Tovenaarsleerling

Deel 1

Protegé

Jesse van Willigenburg

Tovenaarsleerling

Protegé | deel 1

Jesse van Willigenburg

1e druk november 2023

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Imber Studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-6464-159-2

ISBN e-book 978-94-6464-160-8

NUR 285/334

© 2023 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Eerder verschenen bij Godijn Publishing:

Mianara III – Vergelding (2022)

Mianara II – Verzet (2021)

Mianara I – Verraad (2020)

Proloog

Hevig hijgend val ik op handen en voeten tussen de struiken van het donkere bos. Een korte blik achterom, fakkels in de verte. Wanneer ik me afzet, glijdt mijn voet weg in de modder, maar mijn hand vindt de stam van een boom en zo zet ik mijn vluchtpoging voort.

‘Hier, een spoor! Hij ging die kant op!’ klinkt een kreet. Een stuk achter me, maar nog steeds te dichtbij.

Ik kijk niet meer om.

‘Daar!’ klinkt het dan, dichterbij ditmaal.

Een verse stoot adrenaline geeft me nieuwe brandstof. De pijn in mijn benen wordt slechts een lichte tinteling. Ik voel het amper, de bonkende hartslag in mijn nek en oren overstemt het.

Als stromend water beweeg ik door het bos, over wortels heen en onder takken door. Stap na snelle stap, dieper de nacht in. De stromende regen heeft me een kwartier geleden al van top tot teen doorweekt, maar mijn zware kleding houdt me niet tegen.

Plots grijpt een arm me uit mijn vlucht en vouwt zich om mijn nek. Een hand wordt op mijn hoofd gelegd.

‘Somnum.’

Ik probeer nog tegen te stribbelen, maar het woord galmt na in mijn hoofd en het volgende moment is alles zwart

Hoofdstuk 1 – (On)schuldig

‘De verdachte, Silen Morgenster, staat terecht voor de volgende aanklachten: misbruik van magie en moord.’

Verdachte …? Moord?!

De woorden komen van ver, alsof ik mijn oor tegen een muur heb gelegd en het gesprek in de kamer hiernaast probeer te volgen. Mijn spieren voelen als lood en ieder geluid galmt na tussen mijn oren. Met grote moeite hef ik mijn hoofd en zie daar de vormloze maskers van de zeven rechters. Hun lange gewaden hangen als sluiers om hen heen, terwijl ze vanachter hun sikkelvormige tafel op me neerkijken.

‘Daarnaast heeft de verdachte ook een vluchtpoging ondernomen en getracht gevangenneming door de orde te vermijden. Hoe pleit de verdachte?’

In gedachten is het een schreeuw: Onschuldig! Ik was het niet! Ik open mijn mond, maar de woorden komen niet.

Verschillende spreuken hangen in de grote zaal, hun magische symbolen om me heen cirkelend. Ik weet niet welke me stilhoudt. Als aaseters zweven ze rond hun verzwakte prooi, wachtend op het perfecte moment om toe te slaan.

Mijn polsen zijn met leren banden strak aan de armleuningen van een metalen stoel gefixeerd. Soortgelijke banden houden mijn enkels tegen de stoelpoten geklemd. Aan mijn weerszijden staan soldaten, gehuld in gelaagd rood pantser, een gouden havik met gespreide vleugels op de borst; het embleem van de orde der paladijnen.

De rechters overleggen onderling, op gedempte toon, in een voor mij onbekende taal. Dan vang ik een vrouwenstem op die ik wel kan verstaan: ‘Ter dood veroordelen? Tienerjongen of niet, wettelijk gezien is hij nog maar een kind!’

‘Dit is geen mensenkind meer,’ verbetert een tweede stem haar. ‘We hebben hier te maken met een monster.’

‘Zoiets kunnen we alleen rechtvaardigen met onbetwistbaar en onomstotelijk bewijs,’ vult een derde aan.

‘Dat hebben we.’

Tot in gruwelijk detail wordt een gewelddadige moord beschreven. Hoe een gewetenloos beest, dat mijn naam draagt, genoot van het toebrengen van ondraaglijk lijden, alvorens de vlam des levens van een onschuldig meisje uit te doven.

‘De sporen die zijn gevonden, magisch en anderszins, wijzen allemaal naar de jongen. Het kan niet anders dan dat hij het is geweest.’

Ondanks dat ik mijn hoofd niet kan draaien, hoor ik achter me iemand snikken. Dat moet de familie van het slachtoffer zijn.

‘Heeft de verdachte een verklaring in te brengen?’

Ik weet van niets! Dit is een misverstand! Wederom kan ik geen woord spreken.

‘Een onschuldig geweten verdedigt zichzelf,’ antwoordt een mannenstem van achter het tweede masker. ‘Als de waarheidsspreuk hem belet te ontkennen, rest ons met zoveel bewijs tegen hem geen andere keuze dan hem schuldig te verklaren aan de genoemde feiten.’

Nog even overleggen ze met elkaar en ik kan niets anders dan wachten op hun uitspraak. Mijn ademhaling is snel en mijn ogen zoeken overal naar een uitweg.

