar een knuffel.

Voor hij bij haar is, deelt Olivier hem een stoot uit. ‘Niet waar,’ zeg hij snel. ‘We hadden het over De Jager die met een moeder gaat. Hebben ze elkaar niet ontmoet op een datingapp?’ Hij probeert iedereen overduidelijk af te leiden. Dat doet hij goed.

‘Haha, het idee alleen al, dat je op zo’n app zit te swipen en je leraar tegenkomt. Daar moet je toch niet aan denken?’ hinnikt Casper.

Wat een gruwel, die wiskundedocent is echt een griezel. Ik heb er echt nooit bij nagedacht dat je op een leraar kunt vallen. Olivier overduidelijk wel. Een voor een ga ik alle leraren in mijn hoofd af, geen van hen valt bij mij in de smaak. Ik overdenk wat Oliver net zei en dat is eigenlijk het enige waar ik in kan komen. VL, onze lerares Nederlands, is inderdaad best leuk. Ergens schrik ik van mijn gedachten, aan de andere kant was het nooit eerder in mij opgekomen dat docenten überhaupt voor ons als leerling bereikbaar zijn. Die jongens praten verder over onze lerares en plagen Olivier met zijn crush op haar. Een voor een kijk ik de jongens uit mijn klas aan. Marijn gaat met Yara, Casper gaat met Floor en Olivier zoekt het blijkbaar hogerop. Waar ze zin in hebben, eigenlijk vind ik ze allemaal net niks. Ja, als chillbuddies zijn ze te pruimen, maar om een relatie mee te hebben? Misschien zijn deze jongens te jong voor me, moet ik eerder denken aan de jongens in hogere klassen. Ik denk aan Stef, wiens moeder dus volgens Anna met De Jager gaat. Stef zit in de zesde en is best knap. Dat weet iedereen, daar hoef ik niet ingewikkeld over te doen. Maar zou ik ooit iets met Stef kunnen hebben?

Floor vraagt waar Anna is en ik geef haar een sneer, ze doet de laatste tijd echt achterlijk tegen Anna en ik vind dat ze dat goed moet maken.

Als zij samen een praatje maken, dwalen mijn gedachten weer naar 6-vwo, de klas van Stef. De zus van Yara zit in die klas en ik weet met wie ze rondhangt. Die vriendin, Hannah, is echt prachtig. Ze heeft het mooiste rode haar dat je kunt bedenken en ik weet niet of het daarom is, maar ik vind haar een beetje eng. Overweldigend, hoe ze je aan kan kijken. Niet dat ze mij vaak aankijkt, maar soms sta ik erbij als Yara met haar zus praat en Hannah is eigenlijk altijd in haar kielzog te vinden. Kim vind ik echt fantastisch. Veel leuker dan Yara. En dat is raar, want Yara is mijn vriendin. Een van mijn beste vriendinnen zelfs. De laatste tijd zie ik haar niet vaak, ze heeft een kind gekregen en is daar nog van aan het bijkomen. In mijn achterhoofd weet ik dat we haar in de steek laten, maar ik heb echt niks met baby’s. Zou zij ook niet moeten hebben, haar zoontje Boris overkwam haar en Marijn. Ik kan me niet voorstellen dat ze erop zit te wachten moeder te zijn op haar zestiende. Op het moment dat ze zwanger raakte, was ze zelfs pas vijftien.

Toen we bij haar thuis waren, heb ik Kim ook gezien. Ja, die zie ik bijna dagelijks op school. Haar rooster ken ik uit mijn hoofd zodat ik altijd weet welke kant ik op moet kijken om haar niet te missen in de pauze.

‘Waar zit jij met je gedachten?’ Floor wappert in mijn gezicht. ‘Ik vroeg of je meeloopt naar wiskunde.’

In het wiskundelokaal gaat mijn blik naar De Jager. Echt geen verkeerde man en hoewel ik mijn moeder al in geen jaren heb gezien, moet ik er niet aan denken om hem als stiefvader te hebben.

Anna stormt de klas in en duikt naast Floor in de bank. Ze zegt iets over Olivier die nog bij zijn mondeling Nederlands zit. Dat moet fijn voor hem zijn, dat hij even met zijn geliefde alleen is. In mijn hoofd moet ik hard lachen. Hoe kan ik denken aan Olivier en VL als geliefden. Het slaat echt werkelijk nergens op. Toch gaat VL niet zomaar meer uit mijn hoofd.

