Tweelicht

Hanneke Simons

1e druk oktober 2023

Uitgeverij: H!P Publishing

Vormgeving omslag: Hanneke Simons

Coverfoto: Pixabay

ISBN e-book 978-94-6464-54-7

NUR 335

©2023 H!P Publishing | www.hippublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van H!P Publishing.

1.

Als de nacht in een warm bed begint, verwacht men daar over het algemeen ook wakker te worden. Het was dan ook een vreemde gewaarwording dat ontwaken gepaard ging met scherpe stenen in zijn rug. Er was geen bed. Er was geen dak. Hoe had het zachte bed plaatsgemaakt voor de stenen die zijn handen, billen en benen teisterden?

Matías krabbelde zijn gebroken lijf overeind, een ongenadige hoofdpijn deed zijn wereld duizelen. Uit de grond om hem heen staken scherpe stenen. Sommigen waren niet groter dan een kiezel, anderen haast zo lang als vingers. Dat hij zichzelf niet heviger had opgehaald was hem een wonder. Jezus, hij had zich wel een oog uit kunnen steken met zijn stomme, dronken kop. Al was hij er zo te zien niet geheel ongeschonden uit gekomen. Waar de mouwen van zijn zomers overhemd ophielden, vond hij een wirwar van krassen op zijn armen. Op zijn onderbenen, waar de korte broek zijn huid vrijliet, hetzelfde.

Gelach van een stel jongeren dreef zijn kant op. Ze sloegen hem, de stoffige man, gade. Het duurde te lang voor Matías zich realiseerde dat ze elkaar konden zien, wat betekende dat naast het bed en dak, ook de muren ontbraken. De groep, stuk voor stuk slungelige jongens, fluisterden met elkaar en wezen naar hem. Wat moest hij er vreselijk uitzien.

Zijn hand gleed naar zijn wang. Die voelde beurs. Had hij gevochten? De vingers kwamen bedekt met een plakkerig, stinkend goedje terug. Hij ging bijna over zijn nek van de geur. Was dit kots? Wat had hij gisteren in hemelsnaam gedronken?

Hij wilde het aan zijn overhemd afvegen, maar merkte dat hij ook daar besmeurd was met het smerige spul. Fantastisch. De enige kleding die hij bij zich had en hij had het onder gespuugd. Zo kon hij zijn afspraak toch niet onder ogen komen? In een vreemde opwelling er wat fatsoenlijks van te maken, griste hij wat van de stoffige ondergrond en drukte het op de stinkende plekken.

Ergens in de verte, waarschijnlijk bij de jongens, viel een flesje aan diggelen. Een verloren gewaande herinnering van de vorige avond stak de kop op. Er was een kroeg geweest. Oud. Hout. Veel drank. Zijn eerste avond in dit dorp en een warm onthaal van de inwoners. Hij was hier immers geboren, al wist hij er nog weinig van.

Nog voor zijn zesde levensjaar vertrok hij met zijn vader naar Frankrijk. Zijn moeder bleef met zijn zusje Paula in Spanje en zou, net als Paula, niet veel later bij een auto-ongeluk om het leven komen. Een tragisch verhaal, maar het was moeilijk te rouwen om iemand die je niet herinnerde. Nu, vlak voor zijn veertigste verjaardag, was hij terug in zijn geboortedorp en werd hij hartelijk ontvangen.

Een man in het bijzonder, stevig en met borstelige wenkbrauwen, had zich over hem ontfermd en duidelijk gemaakt dat hij hier méér dan welkom was. De naam van zijn vader werd genoemd, er werd op die vroegere vriend gedronken en daarna was er een overdaad aan hetzelfde soort drankjes. De ene na de andere versnapering werd hem in de handen geduwd. Dat sloeg hij niet af. Hogere machten mochten weten hoe hard hij toe was aan de afleiding. Even niet denken aan stomme fouten, gebroken huwelijken. Daarna herinnerde hij zich bitter weinig.

Toch wist Matías zeker dat hij in een bed eindigde. Niet in de bouwval waar hij nu lag. Hij stond op en testte zijn benen op hun stevigheid. De jongens maakten zich uit de voeten toen hij zich luid kreunend uitrekte. Wat had hij een droge bek. Nog nooit verlangde hij zo naar een simpele slok water.