De persoon in het midden staat op van diens stoel en dezelfde vrouwenstem die ik eerder hoorde spreekt het publiek toe: ‘We zijn tot een oordeel gekomen.’

Ik richt mijn aandacht weer op de rechters. De stilte in de zaal is bijna tastbaar en het voelt alsof een benige hand zich om mijn hart vouwt, steeds steviger knijpend tot ik bijna geen lucht meer krijg.

‘Gezien het overweldigende bewijs en het gebrek aan een andere verdachte ziet de hoge raad der toverkrachten geen andere mogelijkheid dan de verdachte schuldig te bevinden aan alle strafbare feiten.’

Een mengelmoes van gemompel en gefluister stijgt op uit de menigte op de tribunes. Achter me klinkt een diepe zucht van verlichting. Een hamer slaat driemaal op de tafel en het geroezemoes valt stil.

‘Gezien de ernst van zijn daden achten wij dat enkel de verzegeling van zijn magische gaven een te lichte straf zou zijn. Met de aan hen geschonken macht en conform de wettelijke norm zal de jongen morgenochtend daarom ter dood gebracht worden. Hij zal nooit meer iemand kunnen verwonden of doden, met of zonder zijn magische krachten.’

Ik dacht dat ik mezelf kende, maar de waarheid is blijkbaar anders. Ik stribbel tegen zoveel als de andere spreuken dat toelaten en de halve millimeter ruimte die de banden me gunnen rek ik op zover ik kan.

‘Paladijnen, breng de jongen terug naar zijn cel. Zijn executie is bij zonsopkomst.’

De soldaten aan mijn zijde maken aanstalten om me mee te nemen.

‘Als de raad mij toestaat,’ klinkt er dan een stem uit het publiek, ‘wil ik graag een alternatieve straf voorstellen.’

De rechter in het midden heft haar hand op en de paladijnen wachten af. In mijn ooghoek zie ik een onbekende oude man, gekleed in een donkerblauw gewaad, zijn handen rustend op een eikenhouten staf.

‘De wet is onverbiddelijk, maester,’ antwoordt een van de rechters. ‘De jongen heeft gedood met zijn magie, we kunnen hem niet zomaar terug de wereld in sturen.’

De oude man glimlacht. ‘Nu wil ik u niet de les lezen over de wetten der magie, beste rechters, maar diezelfde wetten geven mij als maester de mogelijkheid om een leerling met toverkracht onder mijn hoede te nemen en als diens mentor te fungeren.’

Meer gemompel vanuit het publiek.

‘Ik vraag u niet om zijn straf terug te draaien. Zijn magie moet absoluut verzegeld worden, in ieder geval tot we er zeker van zijn dat het geen gevaar vormt voor hem en zijn omgeving. Ik vraag enkel van u of de raad mijn verzoek in acht wil nemen en oprecht wil overwegen.’

De rechters overleggen opnieuw op gefluisterde toon, maar lijken niet unaniem tot een conclusie te kunnen komen.

Ik staar versuft voor me uit. In gedachten probeer ik terug te gaan naar de gebeurtenissen van de laatste paar dagen, maar ik vind enkel een leegte die ik niet kan verklaren. Ik herinner me alleen nog het bloed aan mijn handen. De schok van de mensen om me heen. Hoe ik tegen de grond gewerkt werd voor ik me losrukte. De rest is een waas, waarvan het meeste verborgen ligt onder een dikke laag mist.

‘Hoewel ik mij terdege bewust ben van de straf die aan de aanklacht gekoppeld is,’ verbreekt de maester hun impasse, ‘wil ik mijn verzoek graag herhalen.’ Hij verzet zijn gewicht en recht zijn rug. ‘Het verlies van zijn magie zou een zonde zijn. Onder mijn voogdij kan hij met die krachten leren omgaan. Ik zal erop toezien dat hij goed begeleid wordt en persoonlijk garant staan dat hij nooit meer iemand doodt of verwondt.’

Wederom gaan de gedaantes boven me in beraad. Na een stilte die als een eeuwigheid voelt, richten ze zich plots weer tot de zaal.

‘De raad is tot een oordeel gekomen. Ze heeft besloten haar vorige vonnis te herzien. Bij hoge uitzondering vertrouwt de raad de gevangene toe aan de maester.’

Wederom slaat de hamer driemaal op tafel. Een knikje naar een van de paladijnen naast me, die een metalen handschoen aantrekt. Hij neemt voor me plaats en heft zijn hand. Hij mompelt iets, maar ik hoor niet wat hij zegt. De wereld om me heen gaat ineens als een waas aan me voorbij. In een flits loopt iemand om me heen, maar voor ik kan reageren is hij verdwenen. Recht voor me, op enkele meters afstand, staat de oude man. Hoe noemden ze hem? Maester? Hij gebaart iets, maar het gebeurt zo snel, dat ik het amper meekrijg. De andere paladijn brengt een metalen halsband naar me toe. Zodra het ding om mijn nek klikt, zak ik weer weg in een diepe slaap.