Gelukkig is Xander naast mij komen zitten. Normaal gesproken zit Yara daar, maar die is al weken niet op school. Xanders vaste plek is die achter ons, hij wist niet hoe snel hij voor moest stellen naast mij te zitten, toen duidelijk werd dat Yara voorlopig niet terugkwam.

‘Allemaal naar bladzijde achtentwintig,’ roept De Jager.

Ik sla mijn boek open, in een keer op de juiste bladzijde. Xander steekt zijn duim naar me op. Ik grinnik, ik heb niet altijd geluk.

‘Wat valt er te lachen, mevrouw Thomas?’ De Jager staat ineens wel erg dichtbij.

‘Niks,’ zeg ik snel.

‘Ze heeft magische handen, meneer De Jager,’ zegt Xander bewonderend.

‘Houd je verhalen over magie maar voor je, meneer Miedema,’ sneert De Jager tegen mijn buurman. ‘We hebben het in dit lokaal vooral over logica.’

Meneer Miedema, is het eigenlijk toeval dat Xander dezelfde achternaam als Yara heeft? Als ik het fluisterend aan hem vraag, antwoordt hij dat hij Yara’s neef is. Raar, dat ik dat niet wist. Dan is hij dus ook de neef van Kim.

In mijn schrift teken ik een hartje. Ik durf er geen letter bij te zetten. Daarbij, welke letter moet ik er eigenlijk bij zetten? In gedachten droedel ik naast het hartje. Als De Jager mij een vraag stelt, heb ik werkelijk geen idee wat ik moet antwoorden. Xander wijst op zijn schrift en dankbaar lees ik voor wat er staat. Dan kijk ik in mijn eigen schrift en zie ik wat ik gedroedeld heb. Naast het hartje staat een G.

2.

Guusje

‘Zo, dus de naam van jouw vriendje begint met een G,’ vraagt Xander als we het lokaal uit lopen.

Ik voel mijn hoofd opgloeien en moet een kop als een biet hebben. ‘Niet dat ik weet,’ haast ik me te zeggen.

‘Ontken het maar, laat me raden. Is het Guz? Gijs?’

Ik zwijg, bedenk me wat ik zeggen kan.

‘Gerrit?’

Een bulderende lach ontsnapt me. Gerrit, zo heet de beste vriend van mijn opa. Als ik aan die man denk, rollen de tranen me echt over mijn wangen. Het is een uitgezakte bejaarde met hangogen. Ik kan niet meer stoppen met lachen.

Xander loopt naast me naar het schoolplein, maar weet overduidelijk niet wat hij met mij aan moet. Gierend van de lach leg ik uit wie ik voor me zie en Xanders mondhoeken krullen licht omhoog. Zo te zien vindt hij het niet zo grappig als ik.

‘Ik maak dus geen kans bij je?’ vraagt hij onderzoekend.

Ik schrik van zijn vraag. In mijn vrienden zie ik al geen datingmateriaal, in Xander al helemaal niet.

‘Het was de G van Guusje,’ zeg ik snel. ‘Ik doe aan zelfliefde.’ Als ik zijn blik zie, voel ik de behoefte het uit te leggen. ‘Mijn vriendinnen noemen mij een kameleon. Ik kleur met alles mee.’ Ik zie dat Xander echt niets van mij begrijpt en ik weet dat ik hem verder geen uitleg verschuldigd ben. Toch voel ik de behoefte om dat te geven. ‘Weet je, als er over jou gezegd wordt dat je een meeloper bent, dat je alles goed vindt wat iedereen zegt of vindt, dan weet je dat je iets fout doet. Sindsdien neem ik geen enkele kleur meer aan. Ik wil geen kameleon zijn, ik wil mijn eigen kleur kiezen.’

‘Aha,’ Xanders wenkbrauwen vormen een frons. ‘Vandaar.’

Geen idee of hij het snapt, maar dat kan mij eigenlijk niet schelen. Ik val niet op hem, dus ik moet mijn best doen om hem van het idee af te brengen dat hij een kans bij mij maakt. Als dat lukt met wartaal uitslaan, is dat helemaal prima.

‘Hé, neef! Alles goed?’ Vanuit het niets staat Kim naast ons. Ze geeft Xander een high five.

‘Alles beter!’ grijnst hij. ‘Hoe gaat het met Yaar?’

‘Goed, denk ik. Het is echt zo raar, joh. Haar als moeder zien. Kom eens langs, vindt mijn moeder ook leuk.’