Nu hij gewend was aan het stralende daglicht en de wereld niet meer liggend bekeek, zag hij dat hij op de top van een vlakke heuvel stond, uitkijkend over twee dorpjes. In het rechtse lag de kroeg, daar kwam hij gisteren met de bus aan. In het linkse moest hij zo zijn. Ergens in die tussentijd was hij hierheen gedwaald vanaf de plek waar hij in slaap viel.

Matías draaide een rondje om zijn as, maar nergens was een gebouw te bekennen dat hem bekend voorkwam. Waar dat bed kon staan. Wie had het op zich genomen hem uit de donzigheid van de nacht te trekken en op gebrokkeld steen en onkruid te leggen? Was het de inwijding van een dronken start in een nieuw dorp? Wie was er dan zo idioot geweest daar kinderen bij te betrekken, midden in de nacht? Want hij was er zeker van dat hij kinderen had gehoord.

Hoe dan ook, nu stond hij in niets meer dan een ruïne. Eenmaal zeker dat zijn zwabberbenen hem konden dragen, begon hij aan de afdaling. Het was geen wandeling waarnaar hij uitkeek, maar hij moest wel. Er werd op hem gewacht.

2.

De binnenplaats van het appartementencomplex had iets wat de buitenkant met zijn rijen plastic airco’s miste. Een gevoel van vakantie, als je het verval buiten beschouwing liet.

De trappen waren afgesmeerd in een vuil grijs op plekken waar de witte ondergrond was afgebladderd. Het plaatsje was aanzienlijk mooier. De grond was belegd met oude, kleurrijke tegels, waarvan er door de jaren heen slechts een paar gesneuveld waren. In de stoffige middaglucht sloeg een verzengende hitte van de bakstenen muren, maar de planten en bloemen, die in kleurrijke bakken onder ramen hingen, leek het niet te deren.

De stoffige wandeling had de resterende plakkerige stukken, die hij zelf niet bedekte, onder een beige laagje verstopt. Hij zag eruit alsof hij al weken niet had gedoucht. In geen tijden verlangde hij zo naar ijskoud water op zijn lijf om de gloeiende zon te verkoelen. En die stank. Die godvergeten stank van zich afspoelen was misschien nog meer welkom.

Hij keek omhoog, de galerij af. Deze was leeg, op één gedaante na. Ze stond halverwege, ter hoogte van waar zijn eigen appartement moest zijn. Een kleine vrouw, zeker een kop kleiner dan hijzelf, dacht Matías. Ze had dik, gitzwart haar. Een gebruinde huid die ook in de winter nog zou stralen als goud. Erg jong was ze niet meer, maar nog steeds het soort vrouw waarnaar je bleef kijken, al was het niet haar schoonheid die Matías vasthield.

Haar gezicht was vertrokken van angst. Een hand greep de balustrade zo stevig vast, dat haar knokkels wit werden. Terwijl ze naar hem keek, gleden de vingers van haar andere hand naar haar mond. Matías volgde het gebaar met zijn eigen hand en vond de pijnlijke huid, waar zich blijkbaar nog steeds, of weer, een plakkerige massa bevond. Hij wreef het haastig schoon met de onderkant van zijn overhemd en richtte zijn blik weer op. Zijn hart kneep samen.

Ze hing nu vervaarlijk voorover, alsof ze iedere centimeter van de binnenplaats en Matías in het bijzonder in zich op wilde nemen. Tranen stroomden over haar wangen. Ze staarde hem aan, haar blik een mengeling van angst en uitzinnig geluk.

Even was hij opgelucht toen ze weer overeind kwam, maar verkrampte minstens zo hard toen ze één voet op de reling plaatste. Haar blik was nog steeds aan hem geplakt. Ze trok zich op aan de pilaar en helde weer voorover, alsof ze vanaf haar hoge plek op hem wilde neerdalen. Hij stond klaar om naar voren te sprinten, haar op te vangen. Zijn armen waren al uitgestrekt, al betwijfelde hij dat het veel uithaalde.

‘Florence Flores.’

Matías schrok van de stem naast hem. Snel keek hij weer omhoog, zijn armen nog voor zich uitgestoken, maar de vrouw was verdwenen. Hij liet zijn ledematen hangen en richtte zijn aandacht op Catalina. Hij herkende haar meteen, al had hij haar nog nooit ontmoet. Het was een schoonzus van wiens bestaan hij tot twee weken geleden niets wist. Zij en Inéz, binnenkort zijn ex-vrouw, waren vlak voordat Matías Inéz ontmoette dermate in een ruzie verwikkeld geraakt, dat hij Catalina tot nu toe nooit zag. Ze leken als twee druppels water op elkaar en evenveel op hun moeder. Matías had die moeder maar twee keer ontmoet, waarvan één keer op zijn bruiloft.