Wanneer ik met een flinke ademteug mijn ogen open, ben ik niet langer in de rechtszaal. De metalen halsband is verdwenen, hetzelfde geldt voor de banden en ketens die me op mijn plaats hielden. De wereld om me heen speelt zich weer af op de snelheid die ik gewend ben. Ik lig op een bed, in een onbekende kamer, waar ik mijn armen en benen vrij kan bewegen. Boven me houden steunbalken het dak omhoog. Een zoetzure geur vult mijn neusgaten.

‘Eindelijk wakker?’ klinkt een stem.

Met moeite ga ik rechtop in bed zitten. Wanneer de stenen muren van de kamer met me meedraaien, zie ik tussen de tralies van het enige raam een grijze wolkenlucht. Was het een droom?

Dan voel ik de stekende pijn in mijn arm, waar een reeks symbolen in mijn huid staan gebrand. De wonden zijn dicht geschroeid, maar de pijn is nog vers.

‘Je hebt jezelf flink in de nesten gewerkt,’ zegt de oude man, terwijl hij met een lange pollepel soep uit een ketel schept en in een kommetje giet. ‘Pas zestien jaar oud en je leven was al voorbij geweest.’

‘Wie bent u?’

De man draait zich om. ‘Mijn naam is Iridos Aran. “Maester Aran”, voor de meesten.’ Hij reikt me het kommetje en een houten lepel aan. ‘”Maester”, voor jou.’

Eerst twijfel ik of ik het aan zal nemen, maar mijn rommelende maag maant me om niet te treuzelen.

Zonder naar de lepel te reiken zet ik het ding aan mijn mond en gretig slurp ik de hete groentesoep naar binnen.

‘Het lijkt erop dat we voorlopig aan elkaar vastzitten.’

Verwijtend kijk ik hem aan. Wil hij me soms ook gaan beschuldigen?

De blik die hij me teruggeeft, laat weinig aan de verbeelding over. ‘Vergis je niet, kind. Het was geen nachtmerrie waaruit je bent ontwaakt, je zit er nog middenin!’ Hij zucht. ‘Dat gezegd hebbende, je leeft nog en je magische krachten zijn intact, al zijn ze wel verzegeld. Bedank me op een later moment maar.’

‘Ik heb geen ma…’

De man fronst, waarop de rimpels op zijn gezicht alleen maar dieper worden. ‘Houd je niet van de domme. Ik weet niet wie je denkt dat je voor je hebt, maar liegen tegen een van de sterkste tovenaars van het mensenvolk is niet bepaald je slimste actie.’

Zijn ogen zijn dof, maar de melkwitte irissen lijken dwars door me heen te kijken. Hij staat op, waardoor hij ondanks zijn leeftijd imposant boven me uittorent. ‘Laat er geen enkele twijfel over bestaan dat je hier een gevangene bent. Je zult deze toren niet verlaten zonder mijn toestemming of aanwezigheid en wanneer we buiten deze kamer zijn, dan wijk je geen moment van mijn zijde. Heb je dat begrepen?’

‘Ja.’

‘Ja, wat?’ snauwt hij terug.

‘Ja, maester.’

‘Goed zo. Tot nader order zal je geen woord meer spreken, tenzij het een antwoord is op een vraag van mij. Je zal hier doen wat ik zeg, wanneer ik het zeg en als er ook maar één verkeerde ademhaling tussen zit, zal het je laatste zijn. Is dat duidelijk?’

‘Ik …’

‘Is. Dat. Duidelijk?!’ onderbreekt hij me, zijn handen achter zijn rug gevouwen.

‘Ja, maester.’

‘Mooi. Ik weet niet waarom je gedaan hebt wat je deed, maar als ik het vermoeden heb dat het weer kan gebeuren, dan zal ik geen moment twijfelen om in te grijpen.’

Iets in de manier waarop hij het zegt verzekert mij ervan dat hij de waarheid spreekt. Ik houd me stil.

‘Het lijkt erop dat we elkaar begrijpen. Kom op, genoeg in bed gelegen. Eet de rest van je soep op en volg mij. Er is heel veel werk te doen en we hebben maar beperkt de tijd.’

Hoofdstuk 2 – Gedood en verzwegen

Nederig volg ik de oude maester door de gangen van zijn kasteel. We komen uiteindelijk in een grote hal: vier verdiepingen van vloer tot plafond, allemaal gevuld met boekenkasten. In het midden, op de begane grond, een houten meubelstuk. Meer bureau dan tafel, uit hout gesneden en net zo oud als de rest van het interieur.

De maester gebaart naar een krakkemikkig stoeltje, gesneden uit hetzelfde hout, in dezelfde stijl. ‘Ga zitten.’

Ik doe wat hij me opdraagt.

Hij pakt een andere stoel, zet deze tegenover me aan de andere kant van het bureau en laat zich op het zitvlak zakken. Hij slaakt een diepe zucht, wacht tot mijn blik de zijne treft en zegt: ‘Silen Morgenster is dood.’

Verwarring voert de boventoon. ‘W… wat?’ is het enige dat ik uit kan brengen.