‘Weet je het zeker? Ik meen me te herinneren dat je moeder niets met de Miedema’s te maken wil hebben.’

Geïnteresseerd luister ik verder. Yara heeft weleens verteld over hoe haar vader hen in de steek gelaten heeft. Dat is vast de reden dat ik niet eerder wist dat Xander haar neef is. Door zijn achternaam weet ik dat hij van de kant van de familie is waar ze geen contact meer mee hebben.

‘Daar heb jij toch niks mee te maken,’ Kim pakt zijn arm vast. ‘Jij was amper geboren toen mijn vader bij ons wegging.’

Ik vind het zo lief hoe ze dit aanpakt, met bewondering sla ik haar gade.

‘Oké, kom ik vanmiddag uit school, denk je dat dat goed is?’

‘Ik weet wel zeker dat dat goed is. Kom jij ook, Guus?’

Weer voel ik mijn hoofd opgloeien. Twee keer een bietenkop in tien minuten tijd, het gaat goed met me. ‘Mwah,’ laat ik vallen. ‘Een andere keer misschien. Als Xander al een tijd niet bij jullie geweest is, hebben jullie vast veel bij te praten.’ Achter Kim zie ik een deel van mijn vriendengroep. Ik zeg de Miedema’s gedag en weet niet hoe snel ik me bij mijn vrienden moet voegen.

‘Wat heb jij ineens met die Xander?’ wil Floor weten zodra ze uit ons gezichtsveld zijn.

‘Niks. Ik zit vaak naast hem sinds Yara er niet meer is, meer niet.’

‘Ik vind het verdacht. Hoe jij met hem aanpapt.’

‘Aanpapt?’ Verbouwereerd kijk ik haar aan.

‘Ja, zwaan-kleef-aan, hoe jullie samen naar buiten lopen, steeds. Dat je nog niet handje-handje loopt.’

‘Doe niet zo belachelijk,’ sneer ik. Mijn nekharen gaan rechtovereind staan. ‘Ik heb geen idee waar je die onzin vandaan haalt.’

‘Wat is er met jullie?’ Anna duikt tussen ons in. ‘Ben je weer aan het stoken, Floor?’

‘Ik? Stoken? Dat doe ik nooit,’ beweert Floor.

Anna geeft me een knipoog, wij weten wel beter.

‘Wisten jullie dat Xander een neef van Yara is?’ vraag ik om de stemming te keren.

‘Toevallig heeft Yaar dat verteld,’ zegt Marijn. ‘Toen we net iets hadden. Ik was jaloers omdat ik haar met hem gezien had,’ zegt hij verbazingwekkend eerlijk. ‘Yara lachte me uit en zei dat ze nooit met haar neef zou zoenen.’

Lachend slaat Casper hem op zijn schouder. ‘Wat ben je toch een lekker ventje. Jaloers als je Yara met iemand anders ziet.’

‘Zo eenvoudig is het anders niet, een relatie met Yara hebben,’ zegt Marijn schuchter. ‘Ik kom daar tegenwoordig regelmatig, haar hele familie is ingewikkeld. Om mee om te gaan, bedoel ik.’

Geïnteresseerd luister ik naar wat hij zegt. Is dat zo? Ik durf niet te vragen of hij het ook over Kim heeft.

‘Vooral Yara en haar moeder,’ legt hij uit alsof hij weet welke vraag er op mijn lippen brandt. ‘Haar zus valt wel mee, dat is een stillie-willie, daar krijg ik niet zoveel hoogte van.’

‘Ik mag haar wel,’ laat ik vallen.

‘Ik ook hoor, ze zegt alleen niet zoveel als ik er ben. Hun vader is een rare, dat weet ik wel. Net als die Xander eigenlijk, vinden jullie dat geen nerd?’

Ik knik. Dat is inderdaad de beste omschrijving.

‘Guus ziet hem anders wel zitten,’ sneert Floor.

‘Doe niet zo belachelijk,’ snauw ik.

‘Kappen met je gestook, Floor,’ Anna geeft haar een stomp op haar arm.

Floor grijnst gemeen. Ik weet wel dat ze het niet zo bedoelt, maar alles wat ze zegt komt rot haar strot uit. Elke dag vraag ik me af waarom Floor eigenlijk in onze vriendengroep zit. Omdat ze de leider is? Of omdat we nu eenmaal al lang vrienden zijn?