Het moest die ruzie zijn geweest die de vrouw naast hem zo tegemoetkomend had gemaakt. Wat hem betrof, verdiende hij haar zorgen absoluut niet. De schuld van de scheiding lag immers bij hem. Dat leek Catalina niet te deren. Zijn voorkomen daarentegen wel. Ze bekeek hem van top tot teen, trok haar neus op en nam een stapje bij hem vandaan. Matías nam het haar niet kwalijk. Hij had ook graag een stapje bij zichzelf weg gedaan, als hij de kans kreeg. Zijn neus wende maar niet aan die afschuwelijke geur.

‘Florence Flores,’ herhaalde ze, nu de aandacht van Matías weer volledig bij haar was. ‘Ze is onze dorpsgek, als je dat zo mag noemen. Ze woont in het appartement naast het jouwe.’

De dorpsgek als buurvrouw, dat had hij weer. Zijn ogen zochten de galerij af, naar waar haar appartement precies kon zijn. Florence Flores. Het was een naam die bij een sierlijke danseres paste.

‘We zagen haar weleens als we bij mijn grootouders op bezoek kwamen. Zelf woonden we toen in Frankrijk. Toen was ze al vreemd. Florence. Inéz speelde soms met haar, maar ik wist dat het niet goed zat. Haar moeder kwam nooit de deur uit, naar zeggen haar oma ook niet. En nu zij ook niet.’

Behalve net dan, dacht Matías. De blik, zo doordrongen van angst, stond hem nog helder voor de geest. Waarom had ze op het punt gestaan van de balustrade te springen? Wat joeg haar zo veel vrees aan?

‘Ze was vroeger een echte schoonheid. Maar nu …’ Catalina gebaarde bij haar slaap. Ze verviel in een stroom roddels die, op die typische dorpse manier, geoefend uit haar mond rolden. ‘Ze woont daar met haar dochtertje. Die zien we ook nooit. We vragen ons weleens af of we iemand langs moeten sturen, maar …’

Een cultuur waarin familie voorop stond en iedereen voor elkaar zorgde, vond blijkbaar een grens zodra de stempel dorpsgek je ten dele viel. Catalina ging verder, Matías luisterde maar half. Hij bleef die ogen voor zich zien. De donkere blik, de ogen die hem bleven aanstaren. Misschien had Catalina gelijk en was de vrouw niet helemaal in orde.

‘Gaat het kind dan niet naar school?’ wist hij uiteindelijk aan het gesprek toe te voegen.

‘Dat hoeft niet meer, denk ik. Jaren geleden zag ik haar, toen ik hier op bezoek was, toen was ze nog maar een kleuter. Ze zal nu een jaar of zestien zijn.’

Matías keek weer omhoog, naar de deuren waarachter een tienermeisje door haar beschermende moeder werd opgesloten. Catalina tetterde vrolijk voort, Matías zijn gedachten gingen intussen met hem op de loop. Het was bijna een sprookje. Rapunzel en de heks.

Het gekwetter nam nu de vorm aan van kostenplaatjes, mogelijkheden. De hitte. Haar schelle stem dreunde in zijn hoofd. Hij sloot het buiten, liet zijn blik over de galerij glijden en vroeg zich af achter welke deur de vrouw met de naam van de danseres was verdwenen. De deur naast de zijne, maar hij wist nog niet welke dat was. Er viel een korte stilte. Een die hem terugtrok naar Catalina. Ze was klaar met haar verhaal, hield sleutels omhoog, maar liet ze nog niet in zijn uitgestoken hand landen. Haar blik was aan de galerij geplakt.

‘Is het niet te pijnlijk in het huis te wonen dat Inéz uitzocht?’

‘Ik heb niet veel keuze.’

‘Misschien.’ Catalina liet de sleutel nog niet los. ‘Er zijn echt betere plekken om te wonen, Matías. We kunnen je vast helpen. Weet je zeker dat je niet … En naast haar …’

Matías had naast een seriemoordenaar kunnen wonen en er niets om gegeven. De gonzende hoofdpijn deed pijn aan zijn ogen. Hij snakte naar een douche en schone kleding. Naar water. Het zou hem worst wezen waar hij dat vond. Hij vertelde dat ook aan Catalina, ware het in een iets vriendelijkere verwoording.