‘Voor zover het de buitenwereld aan gaat,’ legt de maester uit, ‘is Silen gisteren ter dood veroordeeld en deze ochtend bij zonsopkomst ook ter dood gebracht.’ Hij gebaart naar de littekens op mijn arm, amper verborgen door de mouw van mijn blauwe gewaad. ‘Kan je ze lezen?’

Ik kijk naar de hoekige tekens en schud mijn hoofd.

‘Dat dacht ik al.’ Hij legt zijn vinger op de bovenste rune. Ondanks dat hij het amper aanraakt, is het gebied eromheen nog erg gevoelig. ‘Het is het schrift van de dwergen, die magie op een andere wijze begrijpen dan wij dat doen. Dwergse runen hebben in onze taal meestal twee betekenissen. Dit teken staat bijvoorbeeld voor “de dood” of voor “sterven”.’ Hij wijst naar het symbool eronder. ‘Deze betekent zoveel als “stilte” of “zwijgen”. Dit teken hier combineert de twee in de voltooid verleden tijd: ez-un-naboi; “gedood en verzwegen”.’

Ik kijk hem schaapachtig aan.

‘Voor de dwergen is elke spreuk een wiskundige vergelijking die opgelost kan worden. Zolang dit op je huid staat, kan jij je magie niet gebruiken. Wanneer ik de tijd rijp acht, kan ik die verzegeling uiteindelijk voor je wegnemen. Tot dan zul je het zonder je magie moeten redden.’

‘Ik heb mijn hele leven zonder magische krachten doorgebracht. Tot voor kort wist ik niet eens dat ik ze had.’

‘Je hebt nog nooit per ongeluk magie gebruikt? Dat iets buiten je bereik plots naar je toe kwam zweven, of dat er dingen om je heen gebeurden die je niet kon verklaren?’

De maester staat op en loopt naar de dichtstbijzijnde boekenkast. Daar haalt hij een dik boek tevoorschijn, dat hij met een doffe klap op mijn studietafeltje laat vallen. Een boekwerk, gebonden in een kaft van grijs leer, met daarop meer runenschrift dat me verder niets zegt.

‘Als het waar is wat je zegt, dan zal je snel genoeg aan je nieuwe situatie wennen. Meestal is het een hele schok voor mensen met toverkracht, wanneer ze de magie waar ze zo op hebben vertrouwd ineens niet meer kunnen gebruiken.’ De maester kijkt me streng aan. ‘Een belangrijke les voor iedere protegé: een tovenaar die niets is zonder zijn magische krachten verdient ze niet.’

Hij gebaart naar een andere kast en een tweede boek zweeft onze kant op. Dunner, dit keer, met een groene kaft. Het valt open op een van de eerste bladzijdes, waar vloeiende tekens in cursief schrift bijna over de pagina heen lijken te dansen. Helaas kan ik ook dit schrift niet lezen, maar ik weet wel zeker dat het geen Dwergse runen zijn.

‘Ook de elfen hebben een eigen taal. Een normale tovenaarsleerling spreekt Dwergs en Elfs al vloeiend wanneer ze tien jaar oud zijn. Voor jou moeten we ongeveer twaalf jaar aan studie in een paar maanden gaan proppen.’

Nog meer boeken zweven vanuit allerlei kasten mijn gezichtsveld in en stapelen zich netjes op naast mijn tafeltje. Sommige komen zelfs van de verdiepingen erboven.

De maester somt de inhoud op: ‘De acht verschillende scholen van magie, plant- en dierkunde, alchemie, anatomie …’

Uiteindelijk komen de stapels die op de grond rusten boven mijn studeertafel uit. Ik heb nog nooit zoveel boeken om me heen gehad.

‘Hoe moet ik dit allemaal leren beheersen?’

Maester Aran kijkt me streng aan. ‘Door net als iedere protegé elke dag uren en uren aan je studie te zitten. Daarna, wanneer je de theorie eenmaal beheerst, uren en uren aan de praktijkoefeningen die ik voor je bedenk. Wat had je dan gedacht?’

Ik zucht diep.

‘Jij bestudeert een onderwerp en daarna toets ik hoeveel je hebt onthouden. Je hoeft de boeken niet van kaft tot kaft uit je hoofd te kennen, maar hoe meer je vasthoudt, hoe makkelijker de volgende stap voor je zal zijn.’

‘De volgende stap?’

‘Eén ding tegelijk, jongeman. Voor we beginnen heb ik eerst een aantal andere vragen voor je.’

De oude man leunt even achterover en haalt opnieuw diep adem. Wanneer hij weer naar voren leunt, heeft het melkwit in zijn ogen plaats gemaakt voor een kolkende duisternis. Alsof de pupil die hij niet heeft ineens zijn ogen helemaal omvat. ‘Hoe oud was je toen je erachter kwam dat je een magische gave hebt?’

Ik wil hem niet recht in de ogen kijken, maar wegkijken lukt niet meer. Alsof de donkere leegte me bij de strot heeft en niet los wil laten. Nog voor ik een antwoord kan bedenken, komen de woorden als vanzelf: ‘Een paar weken geleden.’

Het is mijn stem en het is de waarheid, maar het is niet alsof ik de informatie vrijwillig met hem deel, het gebeurt gewoon. Ik heb geen keuze.