‘Dat Guusje iets in Xander ziet, is inderdaad een belachelijk idee,’ bevestigt Marijn. ‘Je ziet toch wel dat ze niets ziet in jongens van onze leeftijd? Guusje is geïnteresseerd in de rijpere man. Net als Olivier op rijpe vrouwen valt.’

Olivier stormt op Marijn af, hij begint op zijn vriend in te beuken.

Floor lacht haar eeuwige bulderlach. Zij vindt het volgens mij als altijd top, als iedereen boos op elkaar is. Dan zie ik Oliviers blik en weet ik dat hij helemaal niet boos is. Dit is hoe jongens met elkaar omgaan. Altijd elkaar een beetje plagen. Meiden zijn zo ontzettend anders. Ineens ben ik klaar met hoe wij met elkaar omgaan. Ik besluit ter plekke dat ik Floor zo ga behandelen als de jongens tegen elkaar doen. ‘Je hebt het mis, de rijpere man is niets voor mij, Marijn. Ik val eerder op zo iemand als Floor.’

Vol afgrijzen kijkt ze me aan. ‘Ieuw. Lesbo.’

Ik sla mijn arm om Floor heen en wil haar op haar wang zoenen.

Ze duwt me van haar af alsof ik een besmettelijke ziekte heb. ‘Ik weet niet waar je dat vandaan haalt, maar kom niet in mijn buurt als je er zo over denkt.’

Haar opmerking snijdt in mijn ziel. Ik weet meteen dat als ik ooit worstel met wie ik ben en wie ik leuk vind, ik nooit bij Floor terechtkan.

‘Doe niet zo achterlijk, Floor,’ neemt Casper het voor mij op. ‘Guus mag zijn wie ze wil zijn. Daar hoef jij je niet mee te bemoeien. Als je maar van Floor afblijft,’ grijnst hij naar mij.

‘Je mag haar hebben, baby.’ Ik geef hem een high five. ‘Geen Floor voor mij.’

Ik knipoog naar Floor en besluit dat ik me van haar niets meer aantrek. Vanaf nu denk ik alleen aan mezelf. Hoe zei ik dat ook alweer tegen Xander net? Zelfliefde. Ik wil geen kameleon meer zijn, ik kies mijn eigen kleur. En als ik ooit beïnvloed word in mijn keuze, is dat niet door Floor.

3.

Guusje

‘Hé, Yaar.’ Ik ga naast Yara fietsen en gooi een kushand haar kant op. ‘Alles goed?’ Ik vind het zo tof dat ze weer terug naar school komt, ik heb haar echt gemist.

‘Hm, hm. Met jou ook?’

‘Kan niet beter. Vanmiddag chillen?’ Nog voor ik het goed en wel uitgesproken heb, zie ik Yara twijfelen.

‘Morgen?’

‘Kun je vanmiddag niet?’

‘Nee, ik heb afgesproken.’

‘Kun je echt niet vanmiddag? Boris mag mee hoor, als dat het probleem is.’ Ik heb het gevoel dat Yara maar iets verzint om van mij af te zijn. Ze lijkt in gedachten verzonken. Ineens twijfel ik honderd procent aan onze vriendschap. Wat ben ik nog voor Yara als ze zes uur moet nadenken of we wel of niet kunnen afspreken? Zonder nog iets te zeggen been ik ervandoor en het ergste is, Yara lijkt het niet eens te merken. Ze is zo zichzelf niet meer, de laatste tijd. Ik snap heus wel dat dat iets met haar zoontje Boris te maken heeft, maar snapt ze nu niet dat wij haar gemist hebben? Uiteraard schaam ik me dat we Yara in de steek gelaten hebben, achteraf gezien. Ik heb haar zelfs uit onze appgroep verwijderd. Oké, dat moest van Floor, maar erg hard heb ik niet gevochten om het niet te doen. Ik hoor het Floor nog zeggen: “Wat heeft Yara eraan als ze in de appgroep leest dat de gymles uitvalt, ze komt toch niet naar school.” Het leek logisch. Nu zie ik in dat we haar eigenlijk buitensloten. Dat ik daarmee een wig gedreven heb tussen ons.

‘Is er iets tussen jou en Yara?’ Kim maakt er steeds vaker een gewoonte van ineens voor mijn neus te staan.

‘Een beetje,’ beaam ik. ‘We zitten niet zo erg meer op één lijn.’

‘Daar kan ik me iets bij voorstellen. Yara heeft mij ook overtroffen in het leven.’