‘Goed. Het is jouw keuze.’ Al leek ze het niet echt met hem eens te zijn, ze zei er verder niets over. ‘En als je werk zoekt, mijn man, Bruno, zoekt nog iemand voor zijn winkel. Tegenover het café. Hij heeft je afgelopen avond al ontmoet, hoorde ik.’

Matías glimlachte vriendelijk, maar kon zich naast de rest van de avond ook geen Bruno herinneren.

Ze overhandigde hem de sleutel. ‘Het stelt niet veel voor, we hebben wat meubels van …’ Met een verbeten blik slikte ze haar laatste woorden in. Matías keek haar vragend aan.

‘We hadden een appartement ingericht voor onze dochter. Ze zou na haar studie terugkeren, maar ze heeft besloten in Frankrijk te blijven. Het appartement is al verkocht, de meubels die de nieuwe bewoners niet wilden, heb ik hier neergezet. Het is niet veel, maar een begin. Als ik wist dat je kwam, hadden we het niet zo snel verkocht. Dan had je daar zo lang kunnen wonen.’

Matías verzekerde haar nogmaals dat het niet uitmaakte, dat hij het hier prima naar zijn zin zou krijgen. Hij nam het papiertje met adressen aan dat ze hem gaf, waaronder dat van haar en dat van de winkel. Ook zijn eigen adres stond erbij, mocht hij het vergeten. Ze namen op gepaste afstand afscheid.

In een trans van vermoeidheid en hoofdpijn, waarbij de stem van Catalina bij iedere stap nog nadreunde, sleepte hij zichzelf de trap op. Naar het appartement dat ze aanwees. Hij was kapot. De kroeg, de nacht, de kater hadden hem vreemde dingen aangedaan.

Eenmaal binnen redde Matías het niet eens tot de douche. Hij stortte zich meteen op de kraan in de keuken en slurpte zo veel water naar binnen als hij kon. Toen hij niet meer het gevoel had de halve stoffige ruïne in zijn mond te hebben, nam hij de omgeving pas in zich op. Hij had het nog niet eerder gezien. Het was Inéz geweest die het appartement bezichtigde, terwijl hij … Het was Inéz geweest die het papierwerk regelde, terwijl hij … Nu stond hij eindelijk hier, op de plek waar hij met Inéz aan een toekomst had willen bouwen, maar die hij zelf aan diggelen gooide. Hun gezamenlijke droom was nu zijn eenzame toekomst.

De ruimte was, zoals Catalina al voorspelde, karig ingerichte. De meubels waren oorspronkelijk duidelijk gericht op een jonge vrouw. De blauwe bank op sierlijke pootjes was te klein om languit op te liggen. De tafel met twee fleurige stoeltjes stond in een hoek. Een bed was er nog niet. Er stond een matras tegen de muur van wat de slaapkamer kon zijn, nog ingepakt en wel, maar hij voelde zich te brak om deze uit te pakken.

Het koste weinig tijd de badkamer te vinden. Met kleding en al stapte hij onder het stromende water. Na een poosje trok hij ze uit en gooide ze op de grond. Het gaf een oneerbiedig natte klets op de tegels. Had het zo geklonken als de vrouw was gesprongen? Een klets van huid op tegels?

Hij schudde het van zich af, schrobde zijn smerige vel. De hoek bij zijn mond poetste hij zo hard tot de huid dreunde als zijn hartslag. De stank spoelde met het water weg.

Zijn hoofdpijn kalmeerde iets, maar weigerde helemaal te verdwijnen. Na een poosje, waarin hij het water steeds iets warmer draaide tot het comfortabel voelde, draaide hij de kraan weer dicht.

Verdorie, hij was een handdoek vergeten. In het kastje onder de wasbak vond hij een stapeltje, ruw. Hij vermoedde dat Catalina wat voor hem had neergelegd tot hij de tijd kreeg het zelf te regelen. Ze waren oud, niet voor haar dochter bedoeld geweest. Ondanks dat hij nog steeds niet snapte waarom ze zo vriendelijk tegen hem deed, was hij haar dankbaar. Het was goed genoeg voor nu.