‘Wie weten er nog meer van?’

‘Enkel mijn vader.’

Een golf van paniek schiet door me heen, maar ik krijg de kans niet om iets in te brengen dat geen antwoord op een van zijn vragen is.

‘Waarom heeft je vader je gave niet gemeld bij de paladijnen?’

Ik probeer me te verzetten tegen de magische houdgreep, maar het maakt geen verschil. ‘Hij was bang dat ik meegenomen zou worden. Bang dat hij me nooit meer terug zou zien.’

‘Waarom heb je dat kind vermoord?’

Ik heb haar niet vermoord! is de enige gedachte die door mijn hoofd schiet, maar wat er daadwerkelijk naar buiten komt is iets heel anders: ‘De honger moest gestild worden. Ik moest het doen, niemand anders. Er was geen andere mogelijkheid. Ze moest en zou sterven, daar en op dat moment.’

De kilheid van mijn woorden maakt me bang. Ze gaan niet gepaard met emotie, er is enkel het feit.

De ogen van maester Aran keren terug naar hun oorspronkelijke staat en ik voel de wurggreep die zijn spreuk op me had verdwijnen. Ik snak naar adem en val bijna van mijn stoel. Het kost me moeite om niet over te geven.

‘Ik weet niet of het bewust misbruik was, of slechts gebrek aan controle,’ vertelt de maester kalm, ‘maar ik hoop dat je nu de ernst inziet van wat er is gebeurd. Niet eerder heb ik magie op die manier geopenbaard zien worden.’ Hij strekt zijn benige vingers. ‘Heb je enig idee hoe je magie werkt? Wat de consequenties kunnen en zullen zijn wanneer je minder dan de absolute controle hebt?’

De gevolgen zijn me pijnlijk duidelijk geworden. Wanneer ik weer overeind kom, kijkt de maester me recht aan. Als in een reflex wend ik mijn blik af, ditmaal zonder problemen. Een tweede spreuk blijft uit.

‘Je begint bij het begin, net als iedere tovenaarsleerling: met niets. Geen magie, geen luxe, geen comfort, geen vrijheid, zelfs geen naam. Die krijg je allemaal van mij, wanneer ik vind dat je ze verdiend hebt.’ Hij gebaart naar het boek dat bovenop een van de stapels ligt. Met een veeg door de lucht zweeft het naar de voorgrond en klapt het open bij het eerste hoofdstuk. ‘Magie neemt vele vormen aan en daarom is het belangrijk om magie op meerdere manieren te begrijpen. Dus we beginnen hier, bij de beginselen van magie zoals wij mensen die kennen.’ Weer kijkt hij me indringend aan. ‘Over het algemeen bestaan de meeste spreuken uit een tot drie onderdelen, zogenaamde componenten. Welke zijn dit?’’

Ik open mijn mond om iets te gokken, maar ben nog van mijn stuk gebracht door de ondervraging en krijg er niets uit.

De maester zucht. Hij beweegt een vinger door de lucht en het spoor vormt een gouden draad. Letters, woorden, zinnen … Als een schoolbord dat zich om me heen bevindt, in plaats van voorin de klas.

‘Als eerste een verbaal element. Door de magische woorden uit te spreken gebruiken we onze wilskracht om iets in het leven te roepen. Ignis.’ Een vlam vormt op zijn andere hand en kruipt tussen zijn vingers door, maar brandt hem niet. Wanneer hij zijn hand tot een vuist balt, dooft de vlam direct. ‘We vormen de realiteit door deze te benoemen en veranderen deze door onze wil uit te spreken. Ervaren tovenaars kunnen dit zelfs zonder daadwerkelijk te hoeven praten, dat noemen we “stilspreken”. De gedachte aan de woorden is voor hen genoeg.’ Weer ontsteekt dezelfde vlam – ditmaal zonder het magische woord – en ook nu leidt het ballen van zijn vuist tot het doven ervan. De oude man wuift met een hand en voor me op de tafel verschijnt uit het niets een schriftje en een schrijfveer. Ik begrijp dat het de bedoeling is dat ik aantekeningen maak.

‘Ten tweede hebben we het somatische onderdeel. De vingerwijzingen, handgebaren en armbewegingen die de magische energie volgens een bepaald patroon rangschikken.’ De maester steekt zijn hand uit. ‘Zo kan eenzelfde spreuk meerdere uitwerkingen hebben en daarom is dit zo belangrijk om goed te begrijpen. Ignis.’

Wederom ontsteekt de vlam, maar in plaats dat deze door zijn hand danst, zweeft de vlam nu van hem weg. Wanneer hij zijn hand langzaam weer naar zich toe trekt, keert ook de vlam terug.

De schrijfveer blijkt een eindeloze voorraad inkt in zich te hebben. Ik besluit volgens afspraak mijn mond te houden en probeer zoveel mogelijk van wat hij vertelt op papier te krijgen, terwijl ik de woorden in me opneem.

‘Tot slot hebben sommige magische bezweringen en rituelen nog een materieel deel, waar bepaalde voorwerpen of ingrediënten worden opgeofferd als brandstof voor de uitwerking ervan. Zonder zal de spreuk niet of niet goed werken.’

Wanneer verdere uitleg uitblijft, kijk ik op.

‘Dus? Uit welke drie onderdelen bestaat een spreuk?’

‘Verbaal, somatisch, materieel,’ antwoord ik, na een snelle blik op mijn gemaakte notities.

‘Correct. Volgende vraag. Wat zijn de acht scholen van magie?’

Ik probeer het weinige dat ik over magie weet uit mijn herinneringen op te graven. ‘Vuur, water, lucht, aarde …’

‘Nee. Tovenaars noemen ze bij hun daadwerkelijke namen: pyrokinese, hydrosofie, aerothurgie, geomorfie. De vier elementen.’ Het lijstje in de lucht wordt langer wanneer maester Aran er nog vier toevoegt. ‘Luxo-, noxa-, fysio- en psychomantie. Licht en duisternis, fysiek en mentaal. De tweedelingen van moraal en spiritualiteit.’

Hij tekent de symbolen in de lucht. In het midden een kompas met de vier elementen op de windrichtingen. Links daarvan, licht en duisternis. Aan de rechterkant, fysiek en mentaal. Ik teken ze gretig over in mijn schriftje. Dan stijgt de schrijfveer plots op uit mijn hand.

‘Het is belangrijk dat je ze direct kan herkennen. Als je niet weet wat je waarneemt, kun je er ook niets nuttigs van vinden. Dit is levitatie, en dat behoort tot welke school?’

Ik denk even na. Dan raakt er een stofdeeltje verstrikt in dezelfde luchtstroom die mijn schrijfveer omhoog houdt.

‘Aerothurgie?’

‘Heel goed. En nu?’

Het stofdeeltje valt weer naar beneden, maar de schrijfveer blijft in de lucht hangen.

‘Fysiomantie?’

‘Bijna goed. Deze spreuk staat in je boeken als “telekinese” en valt onder psychomantie. Zo zie je maar: hetzelfde resultaat, maar een andere manier. Een andere vraag, hetzelfde antwoord. Hetzelfde eindpunt, via een andere weg.’ De maester draait zich van me weg en de veer zweeft terug naar mijn hand. ‘Sommige tovenaars willen van alles wat kunnen, maar de meesten van ons specialiseren zich in een bepaald veld.’ Hij draait zijn bovenlichaam weer naar me toe en wacht tot ik oogcontact maak. ‘Voor mij is het belangrijk dat je van iedere school basiskennis hebt, en als je in de toekomst zelfstandiger te werk gaat, dan mag je zelf weten of je dat pad wil blijven bewandelen, of dat je een specialisatie kiest die je het meeste aanspreekt. We gaan verder.’

Hoofdstuk 3 – Boeken en bezinning

Vermoeid laat ik me met een diepe zucht op mijn bed vallen, mijn gezicht begraaf ik in het kussen. Nog nooit heb ik zoveel moeten stampen op een dag en het is pas de eerste van honderden. Ik draai op mijn rug en kijk rond in de kleine kamer, die ik nu pas voor het eerst goed in me op kan nemen. Een bed waarvan het matras en het kussen gevuld zijn met stro, een oude kast die piept wanneer ik de deuren open en een klein bureau, net groot genoeg voor één persoon. Als er geen tralies voor de ramen hingen, de deur niet op slot zat en het niet overduidelijk een cel was, dan had ik het misschien als mijn nieuwe kamer kunnen zien. De verschillende termen die we vandaag behandeld hebben dansen voor mijn ogen over het plafond. Tevergeefs probeer ik ze uit de lucht te grijpen, alsof ik ze daardoor beter zou onthouden. Wanneer mijn mouw naar beneden glijdt staan daar de runen nog altijd op mijn arm. ‘Gedood en verzwegen,’ mompel ik tegen mezelf.

Ik probeer met wilskracht alleen de gordijnen dicht te krijgen, maar zodra ik mijn magie probeer te gebruiken, beginnen de tekens op mijn arm te gloeien. Een brandende pijn schiet richting mijn hand en van schrik laat ik de poging varen, waarop de tekens langzaam afkoelen. Dan probeer ik het voorzichtig nog eens, met exact hetzelfde resultaat. Tenslotte gooi ik gefrustreerd mijn benen over de rand en schuif ik het gordijn met de hand halfdicht. In de verte ligt de stad waar ik ben opgegroeid en vragen schieten door mijn hoofd. Is dit vanaf nu mijn nieuwe leven? Hoe zou het met mijn ouders zijn, of met de vrienden die ik had?

Uitgeput laat ik me terug op bed vallen. Zodra ik mijn ogen sluit, drijven de symbolen weer voor mijn geestesoog. Ik zucht opnieuw diep. Wanneer ik weer inadem, ruik ik een zilte lucht, die ik eerder aan zee zou verwachten. Langzaam open ik mijn ogen en zie een wereld waaruit alle kleur verdwenen lijkt, waarin enkel grijstinten nog resteren. Ik lig op een strand, deels weggezakt in het koude, vochtige zand. Nee, niet weggezakt. Aangespoeld. Landinwaarts vind ik grijze duinen, kaal op verdwaalde plukken verdord helmgras na. Aan de andere kant, een onrustige, inktzwarte oceaan, waar wit schuim over de golven danst.

Ik ga rechtop zitten, waarop de kuil die ik achterlaat meteen zijn vorm begint te verliezen.

Er klopt iets niet aan deze plek, het voelt verkeerd. Alsof de balans die in de rest van de wereld bestaat hier verstoord is. Alsof al het positieve is weggevloeid en er enkel nog negatieve emotie overgebleven is. Woede, angst, verdriet en eenzaamheid, maar bovenal wanhoop.

De duinen zijn te steil om te beklimmen, met los zand dat zich als een vloeistof gedraagt zodra het verstoord wordt. Het water van de oceaan blijkt ijskoud wanneer ik mijn hand erin steek. Alsof het alle warmte uit mijn lichaam door mijn hand naar buiten probeert te zuigen.

Waar ben ik in ‘s hemelsnaam beland?

Ik probeer om een stuk langs het water te lopen, maar er lijkt tot zover ik kan zien niets te veranderen. Enkel meer strand, meer duinen en meer oceaan. Af en toe kom ik een stuk rot drijfhout tegen, of steekt er een door zout gebleekt walvisbot uit het zand. Ik zie geen levende dieren, enkel restanten van dode. De gure wind stuurt stuifzand langs mijn wangen en trekt mijn blik naar de zee. Er klinkt een diep, langgerekt gerommel. De asgrijze lucht strekt tot in de verte en daar hangen gitzwarte wolken, kolkend om een donker middelpunt. Bliksem slaat doffe flitsen in de duisternis: een storm aan de horizon.

Ik schrik wakker, met het angstzweet nog op mijn lichaam. Hoe laat zou het zijn? Ik spring uit bed en trek het gordijn open. Daar ligt tussen de tralies door nog steeds de stad, nu gehuld in duisternis, maar met een enkele lichtbron hier en daar. Een toorts in de straten, een lantaarn bij een raam. Erboven staan de twee manen, omgeven door honderden kleine lichtpuntjes. Het was maar een droom.

Het slot gaat van de deur en maester Aran komt binnen met een kom soep.

‘Goedemorgen. Ik hoop dat je een beetje uitgerust bent, want we gaan vandaag op dezelfde voet verder waar we gisteren gestopt zijn: plantkunde.’

Helaas voel ik me totaal niet uitgerust. Voor mijn gevoel heb ik amper geslapen en de eentonige omgeving van de bibliotheek helpt niet mee. Meerdere malen moet de maester me terug bij de les halen wanneer ik begin weg te zakken.

‘En dat brengt ons bij … Zeg, wel wakker blijven, knul! We zijn pas net begonnen en we hebben nog een flink aantal uren te gaan voor we even pauzeren. Daarna gaan we gelijk verder, want ik wil vandaag nog door dit hele boek heen!’

Geïrriteerd kijk ik hem aan. Deze hele situatie bevalt me niks en ik begin het eerlijk gezegd al goed zat te worden. Ik ben meer moe dan ik gisteravond was voor ik naar bed ging, kan amper helder denken en het enige dat ik nu eigenlijk wil is terug naar bed gaan.

Maester Aran neemt weer plaats tegenover me.

Ik deins achteruit, de laatste keer dat we tegenover elkaar zagen nog vers in mijn geheugen, waardoor ik bijna met stoel en al achterover val.

‘Geen zorgen. Ditmaal geen spreuken of bezweringen. Misschien ben ik gisteren iets te ruw met je geweest. Je mag dan een gevangene zijn, je bent ook mijn leerling en daarom zullen we met elkaar moeten leren leven. Je zal vast veel vragen hebben. Stel ze, dan beantwoord ik wat ik kan.’

Ik kijk hem argwanend aan, maar niets aan hem geeft weg dat hij iets anders van plan is.

‘Hoe is het met mijn ouders?’ vraag ik dan.

Maester Aran zucht. ‘Ze moeten, zoals je vast wel begrijpt, wennen aan de nieuwe situatie. Ze zijn tenslotte recent hun zoon verloren.’

Verward kijk ik hem aan. ‘En mijn vrienden?’

‘Die zijn al vergeten dat je ooit een deel van hun leven hebt uitgemaakt. Daar hebben de paladijnen voor gezorgd. Bijna iedereen die je ooit kende is je vergeten. Het is dat de band met je ouders te sterk is om dezelfde methode toe te kunnen passen.’

Ik ben er stil van en slik, maar het kan de brok in mijn keel niet doen verdwijnen. Ik durf de vraag bijna niet te stellen, bang wat het antwoord zal zijn. ‘Als dit allemaal achter de rug is, kan ik toch gewoon weer naar huis? Wanneer mijn straf erop zit?’

De blik van mijn leermeester vertrekt. Ik kan niet zien of het teleurstelling, medelijden of afkeuring uitstraalt.

‘Nee, jongeman, ik ben bang van niet. Dat leven ligt geheel achter je. Maak je om hen dus geen zorgen meer. Wees gerust, er wordt op je ouders gelet totdat ze hun verlies te boven zijn gekomen. Ik kan me voorstellen dat zoiets hard aankomt, maar het is echt beter zo. Geloof het of niet, het spijt me, eerlijk waar.’

Beduusd zak ik onderuit in mijn stoel.

‘Ik zou dankbaar zijn, als ik jou was. Je bent begonnen aan een nieuw leven en die kans krijgen de meeste mensen niet. Al helemaal niet wanneer ze ter dood veroordeeld zijn door de hoge raad. Maar goed, we hebben alweer lang genoeg getreuzeld, we gaan verder.’

De pagina’s van het boek op mijn tafel bladeren voorbij en houden stil bij wat mijn slaperige brein als een stuk onkruid herkent. ‘Dievenkruid?’

De maester staart me ongeamuseerd aan. ‘Nee, dit is havikswortel, wat in niets lijkt op dievenkruid. Als je beter op zou letten, dan kan deze kennis op een later moment je leven redden.’

Ik rol met mijn ogen.

‘Je hoeft het niet interessant te vinden, maar dit is de basis voor alchemie, waar we volgende week mee aan de slag gaan. Je moet weten wat wel en niet vermengd kan worden. Dat kan het verschil maken of je levensdrank iemand geneest of vergiftigt. Vergeleken met wat nog komen gaat is het niet heel ingewikkelde stof, maar je moet wel je koppie erbij zien te houden.’

Dan knapt er iets. ‘Het zal wel.’ Ik schuif mijn stoel naar achteren en stamp weg van mijn tafeltje, wanneer ik de spieren in mijn lichaam voel verharden. Mijn pas wordt een rustig wandeltempo, waarna ik geheel tot stilstand kom.

‘Waar denk je dat je heen gaat? Ik heb nog niet gezegd dat je mag vertrekken. Er is meer dan genoeg te doen, dus voorlopig zijn we nog niet klaar. Ik bepaal wanneer we pauze nemen.’

Mijn bovenlichaam verslapt en ik draai me richting de tafel, waar de maester nog met het boek in zijn ene hand zit, wijsvinger en pink van de ander in mijn richting uitgestoken. Ik kom los van de grond en zweef langzaam maar zeker terug naar mijn stoel, waarna ook de rest van mijn lichaam weer meewerkt.

‘Ik kan dit de hele dag doen, weet je, maar dan komen we nergens met je studie. Het is voor ons allebei handiger als je gewoon meewerkt.’

‘Waarom zou ik meewerken wanneer ik hier als een slaaf word vastgehouden, zonder thuis om nog naar terug te gaan?’

‘Dit is nu je thuis. Je hebt je eigen kamer en …’

‘Mijn eigen cel,’ verbeter ik de maester.

‘Ik bood de raad aan om je onder mijn hoede te nemen. Ik heb je nooit een warm nest beloofd. Wil je soms liever bedelen op straat?’

‘Dan bedel ik in ieder geval in vrijheid, in plaats van achter tralies, praktisch vastgeketend aan mijn stoel …’

‘Arisem,’ brengt maester Aran dan uit. Met zijn vinger tekent hij een rune in de lucht. ‘Het Dwergse begrip voor “student” of “leren”. Hoe klinkt dat als naam?’

‘Mijn naam is Silen …’

‘Nee. Silen is dood. Ter dood gebracht door de hoge raad der toverkrachten, als enige mogelijkheid om boete te doen voor zijn daden. Knoop dat in je oren, anders treft dat lot je misschien alsnog. Er is vanaf hier enkel nog Arisem. Het zal even wennen zijn, maar dan heb je in ieder geval een deel van je menselijkheid terug. Goed, aandacht weer bij de lesstof.’

Ik zie op de pagina’s een bloem met oranje bladeren die doet denken aan een dennenappel op een steeltje. Door middel van maester Arans magie komt het plaatje los van de bladzijde en kan ik het van alle kanten bekijken.

‘Deze bloem ken je misschien als de levenslelie, maar officieel heet het “kardinaalsblad”. Het is de voornaamste grondstof voor levensdranken en bevordert de genezing van wonden en schrammen.’

De pagina slaat uit zichzelf om en een tweede plaatje zweeft omhoog. Een blauwe bol, met paarse bladeren op de bovenkant en worteltjes onderaan.

‘Bisschopsknol. De grondstof voor energiedranken die onze magische krachten een nieuwe impuls geven als we er doorheen zitten voor de dag. Vergelijk het met wat een kop koffie voor normale mensen doet.’

De volgende bladzijde laat twee verschillende paddenstoelen zien. De een is lichtblauw, maar de ander is iets donkerder van kleur.

‘Heb je deze ooit eerder gezien, Arisem?’

Ik wijs naar de donkergekleurde. ‘Deze groeide in de buurt van waar ik woonde.’

‘Dan herken je de sponszwam wanneer je deze tegenkomt. Die gebruiken we als antigif, of om stoffen uit het lichaam te halen die er niet thuis horen.’

Mijn blik gaat naar de lichtgekleurde paddenstoel. ‘En deze?’

‘Dat is een feeënbed. Die zijn juist heel giftig.’

Hoofdstuk 4 – Zelfstudie